Φαντάσου για μια στιγμή κάτι παράξενο

Φαντάσου για μια στιγμή κάτι παράξενο.

Γεννιέσαι στη Γη ξαφνικά. Μπαμ.

Χωρίς οδηγίες χρήσης. Χωρίς εγχειρίδιο. Χωρίς κάποιον να σου εξηγεί τι ακριβώς συμβαίνει.

Απλά βρίσκεσαι μέσα σε ένα σώμα. Ένα βιολογικό “όχημα” με ιδιοτροπίες, κουμπιά που δεν ξέρεις πώς λειτουργούν, συναισθήματα που εμφανίζονται χωρίς προειδοποίηση και μια περίεργη αίσθηση ότι… κάτι ξέχασες.

Σαν να είχες μια σημαντική αποστολή, αλλά μόλις πέρασες την πόρτα της ζωής κάποιος πάτησε “διαγραφή μνήμης”.

Και έτσι μεγαλώνεις πιστεύοντας ότι όλα είναι τυχαία.

Σχολείο.

Φιλίες.

Έρωτες.

Απορρίψεις.

Λογαριασμοί.

Άγχος.

Η παράξενη συμπεριφορά του ανθρώπου που σου άρεσε όταν σε κοίταξε δύο φορές την Τρίτη λες και σου έστελνε μυστικό μήνυμα από άλλη διάσταση.

Όλα μοιάζουν με τυχαία γεγονότα.

Μέχρι που αρχίζουν να συμβαίνουν πράγματα λίγο… υπερβολικά συγκεκριμένα.

Συναντάς συνεχώς τον ίδιο τύπο ανθρώπων.

Οι ίδιες καταστάσεις επαναλαμβάνονται.

Τα ίδια λάθη επιστρέφουν με διαφορετικό πρόσωπο.

Ένας αριθμός εμφανίζεται ξανά και ξανά.

Τα όνειρά σου γίνονται πιο έντονα.

Και κάποια στιγμή σε χτυπά μια σκέψη:

“Μισό λεπτό… γιατί αυτό μοιάζει γνωστό;”

Σαν να έχεις περάσει από εδώ ξανά.

Σαν να ξέρεις το σκηνικό αλλά ξέχασες την ιστορία.

Και τότε εμφανίζεται κάτι που πολλές πνευματικές παραδόσεις περιγράφουν με διαφορετικά ονόματα.

Η ομάδα των ψυχών.

Το “καστ” της ζωής σου.

Ίσως δεν είναι εκατοντάδες άνθρωποι.

Ίσως είναι λίγοι.

Επτά.

Δέκα.

Δώδεκα.

Άνθρωποι που μπαίνουν και βγαίνουν από τη ζωή σου ξανά και ξανά.

Κάποιοι έρχονται σαν έρωτες.

Κάποιοι σαν φίλοι.

Κάποιοι σαν εχθροί.

Και κάποιοι μοιάζουν να έχουν γεννηθεί αποκλειστικά για να πατήσουν ακριβώς πάνω στις πληγές σου.

Ξέρεις για ποιους μιλάω.

Εκείνοι που σε εκνευρίζουν χωρίς καν να μιλήσουν.

Απλά αναπνέουν και κάτι μέσα σου φωνάζει:

“Όχι πάλι εσύ…”

Κι αν δεν είναι τυχαίο;

Κι αν ο καθένας τους κρατάει έναν καθρέφτη;

Κι αν κάθε δυσκολία ήταν μια υπενθύμιση;

Γιατί ίσως οι μεγαλύτερες αποτυχίες σου να μην ήταν αποτυχίες.

Ίσως ήταν αλλαγές πορείας.

Ίσως οι καθυστερήσεις να ήταν διορθώσεις στη διαδρομή.

Ίσως κάποιες απώλειες να ήταν χρέη της ψυχής που έπρεπε να κλείσουν.

Και ίσως το σημείο που ονόμασες “πάτος” να ήταν απλά το μέρος όπου η ιστορία σου έπρεπε να αλλάξει κατεύθυνση.

Εδώ όμως έρχεται η πραγματικά περίεργη σκέψη.

Τι θα γινόταν αν είσαι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας σου…

αλλά ταυτόχρονα είσαι και αυτός που έγραψε το σενάριο;

Τι θα γινόταν αν επέλεξες να ξεχάσεις επίτηδες;

Για να έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι.

Για να υπάρχει αναζήτηση.

Για να υπάρχει εξέλιξη.

Γιατί αν γνώριζες τα πάντα από την αρχή, θα υπήρχε άραγε λόγος να ταξιδέψεις;

Και ίσως τελικά το μεγάλο μυστικό να μην είναι να ελέγξεις τη ζωή.

Ίσως να είναι να ξυπνήσεις μέσα σε αυτήν.

Γιατί τότε αρχίζεις να βλέπεις αλλιώς.

Μια “τυχαία” συνάντηση δεν φαίνεται τόσο τυχαία.

Μια συζήτηση αποκτά βάρος.

Μια λεπτομέρεια γίνεται σημάδι.

Και ξαφνικά αρχίζεις να αναρωτιέσαι:

Μήπως η ζωή δεν προσπαθεί να σου κρυφτεί;

Μήπως προσπαθεί να σου θυμίσει κάτι που ήδη ξέρεις;