Αγαπημένο βιβλίο. Πάντα συγκινεί η ανάγνωση του.

“Μα δεν ξέρεις ποτέ πού να τους βρεις. ..
Τους πηγαινοφέρνει ο άνεμος. .. Δεν έχουν ρίζες… κι αυτό τους δυσκολεύει πολύ”

Με φλέβα από ¨τζίντα¨.. δε μένουν σταθεροί στο ίδιο σημείο…

Σήμερα ο άνεμος έφερνε τις σταγόνες της θάλασσας στο πρόσωπο…
Τα κύματα μπορούσαν να σου μιλήσουν..
Αναμετριόμασταν με τις λέξεις…
Μα νίκησε η θάλασσα…
Αχ η θάλασσα…
“ασπιλωμένη…. Γαλαζοαίματη… αγναντεμένη”
Έσφιξα στο μαντήλι στο λαιμό.. καθώς το βλέμμα ταξίδευε στο γαλάζιο..
Και θυμήθηκα ένα άλλο λατρεμένο παραμύθι…
ένα απόσπασμα από “το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων”…

“Βουίζεις κι εσύ καρδιά μου, όπως οι μέλισσες την άνοιξη
και όπως η πόλη, βουίζεις γύρω μου
κι έρχεσαι με το μαντίλι σου ως εδώ, στη μέση ακριβώς της ατέλειωτης μοναξιάς μου,
σκας όπως τα βεγγαλικά το Πάσχα κι έρχεσαι, μ’ ένα τόσο δα σινιάλο,
έρχεσαι χίλια χρόνια μετά, με το αμίλητο μαντίλι σου που μου λέει ακριβώς αυτό,
πως θα ‘μαστε πάντα χωριστά, εσύ κάτω κι εγώ πάνω,
έρχεσαι χίλια χρόνια μετά στη μέση της μεγάλης μοναξιάς και σκας μέσα στα χέρια μου – σαν αληθινό βεγγαλικό σκας μέσα στα χέρια μου.. και το ‘ξερα”…

ναι παράφορε Ουρανέ μου,
Τους πηγαινοφέρνει ο άνεμος. .. τους ανθρώπους…
Κυρίως όταν έχουν “χνούδι λεύκας” … για ψυχή …σαν τον Αστρή…

καλή Σαρακοστή

η "Ψυχαγωγός"

http://www.youtube.com/watch?v=SKP4_VcKkks&list=AL94UKMTqg-9A6of_ouDrD7IF3R6R-bxBk