11:42 - 19/05/2015

Η Πραγματικότητα

i-pragmatikotita

Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά είναι η Συνείδηση, Ένα Ενοποιημένο Πεδίο Συνείδησης, Ομοιογενές, που Απλώνεται Παντού, Χωρίς Όρια.

Ό,τι «υπάρχει» (σαν διαφοροποιημένη ύπαρξη) είναι Δραστηριότητα του Πεδίου, «δραστηριότητες», δηλαδή διαφορετικές διευθετήσεις του Πεδίου, που επιτρέπουν την διαφορετική από το Πεδίο ύπαρξη και λειτουργία (όχι σαν οντότητες, αλλά σαν φαινόμενα), την δημιουργία αντικειμενικών κόσμων και προσωπικών υπάρξεων.

Ό,τι συμβαίνει είναι Αντιληπτικής (Νοητικής) Φύσης. Όλα είναι Νοητικά, δεν υπάρχει καμία δημιουργία έξω από το Πεδίο Συνείδησης, Όλα είναι στην «Σκέψη» Αυτού που Υπάρχει.

Ό,τι κινείται κι έχει ιδιαίτερη ύπαρξη και ζωή στο Πεδίο, είναι δραστηριότητες… οι δραστηριότητες μεταφέρονται στο Πεδίο, και στον «χρόνο» της εκδήλωσης.

Είναι μια Εικονική Πραγματικότητα!

Το Τέλος όλων των δραστηριοτήτων Αποκαλύπτει την Φύση του Πεδίου.

Αυτή η Αλήθεια μεταδίδεται σαν βιωματική αποκάλυψη, όχι σαν θεωρία, και νοητική πληροφορία, εδώ και 3.000 χρόνια.

***

«Ποιος ξέρει στ’ αλήθεια και ποιος μπορεί να μας πει, από πού έγινε αυτή η δημιουργία, από πού έχει προέλθει; Η δημιουργία ήταν στην αρχή, οι θεοί, ήρθαν αργότερα. Ποιος λοιπόν ξέρει από πού έχει προέλθει; Από πού άραγε να ήρθε αυτή η δημιουργία; Να είναι άραγε δημιουργημένη, ή μήπως είναι αδημιούργητη; Το γνωρίζει άραγε μόνον Αυτός, ο Παντεπόπτης στον Ύψιστο Ουρανό Εκεί Πάνω, ή και Αυτός ακόμα δεν το γνωρίζει;»

Ριγκ Βέδα, X, 129

wholemind8.blogspot.gr
ΠΗΓΗ

Loading...
Σχετικά με Κατοχικά Νέα
Η συντακτική ομάδα των κατοχικών νέων φέρνει όλη την εναλλακτική είδηση προς ξεσκαρτάρισμα απο τους ερευνητές αναγνώστες της! Έχουμε συγκεκριμένη θέση απέναντι στην υπεροντοτητα πληροφορίας και γνωρίζουμε ότι μόνο με την διαδικασία της μη δογματικής αλήθειας μπορείς να ακολουθήσεις τα χνάρια της πραγματικής αλήθειας! Εδώ λοιπόν θα βρειτε ότι θέλει το πεδίο να μας κάνει να ασχοληθούμε ...αλλά θα βρείτε και πολλούς πλέον που κατανόησαν και την πληροφορία του πεδιου την κάνουν κομματάκια! Είμαστε ομάδα έρευνας και αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε μαζί μας καμία ταμπέλα που θα μας απομακρύνει από το φως της αλήθειας !
17:56 - 25/11/2014

Η Πραγματικότητα

sagitarrius

Τα Πάντα Ρεί, μηδέποτε κατά το αυτό μένειν Τα πάντα ρέουν και όλα χάνονται, ακατάπαυστα και είναι αυτή η συνεχής μεταβολή πού συνθέτει την ίδια την έννοια του κόσμου, την θεμελιώδη αρχή του, την έσχατη σημασία του. Όπως λέει ο Ηράκλειτος

Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ καθ” Ἡράκλειτον οὐδὲ θνητῆς οὐσίας δὶς ἅψασθαι κατὰ ἕξιν (τῆς αὐτῆς)· ἀλλ” ὀξύτητι καὶ τάχει μεταβολῆς σκίδνησι καὶ πάλιν συνάγει (μᾶλλον δὲ οὐδὲ πάλιν οὐδ” ὕστερον, ἀλλ” ἅμα συνίσταται καὶ ἀπολείπει) καὶ πρόσεισι καὶ ἄπεισι .

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε μέχρι ο Άνθρωπος να αποδείξει, το αληθές του λόγου του. Αποδείξαμε ότι αυτό ισχύει για όλα τα υλικά κατασκευής κάθε οντότητας, έμβιας ή άβιας. Από τα άτομα που συνθέτουν ένα αντικείμενο, μέχρι και το ίδιο το αντικείμενο. Τα πάντα ταλαντώνονται και κινούνται σε σχέση με κάτι άλλο.

Είμαι αναγκασμένος να χρησιμοποιήσω εισαγωγικά σε πάρα πολλές λέξεις του κειμένου που ακολουθεί, λόγω του ότι άλλη διάσταση έχουν οι πραγματικές έννοιες των λέξεων και άλλη τους αποδίδουμε συνήθως εμείς. Θα αποφύγω την εκτενή χρήση εισαγωγικών για να μη σας κουράσω και θα προσπαθήσω να εκφραστώ με απλά λόγια για να γίνω κατανοητός από πολλούς. Η Ελληνική γλώσσα έχει το μεγαλείο να εκφράζει τις έννοιες και με απλές εκφράσεις.

Το σύμπαν. Διερεύνησα το σύμπαν με αντίστροφο τρόπο απ αυτόν που επιχειρούμε εδώ και πολλά χρόνια, ξεκινώντας από κάποιες αδιαμφισβήτητες παραδοχές οι οποίες με οδήγησαν σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα και εκ του αποτελέσματος αυτού μπορώ πλέων να εξηγήσω τι συμβαίνει εντός του.

Η πρώτη παραδοχή είναι ότι τα σώματα που βλέπουμε γύρω μας συμπεριλαμβανομένης και της γης αποτελούν μέρος ενός συνόλου, η δεύτερη είναι ότι αυτό το σύνολο υλικών αντικειμένων αποτελεί μία οντότητα και η τρίτη είναι ότι αυτή η οντότητα κινείται. Στηριζόμενος σ αυτές τις παραδοχές ανακάλυψα το μηχανισμό του.

Η ανάλυση. Μία οντότητα για να ζει ( άρα λειτουργεί ) πρέπει τα ζωτικά της όργανα να κινούνται. Όταν σταματήσουν τα ζωτικά της όργανα να κινούνται, πεθαίνει. Τα συστατικά των οργάνων της (στο μικρόκοσμο) ούτος ή άλλως κινούνται εν τη γενέσει τους, όταν όμως πεθάνει δεν κινούνται τα όργανά της. Με μία ευρύτερη έννοια μπορούμε να θεωρήσουμε οποιαδήποτε οντότητα λειτουργεί ότι ζει. Απ’ τη χρονική στιγμή που ξεκινάει τη λειτουργία της αναπτύσσεται εντός της λόγο των κινήσεων των ζωτικών της οργάνων θερμοκρασία.

Ένα μέρος της θερμοκρασίας που αναπτύσσεται απορροφάται απ’ το περιβάλλον (ψύχεται) και αυτό έχει σαν συνέπεια τη σταθεροποίησή της σε κάποιο επίπεδο. Στην αρχή της λειτουργίας της παρατηρούμε αυξητική τάση της θερμοκρασίας μέχρι να επέλθει σταθεροποίηση. Δύο απ’ τις παραμέτρους που καθορίζουν τη θερμοκρασία λειτουργίας της είναι : Το έργο που παράγει ο οργανισμός (μηχανή) και η θερμοκρασία του περιβάλλοντος της. Σε κάθε μηχανή κατά την εκκίνηση της λειτουργίας της υπάρχει πάντα επιτάχυνση μέχρι να σταθεροποιηθεί η κίνησή της.

Πρώτα δημιουργείται μια μηχανή και μετά εκκινείται. Έτσι και το σύμπαν άρχισε να διαστέλλεται λόγο αναπτυσσόμενης θερμοκρασίας, μετά την εκκίνησή του. Ως σύμπαν εννοούμε το σύνολο των πραγμάτων που υπάρχουν, το σύνολο δηλαδή των όντων. Σύμφωνα με την επιστήμη το σύμπαν αφορά το χωροχρονικό συνεχές στο οποίο περιλαμβάνεται το σύνολο της ύλης και της ενέργειας. Στις μεγάλες διαστάσεις του είναι αντικείμενο μελέτης της επιστήμης της αστροφυσικής. Στις πολύ μικρές διαστάσεις το σύμπαν το εξερευνά η κβαντική μηχανική. Ενδιάμεσα προσπαθούν να κατανοήσουν τη λειτουργία του και την υπόστασή του όλες οι επιστήμες.

Θα σας δώσω επιγραμματικά τις εξηγήσεις κάποιων μυστηρίων τα οποία εμείς οι Άνθρωποι προσπαθούμε να διαλευκάνουμε από γενέσεώς μας. Οι μαθηματικές αναλύσεις πάντα ακολουθούν. Όταν η θεωρία είναι σωστή, η μαθηματική τεκμηρίωση είναι σχετικά εύκολη. Δεν θα σας κουράσω με αλγόριθμους και συναρτήσεις.

Η μεγαλύτερη αξία περιέχεται στην ιδέα. Το να κάνεις εφαρμογή των όσων περιέχει μία ιδέα και η σωστή θεωρία που τη στηρίζει ειδικά στις μέρες μας είναι εύκολο. Οι ανακαλύψεις τις οποίες έχουμε κάνει έως τώρα σε κάθε τι επιστητό περιέχουν μισές αλήθειες.

Θα ξεκινήσω με επανεξέταση των θεωριών που γέννησαν οι αισθήσεις μας. Υπάρχει κι άλλη μέθοδος για να δούμε αν η θεωρία των χορδών η οποία παραπέμπει στο πολυσύμπαν, είναι σωστή. Ας γνωρίσουμε όμως πρώτα το δικό μας σύμπαν.

Έχει αποδειχθεί ότι δεν είμαστε ακόμη σε θέση να κατανοήσουμε την τεχνολογία με την οποία δημιουργήθηκε. Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν ορισμένοι, σας λέω ότι έχουμε και τα αισθητήρια και τη λογική για να το αποδείξουμε.

Η ύλη έχει τρεις διαστάσεις. Με αυτές και μόνο τις διαστάσεις μπορούμε να εξηγήσουμε ότι την αφορά. Ο χρόνος σαν μέγεθος αποτελεί παράμετρο που καθορίζει τα γεγονότα που σχετίζονται με την ύλη.

Πρώτα θα ασχοληθώ με τα υλικά μεγέθη και κατόπιν με τα μη υλικά (π.χ. χρόνος ).

Ο μεγάλος επιστήμονας της λογικής Kurt Gödel υποστήριξε ότι οι μαθηματικές έννοιες και ιδέες αποτελούν μια δική τους αντικειμενική πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ή να αλλάξουμε, παρά μόνο να αντιληφθούμε και να περιγράψουμε . Αλλά και στην περίπτωση που οι μαθηματικές έννοιες έχουν πλατωνική φύση, ίσως να αποτελούν το κλειδί για την κατανόηση της δικής μας πραγματικότητας.

Η ανάλυση. Ένα σώμα αποτελείται από μόρια, τα μόρια αποτελούνται από άτομα, τα άτομα αποτελούνται από ηλεκτρόνια, πρωτόνια και νετρόνια.

Το ηλεκτρόνιο αποτελεί τη μικρότερη μορφή ύλης. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο έχει κερδίσει τον τίτλο του ’’θεμελιώδους σωματιδίου’’. Έχει αυτούσια ύπαρξη και συγκεκριμένη μάζα, το μέγεθός του ορίζει κατ ανάγκη μια μονάδα μέτρησης.

Αν όλα τα συστατικά της ύλης περιείχαν κάποια άλλα και αυτή η διαίρεσή δε σταματούσε πουθενά, τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για άπειρο προς τα κάτω. Μη σας παραπλανήσουν τα ολόνια, σπινόνια και ορμπιτόνια, αυτά δεν είναι σωματίδια με αυτούσια ύλη.

Τα υλικά που συνθέτουν τον κόσμο μας έχουν συγκεκριμένο μέγεθος, αυτό που συνθέτουν είναι συγκεκριμένο. Κι αν ανακαλύψουμε αργότερα σωματίδια που αποτελούν το ηλεκτρόνιο; Ακόμη κι αυτό να συμβεί κάπου σταματάει η διαίρεση. Κι εφόσον σταματάει η διαίρεση έχουμε μία βάση για να κάνουμε πολλαπλασιασμό. Υπάρχουν συγκεκριμένα μεγέθη πρώτης ύλης με τα οποία χτίζονται συγκεκριμένα οικοδομήματα.

Μπορεί η ηλεκτρασθενή θεωρία να απαιτεί τα σωματίδια-φορείς μιας ηλεκτρασθενούς αλληλεπίδρασης να μην έχουν μάζα, αλλά: Σύμφωνα με τη θεωρία του Higgs, καθώς το σύμπαν διαστελλόταν και η θερμοκρασία του μειωνόταν, έφτασε σε μια κρίσιμη θερμοκρασία όπου μπήκε σε λειτουργία ο περίφημος μηχανισμός Higgs, σπάζοντας την ηλεκτρασθενή συμμετρία και εφοδιάζοντας τα στοιχειώδη σωματίδια με τη μάζα τους.

Όπως και να το εξηγήσουμε τα υλικά μεγέθη δεν μπορεί να είναι αφηρημένες έννοιες.

Αυτή η διαίρεση που αφορά στα σωματίδια, όταν σταματάει και μας δίνει τη συγκεκριμένη μάζα του μικρότερου σωματιδίου της ύλης, μας δίνει κατά συνέπεια τη μονάδα με την οποία δημιουργήθηκε όλο αυτό το οικοδόμημα που ονομάσαμε σύμπαν.

Δεν είναι αναγκαίο να θεωρήσουμε ότι ο πολλαπλασιασμός αυτής της μονάδας εκτείνεται στο άπειρο, αλλά και στην περίπτωση που θα το θεωρήσουμε έτσι, από κάπου ξεκινάει. Δια της ατόπου απαγωγής προκύπτει τουλάχιστον ότι, εφόσον έχουμε τη βάση της ύλης, μιλώντας για υλική ευθεία εννοούμε προφανώς ημιευθεία. Άρα υλική ευθεία δεν υπάρχει.

Πολλοί επιστήμονες μίλησαν, για το Big Bang, το πληθωριστικό σύμπαν, το κυκλικό σύμπαν, το κοσμικό αυγό κ.α.

Ο κοσμολόγος Alexander Vilenkin κατά τη συνάντηση των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων που έγινε για να τιμήσουν τα 70α γενέθλια του Στίβεν Χόκινγκ, καταλαβαίνοντας τι θα μπορούσε να σημαίνει ο αιώνιος πληθωρισμός για την σταθερά του Hubble που περιγράφει μαθηματικά την διαστολή του σύμπαντος, επεσήμανε ότι οι εξισώσεις δεν λειτουργούσαν. Δεν μπορείς να κατασκευάσεις έναν χωροχρόνο με αυτή την ιδιότητα είπε.

Αποδεικνύεται ότι η σταθερά του Hubble έχει ένα κατώτατο όριο που αποτρέπει τον πληθωρισμό και στις δύο κατευθύνσεις του χρόνου. Δεν είναι δυνατόν να είναι αιώνιος ο πληθωρισμός του σύμπαντος στο παρελθόν . Πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους όριο και καταλήγει: Όλα λοιπόν τα στοιχεία που έχουμε λένε ότι το σύμπαν είχε μια αρχή . Ο Στίβεν Χόκινγκ στη συνάντηση αυτή, στο Πανεπιστήμιο Cambridge σε μια ηχογραφημένη ομιλία είπε:

Μια σημειακή αρχή θα ήταν ένα μέρος όπου η επιστήμη δεν θα μπορούσε να μελετήσει. Κάποιος λοιπόν θα πρέπει να προσφύγει στη θρησκεία και το χέρι του Θεού

Συμφωνώ ! Αλλά υπάρχει και δεύτερο σκέλος στην υπόθεση αυτή. Στην περίπτωση που δεν υπήρξε σημειακή αρχή, (με την έννοια ενός γενικότερου σύμπαντος) μήπως και πάλι θα έπρεπε να προσφύγουμε στο χέρι αν όχι του ιδίου, κάποιου άλλου θεού; Κατά την ανάγνωση του κειμένου αυτού θα καταλάβετε αν πρέπει να ανάγουμε τα πράγματα στο θεό ή όχι. Το ζητούμενο όμως δεν είναι μόνο το πως δημιουργήθηκε το σύμπαν, αλλά πως θα καταστραφεί.

Θα δώσω τις κατευθύνσεις της σκέψης πάνω στις οποίες θα κινηθούμε και θα εξετάσουμε τα πράγματα από καινούρια βάση, για να αντιληφθούμε την πραγματική τους διάσταση. Δύο είναι οι έννοιες που περιγράφουν αυτό που ζούμε.

Η μία έννοια εκφράζεται με τη λέξη πραγματικότητα και η άλλη εκφράζεται με διάφορες λέξεις. Όπως και να εκφράσουμε όμως τη δεύτερη έννοια, η πραγματικότητα παραμένει σαν αδιάψευστος μάρτυρας και με ένα μυστήριο τρόπο μας προκαλεί φόβο.

Ο Άνθρωποι διαθέτουμε λογική αλλά και φαντασία. Όπου όμως σταματάει η λογική μας συνεχίζουμε με τη φαντασία, προχωράμε αν και γνωρίζουμε ότι κινούμαστε εκτός λογικής. Δεν είναι απαραίτητα κακό που χρησιμοποιούμε τη φαντασία, μέσω αυτής μερικές φορές μπορεί να ανακαλύψουμε και κάποια αλήθεια αλλά τις πιο πολλές φορές μας παραπλανεί. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες στο να κατανοήσουμε πολλά πράγματα και καταστάσεις. Προσπαθούμε με διάφορους τρόπους να παρηγορήσουμε την αδυναμία μας αυτή δημιουργώντας εικονική πραγματικότητα που μας εξυπηρετεί.

Ο Θαλής περιέγραψε την αναγκαιότητα με την εξής φράση: Ισχυρότατων η ανάγκη, κρατεί γαρ πάντων

Αναπτύσσουμε θεωρίες που εξηγούν αυτά που συμβαίνουν και προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι είναι σωστές, γνωρίζουμε όμως βαθιά μέσα μας ότι δεν μας καλύπτουν πάντα, μας αφήνουν ένα κενό και μας οδηγούν μερικές φορές σε αδιέξοδα.

Πλάθουμε παραμύθια με τα οποία διασκεδάζουμε δυσάρεστες καταστάσεις, δημιουργούμε κόσμους ευχάριστους για να θωρακίσουμε την ψυχή μας από κάθε κακό ενδεχόμενο αλλά δε μπορούμε με τίποτα τελικά να ξεφύγουμε απ’ την πραγματικότητα. Επιβάλλεται όμως από κάπου να πιαστούμε, κάπου να πατήσουμε, έστω και με αναληθείς θεωρίες, τις έχει ανάγκη η υπόστασή μας.

Κατασκευάσαμε θρησκείες, αιρέσεις και εξαιρέσεις, προσπαθώντας να εξηγήσουμε αυτά που συμβαίνουν. Όλο αυτό όμως μας αφήνει ένα παρόμοιο συναίσθημα με κάποιον που δε γνώρισε τους γονείς του, όσο ζει προσπαθεί να μάθει ποιοι είναι αυτοί που τον έφεραν στον κόσμο.

