Τζέισον Αντιγόνη: «Είναι το όνειρο μου να μεγαλώσω ένα παιδί και να κάνω οικογένεια»

Τζέισον Αντιγόνη: «Είναι το όνειρο μου να μεγαλώσω ένα παιδί και να κάνω οικογένεια»

Tο παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω ηθοποιός, γι’ αυτό σπούδασα Θεατρολογία. Είμαι αριστούχο απόφοιτο του τμήματος Θεατρικών Σπουδών και της δραματικής σχολής της Ρούλας Πατεράκη.

Πιστεύω όμως ότι βαθύτερο όνειρό μου ήταν η σχέση μου με τον κόσμο. Στη φαντασίωσή μου είμαι εγώ απέναντι στον κόσμο, να μιλάω, να αντιτίθεμαι σε κάτι που είναι γενική παραδοχή. Δεν ξέρω αν μιλάω ως ηθοποιός, καλλιτέχνης, ακτιβιστής, δημοσιογράφος ή πολιτικός, αλλά σίγουρα με ενδιαφέρει η σχέση με την κοινωνία.

Το όνειρό μου ήταν να δημιουργήσω μια αρμονία, την αρμονία που δεν ένιωθα όταν ήμουν μικρό. Όχι μόνο για μένα, συνολικά. • Πέρασα τρελό bullying στο σχολείο, πριν καταλάβω το ίδιο τι ήμουν ως οντότητα με είπαν «αδερφή».

Σίγουρα ήμουν ένα ευγενικό παιδάκι και πάντα ήμουν πιο κοντά στις γυναίκες μέσα στην οικογένεια. Γενικότερα, όμως, αγαπούσα πάντα τις γυναίκες. Και φίλες είχα γυναίκες και τώρα πια αγαπώ τις γυναίκες πιο πολύ από ποτέ. Είμαι πολύ πιο επιφυλακτικό απέναντι στους άνδρες, σε σημείο που λέω «μακάρι να έπαυαν να μου αρέσουν κιόλας».



Nicoin

ΚΟΨΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΕΥΚΟΛΑ, με το σπρέι Nicoin..!

Το σπρέι Nicoin – ένα φυσικό προιόν ,το οποίο βοηθάει να απαλλαγείτε απο τον έθισμο στη νικοτίνη μόνο σε 3 εβδομάδες..

Χωρίς έμπλαστρα, Χωρίς βιομαγνήτες, Χωρίς φάρμακα και συμπλήρωμα διατροφής, Χωρίς βιβλία και υπνοθεραπεία!..

Βοηθάει να κόψετε τσιγάρο εύκολα, Εξαλείφει τα στερητικά συμπτώματα ,Χωρίς αύξηση του σωματικού βάρους, Ηρεμεί τα νεύρα, Εξαλειφθεί την πίσσα και την νικοτίνη από τον οργανισμό!.

ΤΙΜΗ 49,00

ΑΓΟΡΑ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΒΟΛΗ

Θεωρώ ότι πρέπει να μου αποδείξει πολλά πράγματα ένας άνδρας για να τον πάρω στα σοβαρά, να μου αποδείξει ότι δεν χρησιμοποιεί το κοινωνικό του προνόμιο, ότι είναι φεμινιστής, ενώ μια γυναίκα, και να μην είναι φεμινίστρια, τη συμπονώ και νιώθω ότι υφίσταται σαφώς πολύ χειρότερα την καταπίεση της πατριαρχίας. Έτσι, τη νιώθω πολύ πιο αδελφικά δίπλα μου, σαν sister, σαν αδελφή.

Όχι ότι δεν καταπιέζονται και οι άνδρες από την πατριαρχία, απλώς δεν το καταλαβαίνουν. Πρέπει να κάνουν την αναπαραγωγή του στερεοτύπου και βασανίζονται μέσα σε αυτό, αλλά δεν διανοούνται καν να μην είναι σκληροί, αρχηγοί και γαμιάδες. Ή να έχουν το προνόμιο να μην πρέπει να είναι πετυχημένοι επαγγελματικά. Και ταλαιπωρούνται κι αυτοί χωρίς καν να το συνειδητοποιούν.

• Γνωρίζοντας ότι το βασικό πρόβλημα από καταβολής κόσμου είναι οι θρησκείες, δεν μπορώ να μην το θίξω. Είναι το κεντρικό ζήτημα, όπως και η έμφυλη διάκριση ή το θέμα του βιγκανισμού. Τα συνδέω όλα αυτά. Και κάθε φορά που υπάρχει μια αντίδραση και έλλειψη κατανόησης, πόσο μάλλον ρητορική μίσους εναντίον μου, αποδεικνύεται το πόσο πίσω είμαστε ακόμα σε πολλά θέματα. Ακόμα και το ότι γράφτηκαν αυτές τις μέρες άρθρα για το πώς ντύθηκα στη Βουλή –όσα γράφτηκαν ήταν σαν ρεπορτάζ μόδας– δείχνει πόση δουλειά χρειαζόμαστε.

Κάτι σημαίνουν όλα αυτά για να ασχολούμαστε τόσο πολύ μαζί τους. Η παρουσία μου καταλήγει πάντα να έχει πολλαπλό συμβολισμό. Μέχρι και τον φεμινισμό βοηθάει, γιατί θεωρούν κατώτερη τη γυναίκα και τα ρούχα της, και όταν τα βλέπουν στο κυρίαρχο φύλο, εμένα δηλαδή, έτσι όπως με αντιλαμβάνονται –τι κι αν έχω δηλώσει άφυλο–, δεν το δέχονται, σιγά-σιγά καταλαβαίνουν ότι δεν είναι κακό να φοράς φόρεμα, άρα φυσικά και δεν είναι κατώτερο να είσαι γυναίκα. Δημιουργεί πολλαπλές σκέψεις, πολυδιάστατες. Είμαι παιδί του έρωτα, συνηθίζω να λέω.

Τον έχω ήδη ζήσει στο έπακρο. Και συνεχίζω. Τα δίνω όλα.

• Νιώθω ότι η Αθήνα γίνεται πολυπολιτισμική με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο, με τους τόσους τουρίστες, πρόσφυγες και μετανάστες. Νιώθω ασφάλεια και σιγουριά σε μια τέτοια πόλη και βρίσκω πολύ ενδιαφέρον ένα μέρος όπου υπάρχουν όλοι οι άνθρωποι, που είναι πέρασμα.

Το κέντρο της Αθήνας το έχει αυτό, μετανάστες, πρόσφυγες και τουρίστες απ’ όλη την Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Αλλάζει πάρα πολύ το πρόσωπο της πόλης τον τελευταίο καιρό. Με το Airbnb και τον τουρισμό που υπάρχει όλον το χρόνο, τα φθηνά ενοίκια. Ο κόσμος από την Ευρώπη κάνει μια παύση από τη δουλειά του κι έρχεται για έναν-δυο μήνες, μέχρι και τον χειμώνα. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό το ότι αυξάνονται τα vegan εστιατόρια στην Αθήνα, το ότι στο κέντρο βλέπεις έντονα το LGΒT στοιχείο πιο απελευθερωμένο, τους τουρίστες, νομίζω ότι είναι κάτι καταπληκτικό, ονειρεύομαι μια τέτοια Αθήνα, που ήδη αρχίζει να γίνεται. Και προσπαθώ να συντελέσω κι εγώ σ’ αυτή την αλλαγή. Μια πόλη που θα είναι LGΒT friendly, που θα έχουν τα γκέι μαγαζιά τη σημαία απ’ έξω και θα σταματήσουν να τη φοβούνται, δεν θα εκμεταλλεύονται το κοινό μόνο ως επιχειρήσεις. Οραματίζομαι επίσης μια πόλη που να είναι ΑμεΑ friendly, γενικότερα να συνυπάρχουμε. Η Αθήνα μπορεί να δώσει ένα μήνυμα για όλη την Ελλάδα.

• Αν δεν υπήρχαν τα στερεότυπα ότι πρέπει να κάνουμε σεξ με άτομα του θεωρούμενου αντίθετου φύλου και ήταν εντελώς οk αυτό κοινωνικά, σίγουρα τα περισσότερα άτομα θα ήταν αμφιφυλόφιλα ή και πανσέξουαλ. Είναι σαφές, εμένα μια ζωή με κοιτούν άνδρες στον δρόμο και πιο πολύ οι άνδρες που αυτοπροσδιορίζονται και καλά ως στρέιτ, όχι οι γυναίκες ούτε οι γκέι άνδρες. Αυτό αποδεικνύει πόσο μεγάλη επιθυμία υπάρχει, αλλά κρύβεται. Μόλις γυρίσω και κοιτάξω αυτόν που με κοιτάει, αμέσως στρέφει αλλού το βλέμμα του. Όταν χάνεις μια ευκαιρία να ζήσεις κάτι καλό, αυτό δεν σε ωφελεί, σε πάει πίσω. Νομίζω ότι δεν διασκεδάζουμε τη ζωή μας όσο θα μπορούσαμε. Το σεξ και το συναίσθημα είναι πολύ σημαντικά για να είμαστε καλά και αυτό το παραβλέπουμε πολλές φορές. Δεν είναι καλά ένας άνθρωπος όταν έχει επιθυμίες που δεν τις εκδηλώνει, και μπορεί αυτό να μην το αντιλαμβάνεται καν.

• Υπάρχει και το μίσος, αλλά εισπράττω πάρα πολλή αγάπη. Αυτοί που τολμούν να μου απευθυνθούν είναι κυρίως αυτοί με την αγάπη.

Πίσω από το πληκτρολόγιο γίνεται χαμός, υπάρχει τρομερό bullying, κυρίως από άνδρες με νεοναζί ιδεολογία, που σοκάρονται και λένε «πού πάει η Ελλάδα;». Πού πάει; Σε μια απελευθέρωση και μια αποδοχή; Μήπως και αγαπήσουμε περισσότερο; Και εννοείται πως ένα άτομο σαν κι εμένα μπορεί να μεγαλώσει τέλεια ένα παιδί. Είναι το όνειρο της ζωής μου να μεγαλώσω ένα παιδί και να κάνω οικογένεια. Και το επιχείρημα δεν πρέπει να είναι ότι είναι τόσα παιδιά σε ιδρύματα. Kάθε άνθρωπος θα έπρεπε να έχει αυτό το δικαίωμα, αφού πληρώνει φόρους και αναλαμβάνει όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις. Eίναι πολύ απλά αυτά τα πράγματα και όλα τα άτομα τα καταλαβαίνουμε, αλλά κάποια ψάχνουν χιλιάδες επιχειρήματα για να μην πουν τα αυτονόητα. Λυπάμαι που έκανα πρώτη φορά σεξ στα 18 μου, ενώ το ήθελα αρκετά χρόνια πριν. Λυπάμαι που ολοκλήρωσα το coming out μου στα 27 μου, όσο κι αν ο περισσότερος κόσμος με φαντάζεται ως τόσο επαναστατικό, που στα 15 μου θα το είχα πει παντού.

• Μόνο και μόνο η ύπαρξη των ίντερσεξ ατόμων αποδεικνύει ότι τα φύλα δεν είναι μόνο άρρεν και θήλυ. Αν εξετάσουμε τα εξωτερικά και εσωτερικά βιολογικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων, θα καταλήξουμε ότι δεν υπάρχουν μόνο δύο κατηγορίες φύλων. Κάθε άνθρωπος έχει έναν μοναδικό συνδυασμό βιολογικών χαρακτηριστικών, άρα κάθε άνθρωπος είναι κι ένα «φύλο» βιολογικά. Άρα το φύλο είναι μόνο κοινωνικό, είναι φάσμα, κι ένα κατεξοχήν κοινωνικό κατασκεύασμα.

• Mε τρομάζει το πόσο γυμνοφοβική και σεμνότυφη παραμένει η ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία. Η γυμνοφοβία, όπως άλλωστε και η τρανσφοβία και η ομοφοβία, πάει συνήθως χέρι-χέρι με τον μισογυνισμό και τη φεμφοβία.

Στη femme έκφραση φύλου συνηθίζεται να υπάρχει αρκετή ή περισσότερη αποκάλυψη σώματος, σε αντίθεση με τη masc, που «το παίζει» –σοβαρή πατριαρχία γαρ– και τα κρύβει όλα! Όσο το γυμνό σώμα προκαλεί σοκ, τόσο προβληματισμό χρειάζεται να εγείρει σε όλα μας κάτι τέτοιο.

• Αυτό που σίγουρα με κάνει υπερήφανο είναι ότι έχω καταφέρει να εισαγάγω την πολιτική διάσταση στη ζωή μου, με την ευρεία ή τη στενή έννοια. Πίσω από ό,τι έχω κάνει υπάρχει μια πολιτική στάση, μια θεώρηση για τον κόσμο. Είτε πρόκειται για το ότι εξέδωσα βιβλία στα ελληνικά για την εκμάθηση όλων των ευρέως ομιλούμενων γλωσσών του κόσμου επειδή ήθελα να κάνω τα άτομα που έχουν ως πρώτη γλώσσα τα ελληνικά να επικοινωνήσουν πιο αποτελεσματικά με τον υπόλοιπο κόσμο, είτε σχετίζεται με την ακτιβιστική μου δράση για τα δικαιώματα των ανθρώπων και των ζώων, τον φεμινισμό, την αθεΐα, τον βιγκανισμό, τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, τον αντιρατσισμό και τον αντιφασισμό.

• Δεν έχω ακριβώς μετανιώσει, απλώς λυπάμαι που μεγάλο μέρος της ζωής μου ήμουν φοβισμένο, ντροπαλό και πολύ θλιμμένο. Δεν φταίω, βέβαια, γι’ αυτό. Και ίσως ήταν το απαραίτητο στάδιο για να είμαι όπως είμαι τώρα. Λυπάμαι που έκανα πρώτη φορά σεξ στα 18 μου, ενώ το ήθελα αρκετά χρόνια πριν. Λυπάμαι που ολοκλήρωσα το coming out μου στα 27 μου, όσο κι αν ο περισσότερος κόσμος με φαντάζεται ως τόσο επαναστατικό, που στα 15 μου θα το είχα πει παντού. Κυρίως λυπάμαι που η αυτο-εικόνα μου επηρεάστηκε και καθορίστηκε από το bullying που δέχτηκα. Αλλά σημασία έχει που κατάφερα πλέον να ζω όπως περίπου θέλω και μην υπολογίζω την κακεντρέχεια που μας περιτριγυρίζει.

• Ο πιο μεγάλος μου φόβος θα τολμήσω να πω ότι είναι ο θάνατος, τόσο ο δικός μου όσο και, περισσότερο, των ανθρώπων που αγαπώ. Δεν πιστεύω σε άλλες ζωές, καθότι άθεο.

Δεν πιστεύω στο «όλα εδώ πληρώνονται», αλλά σίγουρα όλα εδώ γίνονται ή δεν γίνονται. Ας προλάβουμε να τα κάνουμε, λοιπόν! Δεν το αντιμετωπίζω με τρόμο, με βοηθά να μη στενοχωριέμαι και να σκέφτομαι συνέχεια πως αξίζει να ζω την κάθε στιγμή και να ρουφάω τη ζωή. Είναι εφαλτήριο για ζωή αυτός ο φόβος. Ας κάνουμε αυτό που φοβόμαστε, αυτό που δεν υποψιαζόμασταν ως τώρα, ας βγούμε από το comfort zone μας. Τουλάχιστον, να τείνουμε προς αυτό το τόλμημα. Μόνο τότε τα πράγματα αποκτούν ένα ειδικό φως.

• Τύχη υπάρχει, αυτό αποδεικνύεται συνεχώς. Τύχη και τυχαίο είναι να γεννηθείς σε οικογένεια χωρίς οικονομικά προβλήματα και ατυχία να πνιγείς στο Αιγαίο προσπαθώντας να ξεφύγεις από εμπόλεμη ζώνη. Ας το έχουμε συνεχώς κατά νου αυτό και να μην ξεχνάμε τα κοινωνικά προνόμια που τυχόν έχουμε.

Δεν είμαστε όλα μας στην ίδια αφετηρία. Τύχη όμως είναι και να σε αγαπούν. Και το να σε αγαπούν συμβαίνει ακόμα κι αν δεν έχεις κοινωνικά προνόμια.

• Η Αθήνα είναι πόλη μαγική, το είπε κι ο Χατζιδάκις σε τραγούδι του. Είναι τόσο αντιφατική, που καταντά, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα. Έχω ακούσει Βορειοευρωπαίες φίλες να παρατηρούν ότι ο τρόπος που παραβιάζουν οι Αθηναίοι τον ΚΟΚ είναι σκανδαλώδης, όπως επίσης και οι κακοτεχνίες στα πεζοδρόμια. Κι εμένα με ενοχλούν όλα αυτά φυσικά. Με ενοχλεί η αγένεια των Ελλήνων συνολικά, ο τρόπος που σπρώχνουν για να μπουν στο μετρό, το ότι παραλείπουν να πουν «παρακαλώ», «ευχαριστώ» και «συγγνώμη». Τα κορναρίσματα, το ότι φωνάζουν συνεχώς και δεν υπολογίζουν γενικά τους συνανθρώπους τους.

• Με εκνευρίζει η «παντελής έλλειψη ευαισθησίας» (φράση του σίριαλ «Απαράδεκτοι» – είμαι «nineties bitch», τι να κάνω;). Αυτό που τόσο με εκνευρίζει, αλλά με κάνει και να γελάω, είναι το πώς οι άνθρωποι –γιατί ο κόσμος μας είναι όπως είναι λόγω ανθρώπινων επιλογών– είναι ικανοί από το να κωφεύουν και να στρουθοκαμηλίζουν μέχρι να βρίσκουν χίλιες δυο δικαιολογίες για να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να μην κάνουν αυτό που πρέπει.

Ονειρεύομαι πολίτιδες που επικοινωνούν μεταξύ τους και κοιτούν μαζί μπροστά. Υπάρχουν τέτοιες αρκετές. Σημασία έχει κάπως έτσι να γίνουν όλες ή οι περισσότερες. Είναι σαφές, εμένα μια ζωή με κοιτούν άνδρες στον δρόμο και πιο πολύ οι άνδρες που αυτοπροσδιορίζονται και καλά ως στρέιτ, όχι οι γυναίκες ούτε οι γκέι άνδρες. Αυτό αποδεικνύει πόσο μεγάλη επιθυμία υπάρχει, αλλά κρύβεται.

• Αυτό που μου δίνει δύναμη είναι η επαφή με την πραγματικότητα αλλά και η ενδοσκόπηση. Δύναμη μου δίνουν οι άνθρωποι και η φύση αλλά και το να σκέφτομαι και να επικοινωνώ με τον βαθύτερο εαυτό μου – ή και τις εαυτές μου, καθότι δεν έχουμε μόνο έναν εαυτό οι άνθρωποι. Και η ζωή μου τα έχει όλα αυτά, ακόμα και ταυτόχρονα. Είναι κλισέ, αλλά και διαχρονικό: οι άνθρωπες είναι ζώα με τεράστιες δυνάμεις, φοβερά ένστικτα. Μπορούν, ακόμα κι όταν πιάνουν πάτο, να αρχίσουν να ανεβαίνουν ξανά ή και να ανεβούν για πρώτη φορά. Χωρίς περιστροφές, αυτό που μου δίνει δύναμη είναι η αγάπη. Μόνο τότε «ντοπάρομαι», με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα, το ρεύμα της αγάπης.

Είμαι στην τσίτα όταν ζω την αγάπη, την πιο ωραία τσίτα του κόσμου όμως.

• Υπάρχει ευτυχία. Είναι τόσο έξω από εμάς όσο και μέσα μας. Και αν αυτό το μέσα και το έξω είναι σε αγαστή επικοινωνία, τότε σίγουρα υπάρχει ευτυχία. Την ευτυχία την αποφασίζεις και την πραγματοποιείς κατά το μάλλον ή ήττον. Αλλά υπάρχει ούτως ή άλλως εκεί και σε περιμένει. Είναι τα δέντρα που συναντάς στον δρόμο, η γάτα που τρέχει δίπλα σου, η βροχή και η ηλιοφάνεια, τα χαμόγελα και οι αγκαλιές που θα ανταλλάξεις. Και μόνο το γεγονός ότι «είμαστε ακόμα ζωντανοί» είναι επαρκής λόγος για να γεμίζεις ευτυχία. Επί παραδείγματι, εγώ επέλεξα να ευτυχήσω πρώτη φορά στη ζωή μου με τέτοια αποφασιστικότητα λίγο πριν μπει το 2018. Όσο είσαι ζωντανή, υγιές και ασφαλής, αξίζει να νιώθεις ευτυχισμένο και να παλεύεις για όσες δεν είναι κάτι από τα προηγούμενα ή τίποτε από αυτά.

• Είμαι παιδί του έρωτα, συνηθίζω να λέω.

Τον έχω ήδη ζήσει στο έπακρο. Και συνεχίζω. Τα δίνω όλα. Όλα τα άτομα που ερωτεύτηκα ή είχα σχέση ήθελα να τα παντρευτώ και να μεγαλώσουμε παιδιά. Από τις πληγές όμως που έχω από αυτές τις ερωτικές ιστορίες τρέχει ακόμα αίμα. Ή έτσι το βιώνω εγώ. Μου δίνει, άλλωστε, και τρομερή έμπνευση ο τρόπος που βλέπω τον έρωτα. Σε κάνει να πετάς, αλλά μπορεί να σε κάνει και νεκροζώντανο. Έχει πλάκα. Σίγουρα σου επιβεβαιώνει ότι είσαι εκεί και δεν πέθανες ακόμη. Όσο περνά ο καιρός, βέβαια, καταλαβαίνεις ότι είναι ένα παιχνίδι με ειδικούς κανόνες και αυτό συνήθως σε ξενερώνει, σε κάνει να το δεις αλλιώς το πράγμα και να το απομυθοποιήσεις. Αλλά εκεί που νομίζεις ότι δεν σε αφορά πια ο έρωτας, τσουπ, έρχεται κάτι και σε απογειώνει πάλι. Κάπου διάβασα πρόσφατα όμως ότι όταν ερωτευόμαστε, αυτό δεν συμβαίνει τυχαία, αλλά είναι γιατί κατά βάθος εμείς το έχουμε ανάγκη και το προκαλούμε.

Με συγκλόνισε αυτή η συνειδητοποίηση.

• Είμαι φύσει αισιόδοξο άτομο αλλά και μελαγχολικό κάποιες στιγμές. Ακόμα όμως κι αυτή η μελαγχολία είναι που καταλήγει να με κάνει ευαίσθητο και μαχητικό. Τα φιλαράκια μου δεν πιστεύουν το πόσο μπορεί να πέφτω στα τάρταρα αλλά και να ανεβαίνω στα ουράνια ακόμη και με κάτι μικρό. Αν με ρωτάς, νιώθω ότι τα πράγματα βελτιώνονται κιόλας. Σε πείσμα των καιρών, ανοίγει όσο ποτέ ο διάλογος για τον φεμινισμό και τον βιγκανισμό και για το πόσο η πατριαρχία μάς καταπιέζει όλα. Κι αυτό εμένα με ικανοποιεί.

• Θα ήθελα πολύ να πολιτευτώ και να μπω στη Βουλή, περιμένω την πρόταση. Θέλω να δω ποιο κόμμα θα το τολμήσει. Θα έχει συμβολική πολιτική διάσταση το να μπει ένα ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο στη Βουλή.

• Στη ζωή, στα σχεδόν τριάντα τρία χρόνια μου, έχω μάθει κυρίως ένα πράγμα, αυτό που έχει πει κι η Μαντόνα: «Μην παίρνεις τίποτα προσωπικά». Δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου. Τα πράγματα πάνε συχνά άσχημα. Αν εστιάσεις στο θετικό, σε ό,τι σου δίνει χαρά, θα νιώσεις καλύτερα. Ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν αδύνατα, υπάρχει σχεδόν πάντα μια διέξοδος. Ή έτσι αξίζει να το βλέπουμε, να επινοούμε την πολυπόθητη διέξοδο. Η πεποίθηση αυτή είναι ό,τι πιο σπουδαίο έχουν οι άνθρωπες.

Πηγή: lifo.gr

14 thoughts on “Τζέισον Αντιγόνη: «Είναι το όνειρο μου να μεγαλώσω ένα παιδί και να κάνω οικογένεια»

  1. Nemesis says:

    Το παιδί το ρώτησες αν θα ήθελε.. Για γονέα που θεωρεί τον εαυτό του αντικείμενο… Μια και θέλει να ανήκει στο ουδέτερο γένος …
    ???!!

  2. ΟΥ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΩ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΑ ΙΕΡΑ, ΟΥΔ' ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΤΑΤΗΝ says:

    Για το συγκεκριμενο ατομο και γενικα για τα παιδια αυτα δεν αισθανομαι μισος και απαξιωση ειλικρινα λυπαμαι και θλιβομαι για το μελλον της νεολαιας μας που ακολουθει αυτον τον δρομο πραγματικα με θλιβει το αυτο το γεγονος που αντι να εχει σαν προτυπα τοσα μεγαλα ονοματα που εχουμε σαν εθνος η νεολαια μας ακολουθει τον δρομο της μαντονα της φουρειρα και τοσα αλλα “τιποτα” κενα και αψυχα κριμα και παλι κριμα

  3. stratos says:

    ΟΥΣΤ ΑΠ ΕΔΩ ΡΕ ΝΟΥΜΕΡΟ.ΑΝΤΕ ΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ.

  4. Χρηστος(Χ)«Εάν ο Υιός σάς ελευθερώσει θα είστε πραγματικά ελεύθεροι» says:

    Έμμηνη ρήση

    «Δεν τιμά τη μητρότητα», κατά τη γνώμη του αρθρογράφου, ο χριστιανισμός, κι ας λέει ο απόστολος Παύλος ότι το να γίνει μάνα μια γυναίκα την οδηγεί στη σωτηρία (βλ. θέωση), αρκεί να μείνει σταθερή στην πίστη και την αγάπη (Α΄ προς Τιμόθεον, 2, 15)… Το αστείο είναι ότι άλλοτε ο χριστιανισμός κατηγορείται ότι δίνει τόση έμφαση στη μητρότητα, ώστε περιορίζει τη γυναίκα στο ρόλο της μητέρας. Τι από τα δυο συμβαίνει, θ’ αποφασίσουν επιτέλους οι αδελφοί μας, που βάλθηκαν (ας είναι καλά) να μας πειράζουν;

    Ως «τεκμήριο» παραθέτει κάποιες διατάξεις του μωσαϊκού νόμου, κατά τις οποίες δεν πρέπει να αγγίζουμε γυναίκα που βρίσκεται στην έμμηνη ρήση («περίοδο») κ.τ.τ. Οι διατάξεις αυτές βέβαια δεν ισχύουν για τους χριστιανούς. Πώς εξηγείται όμως ότι και σε μας έχει απομείνει να ζητάμε από τη γυναίκα κατά την έμμηνη ρήση να μην πηγαίνει στην εκκλησία (και η γιαγιά μας τη θεωρούσε εκείνη την περίοδο «ακάθαρτη»), καθώς και από τη γυναίκα που γεννάει, μέχρι να της «διαβαστεί η ευχή» σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του παιδιού της;

    Κατά το μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο, η περίοδος θεωρείται ακάθαρτη επειδή κατ’ αυτήν υφίσταται φθορά η ανθρώπινη φύση, λόγω της απώλειας του ωαρίου (το αναφέρει στη συλλογή μελετών του Ελεύθεροι από το γονιδίωμα). Για τον αντίστοιχο λόγο, στον άντρα θεωρείται ακάθαρτη η ονείρωξη, ενώ ο αυνανισμός αποδοκιμάζεται ρητά ως αμαρτία.

