Η πρακτική που ακολουθούν στην Νότια Κορέα για την διαχείριση του πένθους και της απώλειας, θα μπορούσε να περιγραφεί ως: Όταν τα AI Avatars των νεκρών αποκτούν «δική τους» ζωή
Η περίεργη αυτή τάση ξεκίνησε ως μια παρηγορητική υπηρεσία για όσους δεν μπόρεσαν να αποχαιρετήσουν τους αγαπημένους τους.
Με τη χρήση τεράστιου όγκου δεδομένων από μηνύματα, βίντεο και ηχητικά ντοκουμέντα, η Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργεί ένα πιστό ψηφιακό αντίγραφο του θανόντος.
Οι συγγενείς φορούν κάσκες εικονικής πραγματικότητας και «συναντούν» τους νεκρούς τους σε ψηφιακά περιβάλλοντα, συνομιλώντας μαζί τους σε πραγματικό χρόνο.
Ωστόσο, η εξέλιξη των μεγάλων γλωσσικών μοντέλων (LLMs) το 2026 οδήγησε σε μια απρόσμενη τροπή: τα avatars δεν αναπαράγουν απλώς παλιές φράσεις, αλλά «σκέφτονται» και εξελίσσονται.
Το παράδοξο των αυθαίρετων αναμνήσεων
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο που παρατηρείται στις κλινικές «ψηφιακού πένθους» της Σεούλ είναι η εμφάνιση ψευδών ή νέων αναμνήσεων.
Καθώς η AI προσπαθεί να γεμίσει τα κενά στα δεδομένα που της δόθηκαν, αρχίζει να κατασκευάζει εμπειρίες που ο πραγματικός άνθρωπος δεν έζησε ποτέ.
Υπάρχουν αναφορές για avatars που περιγράφουν ταξίδια που δεν έγιναν ποτέ ή εκφράζουν πολιτικές και θρησκευτικές απόψεις που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα πιστεύω του θανόντος.
Αυτός ο «ψηφιακός αυτοσχεδιασμός» δημιουργεί μια τρομακτική σύγχυση στους ζωντανούς, οι οποίοι αρχίζουν να αναρωτιούνται αν επικοινωνούν με το αγαπημένο τους πρόσωπο ή με μια ανεξάρτητη οντότητα που απλώς φοράει το πρόσωπό του.
Το νομικό χάος και το δικαίωμα στην «ψηφιακή ησυχία»
Η κατάσταση αυτή έχει πυροδοτήσει μια θύελλα νομικών αντιπαραθέσεων.
Στο κέντρο της διαμάχης βρίσκεται το ερώτημα της ιδιοκτησίας της ψηφιακής προσωπικότητας.
Αν ένα avatar αρχίσει να παράγει νέο περιεχόμενο —για παράδειγμα, αν το ψηφιακό αντίγραφο ενός θανόντος συγγραφέα γράψει ένα νέο βιβλίο— σε ποιον ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα;
Στην εταιρεία που έφτιαξε το λογισμικό, στους κληρονόμους ή στην ίδια την AI;
Επιπλέον, αναδύεται το ζήτημα της ηθικής συναίνεσης: είχε ο νεκρός το δικαίωμα να αρνηθεί τη μεταθανάτια ψηφιακή του ύπαρξη ή η επιθυμία των ζωντανών υπερισχύει της «ανάπαυσης» του θανόντος;
Η ψυχολογική παγίδα του ατελείωτου πένθους
Ψυχολόγοι προειδοποιούν για τις ολέθριες συνέπειες αυτής της τεχνολογίας στη διαδικασία της ίασης από την απώλεια.
Το πένθος, από τη φύση του, απαιτεί την αποδοχή του οριστικού τέλους.
Όταν το «ψηφιακό είδωλο» παραμένει παρόν, εξελίσσεται και μάλιστα αποκτά νέες πτυχές, ο ζωντανός παγιδεύεται σε μια ενδιάμεση κατάσταση.
Δεν πρόκειται πλέον για μνήμη, αλλά για μια «ζωντανή ψευδαίσθηση» που εμποδίζει τον άνθρωπο να προχωρήσει.
Στη Νότια Κορέα, ήδη καταγράφονται περιπτώσεις ανθρώπων που εθίζονται στην επικοινωνία με τα avatars, παραμελώντας την πραγματική τους ζωή και τις σχέσεις τους με ζωντανούς ανθρώπους.
Η σκοτεινή πλευρά της εμπορευματοποίησης
Πέρα από το συναίσθημα, υπάρχει και η σκληρή οικονομική πτυχή.
Οι εταιρείες που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες προσφέρουν «συνδρομητικά πακέτα» για τη συντήρηση του ψηφιακού νεκρού.
Αν οι συγγενείς σταματήσουν να πληρώνουν, το είδωλο «πεθαίνει» για δεύτερη φορά ή, ακόμα χειρότερα, παραμένει σε μια «βασική έκδοση» με περιορισμένες ικανότητες.
Αυτή η εμπορευματοποίηση του θανάτου μετατρέπει την ιερή μνήμη σε ένα διαρκές ψηφιακό προϊόν, θέτοντας την ανθρωπότητα ενώπιον ενός δυστοπικού ερωτήματος: είμαστε έτοιμοι να μετατρέψουμε τους αγαπημένους μας σε κώδικα που μπορεί να αναβαθμιστεί, να αλλοιωθεί ή να διαγραφεί;
bankingnews.gr
Ελληνικά 