Μπορεί μια κοινωνία να σταματήσει να λειτουργεί χωρίς να πέσει ούτε ένας πύραυλος; Το ερώτημα επανέρχεται με αφορμή σημερινό άρθρο του Amazonios, που μιλά για προειδοποιήσεις ενός «γενικευμένου οργανωμένου ψηφιακού μπλακάουτ». Η διατύπωση είναι δραματική. Το πραγματικό ζήτημα όμως είναι πιο συγκεκριμένο και πολύ πιο χρήσιμο για τον πολίτη: ποιες υπηρεσίες εξαρτώνται από την ηλεκτροδότηση και τα ψηφιακά δίκτυα, και πόσο γρήγορα μπορούν να αποκατασταθούν όταν κάτι αποτύχει;
Ο ισχυρισμός και η απόδειξη είναι διαφορετικά πράγματα
Το ότι κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και υπηρεσίες πολιτικής προστασίας προετοιμάζονται για διακοπές λειτουργίας δεν αποδεικνύει ότι έχει αποφασιστεί μια οργανωμένη παγκόσμια διακοπή. Η ετοιμότητα για έναν κίνδυνο είναι φυσιολογικό στοιχείο διαχείρισης κρίσεων. Για να τεκμηριωθεί συγκεκριμένο σχέδιο σκόπιμου μπλακάουτ χρειάζονται αξιόπιστα έγγραφα, επαληθεύσιμες ενέργειες ή άλλα ανεξάρτητα στοιχεία. Δεν αρκούν συμπτώσεις και εικασίες.
Οι αλληλεξαρτήσεις που πραγματικά υπάρχουν
Ένα δίκτυο κινητής τηλεφωνίας χρειάζεται ηλεκτρική ενέργεια και λειτουργικές συνδέσεις μεταξύ των σταθμών του. Τα συστήματα ηλεκτρονικών πληρωμών χρειάζονται δίκτυα, υπολογιστικά κέντρα και τραπεζική διασύνδεση. Η διανομή νερού μπορεί να εξαρτάται από ηλεκτροκίνητες αντλίες και ηλεκτρονικό έλεγχο. Η ψυχρή αλυσίδα τροφίμων χρειάζεται σταθερή θερμοκρασία. Όταν μια βασική υπηρεσία σταματά, οι συνέπειες μπορούν να μεταφερθούν σε άλλες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε τοπική διακοπή ρεύματος θα προκαλέσει εθνική κατάρρευση. Πολλές εγκαταστάσεις έχουν γεννήτριες, συσσωρευτές, εναλλακτικές συνδέσεις και διαδικασίες χειροκίνητης λειτουργίας. Το πραγματικό ερώτημα είναι η διάρκειά τους, η συντήρησή τους και το πόσο συχνά δοκιμάζονται.
Τι μας διδάσκει η γαλλική άσκηση
Η συζήτηση συνδέεται με την άσκηση μπλακάουτ στη Γαλλία. Μια προσομοίωση δεν σημαίνει ότι επίκειται καταστροφή. Σημαίνει ότι οι αρμόδιοι επιχειρούν να εντοπίσουν αδυναμίες πριν εμφανιστούν σε πραγματικές συνθήκες. Τα αποτελέσματα τέτοιων ασκήσεων θα έπρεπε να οδηγούν σε διορθώσεις, ανεξάρτητους ελέγχους και διαφάνεια για τις κρίσιμες υπηρεσίες.
Η απειλή του κυβερνοπολέμου
Ο ψηφιακός κίνδυνος δεν περιορίζεται στην τεχνική βλάβη. Υπάρχουν πραγματικές κυβερνοεπιθέσεις κατά βιομηχανικών ελεγκτών και υποδομών. Στην ανάλυσή μας για επιθέσεις σε δίκτυα νερού και βιομηχανικές εγκαταστάσεις εξηγήσαμε γιατί η παραβίαση ενός συστήματος μπορεί να επηρεάσει φυσικές λειτουργίες. Αλλά η ύπαρξη κυβερνοεπιθέσεων δεν αποδεικνύει ένα ενιαίο σχέδιο που συντονίζει όλες τις διακοπές.
Τι μπορεί να κάνει μια οικογένεια
Ένα μικρό απόθεμα νερού, τρόφιμα που δεν χρειάζονται ψύξη, φακός, φορτισμένο power bank, ραδιόφωνο με μπαταρίες και έντυποι αριθμοί επικοινωνίας αποτελούν πρακτική προετοιμασία. Ο οδηγός επιβίωσης 72 ωρών εξηγεί αναλυτικά τις βασικές ανάγκες. Ο στόχος δεν είναι η αγορά ακριβού εξοπλισμού υπό τον φόβο μιας υποτιθέμενης προγραμματισμένης ημερομηνίας, αλλά η απλή ετοιμότητα για κάθε πραγματική διακοπή.
Η ουσία
Η ψηφιακή εξάρτηση είναι πραγματική. Οι διακοπές υπηρεσιών είναι πιθανές. Η οργανωμένη παγκόσμια συνωμοσία παραμένει ισχυρισμός που απαιτεί αποδείξεις. Μια σοβαρή έρευνα πρέπει να ξεχωρίζει αυτά τα τρία επίπεδα. Ο πολίτης έχει συμφέρον να απαιτεί ανθεκτικές υποδομές και όχι να εγκλωβίζεται σε ανεπιβεβαίωτες βεβαιότητες.
Αφετηρία συζήτησης: Amazonios – σημερινό δημοσίευμα.

ΔΙΕΘΝΗ
ΔΙΕΘΝΗ
ΔΙΕΘΝΗ
Αφήστε μια απάντηση