ΝΑΥΑΓΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ -β-

Στην
σύγχρονη εποχή και ιδιαιτέρως κατά την τρέχουσα περίοδο, τα άγχη των
ανθρώπων πολλαπλασιάζονται ολοένα και περισσότερο. Αυτά μοιάζουν να
οδεύουν προς μια κορύφωση, η οποία επικεντρώνεται στον φόβο, ότι
οδεύουμε προς τεράστιου μεγέθους πρωτόγνωρες καταστροφές.



Θεωρώ πλέον, ότι αποτελεί κοινό τόπο η τεράστια αντίφαση, στην οποία αναφέρθηκε ο Έριχ Φρομ στο “Ο Φόβος  Μπροστά στην Ελευθερία”.
Μια τεράστια ψαλίδα ανοίγει μεταξύ τής θεαματικής αυξήσεως τής
τεχνολογικής προόδου κατά την διάρκεια των τελευταίων εκατό ετών και τής
χαμηλής συνειδητότητος, η οποία χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα και η
οποία την εμποδίζει κατά προφανώς μοιραίο τρόπο να αξιοποιήσει την
επιτευχθείσα τεχνολογική πρόοδο για συμφέροντες προς αυτήν σκοπούς και
όχι για την καταστροφή της. Πράγματι, ενώ είμαστε τεχνολογικοί γίγαντες, παραμένουμε συνειδησιακοί νάνοι. 

Αυτή
η κυριαχώσα αντίληψη, ότι βαδίζουμε προς τον γκρεμό συνοδεύεται
ταυτοχρόνως και από σωρεία καταστροφικών προβλέψεων, περί “Γ΄ παγκοσμίου
πολέμου”, “αρμαγεδώνος” και άλλα μασάλια, τα οποία στηρίζονται σε
“προφητικά” – ή κατά άλλους σε “προφυτικά”-  κείμενα, όπως το περιώνυμο
“ημερολόγιο των Μάγιας”, μεσσιανικού χαρακτήρος
κείμενα διαφόρων θρησκειών, τα περί “επερχόμενου Μάντι” του σιϊτικού Ισλάμ, ραββινικά μεσσιανικά κείμενα κλπ. 
Δεν
αποσκοπώ να ισχυριστώ και να καταδείξω, ότι όλα αυτά προέρχονται εκ τού
ουκ άνευ και ότι αποτελούν κυήματα ή πονήματα, τα οποία προσβλέπουν εν
τέλει στην δημιουργία μαζικών ψυχώσεων. Η αντίφαση, στην οποία ανεφέρθην
προηγουμένως, καθιστά την κατισχύουσα μανία αυτοκαταστροφής της
ανθρωπότητος – μανία την οποία διαπιστώνω και από την ολόθεν
αναπτυσσόμενη πώρωση διανοιών και φρένων πέριξ εμού – ως απτό και ζοφερό
κίνδυνο.
Πλην
όμως, ως μη ανήκων σε θρησκείες και δόγματα, θεωρώ καθήκον μου σε μια
φάση όπου αναπτύσσονται και κυριαρχούν εσχατολογικές εξάρσεις, να
εντείνω τις δικές μου κεραίες, ώστε να αφουγκραστώ τις προκλήσεις τής
Δημιουργίας στην εποχή μας.

Τα
περισότερα δόγματα είναι συνυφασμένα με εκάστοτε σωτηριολογικές
προοπτικές. Δεν αποσκοπώ επίσης να αμφισβητήσω την κεντρική περί
σωτηριολογίας αντίληψη. Δεν δέχομαι, ότι η Δημιουργία αποτελεί σπορά τής
τύχης και απορρίπτω αποφασιστικά τις δυαρχικές αντιλήψεις “γνωστικών”,
αποκρυφιστών, τεκτόνων και δεν συμαζώνεται, ότι ο Κόσμος επλάσθη παρ’
ενός κατωτέρου θεού, ο οποίος είτε δεν εγνώριζε καλά την δουλειά του,
ήτο διέπετο από καθαρματικές ιδιότητες.