Αυτή η επιθυμία του αν δεν ικανοποιηθεί δε γιατρεύεται, δεν είναι μόνο περιέργεια, είναι βιολογική ανάγκη. Η ίδια η φύση μας σπρώχνει να διαλευκάνουμε τέτοιες καταστάσεις. Μη μπορώντας να αντιληφθούμε ορισμένα πράγματα προσπαθούμε να τους δώσουμε κάποια διάσταση, έστω και πλασματική για να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η διάσταση οδηγεί σε ατραπούς ;

Τα τεχνολογικά επιτεύγματα που έχουμε πετύχει είναι αυτά που θα μας βοηθήσουν να συμπληρώσουμε το Πάζλ. Ας υποθέσουμε ότι κατασκευάζουμε μια μηχανή στην οποία εξασκούμε δυνάμεις τέτοιες, που το φως να τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ αυτή που γνωρίζουμε και το καταφέρνουμε.

Όταν δημιουργούμε μια μηχανή η οποία λειτουργεί, δημιουργούμε ένα ολόκληρο κόσμο’ υλικών και μη αντικειμένων, ουσιαστικά ένα οργανισμό, ο οποίος με τις συνθήκες και τους νόμους που εφαρμόζουμε είναι αναγκασμένος να εκτελεί αυτό που του επιβάλουμε.

Κάθε μηχανή που κατασκευάζουμε αποτελεί κλειστό σύστημα και μπορούμε να της προσδώσουμε κάποιες ιδιότητες. Δε σημαίνει όμως ότι αυτό που καταφέραμε για τη μηχανή, ισχύει απαραίτητα σαν νόμος και για το δικό μας περιβάλλον και αυτό που μας διέπει. Έχουμε κάνει μεγάλες προσπάθειες να κατανοήσουμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Απ’ ότι φαίνεται όμως δεν έχουμε κατορθώσει ακόμη να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας περιβάλλει και να διευκρινίσουμε τους φυσικούς του νόμους.

Ορίσαμε νόμους, στηριζόμενοι στα φαινόμενα τα οποία έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε με τις αισθήσεις μας και την τεχνολογία την οποία έχουμε αναπτύξει, αλλά δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα και μας υποχρεώνουν να ορίσουμε και εξαιρέσεις.

Οι φυσικοί νόμοι δεν μπορεί να έχουν εξαιρέσεις. Αν γνωρίζαμε ακριβώς τι συμβαίνει, να είστε σίγουροι ότι οι νόμοι που θα φτιάχναμε δεν θα είχαν εξαιρέσεις.

Νόμοι με εξαιρέσεις, είναι λάθος νόμοι.

Ας δούμε τα πράγματα με απλή μαθηματική λογική η οποία μας δίνει κάποιες απαντήσεις. Έχουν γραφεί πάρα πολλές σελίδες με εικασίες για το τι μπορεί να είναι αυτό που μας περιέχει. Βλέπουμε ότι βρισκόμαστε πάνω σε μία σφαίρα την οποία ονομάσαμε πλανήτη, αφού πρώτα ορίσαμε τι σημαίνει πλανήτης. Βλέπουμε γύρω μας άλλους πλανήτες, αστέρια, γαλαξίες, νεφελώματα κ.τ.λ. Όλο αυτό το σύστημα το ονομάσαμε σύμπαν.

Η πιο βασική αναλήθεια που έχουμε πιστέψει μέχρι σήμερα, είναι η απεραντοσύνη του. Το ορίσαμε σαν μια γενικότητα, χωρίς αρχή και τέλος. Πάνω σ’ αυτή την αντίληψη χτίσαμε ένα σωρό λάθος θεωρίες. Οι γενικότητες δεν ορίζουν κανόνες. Οι κανόνες ορίζονται από συγκεκριμένες καταστάσεις κι εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι μας διέπουν συγκεκριμένοι κανόνες. Άρα κατά συνέπεια η κατάσταση που τους ορίζει είναι συγκεκριμένη και σε καμία περίπτωση δεν περιέχει την έννοια του απείρου.

Τι είναι όμως αυτό που ονομάσαμε σύμπαν; Το σύμπαν είναι μια μηχανή και μην εκλάβετε την φράση σαν παρομοίωση. Στο εξής με τη λέξη σύμπαν, θα εννοώ μηχανή. Με την τεχνολογική εξέλιξη που έχουμε σημειώσει όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθούμε με όλο και μεγαλύτερα τηλεσκόπια να δούμε μακρύτερα, τα όρια ίσως του σύμπαντος και έξω αν είναι δυνατόν απ’ αυτό, όλο και μακρύτερα μήπως και καταλάβουμε. Είναι ένας τρόπος κι αυτός.

Κατασκευάσαμε ειδικά διαστημόπλοια, με τεράστια για τα ανθρώπινα δεδομένα μάτια και αυτιά , τα στείλαμε εδώ και αρκετά χρόνια στα πέρατα του σύμπαντος για να δουν τις λεπτομέρειες αυτής της μηχανής, αλλά αποδεικνύονται μέχρι στιγμής ανεπαρκή.

Είμαστε πολύ μικροί (σε μέγεθος) σε σχέση με το σύμπαν για να μπορέσουμε να το δούμε όντας μέσα σ’ αυτό. Οι οπτικές παρατηρήσεις οπωσδήποτε μας παρέχουν αδιάψευστα στοιχεία, βοηθάνε τη σκέψη, αλλά τη λύση θα μας τη δώσει ο συλλογισμός.

Έχουμε μπροστά μας ένα αντικείμενο. Αν είμαστε μεγαλύτεροι απ’ αυτό, εύκολα το προσδιορίζουμε, μπορούμε να μετρήσουμε τις διαστάσεις του, να αντιληφθούμε το σχήμα του κ.ο.κ. Στην περίπτωση που αυτό είναι μεγαλύτερο από μας και μάλιστα πολύ μεγαλύτερο όπως είναι το σύμπαν, τα πράγματα δυσκολεύουν.

Έχει βρεθεί ποτέ κανείς σας, σε μηχανή από υπερωκεάνιο; Όσοι ζήσαμε αυτή την εμπειρία γνωρίζουμε τι περιγράφω. Η μηχανή και μόνο, ενός μεγάλου καραβιού, μπορεί να φθάνει τους τρεις με τέσσερις ορόφους σπιτιών σε ύψος με αντίστοιχο πλάτος. Οι Άνθρωποι έχουμε τη δυνατότητα να κατασκευάσουμε πράγματα πολύ μεγάλα σε σχέση με το μέγεθός μας, πράγματα που προκαλούν δέος σε μας τους ίδιους λόγο του μεγάλου μεγέθους τους και μας δίνουν την αίσθηση ότι είμαστε πολύ μικροί μπροστά τους.

Ας υποθέσουμε ότι μέσα στον χώρο της μηχανής ενός καραβιού, γεννιέται μία οντότητα και μάλιστα υποπολλαπλάσια σε μέγεθος του Ανθρώπου, πολύ μικρότερη από ένα κύτταρο, με σχέση μεγέθους τέτοια που έχει ο Άνθρωπος προς το σύμπαν, αλλά με τη νοημοσύνη του Ανθρώπου και δεν έχει τη δυνατότητα να βγει απ’ το χώρο, παρά μόνο να κινηθεί μέσα σ’ αυτόν.

Αν αυτή η μηχανή είναι σφραγισμένη χωρίς φινιστρίνια για να μπορεί να δει έξω, θα ήταν δύσκολο αυτό το ον να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται. Τα μόνα αντικείμενα που θα μπορούσε να παρατηρήσει είναι αυτά που την απαρτίζουν. Θα ήταν δύσκολο να κατανοήσει τι ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η κίνηση την οποία θα αισθάνονταν δίπλα του.

Θα έβλεπε για παράδειγμα κάποια αντικείμενα να κάνουν κάποιες κινήσεις. π.χ. Το στρόφαλο της μηχανής να διαγράφει κυκλική κίνηση, τα έμβολα να διαγράφουν παλινδρομική, άλλα εξαρτήματα να κάνουν διάφορες κινήσεις τις οποίες θα ήταν σχεδόν αδύνατο να κατανοήσει. Και λέω σχεδόν, γιατί πιστεύω ότι με την εξέλιξη που έχει ο Άνθρωπος εκατομμύρια χρόνια μέσα στο αποκαλούμενο σύμπαν, είναι σε θέση τώρα να κατανοήσει εν μέρη τα όσα συμβαίνουν.

Θα μπορούσε να κατανοήσει ότι βρίσκεται μέσα σε μία μηχανή η οποία κινεί ένα πλοίο; Δεν αρκεί να καταλάβει ότι είναι μέσα σε μια μηχανή, πρέπει οπωσδήποτε να βγει έξω, όχι μόνο απ’ τη μηχανή, αλλά απ’ το σκάφος στην προκειμένη περίπτωση για να αντιληφθεί τι ακριβώς συντελείται. Είναι δυνατόν αυτό το ον με τις δυνατότητες του Ανθρώπου αν δεν βγει έξω απ΄ το σκάφος, να κατανοήσει ότι αυτό είναι ένα πλοίο και μάλιστα επιτελεί συγκεκριμένο έργο; Κανείς δε φτιάχνει μια μηχανή μόνο και μόνο για να τη φτιάξει, κάπου τη χρησιμοποιεί, κάτι εξυπηρετεί.

Ο χρόνος.

Μέχρι τώρα ξέρουμε ότι ο χρόνος σχετίζεται με το χώρο. Αναπτύξαμε θεωρίες για το ταυτόχρονο κ.λ.π. Το χρόνο κάπως έπρεπε να τον ορίσουμε, τον ορίσαμε με βάση την ημέρα. Μία περιστροφή της γης γύρω από τον εαυτό της την ονομάσαμε μία ημέρα. Τον ορίσαμε με μια μαθηματική λογική η οποία μας εξυπηρετεί. Υποδιαιρέσαμε την ημέρα σε 24 ώρες, ορίσαμε και τις υποδιαιρέσεις της ώρας και προσπαθούμε με αυτό τον ορισμό να δώσουμε περαιτέρω εξηγήσεις

Το πρώτο και καθοριστικό λάθος που έχουμε κάνει είναι το μέγεθος του, όπως τον ορίσαμε αποτελεί λάθος βάση για τις εξηγήσεις που ψάχνουμε. Σε ένα κινητήρα οι στροφές του ορίζονται απ’ το πόσες πλήρεις περιστροφές διαγράφει ο στρόφαλος στη μονάδα χρόνου.

Ποια μονάδα χρόνου;

Αυτή που ορίσαμε εμείς που κατασκευάσαμε τον κινητήρα.

Όταν ένας κινητήρας λειτουργεί στις 5.000 στροφές, σημαίνει ότι εκτελεί 5.000 στροφές κάθε λεπτό που περνάει. Εκτελεί 5.000 στροφές επί 60 λεπτά που έχει η ώρα όπως την έχουμε ορίσει. Δηλαδή 300.000 στροφές σε μία ώρα. Σε μία ημέρα εκτελεί 300.000 επί 24 ώρες που έχει η μέρα. Δηλαδή, 7.200.000 στροφές. (Εφτά εκατομμύρια, διακόσιες χιλιάδες στροφές).

Για ένα ον που βρίσκεται μέσα στη μηχανή και συγκεκριμένα σε κομβίο του στροφάλου, μία ημέρα δική μας γι αυτό μπορεί να σημαίνει 7.200.000 ημέρες. Αν περιστρέφεται πάνω στον άξονα της αντλίας νερού για παράδειγμα, μπορεί να σημαίνει πολλαπλάσιες ημέρες απ’ του στροφάλου. Επιβάλλεται ένα μετρικό σύστημα, φτιάξαμε πολλά, κάθε ένα έχει τη λογική του, το πιο διαδεδομένο είναι το δεκαδικό σύστημα.

Δεκαδικό γιατί; Γιατί έχουμε δέκα δάχτυλα στα χέρια και χρησιμοποιώντας τα οπτικά μας βοηθάει;

Ωραία μας εξυπηρετεί, αλλά με αυτά τα μαθηματικά περισσεύουν κάποιες ώρες όσον αφορά το ημερολογιακό έτος. Στην τετραετία είμαστε υποχρεωμένοι να προσθέσουμε μία ολόκληρη μέρα (δίσεκτο έτος) για να καλύψουμε τις απώλειες χρόνου. Μήπως αυτή η διόρθωση μαρτυράει κάτι; Θα δούμε τα πράγματα με μια γνωστή λογική.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή τα μαθηματικά δεν είναι σωστά για να μπορέσουν να διαιρέσουν ακριβώς το άθροισμα που δημιουργεί κάθε τετραετία ή αυτό που θέλουμε να διαιρέσουμε δεν υπάρχει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως κάτι υπάρχει, όπως υπάρχει και ο κύκλος (όχι ο απόλυτος κύκλος ) που προσπαθούμε να διαιρέσουμε, δεν αντιληφθήκαμε σωστά όμως τι είναι αυτό.

Εδώ μπαίνουν ερωτήματα: Μήπως με άλλα μαθηματικά μπορούμε να πετύχουμε τη διαίρεση και να τετραγωνίσουμε τον κύκλο χωρίς άρρητους αριθμούς και άπειρα δεκαδικά ψηφία;

Μα ποιο κύκλο να τετραγωνίσουμε; Έχει αποδειχθεί ότι τουλάχιστον στη γη απόλυτος κύκλος δεν υπάρχει στην πράξη, κάποιες δυνάμεις δεν επιτρέπουν να υπάρχει απόλυτος κύκλος, είναι οι ίδιες δυνάμεις που έχουν παραμορφώσει τη γη και δεν είναι απόλυτη σφαίρα.

Χρησιμοποιούμε τα γνωστά μαθηματικά – γεωμετρία – φυσική για πολλές εφαρμογές. Εφαρμογές που δεν μπορούν ουσιαστικά να επαληθευτούν ή επαληθεύονται με λάθος τρόπο. Ζούμε σε ένα υπαρκτό κόσμο με διαστάσεις, δεν είναι δυνατόν τα μαθηματικά που δημιουργήσαμε να υπολογίζουν το τίποτα .

Ένας κύκλος έχει συγκεκριμένη (μετρήσιμη) περίμετρο. Με την ευκλείδειο γεωμετρία αποδεικνύεται ότι δε μπορούμε να τη μετρήσουμε. Τα άπειρα δεκαδικά ψηφία που προκύπτουν δεν αποτελούν μέτρηση, αποτελούν σχετική μέτρηση.

Όταν αναγκαζόμαστε να στρογγυλοποιήσουμε ένα άρρητο αριθμό ο οποίος προκύπτει απ’ τη μέτρηση κάποιας απόστασης πάνω στη γη, τι είδους μέτρηση μπορούμε να κάνουμε σε αποστάσεις μεταξύ αστεριών ; Κάθε δεκαδικό ψηφίο το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να στρογγυλοποιήσουμε αφορά τεράστιες αποστάσεις, η γη αποτελεί μία κουκίδα του σύμπαντος.

Η εξήγηση. Ότι βρίσκεται εντός του σύμπαντος δέχεται πιέσεις οι οποίες επιδρούν πάνω του και το παραμορφώνουν ανάλογα με το σημείο στο οποίο βρίσκεται μέσα στο χώρο. Για να νοήσουμε ένα ευθύγραμμο τμήμα, πρέπει αυτό να είναι καμπύλο τόσο, ώστε με τις δυνάμεις που επιδρούν πάνω του να ευθυγραμμίζεται, δεν θα το υπολογίσουμε όμως σαν ευθύγραμμο τμήμα αλλά σαν καμπύλο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα δακτύλιο. Όταν περιστρέφεται μέσα στο σύμπαν οι πιέσεις που δέχεται τον κάνουν ελλειπτικό, η χρονική στιγμή καθορίζει πόσο απέχουν δύο συγκεκριμένα αντιδιαμετρικά του σημεία. Το πόσο ελλειπτικός είναι ένας δακτύλιος μέσα στο σύμπαν (που εκτός αυτού η περίμετρός του θα ήταν απόλυτος κύκλος) έχει συνάρτηση με το που βρίσκεται στο χώρο, ούτε στο κέντρο της γης η περίμετρός του δεν θα ήταν απόλυτος κύκλος γιατί η γη δεν είναι απόλυτη σφαίρα.

Για να ήταν απόλυτη σφαίρα έπρεπε οι δυνάμεις που εξασκούνται πάνω της να ήταν ακριβώς ίσες σε κάθε σημείο της επιφάνειάς της, κάτι που δε συμβαίνει, γι αυτό έχουμε διαφορετική επιτάχυνση (g) σε διαφορετικά σημεία της. Οι δυνάμεις που επιδρούν στη γη περιστρέφονται κι αυτές με την ίδια φορά αλλά με μεγαλύτερη γωνιακή ταχύτητα, είναι κατανεμημένες ομοιόμορφα γύρο της (αλλά όχι απόλυτα) και η διαφορά πιέσεων που εξασκούν ενίοτε σε μία πλήρη περιστροφή της μεταβάλει το σχήμα της.

Η γη ακολουθεί ουσιαστικά τις δυνάμεις αυτές οι οποίες επιδρούν πάνω της (απ’ τα γειτονικά της αστέρια κυρίως). Αν δεν περιστρέφονταν γύρω από τον άξονα του σύμπαντος και περιστρέφονταν μόνο οι δυνάμεις αυτές, με την άνιση κατανομή πιέσεων που συντελείται θα προέκυπταν πιο απότομες μεταβολές σε ανάλογο χρόνο οι οποίες ενδεχομένως δεν θα της επέτρεπαν να ψυχθεί.

Επειδή όμως ακολουθεί τις δυνάμεις και απ’ τις γενικότερες συνθήκες που επικρατούν, κατόρθωσε να ψυχθεί και να σταθεροποιηθεί η επιφάνειά της και μ’ αυτό τον τρόπο αντιστέκεται εξωτερικά σε μεγάλες μεταβολές, εσωτερικά όμως βρίσκεται σε υγρή κατάσταση και μεταβάλλεται περισσότερο σε κάθε περιστροφή. Σε κάποιες περιπτώσεις ο συνδυασμός των κινήσεών της ( δεν κάνει όπως γνωρίζουμε μία κίνηση) δημιουργεί μεγαλύτερη πίεση και εκδηλώνεται η μεταβολή αυτή με ηφαίστεια και σεισμούς.

Αν η γη ήταν εξ ολοκλήρου υγρή σε κάθε περιστροφή της θα υπήρχε πολύ μεγαλύτερη μεταβολή στο σχήμα της απ’ αυτή που συντελείται τώρα. Στην τωρινή της κατάσταση η υγρή εσωτερικά μάζα της, λόγο αυτών των πιέσεων, (συνδυασμός ελκτικών και απωθητικών δυνάμεων) πιέζει το φλοιό και μετατοπίζει τις τεκτονικές πλάκες με συνέπεια να δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα. Αυτό είναι το αίτιο που προκαλεί ηφαίστεια, σεισμούς και άλλα φαινόμενα. (π.χ. παλίρροια)

Όταν ήμουν μαθητής της δευτέρας γυμνασίου απέδειξα ’ με το παρακάτω σχήμα στον καθηγητή της γεωμετρίας ότι οι παράλληλες ευθείες τέμνονται.

Παίρνουμε δύο παράλληλες ευθείες . Ε1 και Ε2.

Φέρνουμε μία κοινή κάθετο, Ε. Αυτή τέμνει τις ευθείες στα σημεία Α και Β.

Η γωνία (α) είναι 90*.

Μετακινούμε το σημείο (Α) προς τα δεξιά, στο (Α’).

Η οξεία γωνία που προκύπτει (α1), είναι μικρότερη από (α). α1

Loading...

Σχόλια Αναγνωστών (1)

  1. 0
    0
    poly wraio kai katanoito.mou arese poy symplirwsa kapoia akomi kena.eyxaristw..

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί