Μυστικοι Δελφοι…!

Με την ΔΩΡΕΑ ενος "καφε" το μήνα βοηθάς στον αγώνα κατα της φίμωσης της ελευθερίας του λόγου , βοηθάς το Κατοχικα ΝΕΑ

Στις ανατολικές πλαγιές του Παρνασσού και σε εποχές που η μνήμη
του ανθρώπου χάνεται στην αχλή του χρόνου, εκεί όπου και η… σημερινή
περιοχή των Δελφών, άγνωστο πως και γιατί οι προγονοί των σημερινών
Ελλήνων έκτισαν μαντείο και ιερά, ονομαστά σε όλη τη γη που κατά καιρούς
ονομαζότανυθώ, Όμφη, στα οποία λατρεύτηκαν ο Ουρανός η Γαία, ο Ζεύς και
ο Απόλλωνας.

Η παράδοση αναφέρει ότι το -9650 μετά τον μεγάλο κατακλυσμό του
Δευκαλίωνα, οι άνθρωποι για να σωθούν ανέβηκαν στο βουνό. Σταμάτησαν στο
σημείο όπου άκουγαν τα ουρλιαχτά των λύκων.

Την περιοχή αυτή θεώρησαν ασφαλή από τα νερά και σε ανάμνηση της
σωτηρίας τους, έκτισαν την πόλη Λυκόρεια..(Λύκος + ρεία = Αμεριμνησία
που προσήλθε από τους Λύκους. Σήμερα τα αρχαιότερα ευρήματα της περιοχής
χρονολογούνται στο –7000. Αν σκεφτούμε ότι οι Δελφοί γνώρισαν την
ανελέητη δήωση και πυρπόληση από κάποιους ανθρωπόμορφους
μαυροφορεμένους, που κουβαλούσαν μαζί τους τον θάνατο και τις κατάρες
του θεού της ασιατικής ερήμου και ούρλιαζαν, «Ες έδαφος φέρειν» (Γκρεμίστε
τα-ισοπεδώστε τα), ή «Θεοδόσιος η Ρομφαία του θεού», ή «θάνατο στους
εχθρούς του Ισραήλ», γκρέμιζαν τα ιερά, έσπαζαν τα αγάλματα, και έκαιγαν
ότι στεκόταν όρθιο ώστε να μη θυμίζει το παρελθόν, ασφαλώς θαβρίσκαμε
και παλαιότερα ευρήματα που θα φώτιζαν το απώτερο παρελθόν της ιστορίας
μας.

Η
αρχαία Ελληνική θρησκεία δεν ήταν δογματική, δεν συστηματοποιούσε ούτε
κωδικοποιούσε τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και το σημαντικότερο όλων
ποτέ δεν περιφρόνησε το θρησκευτικό πιστεύω άλλων λαών. Όλα αυτά γιατί
οι Έλληνες δεν παρουσίαζαν την θρησκεία τους σαν έκφραση τελειότητας και
έργο θεού. Δεν δεχόταν για τους θεούς ότι μπορούν να διαπράξουν κακές
και άδικες πράξεις. Η ηθική δεν ήταν θεμελιωμένη στη θρησκεία αλλά στην
λογική και τον αυτοσεβασμό του ατόμου. Δεν πίστευαν πως όταν τιμάς τον
θεό έπρεπε να αξιώνεις την εύνοια του. Αυτό εξασφαλιζόταν μόνο με τον
ηθικό και ενάρετο βίο του ατόμου.

Ο σεβασμός και η τιμή προς το θείο αποτελούσε εσωτερική υποχρέωση, που
εκδηλωνόταν σαν έκφραση της αγάπης προς τον δημιουργό και το έργο του. Η
ελληνική θεουργία εξύψωνε τον άνθρωπο στην υπέρτατη θρησκευτική
συγκίνηση, σε αντίθεση με το χριστιανικό δόγμα που στοχεύει στην
καταπίεση και τον έλεγχο του πιστού και πολεμά με μίσος κάθε τι που
διαφωνεί μαζί του, ενώ δεν παύει να αυτοδιαφημίζεται σαν θρησκεία
αγάπης, που εξοντώνει όμως τους αντιπάλους της. Οι Δελφοί ήταν τόπος
πανίερος για τους Έλληνες. εκεί συντελούσαν μια ιερή μυσταγωγία μεταξύ
προσκυνητή και θειου. Στον χώρο αυτό κυριαρχούσε η μορφή του «Κραταιού
Άρχοντα του Φωτός, Απόλλωνα».

Ο Απόλλωνας Φοίβος είναι η κεντρική ενσαρκωμένη ακτίνα του Όλου Φωτός,
που σηματοδοτεί την αναγέννηση του ανθρωπίνου πνεύματος, μετά τα
σκοτάδια που έφερε στο ανθρώπινο μυαλό ο τρόμος του μεγάλου κατακλυσμού.
Είναι ο μοναδικός ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟΣ ΘΕΟΣ (όχι ημίθεος) από θνητή γυναίκα και
τον πατέρα θεών και ανθρώπων, Δία. Είναι η θεϊκή οντότητα που
χρησιμοποιούνταν σαν σύνδεσμος των ανθρώπων με το ουράνιο και το θείο,
των θνητών με τους αθανάτους. Είναι ο ελεήμων θεός που εξασφαλίζει την
σωτηρία και των καθαρμό της ανθρώπινης ψυχής από τους ρύπους των
εγκλημάτων ώστε να αποφύγει την καταδίωξη των Ερινυών. Θεράπευε τις
ανθρώπινες ψυχές που υπέφεραν από την καταπάτηση του ηθικού νόμου. Έδινε
άφεση αμαρτιών χωρίς να οργίζεται με τους ενόχους και τους παραβάτες
του ηθικού νόμου, λύτρωνε τις ψυχές από τα λάθη, τα πάθη, τις κακίες και
τα ανομήματα μέχρι την τελική εξιλέωση. Δεχόταν με συγκατάβαση την
μεταμέλεια, έθετε υπό την προστασία του τον αμαρτωλό και μεριμνούσε για
την σωτηρία του από τον αδέκαστο και αυστηρό τιμωρό Δία, για αυτό ο
Απόλλωνας ονομαζόταν, ΣΩΤΗΡ, Λυτρωτής, Ανορθωτής, Ευσπλαχνικός και
Ανεξίκακος.

Loading...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *