ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: Οι “Boligarchs”. Δίπλα στον λαό που λιμοκτονεί, τα κλαμπ των πλουσίων αριστερών με τους αστακούς και το γκολφ

τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. «Δεν θέλω οι πλούσιοι να υποφέρουν, αλλά κατέστρεψαν τη χώρα μας», λέει ο Francisco Lopez, 66 ετών, διαχειριστής σε μια τράπεζα, καθώς παρακολουθεί τους ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια.

Τα ράφια των σούπερ μάρκετ σε όλη τη χώρα είναι άδεια, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να αναγκάσουν τους καταστηματάρχες να τα βάλουν όλα επάνω στα ράφια.

Μερικοί απελπισμένοι καταφεύγουν σε παζάρια στα social media για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους, ανταλλάσσοντας τα πάντα, από αλεύρι και πάνες για συνταγογραφούμενα φάρμακα.

Οι πλουσιότεροι εξακολουθούν να είναι σε θέση να προμηθεύονται τα καλύτερα αγαθά στην ακμάζουσα μαύρη αγορά της Βενεζουέλας, όπου τα εμπορεύματα πωλούνται πολλές φορές στην αρχική τους τιμή.

Οι μαυραγορίτες γνωστοί ως μυρμήγκια, ή «Bachaqueros» – ονομάζονται έτσι από τα φορτία που μπορούν να φέρουν στις πλάτες τους – τα οποία πωλούν σε πολύ διογκωμένες τιμές.
Μια εκτίμηση δείχνει ότι ένας στους τέσσερις κατοίκους της Βενεζουέλας συμπληρώνει το εισόδημά τους με αυτόν τον τρόπο.

«Ακόμα κι αν οι άνθρωποι είναι φτωχοί, ποτέ δεν τους κάνω έκπτωση», λέει η μαυραγορίτης Christabell, 24 ετών από το διαμέρισμά της στην κορυφή του λόφου στο Ελ Junquito του Καράκας. 
«Ξέρω ότι ακούγεται σαν να είμαι ένα απαίσιο άτομο, αλλά δούλεψα σκληρά για να πάρω αυτά τα αγαθά. Αν αρχίσω να ξοδεύω τα προς το ζην μου, θα μείνω απένταρη. Οι άνθρωποι λένε ότι παίζω με την πείνα του λαού, αλλά τι γίνεται με την δική μου πείνα;»

Το τρέχον στοκ – το οποίο αγόρασε από έναν γνωστό της μέσα από ένα σούπερ μάρκετ – της κόστισε £ 7, είπε, και εκείνη θα το πουλήσει για £ 35, μια αύξηση 400 τοις εκατό.
Το κέρδος, £ 28, είναι το διπλάσιο του μέσου μηνιαίου μισθού στη Βενεζουέλα.

«Αναρωτιέμαι συχνά αν αυτό που κάνω είναι σωστό και πάντα απαντώ ότι είναι λάθος», είπε. «Αλλά η κυβέρνηση μας έχει εξαναγκάσει σε αυτό, και τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα. Είναι σαν ένα κλοιός  που στενεύει όλο και περισσότερο γύρω μας κάθε μέρα».

Μαζί με την οικονομική κατάρρευση έχει έρθει μια αύξηση των βίαιων εγκλημάτων. Στο Καράκας το ποσοστό δολοφονιών είναι το υψηλότερο στον κόσμο, κερδίζοντας το παρατσούκλι «η πιο επικίνδυνη πόλη στη Γη». Σε πολλά τμήματα της πρωτεύουσας, και σε άλλα μέρη της χώρας, επικρατεί η αναρχία.

Η πολιτική του Τσάβες του εξοπλισμού των πολιτοφυλακών και των «collectivos» για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής επανάστασης οδήγησε στο να καταστεί η Βενεζουέλα η πιο οπλισμένη χώρα στον κόσμο, με ένα όπλο για κάθε δύο πολίτες.
Οι άνθρωποι ζουν με τον συνεχή φόβο των ληστών και των απαγωγέων, και πολλά μέλη της μεσαίας τάξης φεύγουν για την Κολομβία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μπροστά σε αυτές τις δυσκολίες, ακόμη και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της κυβέρνησης – οι λεγόμενοι «Chavistas» – αρχίζουν να έχουν τις αμφιβολίες τους.

Ο Marlene Gaspar, 44 ετών, φρουρός ασφαλείας του νοσοκομείου, είναι μέλος μιας φιλοκυβερνητικής πολιτοφυλακής που έχει αναπτυχθεί για να διατηρηθεί η τάξη στις ουρές για τα τρόφιμα. Αλλά είναι τόσο εξασθενημένος από την πείνα, που δεν μπορεί πλέον να παρακολουθεί την εβδομαδιαία παραστρατιωτική εκπαίδευση.

«Ο Τσάβες υποτίθεται θα άλλαζε τα πράγματα, αλλά αυτό δεν συνέβη. Αντ’ αυτού οι πλούσιοι άνθρωποι έχουν πολλά χρήματα και φανταχτερά αυτοκίνητα, και όλοι οι άλλοι λιμοκτονούν.

«Η καρδιά μου είναι βαριά. Αισθάνομαι εξαπατημένος. Το σοσιαλιστικό μας όνειρο καταρρέει».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή