Σε συνθήκες κατάρρευσης των Δημοσίων Οικονομικών, η χώρα οδεύει σε εκλογές

Στο Αρθρο της 4ης Δεκεμβρίου 2014, με τίτλο “Ένα Σατανικό Σχέδιο”, είχα σχολιάσει τους λόγους που ο κ. Σαμαράς, σκεπτόμενος με ιδιοτελή κριτήρια και έχοντας κατά νου την πολιτική του επιβίωση, είχε προαποφασίσει την προσφυγή της χώρας σε πρόωρες εθνικές εκλογές στις αρχές Φεβρουαρίου του 2015. Ενδεχομένως, ο κ. Σαμαράς εξαρτά την πολιτική του επιβίωση από την αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία και τη βέβαιη αποτυχία του στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, δίνοντας τη δυνατότητα στον σημερινό πρωθυπουργό, να παραμείνει αγκιστρωμένος στην αρχηγία της ΝΔ και να συνεχίσει να παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις. Ωστόσο, τα ζητήματα και τα ερωτήματα που εγείρονται είναι πολλά και σημαντικά.

Όλοι μας ενθυμούμαστε, ότι, όταν την 11η Οκτωβρίου 2014 η δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι η σημερινή κυβέρνηση θα εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2015 και οι εθνικές εκλογές θα γίνουν κανονικά το 2016. Παράλληλα, οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος προπαγάνδιζαν το παραμύθι του success story, την έξοδο από τα μνημόνια την 31η Δεκεμβρίου 2014, την ελεύθερη πρόσβαση της χώρας στις διεθνείς χρηματαγορές, κ.λπ., υποστηρίζοντας ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι πλέον βιώσιμο και όλα βαίνουν ομαλώς.

Τα παρασκήνια της πρωθυπουργικής εξουσίας, των Βρυξελλών, της Ουάσινγκτον και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), δεν μπορούμε να τα γνωρίζουμε. Αποκρυπτογραφούμε αυτά που μας λένε και παράλληλα διαρρέουν. Τους αριθμούς όμως τους γνωρίζουμε και μπορούμε να τους ερμηνεύουμε. Ερωτήματα: 1) Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί έναν πρωθυπουργό, που ενώ το πραγματικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι 560 δις ευρώ (€), αυτός ισχυρίζεται ότι είναι 325 δις €; Ποιος μπορεί να πάρει στα σοβαρά έναν πρωθυπουργό, που διατείνεται ότι στις 31 Δεκεμβρίου του 2014 φεύγουμε από τα μνημόνια και ταυτόχρονα αποκαλύπτεται ότι συζητά με την τρόικα την υπαγωγή της χώρας του στο πρόγραμμα της “προληπτικής γραμμής πίστωσης” (ECCL-Enhanced Conditions with Credit Line) και της σύναψης νέου μνημονίου (MoU-Memorandum of Understanding ); 3) Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί ένα δικομματικό καθεστώς, όταν ο Χριστοφοράκος και οι υπόλοιποι Χριστοφοράκοι, έχουν ενημερώσει την Μέρκελ, τον Σόιμπλε, κ.ά., χαρτί και καλαμάρι, ποιοι πολιτικοί και καρεκλοκένταυροι της εξουσίας πήραν και εξακολουθούν να παίρνουν μίζες; 4) Ποιος αμερόληπτος αναλυτής θα εμπιστευτεί ένα κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο, που με τη μορφή swaps έχει μεταφέρει κρατικό χρέος τουλάχιστον 140 δις € στο μέλλον και δολίως ισχυρίζεται ότι το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης το 2014 εκτιμάται σε 325 δις € αντί 465 δις € που είναι το σωστό;

Πολλά τα φλέγοντα ερωτήματα, τα οποία θα μπορούσαν να τεθούν και αποκαλύπτουν το αίσθημα δυσπιστίας, που όλοι έχουμε απέναντι στο δικομματικό καθεστώς ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το συνολικό ποσό που η Ελλάδα χρωστάει στην τρόικα και στους ξένους πιστωτές, εκτιμάται το 2014 σε 425 δις €, δηλαδή όσο είναι το μέγεθος του εξωτερικού χρέους της χώρας. Στο ποσό των 425 δις € δεν συνυπολογίζονται τα swaps, που έχουν συνάψει το ελληνικό δημόσιο και οι εγχώριες ελληνικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης και της Τράπεζας της Ελλάδας, κάτι που συνεπάγεται ότι το πραγματικό εξωτερικό χρέος της χώρας, είναι κατά πολύ υψηλότερο από το καταγραφέν ποσό των 425 δις €. Ερώτημα: Στο πασιφανές μαγείρεμα των επίσημων εθνικολογιστικών-δημοσιονομικών στοιχείων, είναι δυνατόν να έχουν συμμετοχή η τρόικα και οι ξένοι πιστωτές, στους οποίους η Ελλάδα οφείλει τουλάχιστον 425 δις €; Η εύλογη απάντηση είναι σαφώς όχι. Αν η απάντηση είναι καταφατική, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ, οι ξένοι πιστωτές, κ.λπ., έχουν ναι ή όχι έναν επιπρόσθετο σοβαρό λόγο, να ξεφορτωθούν το ταχύτερο δυνατόν τους ψεύτες Σαμαρά και Βενιζέλο; Διαισθάνομαι ότι οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί και ο Τσίπρας βρίσκεται πλέον στον προθάλαμο της κυβερνητικής εξουσίας. Σε συνθήκες κατάρρευσης των Δημοσίων Οικονομικών, η χώρα οδεύει σε εθνικές εκλογές.

ΠΗΓΗ