    Ωστόσο, κανείς άγιος δεν έγραψε ποτέ ότι η φθορά αυτή επιβαρύνει τη γυναίκα (ή τον άντρα) με κάποια ενοχή. Ο χριστιανισμός –ο «δικός μας» χριστιανισμός, δηλαδή η αρχαία και η ορθόδοξη πατερική παράδοση– δεν είναι ευσεβιστικός ηθικισμός, όπως φαντασιώνονται οι διάφοροι «επικριτές» του. Οι επικριτές αυτοί σκιαμαχούν εναντίον ενός ειδώλου του «χριστιανισμού», που έχουν πλάσει με τη φαντασία τους ανακατεύοντας στοιχεία από τις πιο ακραίες ηθικιστικές εκδοχές του παπισμού και του προτεσταντισμού, μαζί με όλες τις εκτροπές από το αυθεντικό χριστιανικό ήθος που έχουν παρατηρηθεί κατά καιρούς σε αποτυχημένους αδελφούς μας χριστιανούς. Αυτό το φανταστικό είδωλο δεν αντιστοιχεί στο χριστιανισμό, αλλά είναι τόσο αποκρουστικό για κάθε στοιχειωδώς καταρτισμένο ορθόδοξο χριστιανό, όσο το εμφανίζουν και για τους ίδιους οι «επικριτές» μας. Λέω «το εμφανίζουν», γιατί συχνά φαίνονται τόσο πουριτανοί και μισαλλόδοξοι, που ωχριά μπροστά τους και ο πιο θρησκόληπτος φανατικός –τον οποίο, σημειωτέον, εμείς συνεχίζουμε να αγαπάμε ενώ εκείνοι είναι έτοιμοι να λιθοβολήσουν.

    Δεν υπάρχει λοιπόν ενοχή, ούτε οφείλεται σε ενοχή, ο περιορισμός της γυναίκας κατά την περίοδο και του άντρα μετά την ονείρωξη.

    Οι «Αποστολικές Διαταγές», ένα πρωτοχριστιανικό βιβλίο, σημαντική πηγή για τις αντιλήψεις των πρώτων γενεών του χριστιανισμού, αναφέρουν τα εξής χαρακτηριστικά:

    «Ούτε η νόμιμη σαρκική απόλαυση, ούτε το συζυγικό κρεβάτι, ούτε η ροή αίματος, ούτε οι εκσπερματώσεις κατά τον ύπνο μπορούν να κηλιδώσουν τη φύση του ανθρώπου ή να απομακρύνουν το Άγιο Πνεύμα, παρά μόνο η ασέβεια και η παράνομη πράξη. […] Εσύ λοιπόν, κυρία μου, εάν, όπως λες, κατά τις ημέρες της περιόδου στερείσαι το Άγιο Πνεύμα, τότε είσαι γεμάτη από το ακάθαρτο πνεύμα. […] Αυτές είναι άσκοπες εφευρέσεις ανθρώπων μωρών που δεν έχουν μυαλό». Και συνεχίζει: Το μόνο που κηλιδώνει την ψυχή είναι «η ασέβεια στο Θεό και η παρανομία και η αδικία προς τον πλησίον, εννοώ δηλαδή η αρπαγή ή η βία, και οτιδήποτε αντίθετο στη δικαιοσύνη Του, όπως η μοιχεία ή η πορνεία» («Διαταγές των Αποστόλων», Στ΄, ΕΠΕ, 1, 321-325).

    Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (που τόσο μισούν οι «επικριτές» του χριστιανισμού), ερμηνεύει στο Πηδάλιον τον κανόνα 2 του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας. Στον κανόνα αυτό ο άγιος Διονύσιος αναφέρει ότι μια γυναίκα σε περίοδο είναι αυτονόητο ότι από μόνη της, χωρίς να της το πει κάποιος, δεν πλησιάζει στη θεία Μετάληψη –όπως και η αιμορροούσα του ευαγγελίου άγγιξε μόνο το «κράσπεδον του ιματίου» του Ιησού και όχι το σώμα Του.

    Εκεί ο άγιος Νικόδημος αναρωτιέται σε εκτενή υποσημείωση: «Διατί δε την ρύσιν του τοιούτου αίματος και την ταύτην έχουσαν γυναίκα ακάθαρτον ωνόμασεν ο Θεός; φαίνεται γαρ ότι η ρύσις αύτη καθ’ ό φυσική (=επειδή είναι φυσική) […], ούτε αμαρτία εστίν, ούτε ακαθαρσία». Και παραθέτει αποσπάσματα εκκλησιαστικών συγγραφέων: «Ου γαρ αληθώς αμαρτία ταύτα, ουδέ ακαθαρσία, κατά τον Χρυσόστομον, και των κατά φύσιν γινομένων ουδέν αληθώς ακάθαρτον, κατά τον Θεοδώρητον, και κατά τον Θεόδωρον ή Διόδωρον, ουδέν ακάθαρτον ει μη πονηρά διάθεσις». Και κατόπιν αναφέρει το απόσπασμα των «Αποστολικών Διαταγών» που παραθέσαμε.

    Ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης ερμηνεύει τους περιορισμούς αυτούς ως παιδαγωγικό μέσο (Eπιστολή ιδ΄, P.G., 78, 741): «ορίστηκε ότι οι φυσικές και ακούσιες εκκρίσεις» (περίοδος και ονειρώξεις) «χρειάζονται καθαρισμό, για να συνειδητοποιεί περισσότερο ο άνθρωπος πόσο πρέπει να αυτοπειθαρχείται στα παρά φύσιν και τα εκούσια».

    Υπάρχει όμως και άλλη μια πλευρά του θέματος, ίσως μάλιστα η πρωταρχική, από την οποία ξεκίνησαν ακόμη και οι αυστηροί περιορισμοί της Παλαιάς Διαθήκης: η υγιεινή. Σε πρωτόγονες εποχές, με μηδενικές συνθήκες υγιεινής, όπου δεν υπήρχαν ούτε εσώρουχα, ήταν απαραίτητο να προφυλάσσεται η γυναίκα κατά την περίοδό της από κοινωνικές συναναστροφές, για να μην κολλήσει κάποιο μικρόβιο ή μεταδώσει η ίδια (αν ήταν άρρωστη) μέσω του αίματος που έρεε από τα ρούχα της χωρίς εμπόδιο στο έδαφος.

    Στην αρχαιότητα οι κανόνες υγιεινής συχνά περιβάλλονταν κύρος ιερών διατάξεων, είτε για να πειστούν οι άνθρωποι να τους εφαρμόζουν είτε και γιατί κάτι τόσο σημαντικό εθεωρείτο πράγματι δοσμένο από το Θεό (όπως δεν αμφιβάλλουμε οι χριστιανοί για τις διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης –οι οποίες όμως αντιστοιχούν σε μια νηπιακή κατάσταση της ανθρωπότητας και καταργούνται με το «νέο νόμο» του Χριστού, το «νόμο της χάριτος»). Οι πρωτόγονες αυτές (από υγειονομική άποψη) συνθήκες δεν είναι πολλά χρόνια που ξεπεράστηκαν στο δυτικό κόσμο και στη χώρα μας, ενώ στον υπόλοιπο πλανήτη επικρατούν ακόμη.

    Γι’ αυτό λοιπόν «απαγορεύεται» να πλησιάσει ιερό χώρο η γυναίκα κατά την έμμηνη ρύση (διότι εκεί συγκεντρώνεται όλη η κοινότητα), γι’ αυτό «απαγορεύεται» να ενωθεί με τον άντρα της, γι’ αυτό «απαγορεύεται» να αγγίξεις νεκρό ή λεπρό κ.ο.κ.: για να μην υπάρξει κάποια μόλυνση (εκτός του ότι να κοινωνήσει απαγορεύεται και για έναν άλλο λόγο: διότι, την ημέρα που μεταλαβαίνουμε, θεωρούμε το αίμα μας ενωμένο με το Αίμα του Χριστού και προσέχουμε να μην αιμορραγούμε και, αν αιμορραγήσουμε, μαζεύουμε το αίμα μας και το καίμε).

    Βλ. συμπληρωματικά στοιχεία στο http://www.ierosolymitissa.org/expaganus.htm («Η γυναίκα στο Χριστιανισμό – Παλαιά και Καινή Διαθήκη»), και http://www.apologitis.com/gr/arxaiatot.htm («Η Γυναίκα στην Αρχαιότητα και το Βυζάντιο»).

    β) Μητρότητα

    Ο ίδιος λόγος –η αποφυγή μόλυνσης– οδηγεί και στον περιορισμό της λεχώνας από την εκκλησία μέχρι να της διαβάσει ο ιερέας την ευχή των σαράντα ημερών (να «σαραντίσει»).

    Στον ιουδαϊσμό αυτό το σαράντισμα ήταν «καθαρισμός» από την κληρονομιά της Εύας, που σχετίζεται άμεσα όχι με τη γέννηση του παιδιού, αλλά με τις οδυνηρές πλευρές της: τους πόνους και τον κίνδυνο θανάτου για τη μητέρα και το παιδί. Οι χριστιανές μάνες ωστόσο σαραντίζουν με το βλέμμα όχι στην Εύα, αλλά στην Παναγία – ακολουθούν το παράδειγμά της, αφού κι εκείνη σαράντισε μετά τη γέννηση του Ιησού. Η πράξη της αυτή σε μας έχει μετατραπεί σε μεγάλη θεομητορική εορτή –της Υπαπαντής, 2 Φεβρουαρίου– και κατ’ ουσίαν σε γιορτή της μητέρας. Γι’ αυτό και, όπου υπάρχει ναός της Υπαπαντής (ή του προστάτη των εγκύων αγίου Ελευθερίου), οι μητέρες προτιμούν να πηγαίνουν να σαραντίζουν σ’ αυτόν.

    Η τελετή αυτή: α) αποβλέπει στην ευλογία μητέρας και παιδιού διά της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, β) είναι μια διαβατήρια τελετουργία, που σηματοδοτεί την άρση των προφυλάξεων για τη λεχώνα και την επανένταξή της σε πλήρη κοινωνική δραστηριότητα. Μέχρι τότε η λεχώνα δεν επισκέπτεται άλλα σπίτια ούτε πηγαίνει στο ναό, διότι εκεί συγκεντρώνεται η κοινότητα και ο καταπονημένος οργανισμός της κινδυνεύει να κολλήσει κάποιο μικρόβιο.

    Να επισημάνω ακόμη ότι το αίμα και ο πλακούντας της γέννησης καθαγιάζεται και ακόμη εξυμνείται «διά των αγνών και παρθενικών αιμάτων» της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία παρομοιάζεται από τον άγιο Ιωσήφ τον Υμνογράφο –ποιητή του κανόνα (δηλ. του μουσικού και ποιητικού έργου) που ψάλλεται πριν τους Χαιρετισμούς– με κοχύλι, που έβαψε με το αίμα της «πορφύραν θείαν» για το βασιλιά υιό της.

    Η ίδια η εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας (και Γλυκοφιλούσας και Γαλακτοτροφούσας –που έχει το στήθος έξω και θηλάζει το Μωρό της) προσδίδει μεγάλη τιμή στη μητέρα και τη μητρότητα και δίδει το μήνυμα της τιμής κάθε μάνας στο χριστιανό. Αλλά και τον άγιο Συμεών το Θεοδόχο (που πήρε αγκαλιά το βρέφος Ιησού κατά την Υπαπαντή) ο βυζαντινος αγιογράφος δεν απαξίωσε να απεικονίσει να κρατάει Αυτό το βρέφος στην αγκαλιά του σαν μητέρα (δεν εννοώ την απεικόνισή του στην εικόνα της Υπαπαντής, αλλά την προσωπική του εικόνα, όπως π.χ. η κλασική εικόνα του 16ου αι. από το Μιχαήλ Δαμασκηνό).

    Υπάρχει σε μας άλλος ένας ενδιαφέρων εικονογραφικός τύπος: απεικονίζει την αγία Μαριάμ, τη γιαγιά της Θεοτόκου, καθιστή, να κρατάει στην ποδιά της την κόρη της, την αγία Άννα, η οποία κρατάει στην ποδιά της την Παναγία και η Παναγία κρατάει στην ποδιά της το μικρό Χριστό. Απεικονίζονται έτσι και τιμώνται τρεις γενιές μανάδων, η μάνα, η γιαγιά και η προγιαγιά. Δεδομένου ότι η εικόνα είναι «η βίβλος των αγραμμάτων», δίνονται τα ανάλογα μηνύματα στο θεατή. Μήπως ο χριστιανισμός «δεν τιμά τη μητρότητα»;

    Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (Στην προς Τίτον επιστολή, Ομιλία Γ΄), αναφερόμενος στο στίχο του αποστόλου Παύλου «πάντα καθαρά τοις καθαροίς…» κ.τ.λ. («όλα είναι καθαρά για τους καθαρούς», Τίτ. 1, 15), επανερμηνεύει όλες τις διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης περί «καθαρών» και «ακαθάρτων» (τροφών, αντικειμένων κ.τ.λ., ακόμη και ανθρώπων, π.χ. λεπρών, νεκρών κ.τ.λ.) απορρίπτοντας απερίφραστα ότι υπάρχουν ακάθαρτες τροφές, ακάθαρτα αντικείμενα και ακάθαρτοι άνθρωποι, και στρέφοντάς τις προς την εξαγωγή ηθικών και κοινωνικών μηνυμάτων. Ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει «υπερερμηνεία» την προσέγγιση αυτή (ότι δηλαδή ο άγιος εξάγει αυθαίρετα συμπεράσματα, που δεν υπήρχαν εξ αρχής στον παλαιοδιαθηκικό λόγο), το σημαντικό είναι ότι ο άγιος απορρίπτει την ιδέα περί ακαθάρτων. Σε όλη την έκταση του λόγου του τονίζει ότι «τίποτε δεν είναι ακάθαρτο, παρά μόνο η αμαρτία, γιατί αγγίζει την ψυχή και τη ρυπαίνει».

    Για το στίχο του Λευϊτικού 15, 19, που χαρακτηρίζει «ακάθαρτη» τη λεχώνα (την «ασαράντιστη» καινούργια μάνα), ώστε να μη συνευρίσκεται με το σύζυγό της, ο άγιος γράφει:

    «“Η γυναίκα”, λέει, “που είναι λεχώνα είναι ακάθαρτη”. Πες μου, γιατί; Δεν έκαμε Αυτός και το σπέρμα και τη γέννηση; Για ποιο λόγο λοιπόν είναι ακάθαρτη η γυναίκα; Εκτός αν υπονοούσε κάτι άλλο. Και ποιο είναι αυτό; Ευλάβεια στάλαζε στην ψυχή, οδηγούσε μακριά από την πορνεία. Γιατί, αν η γυναίκα που γέννησε είναι ακάθαρτη, πολύ περισσότερο θα είναι η πόρνη. Αν το να πλησιάζει κανείς τη γυναίκα του δεν είναι πολύ καθαρό (εκείνη την περίοδο), πολύ περισσότερο το να συνευρίσκεται με ξένη». [Το νόημα του αποσπάσματος: από ιατρική άποψη, η λεχώνα καλό είναι να αποφεύγει το σεξ. Ο άντρας όμως πιθανότατα δε μπορεί ή δε θέλει να εγκρατεύεται και θα καταφύγει σε πόρνες. Ο άγιος εννοεί ότι η λεχώνα χαρακτηρίζεται «ακάθαρτη», για να αποτραπεί η πορνική σχέση του συζύγου].

    • ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ says:

      Γιατι ρε Χριστος[ Χ] μιλας για γυναικα-οικογενεια αναφεροντας τον Παυλο-φαυλο η σαουλ η” λουκα η” λουσα ενω ο τυπος δεν ειχε οικογενεια και μαλλον πουστης ηταν να γυρνοφερνει μεταξυ εβραιων , σκυθων , ρωμαιων , ελληνων , και υπαλληλος-εφοριακος στην ταρσο ενω ηταν ειδωλολατρης μετα χριστιανος και μετα εβραιος , δηλαδη ο τυπος Βαγωας δηλαδη πουστης.

      • Χρηστος(Χ)«Εάν ο Υιός σάς ελευθερώσει θα είστε πραγματικά ελεύθεροι» says:

        ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ ……….ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ……https://antexoume.wordpress.com/2013/07/21/%CE%B7-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF/

        Έλληνες

        Κατά την διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, οι Έλληνες ήταν μια σχετικά μικρή αλλά δυνατή φυλή στην Φθία της Θεσσαλίας, συγκεντρωμένοι στις πόλεις Άλος, Αλώπη, Τροιχίνα και στο Πελασγικό Άργος

        Διάφορες ετυμολογίες που έχουν προταθεί για τη λέξη Έλληνας, αλλά καμία δεν είναι ευρέως αποδεκτή-Σαλ, προσεύχομαι’ έλλ, ορεινός’ σελ, φωτίζω. Μια πιό πρόσφατη μελέτη συνδέει το όνομα με την πόλη Ελλάς, δίπλα στον ποταμό Σπερχειό, που λεγόταν επίσης Ελλάς στην αρχαιότητα.

        Ωστόσο, είναι γνωστό με σιγουριά ότι οι Έλληνες έχουν σχέση με τους Σελλούς, τους ιερείς της Δωδώνης στην Ήπειρο. Ο Όμηρος περιγράφει τον Αχιλλέα να προσεύχεται στον Δωδώνιο Δία σαν τον αρχέγονο Θέο: «Βασιλέα Ζευ, φώναξε, Άρχοντα της Δωδώνης, θεέ των Πελασγών, που κατοικούν μακριά, που έχεις τη χειμωνιάτικη Δωδώνη κάτω από την εξουσία σου, όπου οι Ιερείς σου οι Σελλοί κατοικούν γύρω σου με τα πόδια τους άπλυτα και τα καταλύματά τους πάνω στο έδαφος»

        Ο Πτολεμαίος αποκαλεί την Ήπειρο αρχέγονη Ελλάδα και ο Αριστοτέλης αναφέρει για την ίδια περιοχή ότι ένας αρχαίος κατακλυσμός ήταν πολύ άγριος «στην αρχαία Ελλάδα, μεταξύ της Δωδώνης και του Αχελώου ποταμού […], τη γη που κατείχαν οι Σελλοί και οι Γραικοί, που αργότερα θα γίνονταν γνωστοί ως Έλληνες», (οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ Έλληνες). Η θέση, συνεπώς, ότι οι Έλληνες ήταν μία φυλή από την Ήπειρο η οποία αργότερα μετανάστευσε προς τα νότια στην Φθία της Θεσσαλίας επαληθεύεται. Η επέκταση μιας συγκεκριμένης λατρείας του Δία στη Δωδώνη, μια τάση των Ελλήνων να σχηματίζουν ακόμη μεγαλύτερες κοινότητες και αμφικτυονίες, καθώς και η αυξανόμενη δημοτικότητα της λατρείας των Δελφών, είχε σαν αποτέλεσμα την επέκταση του ονόματος στην υπόλοιπη ελληνική χερσόνησο, αργότερα πέρα από το Αιγαίο πέλαγος, στην Μικρά Ασία και τελικά προς δυσμάς στη Σικελία και τη νότια Ιταλία, οι οποίες ήταν γνωστές με τον όρο Μεγάλη Ελλάδα.

        Η λέξη Έλληνες με την ευρύτερη σημασία της απαντάται για πρώτη φορά σε μια επιγραφή αφιερωμένη στον Ηρακλή για τη νίκη του στις Αμφικτυονίες και αναφέρεται στην 48η Ολυμπιάδα (584 π.Χ.). Φαίνεται πως παρουσιάστηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και σταδιακά καθιερώθηκε μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ.

        Μετά τον πόλεμο εναντίον των Περσών, αναρτήθηκε μια επιγραφή στους Δελφούς για τη νίκη εναντίον των Περσών και υμνεί τον Παυσανία ως τον αρχηγό των Ελλήνων. Η συνείδηση μιας πανελλήνιας ενότητας προωθείτο μέσω θρησκευτικών εκδηλώσεων, με σημαντικότερη τα Ελευσίνια Μυστήρια, στην οποία οι μυημένοι έπρεπε να μιλούν ελληνικά, και βέβαια μέσω της συμμετοχής στους τέσσερις Πανελλήνιους Αγώνες, όπως ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Απαγορευόταν η συμμετοχή στις γυναίκες και στους μη-Έλληνες. Ορισμένες εξαιρέσεις σημειώθηκαν πολύ αργότερα, όπως για παράδειγμα για τον Αυτοκράτορα Νέρωνα και ήταν αδιαμφισβήτητα ένδειξη της ρωμαϊκής ηγεμονίας.

        Η ανάπτυξη μυθολογικών γενεαλογιών από επώνυμους ιδρυτές, πολύ αργότερα μετά τη μετανάστευση προς τα νότια Αχαιών, Ιώνων, Αιολέων και Δωριέων, επηρέασε το πώς αντιμετωπίζονταν οι βορειότερες φυλές. Κατά τον Τρωικό Πόλεμο, οι Ηπειρώτες, οι Μολοσσοί και οι Μακεδόνες δε θεωρούνταν Έλληνες, καθώς οι λαοί με αυτές τις ονομασίες δεν ήταν τότε παρά μια μικρή φυλή στη Θεσσαλία, μέλος της οποίας ήταν ο Αχιλλέας. Ωστόσο, ακόμα κι όταν η ονομασία επεκτάθηκε, καλύπτοντας όλους τους λαούς νότια του Ολύμπου, οι βορειότεροι λαοί με τις ίδιες ρίζες δεν αποκαλούνταν έτσι. Ένας λόγος ήταν η άρνησή τους να συμμετάσχουν στους Περσικούς Πολέμους. Ωστόσο, αντιπρόσωποι των φυλών αυτών είχαν γίνει δεκτοί στους Ολυμπιακούς Αγώνες και διαγωνίστηκαν μαζί με άλλους Έλληνες. Ο Θουκυδίδης αποκαλεί βαρβάρους τους Ακαρνάνες, τους Αιτωλούς, τους Ηπειρώτες και τους Μακεδόνες, αλλά το επιχειρεί σε καθαρά γλωσσικό πλαίσιο. Όταν ο ρήτορας Δημοσθένης αποκαλεί τους Μακεδόνες χειρότερους από βαρβάρους στον Γ’ Φιλιππικό, το κάνει με σεβασμό στον πολιτισμό τους, ο οποίος απλώς δε συμβαδίζει με τα κοινά ελληνικά πρότυπα. Από την άλλη πλευρά, ο Πολύβιος θεωρεί τις φυλές της δυτικής Ελλάδας, Ηπείρου και Μακεδονίας αμιγώς ελληνικές.
        Έλληνες και Βάρβαροι

        Στους επόμενους αιώνες, ο «Έλληνας» απέκτησε ευρύτερη έννοια, συμβολίζοντας όλους τους πολιτισμένους, ενώ το αντίθετο, «βάρβαρος», αντιπροσώπευε τους απολίτιστους.

        Το πρώτο πράγμα που οι ελληνικές φυλές παρατήρησαν ήταν το γεγονός της διαφορετικότητας στην ομιλία με τους γειτονικούς λαούς. Στο γεγονός αυτό βασίζεται ουσιαστικά και ο χαρακτηρισμός βάρβαρος («barbarian»), ο ομιλών ξενική γλώσσα ως προς τους Έλληνες. Ο όρος «βάρβαρος» θεωρείται ότι προέρχεται από τη προσπάθεια απόδοσης της ξενικής αυτής ομιλίας, βάσει της ερμηνείας των παραγόμενων ήχων (bar-bar), που έφτανε στα αυτιά των διαφόρων ελληνικών φυλών ως κάποιο είδος ψευδισμού.Αυτό αλήθευε και για τους Αιγύπτιους, που, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, αποκαλούσαν βαρβάρους όλους όσοι μιλούσαν διαφορετική γλώσσα και για τους Σλάβους πιο πρόσφατα, οι οποίοι αποκαλούσαν τους Γερμανούς με το όνομα nemec, που σημαίνει τραυλός . Ο Αριστοφάνης στους Όρνιθες αποκαλεί τον αγράμματο επιστάτη βάρβαρο, ο οποίος όμως έμαθε στα πουλιά να μιλάνε . Τελικά, ο όρος επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον τρόπο ζωής των ξένων, ταυτίστηκε δηλαδή με τους όρους «αγράμματος» ή «απολίτιστος». Έτσι, «ένας αγράμματος άνθρωπος είναι κι αυτός βάρβαρος» Σύμφωνα με το Διονύσιο της Αλικαρνασσού, ένας Έλληνας διέφερε από ένα βάρβαρο σε τέσσερα σημεία: εκλεπτυσμένη γλώσσα, εκπαίδευση, θρησκεία και νόμους Η ελληνική εκπαίδευση έγινε συνώνυμη με την ευγενή ανατροφή. Ο Απόστολος Παύλος το θεωρούσε υποχρέωσή του να κηρύξει σε όλους τους λαούς το Ευαγγέλιο, «Έλληνες και βαρβάρους, σοφούς και ανόητους»

        Η διάκριση ανάμεσα σε Έλληνες και βαρβάρους διήρκεσε μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. Ο Ευριπίδης θεωρούσε λογικό να κυριαρχήσουν οι Έλληνες στους βαρβάρους, γιατί οι πρώτοι προορίζονταν για ελευθερία, ενώ οι δεύτεροι για σκλαβιά [21]. Ο Αριστοτέλης κατέληξε στο συμπέρασμα πως «η φύση ενός βαρβάρου κι ενός δούλου είναι ένα και το αυτό» [22]. Η φυλετική διαφοροποίηση άρχισε να ξεθωριάζει με τη διδασκαλία των Στωικών, που δίδασκαν πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στο Θεό κι έτσι από τη φύση τους δεν μπορεί να υπάρχει ανισότητα μεταξύ τους. Με τον καιρό, η ονομασία Έλληνας έγινε σημάδι διανόησης κι όχι καταγωγής, όπως είπε κι ο Ισοκράτης.

        Οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφεραν την ελληνική επιρροή στην Ανατολή, «εξάγοντας» τον ελληνικό πολιτισμό και μεταβάλλοντας την εκπαίδευση και τις κοινωνικές δομές των περιοχών αυτών. Ο Ισοκράτης ανέφερε στον Πανηγυρικό του: «οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι» [23]. Ο Ελληνιστικός πολιτισμός είναι η εξέλιξη του κλασικού αρχαιοελληνικού πολιτισμού με παγκόσμιες προοπτικές. Παρομοίως, η ονομασία Έλληνας εξελίχτηκε από μια εθνική ονομασία σε έναν πολιτιστικό όρο, που υποδήλωνε κάποιον που διήγαγε τη ζωή του σύμφωνα με τα ελληνικά ήθη.

  5. τακης says:

    το….αφυλο, το….αθεο, το…..απατριδο, το….,το…., ειναι κατι οπως λεμε το….ζωον??? ερωτηση κανω!!!
    Αυτο το ουδετερο ..υποστηρικτης των γυναικων (υποθετω πως θα πρεπει να εξοργιζει τις γυναικες κατι τετοιο) και πολεμιος των ανδρων …… μπερδεμενα πραγματα για ουδετερο!!!

  6. ΝΕΜΕΣΙΚΟΣ says:

    παλαι αυτους τους τυπους τους κανανε ηλεκτροσοκ, σημερα ειναι προτυπα και εχουν ντικαιοματα, τελικα μου φαίνεται μεγα λαθος που νικησανε οι συμμαχοι…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *