“Χειραγωγούμενος αλτρουισμός”. Το παράδειγμα του κούκου

Με αφορμή το λεγόμενο «προσφυγικό» γίναμε μάρτυρες ενός ενορχηστρωμένου παροξυσμού «ανθρωπισμού» που διαπέρασε κάθε πτυχή της κοινωνίας. «Μαραθώνιοι αγάπης», «συγκινημένοι» δημοσιογράφοι, έντονα φορτισμένες συναισθηματικά εικόνες και ιστορίες, αυθαίρετοι ιστορικοί συνειρμοί με την «προσφυγιά των παππούδων μας», δακρύβρεχτες εκθέσεις μαθητών και «αυθόρμητες» εορτές και εκδηλώσεις σε σχολεία, συνωστισμός “ανθρωπιστικών” ΜΚΟ, ατελείωτα άρθρα και ρεπορτάζ, πολυδιαφημιζόμενες επισκέψεις celebrities, πορείες, ομιλίες, ημερίδες, κηρύγματα, και χίλια δυο άλλα πράγματα που αναμασούν τα ίδια πράγματα και προσπαθούν να διεγείρουν το «ανθρωπιστικό» συναίσθημα και να οδηγήσουν τις χειραγωγούμενες μάζες σε πράξεις «αλληλεγγύης» και «αλτρουισμού», ούτως ώστε (οι μάζες) να αισθανθούν εν τέλει ότι επιτελούν ένα «υψηλό» (ή και «θεάρεστο») έργο. Φυσικό επακόλουθο όλης αυτής της  μεθοδολογίας είναι να «εξαγιάζεται» η μαζική εισβολή των αλλογενών, να αμβλύνεται το αίσθημα επιβίωσης των γηγενών και εν τέλει να επιτευχθεί χωρίς αντιλογία η αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού. Οποιαδήποτε διαφορετική στάση έναντι των εισβολέων καταδικάζεται ως έλλειψη «ανθρωπισμού» και «αλτρουισμού».
Ας σταθούμε στον αλτρουισμό. Αλτρουισμός είναι η πράξη που κάνει κάποιος για το καλό των άλλων.
Ο αλτρουισμός ως συμπεριφορά θεωρείται «χρήσιμη», αν και θα έπρεπε να εξετάζεται για ποιον είναι χρήσιμη. Ο αλτρουισμός όμως δεν είναι πάντα «έμφυτος», όπως θα περίμεναν πολλοί, αλλά χειραγωγούμενος, όπως προκύπτει από παραδείγματα από την Φύση.
Γιατί ακόμα και στην Φύση, που όλα είναι τόσο «αρμονικά», δεν είναι οι σχέσεις μεταξύ των μελών που την απαρτίζουν «αγγελικά πλασμένες», αλλά πολλές φορές κυριαρχούν η εξαπάτηση και ο τυχοδιωκτισμός.
Η χειραγώγηση, στην περίπτωση αυτή, ορίζεται ως αλλαγή της συμπεριφοράς του «χειριστή» με τρόπο που να τον ωφελεί και με δυνατότητα πρόκλησης βλάβης στον «χειραγωγούμενο» και μια τέτοια συμπεριφορά μπορούμε να την δούμε ακόμα και  από το κυτταρικό επίπεδο. Χειραγωγούμενος αλτρουισμός (manipulated altruism) ονομάζεται μια μορφή παρασιτισμού κατά την οποία το παράσιτο εκμεταλλεύεται τις συμπεριφορές του χειραγωγούμενου οικοδεσπότη που θα τον βοηθήσουν να επιβιώσει, να αναπαραχθεί και να κάνει υγιείς απογόνους. Για παράδειγμα, όταν ένα σκαθάρι Ρόουβ (Atemeles pubicollis) εισέρχεται σε μια φωλιά μυρμηγκιών Formica polyctema, το σκαθάρι παρουσιάζει την κοιλιά του στα μυρμήγκια. Ένας αδένας κατευνασμού στην κοιλιά του σκαθαριού απελευθερώνει μια φερομόνη που αναστέλλει την εχθρική συμπεριφορά την οποία διαφορετικά θα επέδειχναν τα μυρμήγκια προκειμένου να αποκρούσουν τον εισβολέα. Το σκαθάρι τότε εκπέμπει μια άλλη φερομόνη που διεγείρει τα μυρμήγκια να το μεταφέρουν στην φωλιά τους, όπου εκεί γεννά τα αυγά του. Οι προνύμφες του σκαθαριού αποπνέουν μια ουσία που διεγείρει τα μυρμήγκια να αναμασούν τα τρόφιμα για αυτά. Δηλαδή να τα ταΐσουν!
Ένα παράδειγμα ακραίου παρασιτισμού είναι ο ευρωπαϊκός κούκος (Cuculus canorus).
Κάθε άνοιξη οι θηλυκοί κούκοι, όπως και τα υπόλοιπα πουλιά, ζευγαρώνουν και εν συνεχεία γεννούν τα αυγά τους. Εν αντιθέσει όμως με τα υπόλοιπα πουλιά ο κούκος γεννάει τα δικά του αυγά σε ξένες φωλιές και δεν συμμετέχει στην ανατροφή των νεοσσών του.