Ακολουθηστε το Κατοχικα Νεα στο Τελεγκραμ καναλι του για να κερδισουμε μαζι το δικαιωμα στην Ελευθερια του λογου! https://t.me/+NoMgL8s9g7g1Y2Zk
22:27 - 01/07/2022

Εμβόλια ή θρομβόλια; 150πλάσια η πιθανότητα θανάτου σε σχέση με δοκιμασμένα εμβόλια, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία το κράτους των ΗΠΑ

Ο εκβιαστικός μαζικός εμβολιασμός του πληθυσμού, που μάλιστα διενεργήθηκε ανεξαρτήτως ηλικίας, προηγούμενης φυσικής ανοσίας, και με σκευάσματα πειραματικά, επικίνδυνα, αναποτελεσματικά και μη αποστειρωτικά, που δηλαδή δεν απέτρεπαν την μετάδοση, υπήρξε ένα κολοσσιαίο υγειονομικό έγκλημα  

Απόσπασμα άρθρου των Dr. Harvey Risch και Dr. Gerard Bradley, που δημοσιεύτηκε στις 30 Νοεμβρίου 2021 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 12′. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής. 

«Αν η ανθρώπινη φύση και η ιστορία μας διδάσκουν κάτι, είναι ότι οι πολιτικές ελευθερίες αντιμετωπίζουν σοβαρούς κινδύνους όταν οι κυβερνήσεις κηρύσσουν αόριστες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης».

– Δικαστές Gorsuch, Thomas και Alito

Θεωρείται ότι σε περιόδους εθνικής έκτακτης ανάγκης, ο πρωταρχικός στόχος της κυβέρνησης πρέπει να είναι η προστασία του πληθυσμού, εξαλείφοντας παράλληλα την αιτία που προκάλεσε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αυτό σημαίνει ότι ορισμένοι νόμοι, κανονισμοί και πολιτικές ενδέχεται να ανασταλούν προσωρινά για την ολοκλήρωση αυτών των εργασιών. Για παράδειγμα, εάν ο στρατός χρειάζεται το αυτοκίνητό σας για να μεταφέρει στρατιώτες στην πρώτη γραμμή, ας το πάρει. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της επιδημίας της ευλογιάς του 1902, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ στην υπόθεση Jacobson v. Massachusetts , 197 US 11 (1905) αποφάσισε ότι η Πολιτεία της Μασαχουσέτης μπορούσε να υποχρεώσει τους κατοίκους να δεχτούν έναν δωρεάν εμβολιασμό, ή επανεμβολιασμό, κατά της λοίμωξης αυτής, ή να υποστούν ένα πρόστιμο 5 $ (περίπου 150 $ σήμερα) για μη συμμόρφωσή τους.

Συντάσσοντας την άποψη της πλειοψηφίας στην υπόθεση Jacobson , ο δικαστής John Marshall Harlan υποστήριξε

(1) ότι η ατομική ελευθερία δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να ενεργούν ανεξάρτητα από τη ζημιά που θα μπορούσε να προκληθεί σε άλλους.

(2) ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός δεν αποδείχθηκε αυθαίρετος ή καταπιεστικός·

(3) ότι ο εμβολιασμός ήταν εύλογα απαραίτητος για τη δημόσια ασφάλεια· και

(4) ότι η άποψη του κατηγορουμένου πως το εμβόλιο κατά της ευλογιάς δεν ήταν ασφαλές ή αποτελεσματικό αντιπροσώπευε την γνωμοδότηση μιας μικρής μειοψηφίας ιατρών.

Μέχρι το 1905, ο εμβολιασμός κατά της ευλογιάς ήταν κοινή πρακτική για σχεδόν έναν αιώνα, και οι πληθυσμοί, τα νομοθετικά όργανα και τα δικαστήρια παρείχαν την ουσιαστικά ομόφωνη αποδοχή του ως κατάλληλου και αποτελεσματικού για την πρόληψη της ευλογιάς, τόσο σε υγιή άτομα όσο και σε κρούσματα. Στην επιδημία ευλογιάς του Κλίβελαντ του 1902-4, καταγράφηκαν 1.394 κρούσματα και 252 θάνατοι, ένα Case Fatality Rate (CFR) 18%. Ως εκ τούτου ο εμβολιασμός θεωρήθηκε σαφώς ένα κατάλληλο σκεπτικό υπέρ της δημόσιας ασφάλειας με σκοπό την αποτροπή της μόλυνσης.

Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Jacobson επικαλέστηκε επανειλημμένα το «κοινό καλό» του πολιτεύματος ως την αρχή της ορθής συνταγματικής σκέψης σχετικά με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία της εποχής. Έτσι ακριβώς — τότε και τώρα. Το Δικαστήριο, ωστόσο, δεν εξίσωσε το «κοινό καλό» με μια αντανακλαστική προτίμηση για κάποιο συλλογικό συμφέρον έναντι των δικαιωμάτων κάθε ατόμου ή με τον αυτόματο σεβασμό στα πιο πρόσφατα βεβαιωμένα ευρήματα της «επιστήμης».

Ομοίως, είναι επιτακτική ανάγκη τα δικαστήρια σήμερα να ακολουθήσουν την υπόθεση Jacobson και να εξετάσουν κριτικά και να σταθμίσουν τις επιβεβαιωμένες επιστημονικές βάσεις για τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς. Τον τελευταίο χρόνο, μεγάλο μέρος του δημόσιου διαλόγου σχετικά με τα εμβόλια, την αποτελεσματικότητά τους και τους κινδύνους ανεπιθύμητων ενεργειών τους, περιστρέφεται γύρω από δηλώσεις που έγιναν από το CDC, το FDA και άλλες κρατικές υπηρεσίες και κρατικό προσωπικό. Αυτές οι υπηρεσίες είναι επιφορτισμένες με τη μελέτη, την αναφορά και την έγκριση φαρμάκων, ιατρικών συσκευών και εμβολίων στο πλαίσιο διαφόρων ασθενειών και καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων των πληθυσμιακών εστιών στις ΗΠΑ και αλλού στον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19, κατέστη προφανές ότι οι κρατικές υπηρεσίες δεν αντικατοπτρίζουν ομοιόμορφα την αντικειμενική, επαληθεύσιμη επιστήμη, αλλά εμφάνισαν επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις σύγκρουσης συμφερόντων σε μέλη της επιτροπής επιθεώρησης, που είχαν ρητούς ή κρυφούς δεσμούς με φαρμακευτικές εταιρείες και εταιρείες εμβολίων. Αυτά τα προβλήματα και άλλες φαινομενικά παράλογες ή αντιφατικές δημόσιες δηλώσεις που έγιναν από αυτές τις κυβερνητικές υπηρεσίες έχουν διαβρώσει σημαντικά την εμπιστοσύνη του κοινού προς τις υπηρεσίες αυτές.

Σε αυτό το πλαίσιο, το να ισχυριστεί η κυβέρνηση ότι οι συνταγματικές της υποχρεώσεις (όπως περιγράφονται στην υπόθεση Jacobson, για παράδειγμα) ικανοποιούνται μόνο «επειδή το λέει μια κυβερνητική υπηρεσία» θα ήταν ιδιοτελές και εντελώς ανεπαρκές. Μια τέτοια συλλογιστική δεν θα εκπλήρωνε το χρέος της απόδειξης. Αντίθετα, η κυβέρνηση θα πρέπει να επιδείξει τα σχετικά, πλήρη, αμερολήπτως επιλεγμένα επιστημονικά στοιχεία, για να κάνει τεκμηριώσει την ετυμηγορία της,

Ας εξετάσουμε τώρα τα τέσσερα κριτήρια στα οποία βασίστηκε το δικαστήριο της υπόθεσης Jacobson, όταν αποφάσισε ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά της ευλογιάς το 1905 πέρασε από το συνταγματικό κριτήριο, και ας τα χρησιμοποιήσουμε για να αξιολογήσουμε τις σημερινές εντολές υποχρεωτικού εμβολιασμού για τον Covid-19.

(1) Η ατομική ελευθερία δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να ενεργούν ανεξάρτητα από τη ζημιά που θα μπορούσε να προκληθεί σε άλλους.

Φυσικά. Αλλά αυτό το κριτήριο όπως αναφέρθηκε είναι ασαφές στο εύρος των πιθανών συνεπειών του. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως ανταγωνιστικοί, επαγγελματικά και οικονομικά. Ένα άτομο πετυχαίνει εξαιτίας της αποτυχίας του άλλου. Τέτοιες βλάβες μπορεί να είναι σοβαρές, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι το είδος της βλάβης που έλαβε υπ’ όψη του ο δικαστής Χάρλαν.

Αυτό που φαίνεται προφανές είναι ότι αυτό το κριτήριο αντιμετωπίζει το επιτακτικό συμφέρον για το να αποτρέπονται τα άτομα από το να δρουν με τρόπο που να ευνοεί την διάδοση της μόλυνσης. Στο συνταγματικό δίκαιο, το «επιτακτικό συμφέρον» είναι μια αναγκαία ή κρίσιμη ενέργεια και όχι μια συνιστώμενη ενέργεια. Για παράδειγμα, το να σωθούν οι ζωές ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων που κινδυνεύουν.

Στην πραγματικότητα, η κεντρική κυβέρνηση έχει ήδη θέσει ένα de facto όριο για αυτό το επίπεδο. Κάθε χρόνο, περίπου 500.000 Αμερικανοί πεθαίνουν από ασθένειες που σχετίζονται με το κάπνισμα. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν ενήργησε ποτέ για να περιορίσει τη χρήση καπνού με οποιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι 500.000 θάνατοι ετησίως δεν είναι αρκετά πολλοί για να πυροδοτήσουν ένα επιτακτικό κρατικό συμφέρον.

Στην αρχή της πανδημίας της Covid-19, το ποιες κατηγορίες ανθρώπων θα διέτρεχαν υψηλό κίνδυνο θνησιμότητας από τη μόλυνση ήταν αβέβαιο. Μετά από έξι μήνες, αποδείχθηκε καλά ότι υπάρχει τεράστια διαφορά θνησιμότητας από την Covid-19 μεταξύ ατόμων ηλικίας άνω των 70 ετών, και ατόμων κάτω των 30 ετών.

Έτσι, φαίνεται ότι οποιοδήποτε πραγματικά «επιτακτικό» συμφέρον μπορεί να ισχύει μόνο για τα άτομα υψηλού κινδύνου, τα οποία μπορούν να προσδιοριστούν και αποτελούν μια μικρή μειοψηφία του γενικού πληθυσμού. Επιπλέον, οι ζωές τέτοιων ατόμων μπορούν συχνά να προστατευτούν με γνωστές υπάρχουσες και διαθέσιμες φαρμακολογικές και μονοκλωνικές θεραπείες αντισωμάτων (βλ. κριτήριο (3) παρακάτω), πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει ένα, λιγότερο από επιτακτικό, συμφέρον για τον καθολικό εμβολιασμό ακόμη και μεταξύ αυτών των ατόμων.

Τέλος, απαιτείται να επιδειχθεί το απαιτούμενο κυβερνητικό συμφέρον για την υποστήριξη της υποχρεωτικότητας του εμβολίου, όχι της δωρεάν διαθεσιμότητας των εμβολίων. Δεδομένου ότι τα περισσότερα άτομα υψηλού κινδύνου από την Covid-19 πιθανώς θα επέλεγαν ορθολογικά να κάνουν τα εμβόλια, οι πρόσθετοι αριθμοί ζωών που σώθηκαν, οι οποίοι αποδίδονται στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, πέρα ​​από τις ζωές που σώθηκαν χάρη στη γενική διαθεσιμότητα των εμβολίων στον ίδιο πληθυσμό, είναι πολύ πιθανό να μην αρκετά μεγάλο για να ικανοποιήσει τους μεγάλους αριθμούς που απαιτούνται για να δείξει ότι μια «οριζόντια» υποχρεωτικότητα, ανεξαρτήτως ηλικίας, εξυπηρετεί ένα «επιτακτικό» συμφέρον για τη δημόσια υγεία.

Επιπλέον, γνωρίζουμε τώρα, και αμφότεροι οι Dr. Anthony Fauci και Rochelle Walensky έχουν δηλώσει δημόσια ότι τα πλήρως εμβολιασμένα άτομα μπορούν να μολυνθούν και να μεταδώσουν τον ιό σε άλλους. Ένας αριθμός τέτοιων εστιών έχει εμφανιστεί σε διάφορες τοποθεσίες. Έτσι, δεν υπάρχει προφανές επιτακτικό συμφέρον για υποχρεωτικό εμβολιασμό ατόμων χαμηλού κινδύνου, ειδικά σε μια προσπάθεια να μειωθεί η μετάδοση λοιμώξεων σε άτομα υψηλού κινδύνου – όπως δεν υπάρχει επιτακτικό συμφέρον για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για τη μείωση της μετάδοσης μόλυνσης σε άτομα χαμηλού κινδύνου.

Για να είμαστε ξεκάθαροι, το επιτακτικό συμφέρον της κυβέρνησης ενυπάρχει για την πρόληψη σοβαρών εκβάσεων, όπως η νοσηλεία και ο θάνατος. Όμως βεβαιώνουμε ότι δεν υπάρχει τόσο επιτακτικό συμφέρον για την εμφάνιση κρουσμάτων Covid-19. Η συντριπτική πλειοψηφία των κρουσμάτων αναρρώνει. Η πρόληψη των κρουσμάτων Covid-19 είναι, το πολύ, ένας επιθυμητός στόχος της πολιτικής και όχι ένα επιτακτικό συμφέρον.

Όπως γίνεται όλο και πιο εμφανές, η φυσική ανοσία μετά τη μόλυνση από την Covid-19 είναι ισχυρότερη στην απώθηση επακόλουθων ιικών εστιών, από την ανοσία που βασίζεται σε εμβόλια. (Επομένως, η πρόληψη της εμφάνισης κρουσμάτων Covid-19 αυτή καθεαυτή είναι στην πραγματικότητα αντιπαραγωγική για τον τερματισμό της πανδημίας.) Ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο έχει γνωμοδοτήσει ότι «η αναχαίτιση της εξάπλωσης του Covid-19 είναι αναμφισβήτητα ένα επιτακτικό συμφέρον» στην υπόθεση Roman Catholic Diocese v Cuomo, αυτή η απόφαση ελήφθη νωρίς στην πορεία της πανδημίας, πριν γίνει κατανοητή η μακροπρόθεσμη εξασθένιση της ανοσίας που βασίζεται στα εμβόλια. Με ό,τι είναι γνωστό τώρα, το σκεπτικό σχετικά με το επιτακτικό συμφέρον για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό δεν ισχύει πλέον.

(2) Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός δεν αποδεικνύεται αυθαίρετος ή καταπιεστικός.

Οι υποχρεωτικοί εμβολιασμοί κατά της Covid-19 που επιβάλλονται από την κεντρική κυβέρνηση και ορισμένες κυβερνήσεις των Πολιτειών απαιτούν τον εμβολιασμό από όλους τους ενήλικες, εκτός από αυτούς που ζητούν ιατρικές ή θρησκευτικές εξαιρέσεις. Ωστόσο, τα κριτήρια που έχουν γνωστοποιηθεί από το CDC για τις ιατρικές εξαιρέσεις είναι εξαιρετικά περιορισμένα, και αφορούν ουσιαστικά μόνο σοβαρές, απειλητικές για τη ζωή αλλεργικές αντιδράσεις, όπως αποδείχθηκε από τη λήψη του πρώτου εμβολιασμού της σειράς mRNA δύο δόσεων. Τα αιτήματα θρησκευτικής εξαίρεσης φαίνεται να έχουν συναντήσει διάφορες ιδιότροπες απαντήσεις από τους αναθεωρητές των υποχρεωτικών εμβολιασμών, και ορισμένες Πολιτείες έχουν απαγορεύσει εντελώς τις θρησκευτικές εξαιρέσεις, κατά παράβαση (όπως υποστήριξαν οι δικαστές Gorsuch, Thomas και Alito και όπως θα υποστηρίζαμε) των συνταγματικών εγγυήσεων της θρησκευτικής ελευθερίας.

Η μία εντελώς παράλογη θεώρηση όλων των υποχρεωτικών εμβολιασμών μέχρι σήμερα είναι ότι παραβλέπουν τους ανθρώπους που νόσησαν από  Covid-19, ή κόλλησαν ασυμπτωματικά, και επομένως έχουν φυσική ανοσία. Υπάρχουν τώρα περισσότερες από 130 μελέτες που καταδεικνύουν τη δύναμη, την ανθεκτικότητα και το ευρύ φάσμα της φυσικής ανοσίας, ιδιαίτερα έναντι της ανοσίας του εμβολίου.

Το αν τα άτομα με φυσική ανοσία θα είχαν ακόμη ισχυρότερη ανοσία εάν υποβάλλονταν επίσης σε εμβολιασμό δεν έχει σημασία, επειδή η φυσική τους ανοσία είναι υπεραρκετή και μακροχρόνια, ώστε να εκπληρώνει τον στόχο των υποχρεωτικών εμβολιασμών.

Έχουν προταθεί ορισμένα επιχειρήματα που υποστηρίζουν ότι τα επίπεδα αντισωμάτων μπορεί να είναι υψηλότερα στα εμβολιασμένα άτομα από ό,τι στα άτομα που ανάρρωσαν από Covid-19, αλλά τα επίπεδα αντισωμάτων από μόνα τους δεν μεταφράζονται σε βαθμούς ανοσίας. Τα επίπεδα αντισωμάτων στα εμβολιασμένα άτομα μειώνονται αισθητά ξεκινώντας από τους τέσσερις μήνες μετά τον εμβολιασμό, ενώ τα επίπεδα αντισωμάτων όσων ανάρρωσαν από Covid-19 παραμένουν σχεδόν σταθερά κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών. Άλλοι ισχυρισμοί ήταν ότι οι ασυμπτωματικές ή ήπιες λοιμώξεις από Covid-19 μπορεί να μην παράγουν ισχυρή φυσική ανοσία. Ωστόσο, αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν αποδειχθεί επιστημονικά αβάσιμοι. Εμπειρικές μελέτες σε πληθυσμούς, σχετικά με την επαναμόλυνση/επιδημική λοίμωξη καταδεικνύουν ότι η φυσική ανοσία είναι εξίσου ισχυρή, ή ισχυρότερη, από την ανοσία του εμβολίου.

Τέλος, η φυσική ανοσία μπορεί να τεκμηριωθεί εάν είχατε ποτέ θετικό τεστ PCR, αντισωμάτων, ή Τ κυττάρων, ανεξάρτητα από το τρέχον αποτέλεσμα αυτών των τεστ.

Ομοίως, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός για τα παιδιά είναι αδικαιολόγητος, επειδή τα παιδιά μολύνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τους γονείς τους ή άλλους ενήλικες στο σπίτι, και σπάνια μεταδίδουν τη μόλυνση στους συμμαθητές τους, τους δασκάλους ή τους μη μολυσμένους ενήλικες του σπιτιού.

Τα φυσιολογικά υγιή παιδιά δεν πεθαίνουν από την Covid-19 και τα 33 παιδιά ηλικίας 5-11 ετών που εκτιμάται από το CDC ότι πέθαναν στις ΗΠΑ από Covid-19 μεταξύ 3 Οκτωβρίου 2020 και 2 Οκτωβρίου 2021 είχαν όλα χρόνιες παθήσεις όπως ο διαβήτης, η παχυσαρκία, η ανοσοκαταστολή (π.χ. μετά από θεραπεία καρκίνου) που τους έθεσαν σε υψηλό κίνδυνο, αλλά ακόμη και αυτοί οι αριθμοί είναι πολύ χαμηλότεροι από τους παιδικούς θανάτους από τροχαία και ατυχήματα πεζών ή ακόμη και από κεραυνό. Η Covid-19 στα παιδιά είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου μια ασυμπτωματική ή ήπια ασθένεια που χαρακτηρίζεται από πυρετό και κόπωση και υποχωρεί από μόνος του σε 2-3 ημέρες ανάπαυσης. Επομένως, οι εντολές εμβολίων για παιδιά είναι αδικαιολόγητες.

Εν ολίγοις, μια πολιτική που απαιτεί τον εμβολιασμό ατόμων που είτε έχουν ήδη ανοσία, είτε δεν έχουν να περιμένουν καμία σημαντική θετική συνέπεια για την υγεία τους ή για τη διάδοση της λοίμωξης, είναι αυθαίρετη. Είναι καταπιεστικό να υποβάλλεις σε μια ιατρική διαδικασία άτομα που δεν τη χρειάζονται για τον εαυτό τους ή για τους άλλους. Μια τέτοια πολιτική θα αποτύγχανε ακόμη και στο τεστ της «ορθολογικής βάσης», που τόσα πολλά δικαστήρια έχουν εφαρμόσει επιπόλαια.

(3) Ο εμβολιασμός απαιτείται ευλόγως για χάρη της δημόσιας ασφάλειας.

Ο εμβολιασμός θεωρητικά αποτρέπει την ατομική  μόλυνση και νόσηση, καθώς και τη μετάδοση της μόλυνσης σε άλλους. Το ενδιαφέρον της κυβέρνησης επικεντρώνεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στη μετάδοση. Γνωρίζουμε πλέον ότι τα εμβόλια κατά της Covid-19 στον πραγματικό κόσμο δεν αποτρέπουν τη μετάδοση και τόσο καλά.

Επιπλέον, η δημόσια ασφάλεια ενισχύεται με τη χρήση φαρμάκων για την έγκαιρη θεραπεία ασθενών των εξωτερικών ιατρείων, που επιτρέπουν με ασφάλεια την αύξηση της φυσικής ανοσίας του πληθυσμού. Τους τελευταίους 18 μήνες έχει συσσωρευτεί ένα εκτενές σύνολο μελετών που δείχνουν ότι διάφορα εγκεκριμένα, αλλά άσημα, φάρμακα μειώνουν δραματικά τους κινδύνους νοσηλείας και θνησιμότητας από Covid-19, όταν ξεκινά η χορήγησή τους σε ασθενείς εντός των πρώτων πέντε ημερών περίπου από την έναρξη των συμπτωμάτων.

Οι μετα-αναλύσεις των κινδύνων νοσηλείας και θνησιμότητας που υπολογίστηκαν από τον πρώτο συγγραφέα αυτού το άρθρου φαίνονται στα γραφήματα της επόμενης σελίδας για δύο φάρμακα, την υδροξυχλωροκίνη και την ιβερμεκτίνη. Η επιπρόσθετη ενδελεχής ανάλυση των προτύπων έγκρισης τυχαιοποιημένων και μη τυχαιοποιημένων δοκιμών φαρμάκων, καθώς και ενός αριθμού μικρών δοκιμών που απέτυχαν στην επάρκεια του σχεδιασμού και της εκτέλεσης της μελέτης, δημοσιεύεται εδώ . Αυτές οι αναλύσεις δείχνουν ότι πολλά φάρμακα και μονοκλωνικά αντισώματα είναι διαθέσιμα για την επιτυχή θεραπεία ασθενών με Covid-19, καθιστώντας τον εμβολιασμό μια επιλογή για την αντιμετώπιση της πανδημίας, αλλά όχι μια αναγκαιότητα.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η αποκλειστική εξάρτηση από τις απόψεις του FDA ή του CDC για αυτά τα φάρμακα, χωρίς την επίδειξη πλήρων, αντικειμενικών και αμερόληπτων δεδομένων στα οποία βασίζονται αυτές οι απόψεις, θα ήταν ανεπαρκής για τα πρότυπα έγκρισης. Τα στοιχεία, ωστόσο, είναι συντριπτικά ότι οι συνταγές θεραπείας που χρησιμοποιούνται από γιατρούς που στην πράξη θεραπεύουν εξωτερικούς ασθενείς από Covid-19 λειτουργούν πολύ καλά και επομένως παρέχουν εναλλακτικές λύσεις έναντι του εμβολιασμού, για την πρόληψη της νοσηλείας και της θνησιμότητας.

(4) Το εμβόλιο έχει ένα μακροχρόνιο πρακτικό, ιατρικό και νομικό ιστορικό κατά το οποίο θεωρείται ασφαλές και αποτελεσματικό.

Αυτό το κριτήριο διακρίνει αποφασιστικά την  υπόθεση Jacobson και την υποχρεωτικότητα του εμβολίου κατά της ευλογιάς, από αυτό που συμβαίνει σήμερα. Το δικαστήριο της υπόθεσης Jacobson δεν αποδέχτηκε τη διαφωνία για την ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητα του εμβολίου, επειδή το εμβόλιο εκείνη την εποχή ήταν ένα αγαθό πρώτης ανάγκης για την κοινωνία, για σχεδόν 100 χρόνια.

Για τα γονιδιακά εμβόλια κατά της Covid-19 δεν διαθέτουμε τέτοιες πληροφορίες, αντιθέτως έχουμε όλες τις ενδείξεις ότι είναι τάξεις μεγέθους πιο επιβλαβή και ακόμη και ο FDA εξακολουθεί να ταξινομεί και τα τρία που χρησιμοποιούνται στις ΗΠΑ ως πειραματικά , πράγμα που σημαίνει ότι η σηματοδότηση τους ως EUA  απαιτούσε μόνο να δείξουν ότι μπορεί να αποδίδουν κάποιο όφελος και δεν απαιτήθηκε να είναι ακίνδυνα, δηλαδή, δεν έχουν καθιερωθεί ως ασφαλή και αποτελεσματικά, πόσο μάλλον ασφαλή και αποτελεσματικά για δεκαετίες ή περισσότερο.

Η υπόθεση Jacobson καθιέρωσε κριτήρια Ασφάλειας και Αποτελεσματικότητας που πρέπει να αποδεικνύονται πέρα ​​από κάθε αμφιβολία, και τα οποία σηματοδοτούν την αποδεδειγμένα ασφαλή και αποτελεσματική χρήση του εμβολίου για δεκαετίες. Τα εμβόλια κατά της Covid-19 απέχουν παρασάγγας από αυτά τα κριτήρια.

Το υποχρεωτικό εμβόλιο κατά της ευλογιάς του 1902-1904 είχε χρησιμοποιηθεί για σχεδόν έναν αιώνα και ένας τεράστιος όγκος πληροφοριών ήταν διαθέσιμος και γνωστός για τη βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη ασφάλεια και αποτελεσματικότητά του, και ήταν ευρέως αποδεκτό σε όλα τα τμήματα της κοινωνίας με βάση αυτό το σύνολο πληροφοριών.

Αντίθετα, τα γενετικά εμβόλια κατά της Covid-19 που περιλαμβάνονται στην προτεινόμενη από το κράτος υποχρεωτικότητα έχουν ουσιαστικά μηδενικό μακροχρόνιο ιστορικό και ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους. 

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων VAERS (σ.σ. η Υπηρεσία Φαρμακοεπαγρύπνησης του κράτους των ΗΠΑ), μέχρι σήμερα (Νοέμβριος 2021) έχουν συσχετιστεί περίπου 19.000 θάνατοι με τα εμβόλια κατά της Covid-19, εκ των οποίων περισσότεροι από ένας στους τρεις σημειώθηκαν εντός τριών ημερών από τον εμβολιασμό. Σε αυτόν τον έναν χρόνο εμβολιασμού κατά του Covid-19, αυτός ο αριθμός είναι υπερδιπλάσιος από τον αριθμό των θανάτων από όλα τα άλλα εμβόλια για περισσότερα από 30 χρόνια αθροιστικά, στα δεδομένα του VAERS. Η πιθανότητα θανάτου είναι επίσης περισσότερο από 150πλάσια σε σχέση με εκείνη από το εμβόλιο κατά της ευλογιάς, που ήταν 0,8 θάνατοι ανά εκατομμύριο εμβόλια ( Aragón et al., 2003 ).

[σ.σ. Προκύπτει επομένως από τα στοιχεία του VAERS ότι η πιθανότητα θανάτου μετά από ένα (1) μόνο εμβόλιο κατά του κορωνοϊού είναι μεγαλύτερη από 120/ 1.000.000, ή αλλιώς μεγαλύτερη του 0,012%. Για μια σύγκριση κόστους οφέλους, στον παρακάτω πίνακα αναγράφονται τα ποσοστά θανάτου από covid-19 ανά ηλικία, που συμπεριλαμβάνουν και τους έχοντες υποκείμενα νοσήματα, οι οποίοι αποτελούν και το περίπου 95% των θανόντων, επομένως για τους υγιείς τα  ποσοστά είναι περίπου περίπου 10 φορές χαμηλότερα από τα αναγραφόμενα.]

Η βάση δεδομένων VAERS έχει εντοπίσει επίσης περισσότερα από 200.000 σοβαρά ή απειλητικά για τη ζωή μη θανατηφόρα συμβάντα μέχρι σήμερα, και αυτός ο αριθμός είναι σχεδόν σίγουρα τουλάχιστον κατά 10 φορές υπο-καταγεγραμμένος, λόγω της κοπιώδους εργασίας, της δυσκολίας, των εμποδίων και της έλλειψης γενικών γνώσεων που εμπλέκονται στην υποβολή ανεπιθύμητων συμβάντων στο σύστημα VAERS. Πολλές από αυτές τις παρενέργειες προμηνύουν δια βίου σοβαρές αναπηρίες. Ωστόσο, 2.000,000 σοβαρά ή απειλητικά για τη ζωή συμβάντα είναι πολύ περισσότερα από τη ζημιά που θα είχε προκληθεί ακόμη και από την εμφάνιση του Covid-19 χωρίς θεραπεία στους ίδιους 200 εκατομμύρια εμβολιασμένους Αμερικανούς, ειδικά δεδομένου ότι τα δύο τρίτα από αυτούς έχουν ισχυρή φυσική ανοσία από την ασυμπτωματική, ή συμπτωματική, επαφή τους με την Covid-19.

 

Αυτοί οι αριθμοί υποδεικνύουν ότι αυτά τα σοβαρά συμβάντα που προκαλούνται από τα εμβόλια είναι πιθανότατα περισσότερα από εκείνα εξαιτίας του Covid-19 που θα είχαν συμβεί στα ίδια άτομα αν δεν είχαν εμβολιαστεί. Επίσης, αυτοί οι αριθμοί θα ήταν δραματικά χαμηλότεροι αν δεν είχε κατασταλεί η γενική διαθεσιμότητα των αποτελεσματικών φαρμάκων θεραπείας για την προληπτική χρήση τους από ασθενείς.

Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα, τα τρία αμερικανικά εμβόλια κατά της Covid-19 έμοιαζαν να είναι πολλά υποσχόμενα στα αρχικά αποτελέσματα των τυχαιοποιημένων δοκιμών τους. Ωστόσο, καθώς αυτά τα εμβόλια έχουν κυκλοφορήσει σε εκατοντάδες εκατομμύρια δόσεις στον γενικό πληθυσμό στον «πραγματικό κόσμο», η απόδοσή τους διέφερε από αυτήν που περιγράφηκε αρχικά.

Με την πάροδο του χρόνου, η αποτελεσματικότητα των εμβολίων στη μείωση του κινδύνου μόλυνσης και θνησιμότητας από τον Covid-19 φθίνει αισθητά, μέσα σε διάστημα 4-6 μηνών για τη μόλυνση, και 6-8 μηνών για τη θνησιμότητα. Πολλές χώρες και Πολιτείες έχουν αρχίσει να επανεξετάζουν τις απαιτήσεις για περιοδικές αναμνηστικές δόσεις, κάτι που αποτελεί μια ειλικρινή παραδοχή ότι τα διαφημιζόμενα αρχικά προγράμματα εμβολιασμού δεν υπήρξαν επαρκώς αποτελεσματικά.

Σε επίπεδο πληθυσμού, η εφαρμογή του εμβολιασμού σε μεγάλη κλίμακα μείωσε τα κύματα των κρουσμάτων. Με την πάροδο του χρόνου όμως, καθώς τα εμβόλια έχαναν την αποτελεσματικότητά τους, τα κύματα άρχισαν να επανεμφανίζονται. Αυτό παρατηρήθηκε με δραματικό τρόπο στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία τους τελευταίους πέντε μήνες. Σε μια ανάλυση δεδομένων κρουσμάτων Covid-19 από 68 χώρες και 2.947 κομητείες των ΗΠΑ, παρατηρήθηκε ότι το μέγεθος της εμφάνισης κρουσμάτων δεν σχετίζεται με το επίπεδο του εμβολιασμού του πληθυσμού ( Subramanian and Kumar, 2021 ).

Έτσι, εάν ο εμβολιασμός ήταν η μόνη μέθοδος καταπολέμησης της πανδημίας (sic), φαίνεται ότι θα απαιτούνταν εμβολιασμοί που επαναλαμβάνονται επ’ αόριστον ανά διαστήματα 6 μηνών, και ακόμη και αυτό μπορεί να μην είναι τόσο επιτυχές για μια σημαντική μείωση της εξάπλωσης. Δεν υπάρχουν προγράμματα εμβολιασμού για άλλες γενικές ασθένειες στις ΗΠΑ που να απαιτούν τόσο υψηλή συχνότητα συμμόρφωσης. Ακόμη και το εμβόλιο κατά της γρίπης, η οποία έχει σημαντική ετήσια θνησιμότητα, έχει ετήσια συχνότητα επανεμβολιασμού, είναι ίσως μόνο 50% αποτελεσματικό κατά την περίοδο όξυνσης της γρίπης, και δεν είναι υποχρεωτικό.

Η υπόθεση Jacobson έθεσε ένα πρότυπο για το πώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ και οι Πολιτείες της θα είχαν την εξουσία να προστατεύσουν τον πληθυσμό, ενώ ταυτόχρονα θα ελαχιστοποιούσαν τους περιορισμούς των δραστηριοτήτων και τις παραβιάσεις δικαιωμάτων. Επιπλέον, στηρίχθηκε αποκλειστικά σε μια μέτρια οικονομική κύρωση για την άρνηση συμμόρφωσης (150 δολάρια σε σημερινές τιμές). Η πανδημία της ευλογιάς το 1902-4 είχε εκτιμώμενο κίνδυνο θανατηφόρου κρούσματος 18%, ενώ ο αντίστοιχος κίνδυνος από Covid-19 είναι μικρότερος από 1%. Αυτή η τεράστια διαφορά θα έπρεπε να είχε προκαλέσει έναν δισταγμό στα δρακόντεια μέτρα υποτιθέμενου ελέγχου που θεσπίστηκαν σε ολόκληρη τη χώρα.

Μια προσεκτική ανάγνωση της υπόθεσης Jacobson δείχνει ότι δεν είναι απλώς μια αυτόματη γνωμοδότηση, που επιτρέπει στην κυβέρνηση να κάνει ό,τι θέλει όταν έχει κηρυχτεί επίσημα μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω πανδημίας. Σε μια πανδημία, τα δικαστήρια προστρέχουν στην υπόθεση Jacobson σαν ένα δεδικασμένο και σαν έναν προφανή άμεσο παραλληλισμό, αλλά ακόμη κι έτσι οφείλουν να αξιολογήσουν τα στοιχεία για την εκπλήρωση όλων των κριτηρίων Jacobson . Όπως καταδείξαμε, οι υποχρεωτικοί εμβολιασμοί κατά της Covid-19 δεν εκπληρώνουν κανένα από τα απαιτούμενα κριτήρια της υπόθεσης Jacobson, πόσο μάλλον όλα.

Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι γιατί μια πανδημική (sic) λοίμωξη με περίπου το 1/20 του κινδύνου θνησιμότητας της προηγούμενης πανδημίας ευλογιάς θα έπρεπε να υπόκειται στις σοβαρές κυρώσεις της απώλειας εργασίας, απώλειας ιατρικής περίθαλψης, απώλειας των απαραίτητων δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής , και στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, που σε αντίθεση με την προηγούμενη πανδημία, δεν έχει μακροπρόθεσμα δεδομένα ασφάλειας. Δεδομένου ότι κανένα από τα κριτήρια της υπόθεσης Jacobson δεν έχει εκπληρωθεί, οι παραβάσεις και τα αιτήματα της κυβέρνησης και των φορέων της δημόσιας υγείας  δεν έχουν δικαιολογηθεί σύμφωνα με το νόμο. Αυτό είναι το επιχείρημα που πρέπει να προβληθεί ως προς το γιατί ο προταθείς υποχρεωτικός εμβολιασμός είναι μια αδικαιολόγητη υπέρβαση που δεν συνάδει με τον νόμο και την καθιερωμένη πολιτική  για τη δημόσια υγεία.

liberty-express

Σχετικά με Κατοχικά Νέα
"Το katohika.gr δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα ρεπορτάζ που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους. Συνεπώς, δε φέρει καμία ευθύνη εκ του νόμου. Το katohika.gr , ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς, κοινωνικούς και επιστημονικούς χώρους." Η συντακτική ομάδα των κατοχικών νέων φέρνει όλη την εναλλακτική είδηση προς ξεσκαρτάρισμα απο τους ερευνητές αναγνώστες της! Έχουμε συγκεκριμένη θέση απέναντι στην υπεροντοτητα πληροφορίας και γνωρίζουμε ότι μόνο με την διαδικασία της μη δογματικής αλήθειας μπορείς να ακολουθήσεις τα χνάρια της πραγματικής αλήθειας! Εδώ λοιπόν θα βρειτε ότι θέλει το πεδίο να μας κάνει να ασχοληθούμε ...αλλά θα βρείτε και πολλούς πλέον που κατανόησαν και την πληροφορία του πεδιου την κάνουν κομματάκια! Είμαστε ομάδα έρευνας και αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε μαζί μας καμία ταμπέλα που θα μας απομακρύνει από το φως της αλήθειας ! Το Κατοχικά Νέα λοιπόν δεν είναι μια ειδησεογραφική σελίδα αλλά μια σελίδα έρευνας και κριτικής όλων των στοιχείων της καθημερινότητας ! Το Κατοχικά Νέα είναι ο χώρος όπου οι ελεύθεροι ερευνητές χρησιμοποιούν τον τοίχο αναδημοσιεύσεως σαν αποθήκη στοιχείων σε πολύ μεγαλύτερη έρευνα από ότι το φανερό έτσι ώστε μόνοι τους να καταλήξουν στο τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα ! Χωρίς να αναγκαστούν να δεχθούν δογματικές και μασημενες αλήθειες από κανέναν άλλο πάρα μόνο από την προσωπική τους κρίση!

Σχόλια Αναγνωστών (2)

  1. 🇬🇷 Γρηγόριος ☦️ 07/02/2022 @ 8:04 ΠΜ

    Αυτό τό γράμμα «V» τό οποίον προτάσσει ο ρεζίλης καί γλοιώδης τσιόδρας,σίγουρα αυτοδεικνύεται ως «VLAKAS», διότι κάθε άλλο ως «Victory»δέν δύναται νά θεωρηθεί.Victory δαιμονική ασφαλώς,επειδή τρυπήθηκαν καί υπεχρέωσαν αντισυνταγματικώς καί ιατρικώς αντιδεοντολογικώς νά τρυπηθούν καί άλλοι μέ τά δηλητήρια πρός καταστροφή καί κατάρρευση τού ανοσοποιητικού των συστήματος.Πανηλίθιοι καί υποτακτικοί τού πονηρού καί υπηκόων του όντες.

  2. Ηλίας Α. Λυμπέρης 07/02/2022 @ 10:39 ΠΜ

    Το άτομο αποφασίζει για την ζωή του κανένας άλλος. Το άτομο είναι η μοναδική αυθεντία για την ζωή του. Το άτομο το ίδιο δημιουργεί την ζωή του κανένας άλλος.

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί


*