Ο εμποράκος της διαφάνειας

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΝ θα ήθελα να επιλέξω διότι ευελπιστώ ότι οι επιλογές µου δεν περιορίζονται µεταξύ των δύο. Και ότι µπορούµε να νταραβεριζόµαστε µε πολιτικούς που δεν ανήκουν ούτε στη µια ούτε στην άλλη κατηγορία.

ΑΛΛΑ ΠΡΟΣ το παρόν, τι βλέπουµε; n Βλέπουµε πολιτικούς που εµπλέκονται σε δυσώδεις υποθέσεις και άλλους που αποτελούν καραµπινάτες περιπτώσεις ανεξήγητου και αδικαιολόγητου πλουτισµού να κινούνται ουσιαστικώς στον χώρο του ακαταδίωκτου. Είναι αυτοί που εκµεταλλεύονται την πολιτική…..

ΟΜΩΣ βλέπουµε συναδέλφους τους να σκίζουν (υποτίθεται) τα ρούχα τους για κάθαρση, την ίδια στιγµή που είναι είτε ανήµποροι, είτε ανίκανοι, είτε απρόθυµοι να την προωθήσουν – όταν δεν µεθοδεύουν µια προσχηµατική κάθαρση όχι για να αποδώσουν δικαιοσύνη αλλά για να εξυπηρετήσουν προφανείς σκοπιµότητες. Είναι εκείνοι που κοροϊδεύουν την κοινωνία.

ΘΕΛΕΤΕ ΕΝΑ πρόσφατο παράδειγµα; Το Βατοπέδι. Και οι πέτρες ήξεραν ότι τα αδικήµατα που αποδίδονται στους υπουργούς της Ν.∆. είναι όχι µόνο ανεπαρκώς στοιχειοθετηµένα αλλά και σαφώς παραγεγραµµένα. Το έγραφαν και το έλεγαν σε όλους τους τόνους και µε όλες τις διατυπώσεις όσοι έχουν στοιχειώδη γνώση των συνταγµατικών ρυθµίσεων και των ποινικών διαδικασιών.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ η πλειοψηφία της Βουλής; Αντί να διαπιστώσει το αυταπόδεικτο, αντί να εφαρµόσει το Σύνταγµα και να αποφανθεί υπέρ της παραγραφής, αντί να δεσµευτεί ότι θα αλλάξει σε πρώτη ευκαιρία τους προκλητικούς αυτούς συνταγµατικούς κανόνες, ψήφισε την παραποµπή των κατηγορουµένων γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως η παραποµπή τους δεν ευσταθεί και ούτε πρόκειται να προχωρήσει.

ΠΕΤΑΞΕ, ΔΗΛΑΔΗ, το µπαλάκι στους δικαστές. Για να µπορούν να λένε αθλίως στους ψηφοφόρους τους «εµείς τους παραπέµψαµε αλλά τι θέλετε να κάνουµε που οι δικαστές τούς έβγαλαν λάδι;». ∆ιότι το δικαστικό συµβούλιο έρχεται τώρα να διαπιστώσει το νοµικώς αυταπόδεικτο: ότι τα αδικήµατα έχουν παραγραφεί.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν η διαδικασία αυτή αθωώνει όσους εκµεταλλεύτηκαν την πολιτική. Είναι βέβαιο όµως ότι εκθέτει όσους κοροϊδεύουν την κοινωνία. ∆ιότι αποδεικνύει ότι και οι µεν και οι δε αντιµετωπίζουν την απονοµή της δικαιοσύνης κάτω από το πρίσµα µιας σκοπιµότητας: άλλοι για να κουκουλώσουν τις ποµπές τους κι άλλοι για να εµπορευτούν τη διαφάνεια.