ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΚΑ?

Πόσα είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσουμε? Ολα? Είστε διατεθειμένοι να δουλεύετε όσες ώρες θα γουστάρει ο εργοδότης? Με μειωμένους μισθούς? Χωρίς δώρα, χωρίς κανένα βοήθημα? Με μια σύνταξη που ποτέ δεν θα έρθει? Με μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές? Με ένα εκατομύριο άνεργους γύρω σας? Με τις μικρές επιχειρήσεις να κλείνουν η μια πίσω από την άλλη? Με τα παιδιά σας πτυχιούχους που θα τα χώνουν σ΄ενα γραφείο να δουλεύουν 12-14 ώρες και να τους πετάνε ένα κομμάτι ψωμί?

Είμαστε διατεθειμένοι να ζήσουμε τη απόλυτη κοροϊδία σαν μόνη λύση? Ετσι άβουλοι, με το κεφάλι σκυμένο,  δούλοι?  Περιμένοντας τι? Ενα αόριστο κάποτε που ίσως τα πράγματα φτιάξουν ενώ στο μεσοδιάστημα θα έχει καταστραφεί η ζωή χιλιάδων ανθρώπων?

Δεν αφορά μόνο εμένα το μισθοσυντήρητο ή το δημόσιο υπάλληλο που βρίζεις χαιρέκακα, δεν αφορά μόνο το φορτηγατζή ή το ναυτεργάτη που σου χαλάνε το ημερήσιο πρόγραμμά σου, αφορά όλους γιατί όλοι είμαστε μια αλυσίδα. Δεν παράγουμε, δεν έχουμε δουλειές, δεν έχουμε να πληρώσουμε τίποτα.

Ελλειψη χρημάτων στάση εμπορίου.

Το 30% θα προσεγγίσει το ποσοστό της φτώχειας ανακοινώνουν με θράσος.
Δεν είναι αριθμός. Ανθρωποι είναι αυτό το 30%. Ανθρωποι. Κι αυτό το 30% θα παρασύρει μαζί του κι άλλους. Με 30% κάτω από το όριο της φτώχειας, με ένα άλλο ποσοστό στα όρια, κι ένα άλλο να τα καταφέρνει ίσα ίσα τι σημαίνει “αποφύγαμε τη πτώχευση” τελικά?

Κι επειδή δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις πως με τέτοιες συνθήκες και με παραγωγή στο πάτο, με δάνεια που δεν υπάρχει περίπτωση να εξοφληθούν κι όλα θα αυξάνουν, με συμφωνίες που θα υπογράφονται η μια μετά την άλλη με εκβιαστές τοκογλύφους, ένα κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει, τι ακριβώς έχουν σχεδιάσει για το μέλλον όλων μας?