07:49 - 14/07/2014

Τελικά πόσο κράτος θέλουμε

telika-poso-kratos-theloume

Τελικά πόσο κράτος θέλουμε

Η σχέση του Έλληνα πολίτη με το ελληνικό κράτος ήταν, για πάρα πολλά χρόνια, μια παράξενη σχέση αγάπης – μίσους.

Ο μέσος Έλληνας αγαπούσε το ελληνικό κράτος, όταν αυτό είχε τη μορφή της προσφοράς απασχόλησης στον ίδιο ή στα μέλη της οικογένειάς του, μέσω μηχανισμών, που, όχι πάντα -αλλά συνήθως-, περνούσαν μέσα από την πελατειακή σχέση που διατηρούσε με το πολιτικό σύστημα, το οποίο φρόντισε να συντηρεί και να επεκτείνει ένα κράτος φτιαγμένο στα μέτρα των κομματικών του αναγκών.

Επίσης, ο Έλληνας ήταν ενθουσιασμένος με το μεγάλο κράτος, όταν αυτό είχε τη θέση του μεγαλοπελάτη της μικρής ή μεγάλης επιχείρησης που είχε ο ίδιος ή στην οποία έβρισκε απασχόληση σε μια εποχή όπου οι περισσότερες από τις μεγάλες δουλειές στην ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με την κρατική δραστηριότητα.

Ταυτόχρονα, όμως, ο ίδιος μέσος Έλληνας μισούσε ένα κράτος που ήταν αναποτελεσματικό, μεγάλο και βραδυκίνητο, είχε εξελιχθεί σε οίκο της αναξιοκρατίας και αποτελούσε πλέον το βασίλειο της διαπλοκής της και της γενικευμένης διαφθοράς.

Η σχέση αυτή του μέσου Έλληνα με το κράτος πήγαινε έτσι για πολλά χρόνια, σαν ένας μακροχρόνιος γαμήλιος δεσμός που δεν προσφέρει πλέον συγκινήσεις αλλά αποτελεί συνδετικό δεσμό σχέσεων οικογενειακών, αμοιβαίου συμφέροντος και κοινωνικής σταθερότητας. Ώσπου το κράτος κατέρρευσε.

Και τότε όλοι, πλέον, βρέθηκαν στην πλευρά των τιμητών και των πολέμιων. Τότε ο μέσος Έλληνας θυμήθηκε ότι το κράτος -το οποίο ο ίδιος είχε ουσιαστικά φτιάξει με τις επιλογές του ή την ανοχή του- ήταν σπάταλο, ξόδευε πολύ περισσότερα από αυτά που μπορούσε, ήταν καταχρεωμένο, χρεοκοπημένο και διεφθαρμένο.

Οι διαπιστώσεις αυτές αναδύθηκαν, όταν το κράτος έπαψε να είναι για το μέσο Έλληνα ο σίγουρος και καλόβολος εργοδότης ή ο καλός πελάτης που πληρώνει καλά και δεν ρωτάει πολλά.

Να, όμως, που οι σχέσεις μεταβάλλονται εύκολα και ο μέσος Έλληνας νοσταλγεί και πάλι τη θαλπωρή που ένιωθε, όταν το ελληνικό κράτος είχε μια μεγάλη αγκαλιά ή μάλλον μια πολύ μεγάλη τσέπη για όλους. Με τη διαφορά, όμως, ότι η νοσταλγία δεν αρκεί.

Η τσέπη είναι όχι μόνο άδεια, αλλά και τρύπια. Ότι και να κάνουμε, η διαπίστωση ότι για την εθνική χρεοκοπία φταίει το μεγάλο και προβληματικό κράτος, είναι απτή μπροστά μας, όπως ενώπιων μας βρίσκονται και οι 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, οι οποίοι έχουν τη συγκεκριμένη ιδιότητα γιατί το μεγάλο κράτος φρόντιζε να ξοδεύει αλόγιστα το περίσσευμα που αυτοί και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι παρήγαν.

Καθώς τα δεδομένα αλλάζουν και τα θέματα που θεωρούσαμε ότι είχαν λυθεί και απαντηθεί στην πράξη, ανασύρονται και ανοίγουν ξανά, είναι τώρα ο καιρός να αποφασίσουμε πόσο και ποιο κράτος θέλουμε. Είναι κρίσιμο για το μέλλον της χώρας.

Νίκος Φρατζής

ΠΗΓΗ

Σχόλια Αναγνωστών (2)

  1. 0
    0
    ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΕΙΣ!!!
    ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΙΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ. ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΑΛΛΙΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΣΑΝ ΡΩΣΣΟΙ ΣΕ ΑΣΦΑΛΕΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΤΣΑΜΠΑ ΣΠΙΤΙΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ!!!

    ΝΙΚΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ
  2. 0
    0
    μάλλον δεν καταλαβαίνεται καλά το περιβάλλον στο οποίο ζείτε. Λεφτά έχει μόνο η ευρώπη κι αυτή τα μοιράζει μέσω προγραμμάτων, άλλο χρήμα δεν υπάρχει….αν σταματήσει η ευρώπη τα προγράμματα δεν θα υπάρξει ούτε ένας επιχειρηματίας που θα μπορεί να σταθεί, οι περισσότεροι εργαζόμενοι ακόμα και του δημοσίου πληρώνονται μέσα από προγράμματα……δεν είναι οι Έλληνες κολλημένοι με το κράτος, έτσι δουλεύει το σύστημα, εκτός κι αν νομίζετε ότι όλο αυτό το χρήμα μας το χαρίζουν.

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί