Η «τέλεια καταιγίδα» που πλησιάζει….

Στην ανάρτηση αυτή σας παρουσιάζω τις πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις, θέσεις και προτάσεις του Τηλέμαχου από το ιστολόγιο Antinews, πάνω στα φλέγοντα πολιτικά και οικονομικά θέματα που ταλανίζουν την διεθνή σκηνή και κατ’ επέκτασιν την πατρίδα μας.

Προσωπικά διαφωνώ σε ορισμένες από τις θέσεις του γράφοντα κυρίως όσον αφορά την υποστήριξή του στην Ε.Ε. και το Ευρώ αλλά και τις θέσεις του γύρω από την τήρηση της προδοτικής κατ’ εμέ και καταστρεπτικής για την πατρίδα μας συμφωνίας της 21ης Ιουλίου 2011 που ξεκίνησε την ολοκληρωτική καταστροφή της ελληνικής μικρομεσαίας αστικής τάξης.

Επίσης διαφωνώ και στην διαφαινόμενη υποστήριξή του στην κυβερνητική θέση ότι θα πρέπει οι Ελληνες να αντέξουμε μερικά χρόνια θυσιών για να βγούμε “νικητές” από την κρίση…

Ατυχώς ο Τηλέμαχος, αν και αναλύει με επιχειρήματα και επιστημονικό λόγο τις αιτίες της κρίσης, δεν αναφέρεται καθόλου στους υπευθύνους για την δημιουργία της (εχθρούς όλων των λαών) που δεν είναι άλλοι παρά οι πλούσιοι καπιταλιστές και παγκόσμιοι συνομώτες μαζί με τους πλήρως διεφθαρμένους τραπεζίτες και χρηματιστές (των μεγάλων χρηματοοικονομικών οίκων “ανοχής” και των υπολοίπων μικρών ή μεγάλων τραπεζών) και οι προδότες εντολοδόχοι τους πολιτικοί, σαν κι αυτούς που γνωρίσαμε και στην πατρίδα μας τα τελευταία 30 χρόνια….



Nicoin

ΚΟΨΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΕΥΚΟΛΑ, με το σπρέι Nicoin..!

Το σπρέι Nicoin – ένα φυσικό προιόν ,το οποίο βοηθάει να απαλλαγείτε απο τον έθισμο στη νικοτίνη μόνο σε 3 εβδομάδες..

Χωρίς έμπλαστρα, Χωρίς βιομαγνήτες, Χωρίς φάρμακα και συμπλήρωμα διατροφής, Χωρίς βιβλία και υπνοθεραπεία!..

Βοηθάει να κόψετε τσιγάρο εύκολα, Εξαλείφει τα στερητικά συμπτώματα ,Χωρίς αύξηση του σωματικού βάρους, Ηρεμεί τα νεύρα, Εξαλειφθεί την πίσσα και την νικοτίνη από τον οργανισμό!.

ΤΙΜΗ 49,00

ΑΓΟΡΑ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΒΟΛΗ

 Powered by WebCash


Θα ήθελα να ευχαριστήσω και τον καλό μου φίλο Κrateros Pap για την αποστολή του θέματος.

Γράφει ο Τηλέμαχος


Στην ανάλυση κρίσεων το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι όταν δύο (ή περισσότερες) κρίσεις συμπέσουν!
Αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί στο αμέσως προσεχές διάστημα. Επειδή η διεθνής οικονομική κρίση δανεισμού (κρίση του τραπεζικού συστήματος) που ξεκίνησε το 2008 στις ΗΠΑ, επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και αρχικά μάλλον αντιμετωπίστηκε, αλλά αφού προκάλεσε σοβαρές αποσταθεροποιήσεις στην Ευρώπη και αλλού. Έτσι, σήμερα έχουμε δύο διακριτές και διαφορετικές κρίσεις δανεισμού, μια στις ΗΠΑ και μία στην Ευρώπη.
Η κρίση των ΗΠΑ
Στις ΗΠΑ, η κρίση οφείλεται κυρίως σε τρείς παράγοντες:
Πρώτον, στην αδυναμία που δείχνει η πολιτική τάξη των ΗΠΑ να ελέγξει τα ελλείμματά της: Οι Δημοκρατικοί θέλουν αύξηση φόρων. Οι Ρεπουμπλικανοί επιθυμούν μείωση δαπανών. Και δεν προκύπτουν περιθώρια μόνιμου συμβιβασμού ανάμεσά τους. Έτσι το Αμερικανικό χρέος ανεβαίνει συνεχώς, σχεδόν ανεξέλεγκτο (έχει ήδη πλησιάσει το 100% του αμερικανικού ΑΕΠ).
Δεύτερον, στο θεσμικό εμπόδιο, την επιβολή «οροφής χρέους», που δεν μπορεί εύκολα να μετατεθεί (προς τα πάνω), αν δεν υπάρξει συμβιβασμός μέσα στην πολιτική τάξη των ΗΠΑ (ο συμβιβασμός που προέκυψε στο «παρά ένα» πριν τρείς εβδομάδες θεωρείται πρόσκαιρος και εύθραυστος).
Τρίτον, στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ εκδίδουν το βασικό διεθνές νόμισμα, το δολάριο. Έτσι, η αποσταθεροποίηση της δανειακής ικανότητας των ΗΠΑ κλονίζει ολόκληρη τη βάση των διεθνών συναλλαγών, του εμπορίου και των επενδύσεων σε μια διεθνοποιημένη αγορά.
Αν δεν υπήρχε ένα από τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονταν σήμερα σε κρίση χρέους. Είναι η σύμπτωση και των τριών που δημιουργεί συνθήκες συστημικής κρίσης (δανεισμού) στις ΗΠΑ.
Η κρίση στην Ευρώπη
Στην Ευρώπη, η κρίση οφείλεται σε εντελώς διαφορετικούς λόγους:
Έχουμε μια νομισματική Ένωση που αρνείται να λειτουργήσει – και ως «Νομισματική» και ως «Ένωση»:
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να λειτουργήσει ως Ένωση, γιατί δεν εκδίδει κοινά (ευρω-) ομόλογα. Κι έτσι υπάρχει μεγάλη διαφοροποίηση αποδόσεων (spreads) ανάμεσα στα ομόλογα που εκδίδουν τα ανταγωνιστικά και τα μη ανταγωνιστικά κράτη-μέλη:
Τα μη ανταγωνιστικά κράτη συντρίβονται από τις όλο και υψηλότερες αποδόσεις που αναγκάζονται να πληρώνουν για να δανείζονται όλο και περισσότερο προκειμένου να καλύψουν την υστέρηση ανταγωνιστικότητάς τους. Κι αυτά τα καθιστά ακόμα λιγότερο ανταγωνιστικά.
Και τα ανταγωνιστικά κράτη επωφελούνται από την υστέρηση των μη ανταγωνιστικών (αφού τα πλεονάσματα των πρώτων συνδέονται με τα ελλείμματα των δεύτερων), αλλά αρνούνται να βοηθήσουν για να ξεπεραστεί το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Τα «τιμωρούν» μάλλον παρά τα βοηθούν…
Οι Κεντρικές Τράπεζες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας, εκδίδουν ομόλογα (στην πρωτογενή αγορά) και προχωρούν σε συνεχείς αγοραπωλησίες ομολόγων στη δευτερογενή αγορά (πράξεις «ανοιχτής αγοράς» ή open market operations) προκειμένου να ρυθμίσουν την προσφορά χρήματος.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέχρι πολύ πρόσφατα δεν είχε τέτοια δυνατότητα. Και τώρα ακόμα, η παρέμβαση στην δευτερογενή αγορά γίνεται μόνο μέσω του ειδικού Ταμείου Σταθερότητας (EFSF), το οποίο, όμως, δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια ούτε τη δυνατότητα να «δημιουργεί χρήμα» από μόνο του. Συνεπώς, η ΕΚΤ από την άποψη αυτή, είναι μια «ανάπηρη» Κεντρική Τράπεζα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να λειτουργήσει και ως Νομισματική Ένωση, αφού δεν παράγει «εξωγενές χρήμα». Δεν μπορεί να «τυπώνει» νόμισμα, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Κάθε αύξηση της προσφοράς ευρώ γίνεται μόνον «ενδογενώς», δηλαδή μέσω του τραπεζικού συστήματος. Αλλά όταν το τραπεζικό σύστημα κλονίζεται, η επέκταση ρευστότητας στερεύει και παραλύει και η διατραπεζική αγορά, έχουμε απότομη μείωση της προσφοράς χρήματος.
Παντού αλλού, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι Κεντρικές Τράπεζες «τυπώνουν» χρήμα, δηλαδή αυξάνουν την εξωγενή προσφορά χρήματος. Αυτό στην Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει (αν και οριακά ήδη γίνεται εμμέσως και παρατύπως, αλλά σε ανεπαρκέστατο βαθμό).
Όμως, μια Κεντρική Τράπεζα που δεν μπορεί να παράγει «εξωγενές χρήμα» (να αυξήσει ευθέως την προσφορά του), ούτε να ελέγξει το «ενδογενές χρήμα» (να παρέμβει ευθέως στην δευτερογενή αγορά με open market operation), δεν είναι μόνο «ανάπηρη» Κεντρική Τράπεζα, είναι «τετραπληγική»!
Σε ομαλές συνθήκες ρυθμίζει εμμέσως τη ροή ρευστότητας ανεβοκατεβάζοντας τα κεντρικά επιτόκια. Αλλά πέραν αυτού, αν τα πράγματα πάψουν να είναι «ομαλά» (όπως τώρα), δεν έχει εργαλεία συστημικής παρέμβασης.
Σε συνθήκες τέτοιας κρίσης είναι παντελώς ανίκανη να παρέμβει ουσιαστικά.
Μοιάζει με εκείνο τον υδραυλικό ενός δικτύου ύδρευσης, που όταν τα πράγματα είναι «ομαλά» ρυθμίζει τη ροή ανοιγοκλείνοντας της στρόφιγγες, αλλά όταν κάτι «στραβό» προκύψει στο σύστημα – κάπου «μπουκώσουν» οι σωλήνες, κάπου χαλάσουν οι αντλίες ή κάποια μεγάλη διαρροή εμφανιστεί – δεν έχει τα εργαλεία να παρέμβει στο σύστημα και το διορθώσει συνολικά.
Η ελληνική κρίση δανεισμού, απλώς ανέδειξε όλες τις σοβαρές αναπηρίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: Η οποία τώρα καλείται είτε να τις ξεπεράσει (όσο είναι καιρός ακόμα), είτε να ομολογήσει την πλήρη αδυναμία της και να διαλυθεί. (μαζί με την ευρωζώνη)…
Η ενδεχόμενη κατάρρευση της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου
Τελικό επεισόδιο αυτής της παράλυσης, η απόφαση της 21ης Ιουλίου. Υποτίθεται ότι θα «έσωζε» την Ελλάδα οριστικά από την κρίση χρέους (ρυθμίζοντας την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους ως το 2020 με ελάχιστο «κούρεμα») και θα απομόνωνε την ελληνική κρίση από τις υπόλοιπες «αδύναμες χώρες» της ευρωζώνης, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος της «μετάδοσης». Κάτι τέτοιο δεν συνέβη – ούτε ως προς το πρώτο σκέλος, ούτε ως προς το δεύτερο:
Πρώτον, διότι ο μηχανισμός παρέμβασης υπέρ των άλλων αδύναμων χωρών της ευρωζώνης υπάρχει μόνο «στα χαρτιά». Το EFSF δεν έλαβε τα απαραίτητα κονδύλια, για να μπορεί αξιόπιστα να εξουδετερώσει τις επιθέσεις των κερδοσκόπων στα ιταλικά και ισπανικά ομόλογα.
Δεύτερον, διότι απέκλεισε την έκδοση ευρω-ομολόγου, πράγμα που είναι το μόνο ικανό να σταθεροποιήσει τις αγορές σήμερα.
Τρίτον, διότι χωρίς πραγματική δυνατότητα παρέμβασης στη δευτερογενή αγορά και χωρίς προοπτική ευρω-ομολόγου, το μόνο πιο δραστικό που θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση είναι η αύξηση του «εξωγενούς χρήματος», δηλαδή η «νομισματοποίηση» του χρέους. Αλλά αυτό – να τυπωθεί «φρέσκο χρήμα» – το αποκλείει και το καταστατικό της ΕΚΤ και η λογική πάνω στην οποία θεμελιώθηκε το ευρώ.
Τέταρτον, σε ό,τι αφορά την ίδια την Ελλάδα, η επιμονή της Φινλανδίας να λάβει «εγγυήσεις» και οι πιέσεις άλλων χωρών (Αυστρία, Ολλανδία κλπ.) να λάβουν κι αυτές τέτοιες εγγυήσεις, απειλεί άμεσα να ακυρώσει την ίδια τη συμφωνία.
Όμως, οι «εγγυήσεις», δημιουργούν προηγούμενο και για ομολογιούχους τους ιδιωτικού τομέα να εγείρουν παρόμοιες αξιώσεις, μειώνουν το ύψος των διαθέσιμων κεφαλαίων για την Ελλάδα από το νέο δάνειο (των 109 δισεκατομμυρίων) και αυξάνουν το συνολικό χρέος της Ελλάδας.
Δηλαδή επιδεινώνουν την κρίση χρέους από πολλές πλευρές ταυτόχρονα
Ο άμεσος κίνδυνος να καταρρεύσει η Συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν είναι απειλή μόνο για την Ελλάδα. Είναι εξ ίσου απειλή για άλλες πέντε χώρες της ευρωζώνης, δύο σε Μνημόνιο (Ιρλανδία, Πορτογαλία), δύο ήδη «στο στόχαστρο» κερδοσκοπικών επιθέσεων (Ιταλία και Ισπανία) και δύο για την ώρα «υπό απειλή» (Γαλλία και Βέλγιο).
Η κατάρρευση των Συμφωνίας αυτής είναι πιθανό να σημάνει πλέον την άμεση διάλυση της ευρωζώνης.
Εκτός κι αν πολλοί και πολύ ισχυροί αλλάξουν άποψη για πολλά, πολύ σύντομα…
Για την Ελλάδα πάντως, κατάρρευση της Συμφωνίας της 21ης Ιουλίου θα σημαίνει ότι είναι σχεδόν αναπόφευκτη η πλήρης χρεοκοπία και εντελώς αναπόφευκτη η κατάρρευση της κυβέρνησης, η κατάρρευση όλης της πολιτικής που ακολουθήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια, και η κατάρρευση του συνόλου των πολιτικών ισορροπιών της περασμένης 35ετίας.
Τρείς τέτοιας έκτασης «καταρρεύσεις» ταυτόχρονα μέσα στην Ελλάδα – και μάλιστα μέσα σε συνθήκες εθνικής χρεοκοπίας – είναι περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να αντέξει οποιαδήποτε κοινωνία.
Από την Αιγυπτιακή Άνοιξη στην εξέγερση των μειονοτήτων
Υπάρχει, όμως και μια τέταρτη κατηγορία κρίσεων που «προσεγγίζουν» την Ελλάδα και έχουν γεωπολιτικό χαρακτήρα: Στην αλυσίδα των καθεστωτικών ανατροπών στην νότια και νοτιανατολική γειτονιά της προστίθεται τώρα η Λιβύη και η Συρία. Ενώ οι εξεγέρσεις των μειονοτήτων έχουν ήδη περάσει μέσα σε ευρωπαϊκό έδαφος (στη Βρετανία) και δημιουργούν «προηγούμενο» και για άλλες, «ευάλωτες», ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα βρίσκεται στη πρώτη γραμμή επικινδυνότητας.
Τέλος, οι ενδεχόμενες αντιδράσεις της Τουρκίας για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων της Κύπρου (και κατά προέκταση της Ελλάδας) δημιουργεί μια νέα κατηγορία απειλών. Με επίκεντρο ξανά τον Ελλαδικό χώρο, αλλά με προεκτάσεις πολύ πέραν αυτού.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτές οι απειλές θα πάρουν το χαρακτήρα νέου κύματος λαθρομεταναστών προς το Ευρωπαϊκό έδαφος μέσω ελληνικού εδάφους, εξεγέρσεων μουσουλμανικών πληθυσμών που ήδη βρίσκονται σε χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ή ελληνοτουρκικής κρίσης. Ή σε κάποιο συνδυασμό των ανωτέρω. Το βέβαιο είναι ότι αυτές οι απειλές πλησιάζουν και εντείνονται συνεχώς. Και πολλοί έχουν συμφέρον να τις πυροδοτήσουν και να τις εκμεταλλευτούν
Συμπέρασμα: Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο όπου για διαφορετικούς λόγους «συγκλίνουν» τέσσερις διαφορετικές κρίσεις:
– Η μία απ’ αυτές (η κρίση χρέους των ΗΠΑ) δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, βέβαια, αλλά η εξέλιξη της επηρεάζει την έκβαση όλων των υπολοίπων.
– Η κρίση χρέους της Ευρώπης, επίσης δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, σχετίζεται περισσότερο με τις αναπηρίες και την ακαμψία του ευρωπαϊκού συστήματος, αλλά ήταν η Ελληνική κρίση που την πυροδότησε σε αυτή τη φάση…
– Η τρίτη κρίση – η απειλούμενη κατάρρευση της Συμφωνίας της 21ης Ιουλίου έχει ως επίκεντρο την Ελλάδα, αλλά αφορά περισσότερο τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) και μπορεί να προκαλέσει την διάλυση του ευρώ.
– Και η τέταρτη κρίση (γεωπολιτικών ανταγωνισμών και εσωτερικών αναταραχών στην περιοχή μας ), ασφαλώς δεν εξαρτάται από την Ελλάδα, αλλά απειλεί πρωτίστως την Ελλάδα, αν και οι επιπτώσεις της – αν υπάρξει – θα γίνουν αισθητές πολύ πέραν του ελληνικού εδάφους.
Στη μελέτη μετεωρολογικών φαινόμενων, όταν δύο ή περισσότερες «καταιγίδες» συγκλίνουν στο ίδιο σημείο την ίδια στιγμή, το ονομάζουν «τέλεια καταιγίδα» και ισοδυναμεί με… Αρμαγεδώνα!
Τηρουμένων των αναλογιών μια τέτοια «τέλεια καταιγίδα» κυοφορείται ή πλησιάζει τη χώρα μας.
Εμείς όμως, δεν θα «παραδοθούμε στη μοίρα μας»!
Μπορούμε να προετοιμαστούμε και να αντιδράσουμε.
Και – το σημαντικότερο – μπορούμε να τα καταφέρουμε και να βγούμε ισχυρότεροι.
Φτάνει να γνωρίζουμε τι έρχεται και πως θα το αντιμετωπίσουμε.

πηγή Antinews


Πως θα ξαναπάρουμε την Ελλάδα στα χέρια μας!

Στο προηγούμενο σημείωμά μας μιλήσαμε για την «απόλυτη καταιγίδα» (ή «τέλεια καταιγίδα») που απειλεί την Ελλάδα με την επικείμενη σύμπτωση τεσσάρων διεθνών κρίσεων:
– Της Ευρωπαϊκής κρίσης δανεισμού (που βρισκόμαστε στο επίκεντρό της και μας επηρεάζει άμεσα)
– Της Αμερικανικής κρίσης δανεισμού (που δεν έχει σχέση με την Ελλάδα, αλλά η σύμπτωσή της με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή κρίση, επηρεάζει την Ευρώπη συνολικά και μας αφορά)
– Των – έκδηλων πια – ανεπαρκειών της Ευρώπης – που κι αυτές επηρεάζουν ακόμα πιο άμεσα την Ελλάδα.
– Και των γεωπολιτικών αναστατώσεων στην Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική. Που η Ελλάδα, είναι δίπλα τους. Και κινδυνεύει να γίνει ή «Κερκόπορτα» της Ευρώπης στην «πύλη» προς την «ανάστατη» Μέση Ανατολή.
Στο σημερινό και σε επόμενα σημειώματά μας θα εξετάσουμε πως μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει και να αποτρέψει την «τέλεια καταιγίδα» που πλησιάζει. Ή να επωφεληθεί απ’ αυτήν. Αντί να καταστραφεί ολοσχερώς εξ αιτίας της…
Τι σημαίνει «απόθεμα ισχύος»
Σημείο πρώτο: η Ελλάδα έχει περιθώρια να αντέξει και να σηκωθεί στα πόδια της μεσο-μακροχρόνια. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί στους μεσο-μακροχρόνιους συσχετισμούς μεγάλο ρόλο – συνήθως τον καθοριστικό – παίζει η σχέση της τρέχουσας ισχύος με το μακροπρόθεσμο απόθεμα ισχύος. Δηλαδή πόσο μπορεί μια χώρα να αυξήσει την ισχύ της από ίδιους πόρους – από το δικό της συνολικό απόθεμα δύναμης που μένει ως τότε σε αχρησία (αναξιοποίητο).
Συνήθως, αυτό το «απόθεμα ισχύος» είναι αφανές μέγεθος. Δεν είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Κι όταν βλέπουμε δύο ή περισσότερες «δυνάμεις», ουσιαστικά συγκρίνουμε την εμφανή ισχύ τους, αυτή δηλαδή που μπορεί να προκύψει αν επιστρατεύσουν τους συντελεστές ισχύος που έχουν ήδη σε χρήση…
Αντίθετα, δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τη «δυνητική» ισχύ που μπορούν να επιστρατεύσουν, αν χρησιμοποιήσουν (υπό την πίεση μιας κρίσης ή μιας σύγκρουσης) το συνολικό απόθεμα ισχύος τους, το οποίο δεν «φαίνεται»…
Αυτό εξηγεί πως σε αρκετές περιπτώσεις νίκησαν οι φαινομενικά πιο «αδύναμες» πλευρές σε μια εμπόλεμη σύγκρουση, Ή επιβίωσαν χώρες σε μια παγκόσμια κρίση, που έμοιαζαν αρχικά «ανίσχυρες». Ενώ μεγαθήρια δίπλα τους κατέρρευσαν…
Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τη συμβολή των καθεστωτικών και ιδεολογικών συντελεστών ισχύος, που επιτρέπουν ή εμποδίζουν να χρησιμοποιήσει μια χώρα το συνολικό απόθεμα ισχύος της για να νικήσει μιαν άλλη, ή για να επιβιώσει σε μια δοκιμασία.
Θα τα δείξουμε όλα αυτά, με μια σειρά από απλουστευτικά παραδείγματα:
– Αν μια χώρα έχει τρέχουσα ισχύ 5 και απόθεμα ισχύος 100, και μια άλλη έχει τρέχουσα ισχύ 20 και απόθεμα ισχύος 50, είναι προφανές ότι την ώρα που ξεσπά η κρίση η δεύτερη είναι τέσσερις φορές πιο ισχυρή από την πρώτη (4×5=20).
Αλλά αν η σύγκρουση δεν κριθεί αμέσως και εξελιχθεί σε βάθος χρόνου, κι αν η πρώτη μπορέσει να χρησιμοποιήσει όλο το αναξιοποίητο απόθεμά ισχύος που διαθέτει, τότε θα νικήσει την δεύτερη. Κι αυτό γιατί το συνολικό απόθεμα ισχύος της πρώτης είναι διπλάσιο από εκείνο της δεύτερης (2×50=100).
Επομένως, στην περίπτωση αυτή, ο αληθινός μεσοπρόθεσμος συσχετισμός δεν είναι αυτός που φαίνεται στην αρχή – 5:20 υπέρ της δεύτερης – αλλά 100:50 υπέρ της πρώτης. Άρα η πρώτη χρειάζεται να κερδίσει χρόνο για να αξιοποιήσει πλήρως αυτή την υπεροχή που έχει σε μακροχρόνιο απόθεμα ισχύος.
– Για να ξεφύγουμε από το συγκρουσιακό παράδειγμα: ας υποθέσουμε ότι και οι δύο χώρες βρίσκονται μέσα σε παγκόσμια κρίση, η οποία για να ξεπεραστεί χρειάζεται συνολική ισχύ, ας πούμε 70.
Τότε, η δεύτερη, κι ας μοιάζει στην αρχή ισχυρότερη, δεν θα τα καταφέρει να επιβιώσει. Διότι το συνολικό της απόθεμα υπολείπεται (είναι μόλις 50, έναντι 70 που χρειάζεται για να επιβιώσει).
Ενώ η πρώτη, αν και εμφανώς ασθενέστερη στην αρχή, μπορεί να τα καταφέρει τελικά, αν αξιοποιήσει το συνολικό της απόθεμα, γιατί αυτό είναι μεγαλύτερο (100) από εκείνο που απαιτείται για να επιβιώσει από την κρίση (70).
– Τελικά, ένα καθεστώς που επιτρέπει σε μια κοινωνία να αξιοποιήσει το ανεκμετάλλευτο δυναμικό της (το συνολικό απόθεμα ισχύος που βρίσκεται αρχικά σε αχρησία) υπερέχει σαφώς, από ένα άλλο καθεστώς που έχει ακαμψίες και δεν μπορεί να αξιοποιήσει το σύνολο του δυναμικού του (κι έτσι το απόθεμα ισχύος του μένει αναξιοποίητο).
Επομένως το κρίσιμο στρατηγικό πρόβλημα για την Ελλάδα σήμερα είναι διπλό:
– Πόσο αναξιοποίητο απόθεμα ισχύος διαθέτει;
– Και στην περίπτωση που αυτό είναι μεγάλο, τι καθεστωτικές αλλαγές πρέπει να υποστεί η Ελλάδα, ως κοινωνία και ως πολίτευμα, για να το αξιοποιήσει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, να αντέξει στις αλλεπάλληλες κρίσεις που την περιζώνουν και να βγει ισχυρότερη.
Το αναξιοποίητο δυναμικό της Ελλάδας
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ότι το «απόθεμα ισχύος» της Ελλάδας είναι τεράστιο. Εδώ θα περιοριστούμε στο οικονομικό της δυναμικό που βρίσκεται σε αχρηστία:
– Διαθέτει τεράστια δημόσια περιουσία που δεν αξιοποιείται. Με βάση τις εκτιμήσεις που σήμερα δεν τις αμφισβητεί πια κανείς, η γνωστή περιουσία του Δημοσίου ξεπερνά τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ (χωρίς τα πολυάριθμα κληροδοτήματα προς φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα – ΝΠΔΔ, υπουργεία κλπ.).
Όταν ο Σαμαράς έθεσε το ζήτημα αυτό, το καλοκαίρι του 2010, οι περισσότεροι κάγχασαν και τον αποδοκίμασαν! Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, όχι γιατί είπε κάτι «εξωφρενικό», αλλά γιατί έσπασε μια μακροχρόνια «συνωμοσία σιωπής» για την απίστευτη λεηλασία στην οποία είχαν επιδοθεί επί χρόνια «τρωκτικά» του δημοσίου, αλλά και ιδιωτικά συμφέροντα, μικρά, ή μεγαλύτερα, ακόμα κι από το χώρο της περιβόητης «διαπλοκής».
Άλλοι ήθελαν να συνεχίσουν να λεηλατούν τη δημόσια περιουσία. Άλλοι εποφθαλμιούσαν να την καταπατήσουν. Όλοι ήθελαν να μείνει στο σκοτάδι η ύπαρξή της και να παραμείνει «ταμπού» η αξιοποίησή της υπέρ του δημοσίου συμφέροντος…
Λίγους μήνες αργότερα υποχρεώθηκαν όλοι να αποδεχθούν ότι «κάτι πρέπει να γίνει». Αλλά ακόμα σέρνουν τα πόδια τους…
– Δεύτερον, η Ελλάδα (κι όχι μόνο το κράτος, βέβαια) διαθέτει τεράστια αναξιοποίητα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Η φύση της, η θέση της, το ανθρώπινο δυναμικό της, και η «Ελληνική Διασπορά» ακόμα, όλα αυτά της επιτρέπουν δυνητικά να πρωτοστατεί σε παραγωγικές δραστηριότητες που παραμένουν άγνωστες ή υπολειτουργούν στον ελληνικό χώρο.
Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να τυποποιήσει και να εξάγει το λάδι της, το μέλι της, τα κρασιά της, βιολογικά προϊόντα και φρούτα, ιαματικά και θεραπευτικά φυτά και τα παράγωγά τους;
Γιατί δεν μπορεί να προσφέρει σύνθετες ποιοτικές υπηρεσίες Τουρισμού ή εξειδικευμένες υπηρεσίες στο χώρο της Έρευνας, της Εκπαίδευσης και του Πολιτισμού;
Γιατί δεν υπάρχει υποδομή αρχιπελαγικού τουρισμού (γιώτιγκ, ιστιοπλοϊκά κέντρα, μαρίνες για island hopping, θαλάσσια πάρκα, κέντρα υποθαλάσσια τουρισμού), σχολές μεταπτυχιακών σπουδών ταχύρρυθμης εκπαίδευσης τους θερινούς μήνες, Συνεδριακά Κέντρα (εξειδικευμένα και μη), μουσεία ψηφιακής τεχνολογίας, ή ψηφιακές εφαρμογές σε κλασικά μουσεία, έρευνα για τεχνολογίες αφαλάτωσης και αξιοποίησης υδάτινων πόρων (όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες που έχουν έλλειψη νερού), αλλά και εφαρμογές ρομποτικής;
Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει επέκταση του wi-fi παντού και δωρεάν;
Γιατί δεν υπάρχουν δορυφορικές εφαρμογές παντού;
Μικρός γεωγραφικός χώρος με μοναδική «φράκταλ» μορφή και στο ανάγλυφο και στην ακτογραμμή του, θα ήταν ιδανική περιοχή για εφαρμογή σύγχρονων επικοινωνιών, που όμως εξακολουθούν να απουσιάζουν.
Γιατί δεν υπάρχει δίκτυο σύνδεσης όλων των απομονωμένων πληθυσμιακών κέντρων με ελικόπτερα, πράγμα που θα επέτρεπε αποκέντρωση του παραγωγικού πληθυσμού, άμεση σύνδεση κάθε σημείου της χώρας με κάθε άλλο και με το κέντρο, καθώς και εντατική εκμετάλλευση κάθε τοπικού πλεονεκτήματος;
Στην Ελλάδα παράγονται πια ελάχιστα πράγματα. Όχι γιατί δεν μπορεί να παραχθεί τίποτε, αλλά γιατί υπάρχουν πολλαπλά εμπόδια και στρεβλώσεις, ώστε να μην παράγεται το παραμικρό, ενώ υπάρχουν πολλαπλά αντικίνητρα, ώστε να τιμωρούνται όσοι θέλουν να παράγουν.
Εδώ χρειάζεται ανατροπή θεσμικών εμποδίων και θεσμοθετημένων αντιπαραγωγικών συμπεριφορών.
Και σχεδιασμός από την πλευρά του κράτους, που δεν θα υποκαθιστά την ατομική πρωτοβουλία, αλλά θα την απελευθερώνει, θα την ενθαρρύνει και θα τη ρυθμίζει.
Όμως το κράτος τις τελευταίες δεκαετίες δεν ενδιαφερόταν να κάνει τίποτε απ’ όλα αυτά. Απλώς μοίραζε κονδύλια και επιδοτήσεις, σε όσους – ένθεν κακείθεν «ημέτερους» – είχαν τη δυνατότητα να τα…ροκανίσουν.
Και στη συνέχεια μοίραζε φορολογικά εντάλματα, σε όσους δεν είχαν τη δύναμη να τα αποφύγουν.
Έτσι, μάθαμε να αντιμετωπίζουμε το κράτος, όπως οι… τοξικομανείς τη δόση τους: Το μισούμε, αλλά είμαστε «εξαρτημένοι» απ’ αυτό.
Γιατί δεν υπήρξε «κράτος»! Κατάντησε φωλεά συμφερόντων που λυμαίνονται το δημόσιο συμφέρον και αδιαφορούν για το εθνικό συμφέρον. Αλλά δεν μπορεί να κινηθεί τίποτε χωρίς αυτό. Και δεν μπορεί να προκόψει τίποτε με αυτό…
Καιρός να το καταργήσουμε (σαν φωλεά συμφερόντων), να το αποκαταστήσουμε (ως υπερασπιστή του δημοσίου συμφέροντος) και να απεξαρτηθούμε απ’ αυτό (ως τροφοδότη της συλλογικής μας μιζέριας).
Καιρός να αποκτήσουμε αληθινό φιλελεύθερο εθνικό κράτος.
– Τρίτον, η Ελλάδα διαθέτει ορυκτό πλούτο, στο έδαφός της και στο βυθό των θαλασσών της. Δεν χρειάζεται να πάμε σε θεωρίες για όσα υποθέτουμε, φημολογούνται, αλλά δεν τα γνωρίζουμε με βεβαιότητα. Αρκούν αυτά που είναι γνωστά εδώ και χρόνια. Και ασφαλώς, έρχονται στην επιφάνεια νέες πληροφορίες.
Ένα μέρος απ’ όλα αυτά να αξιοποιούσε η Ελλάδα, θα βρισκόταν σε εντελώς διαφορετική θέση.
Να ξαναπάρουμε την Ελλάδα στα χέρια μας!
Η πρώτη αυτή παρατήρηση δεν λέει τίποτε αναφορικά με το μείζον ερώτημα που θέσαμε: πώς η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές κρίσεις που πλησιάζουν και την περιζώνουν…
Λέει, όμως, ότι μεσο-μακροχρόνια μπορεί, όχι μόνο να αντέξει, αλλά και να βγει ενισχυμένη.
Αλλά, το μείζον πρόβλημα είναι τι γίνεται άμεσα. Τι γίνεται στο βραχυχρόνιο ορίζοντα. Και πώς οι αλλεπάλληλες κρίσεις δεν θα την διαλύσουν ως κοινωνία και δεν θα την ισοπεδώσουν ως κράτος, πριν προλάβει να αναδείξει το ανεκμετάλλευτο δυναμικό της. Πριν προλάβει να αντλήσει από το αναξιοποίητο απόθεμα ισχύος της…
Με αυτό το ερώτημα θα ασχοληθούμε σε επόμενο σημείωμά μας.
* Για την ώρα ένα κρίσιμο συμπέρασμα: Ακόμα κι αν χρεοκοπούσαν την Ελλάδα, έχει τέτοιο δυναμικό που θα μπορέσει μέσα σε τρία ως πέντε χρόνια να υποκινήσει μια μακροχρόνια ανάπτυξη πρωτοφανή – και όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα.
Το πρόβλημα είναι να αντέξει στις κακουχίες της πρώτης τριετίας περίπου.
Το μυστικό είναι να μη μας πάρουν την περιουσία κοψοχρονιά! Να μη μας δέσουν με «αποικιακές συμβάσεις» χειροπόδαρα Και να μη σπάσουν το ηθικό του ελληνικού λαού…
Αν διατηρήσουμε την περιουσία μας, το φρόνημά μας και «βαθμούς ελευθερίας» στην πολιτική μας, τότε μπορούμε να επιτύχουμε αληθινό «αναγεννησιακό θαύμα».
Αν δεν διατηρήσουμε την περιουσία μας, αν για να μας «σώσουν» μας αναγκάσουν να τους την εκχωρήσουμε για πενταροδεκάρες, τότε είναι που τίποτε πια δεν θα μας σώζει. Απλά θα χρεοκοπήσουμε λίγο αργότερα και, στο μεταξύ, δεν θα μας έχει μείνει τίποτε να ελπίζουμε.
* Ένα δεύτερο συμπέρασμα: οι διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται είναι εκείνες που μας δίνουν «βαθμούς ελευθερίας», ώστε να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε το απόθεμα ισχύος μας. Το σπάσιμο αγκυλώσεων και στρεβλώσεων, που δεν επιτρέπουν σήμερα να κεφαλαιοποιήσουμε κανένα περιουσιακό στοιχείο μας και κανένα συγκριτικό μας πλεονέκτημα, είναι η κεντρική ιδέα της ανορθωτικής προσπάθειας από δω και στο εξής. Αλλά και αλλαγές που – στο πραγματικό ή στο συμβολικό πεδίο – θα αποκαταστήσουν τον αυτοσεβασμό μας ως κοινωνίας…
Όλα αυτά σημαίνουν ισχυρό εθνικό κράτος και «θρησκευτική» προσήλωση στο δημόσιο συμφέρον. Τα υπόλοιπα, περί «διεθνούς διακυβέρνησης», ΜΚΟ, «Ανεξάρτητων Αρχών», «απώλειας εθνικής κυριαρχίας», και «πολυπολιτισμικά πειράματα»… στα σκουπίδια επειγόντως! Στη χωματερή της Ιστορίας.,,
Η Ελλάδα χρειάζεται εθνικό κράτος που σέβεται το δημόσιο συμφέρον στο εσωτερικό (απέναντι σε συντεχνίες, καρτέλ, διαπλεκόμενα) και προασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα στο εξωτερικό (απέναντι σε φίλους, εταίρους, συμμάχους και εχθρούς).
Βεβαίως, θα παραμείνουμε στην Ευρώπη, όσο μας θέλουν και όσο μπορούμε.
Αλλά όχι ως «ζήτουλες»! Ως ισότιμα μέλη που στέκονται στα πόδια τους και κάνουν ό,τι και οι υπόλοιποι: φροντίζουν πρώτα το δικό τους συμφέρον.
Συγκλίνουν με όλους. Αλλά δεν υποτάσσονται σε κανένα…
Στη Ευρωπαϊκή Οικογένεια θα παραμείνουμε, λοιπόν, αλλά όχι ως ανόητοι τσαμπατζήδες (όπως παλιότερα), ούτε ως… ταπεινωμένα γιουσουφάκια (όπως τώρα).
Θα παραμείνομε ως ισότιμα μέλη μιας δημοκρατικής Ένωσης.
Αν υπάρξει, τελικά, αυτή η Ένωση…
Εμείς πάντως θα υπάρξουμε. Καλύτεροι, ισχυρότεροι και κύριοι της μοίρας μας.
Είναι καιρός οι Έλληνες να πάρουμε τη χώρα μας στα χέρια μας!
Κι αν από τις πολλαπλές κρίσεις που πλησιάζουν έχει να προκύψει και κάτι καλό, αυτό είναι μια αφύπνιση όλης της Ελληνικής κοινωνίας.
Ίσως χρειαζόμασταν το σοκ ενός τέτοιου «σεισμού», το ταρακούνημα μιας
«τέλειας καταιγίδας», για να ξυπνήσουμε κάποτε…

koukfamily
Φιλε μου ο σημερινός εχθρός σου είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών. Αν είδες κάτι που σε άγγιξε , κάτι που το θεωρείς σωστό, ΜΟΙΡΆΣΟΥ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύεις οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένεις απαθής. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα.

Η «τέλεια καταιγίδα» που πλησιάζει….

Στην ανάλυση κρίσεων το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι όταν δύο (ή περισσότερες) κρίσεις συμπέσουν!

Αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί στο αμέσως προσεχές διάστημα. Επειδή η διεθνής οικονομική κρίση δανεισμού (κρίση του τραπεζικού συστήματος) που ξεκίνησε το 2008 στις ΗΠΑ, επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και αρχικά μάλλον αντιμετωπίστηκε, αλλά αφού προκάλεσε σοβαρές αποσταθεροποιήσεις στην Ευρώπη και αλλού. Έτσι, σήμερα έχουμε δύο διακριτές και διαφορετικές κρίσεις δανεισμού, μια στις ΗΠΑ και μία στην Ευρώπη.
Η κρίση των ΗΠΑ
Στις ΗΠΑ, η κρίση οφείλεται κυρίως σε τρείς παράγοντες:
Πρώτον, στην αδυναμία που δείχνει η πολιτική τάξη των ΗΠΑ να ελέγξει τα ελλείμματά της: Οι Δημοκρατικοί θέλουν αύξηση φόρων. Οι Ρεπουμπλικανοί επιθυμούν μείωση δαπανών.  Και δεν προκύπτουν περιθώρια μόνιμου συμβιβασμού ανάμεσά τους. Έτσι το Αμερικανικό χρέος ανεβαίνει συνεχώς, σχεδόν ανεξέλεγκτο (έχει ήδη πλησιάσει το 100% του αμερικανικού ΑΕΠ).
Δεύτερον, στο θεσμικό εμπόδιο, την επιβολή «οροφής χρέους», που δεν μπορεί εύκολα να μετατεθεί (προς τα πάνω), αν δεν υπάρξει συμβιβασμός μέσα στην πολιτική τάξη των ΗΠΑ (ο συμβιβασμός που προέκυψε στο «παρά ένα» πριν τρείς εβδομάδες θεωρείται πρόσκαιρος και εύθραυστος).
Τρίτον, στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ εκδίδουν το βασικό διεθνές νόμισμα, το δολάριο. Έτσι, η αποσταθεροποίηση της δανειακής ικανότητας των ΗΠΑ κλονίζει ολόκληρη τη βάση των διεθνών συναλλαγών, του εμπορίου και των επενδύσεων σε μια διεθνοποιημένη αγορά.
Αν δεν υπήρχε ένα από τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονταν σήμερα σε κρίση χρέους. Είναι η σύμπτωση και των τριών που δημιουργεί συνθήκες συστημικής κρίσης (δανεισμού) στις ΗΠΑ.
Η κρίση στην Ευρώπη
Στην Ευρώπη, η κρίση οφείλεται σε εντελώς διαφορετικούς λόγους:
Έχουμε μια νομισματική Ένωση που αρνείται να λειτουργήσει – και ως «Νομισματική» και ως «Ένωση»:
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να λειτουργήσει ως Ένωση, γιατί δεν εκδίδει κοινά (ευρω-) ομόλογα. Κι έτσι υπάρχει μεγάλη διαφοροποίηση αποδόσεων (spreads) ανάμεσα στα ομόλογα που εκδίδουν τα ανταγωνιστικά και τα μη ανταγωνιστικά κράτη-μέλη:
Τα μη ανταγωνιστικά κράτη συντρίβονται από τις όλο και υψηλότερες αποδόσεις που αναγκάζονται να πληρώνουν για να δανείζονται όλο και περισσότερο προκειμένου να καλύψουν την υστέρηση ανταγωνιστικότητάς τους. Κι αυτά τα καθιστά ακόμα λιγότερο ανταγωνιστικά.
Και τα ανταγωνιστικά κράτη επωφελούνται από την υστέρηση των μη ανταγωνιστικών (αφού τα πλεονάσματα των πρώτων συνδέονται με τα ελλείμματα των δεύτερων), αλλά αρνούνται να βοηθήσουν για να ξεπεραστεί το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Τα «τιμωρούν» μάλλον παρά τα βοηθούν…
Οι Κεντρικές Τράπεζες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας, εκδίδουν ομόλογα (στην πρωτογενή αγορά) και προχωρούν σε συνεχείς αγοραπωλησίες ομολόγων στη δευτερογενή αγορά (πράξεις «ανοιχτής αγοράς» ή open market operations) προκειμένου να ρυθμίσουν την προσφορά χρήματος.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέχρι πολύ πρόσφατα δεν είχε τέτοια δυνατότητα. Και τώρα ακόμα, η παρέμβαση στην δευτερογενή αγορά γίνεται μόνο μέσω του ειδικού Ταμείου Σταθερότητας (EFSF), το οποίο, όμως, δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια ούτε τη δυνατότητα να «δημιουργεί χρήμα» από μόνο του. Συνεπώς, η ΕΚΤ από την άποψη αυτή, είναι μια «ανάπηρη» Κεντρική Τράπεζα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να λειτουργήσει και ως Νομισματική Ένωση, αφού δεν παράγει «εξωγενές χρήμα». Δεν μπορεί να «τυπώνει» νόμισμα, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Κάθε αύξηση της προσφοράς ευρώ γίνεται μόνον «ενδογενώς», δηλαδή μέσω του τραπεζικού συστήματος. Αλλά όταν το τραπεζικό σύστημα κλονίζεται, η επέκταση ρευστότητας στερεύει και παραλύει και η διατραπεζική αγορά, έχουμε απότομη μείωση της προσφοράς χρήματος.
Παντού αλλού, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι Κεντρικές Τράπεζες «τυπώνουν» χρήμα, δηλαδή αυξάνουν την εξωγενή προσφορά χρήματος. Αυτό στην Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει (αν και οριακά ήδη γίνεται εμμέσως και παρατύπως, αλλά σε ανεπαρκέστατο βαθμό).
Όμως, μια Κεντρική Τράπεζα που δεν μπορεί να παράγει «εξωγενές χρήμα» (να αυξήσει ευθέως την προσφορά του), ούτε να ελέγξει το «ενδογενές χρήμα» (να παρέμβει ευθέως στην δευτερογενή αγορά με open market operation), δεν είναι μόνο «ανάπηρη» Κεντρική Τράπεζα, είναι «τετραπληγική»!
Σε ομαλές συνθήκες ρυθμίζει εμμέσως τη ροή ρευστότητας ανεβοκατεβάζοντας τα κεντρικά επιτόκια. Αλλά πέραν αυτού, αν τα πράγματα πάψουν να είναι «ομαλά» (όπως τώρα), δεν έχει εργαλεία συστημικής παρέμβασης.
Σε συνθήκες τέτοιας κρίσης είναι παντελώς ανίκανη να παρέμβει ουσιαστικά.
Μοιάζει με εκείνο τον υδραυλικό ενός δικτύου ύδρευσης, που όταν τα πράγματα είναι «ομαλά» ρυθμίζει τη ροή ανοιγοκλείνοντας της στρόφιγγες, αλλά όταν κάτι «στραβό» προκύψει στο σύστημα – κάπου «μπουκώσουν» οι σωλήνες, κάπου χαλάσουν οι αντλίες ή κάποια μεγάλη διαρροή εμφανιστεί – δεν έχει τα εργαλεία να παρέμβει στο σύστημα και το διορθώσει συνολικά.
Η ελληνική κρίση δανεισμού, απλώς ανέδειξε όλες τις σοβαρές αναπηρίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: Η οποία τώρα καλείται είτε να τις ξεπεράσει (όσο είναι καιρός ακόμα), είτε να ομολογήσει την πλήρη αδυναμία της και να διαλυθεί. (μαζί με την ευρωζώνη)…
Η ενδεχόμενη κατάρρευση της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου
Τελικό επεισόδιο αυτής της παράλυσης, η απόφαση της 21ης Ιουλίου. Υποτίθεται ότι θα «έσωζε» την Ελλάδα οριστικά από την κρίση χρέους (ρυθμίζοντας την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους ως το 2020 με ελάχιστο «κούρεμα») και θα απομόνωνε την ελληνική κρίση από τις υπόλοιπες «αδύναμες χώρες» της ευρωζώνης, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος της «μετάδοσης». Κάτι τέτοιο δεν συνέβη – ούτε ως προς το πρώτο σκέλος, ούτε ως προς το δεύτερο:
Πρώτον, διότι ο μηχανισμός παρέμβασης υπέρ των άλλων αδύναμων χωρών της ευρωζώνης υπάρχει μόνο «στα χαρτιά». Το EFSF δεν έλαβε τα απαραίτητα κονδύλια, για να μπορεί αξιόπιστα να εξουδετερώσει τις επιθέσεις των κερδοσκόπων στα ιταλικά και ισπανικά ομόλογα.
Δεύτερον, διότι απέκλεισε την έκδοση ευρω-ομολόγου, πράγμα που είναι το μόνο ικανό να σταθεροποιήσει τις αγορές σήμερα.
Τρίτον, διότι χωρίς πραγματική δυνατότητα παρέμβασης στη δευτερογενή αγορά και χωρίς προοπτική ευρω-ομολόγου, το μόνο πιο δραστικό που θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση είναι η αύξηση του «εξωγενούς χρήματος», δηλαδή η «νομισματοποίηση» του χρέους. Αλλά αυτό – να τυπωθεί «φρέσκο χρήμα» – το αποκλείει και το καταστατικό της ΕΚΤ και η λογική πάνω στην οποία θεμελιώθηκε το ευρώ.
Τέταρτον, σε ό,τι αφορά την ίδια την Ελλάδα, η επιμονή της Φινλανδίας να λάβει «εγγυήσεις» και οι πιέσεις άλλων χωρών (Αυστρία, Ολλανδία κλπ.) να λάβουν κι αυτές τέτοιες εγγυήσεις, απειλεί άμεσα να ακυρώσει την ίδια τη συμφωνία.
Όμως, οι «εγγυήσεις», δημιουργούν προηγούμενο και για ομολογιούχους τους ιδιωτικού τομέα να εγείρουν παρόμοιες αξιώσεις, μειώνουν το ύψος των διαθέσιμων κεφαλαίων για την Ελλάδα από το νέο δάνειο (των 109 δισεκατομμυρίων) και αυξάνουν το συνολικό χρέος της Ελλάδας.
Δηλαδή επιδεινώνουν την κρίση χρέους από πολλές πλευρές ταυτόχρονα
Ο άμεσος κίνδυνος να καταρρεύσει η Συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν είναι απειλή μόνο για την Ελλάδα. Είναι εξ ίσου απειλή για άλλες πέντε χώρες της ευρωζώνης, δύο σε Μνημόνιο (Ιρλανδία, Πορτογαλία), δύο ήδη «στο στόχαστρο» κερδοσκοπικών επιθέσεων (Ιταλία και Ισπανία) και δύο για την ώρα «υπό απειλή» (Γαλλία και Βέλγιο).
Η κατάρρευση των Συμφωνίας αυτής είναι πιθανό να σημάνει πλέον την άμεση διάλυση της ευρωζώνης.
Εκτός κι αν πολλοί και πολύ ισχυροί αλλάξουν άποψη για πολλά, πολύ σύντομα…
Για την Ελλάδα πάντως, κατάρρευση της Συμφωνίας της 21ης Ιουλίου θα σημαίνει ότι είναι σχεδόν αναπόφευκτη η πλήρης χρεοκοπία και εντελώς αναπόφευκτη η κατάρρευση της κυβέρνησης, η κατάρρευση όλης της πολιτικής που ακολουθήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια, και η κατάρρευση του συνόλου των πολιτικών ισορροπιών της περασμένης 35ετίας.
Τρείς τέτοιας έκτασης «καταρρεύσεις» ταυτόχρονα μέσα στην Ελλάδα – και μάλιστα μέσα σε συνθήκες εθνικής χρεοκοπίας – είναι περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να αντέξει οποιαδήποτε κοινωνία.
Από την Αιγυπτιακή Άνοιξη στην εξέγερση των μεινοτήτων
Υπάρχει, όμως και μια τέταρτη κατηγορία κρίσεων που «προσεγγίζουν» την Ελλάδα και έχουν γεωπολιτικό χαρακτήρα: Στην αλυσίδα των καθεστωτικών ανατροπών στην νότια και νοτιανατολική γειτονιά της προστίθεται τώρα η Λιβύη και η Συρία. Ενώ οι εξεγέρσεις των μειονοτήτων έχουν ήδη περάσει μέσα σε ευρωπαϊκό έδαφος (στη Βρετανία) και δημιουργούν «προηγούμενο» και για άλλες, «ευάλωτες», ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα βρίσκεται στη πρώτη γραμμή επικινδυνότητας.
Τέλος, οι ενδεχόμενες αντιδράσεις της Τουρκίας για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων της Κύπρου (και κατά προέκταση της Ελλάδας) δημιουργεί μια νέα κατηγορία απειλών. Με επίκεντρο ξανά τον Ελλαδικό χώρο, αλλά με προεκτάσεις πολύ πέραν αυτού.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτές οι απειλές θα πάρουν το χαρακτήρα νέου κύματος λαθρομεταναστών προς το Ευρωπαϊκό έδαφος μέσω ελληνικού εδάφους, εξεγέρσεων μουσουλμανικών πληθυσμών που ήδη βρίσκονται σε χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ή ελληνοτουρκικής κρίσης. Ή σε κάποιο συνδυασμό των ανωτέρω.  Το βέβαιο είναι ότι αυτές οι απειλές πλησιάζουν και εντείνονται συνεχώς. Και πολλοί έχουν συμφέρον να τις πυροδοτήσουν και να τις εκμεταλλευτούν
Συμπέρασμα: Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο όπου για διαφορετικούς λόγους «συγκλίνουν» τέσσερις διαφορετικές κρίσεις:
– Η μία απ’ αυτές (η κρίση χρέους των ΗΠΑ) δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, βέβαια, αλλά η εξέλιξη της επηρεάζει την έκβαση όλων των υπολοίπων.
– Η κρίση χρέους της Ευρώπης, επίσης δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, σχετίζεται περισσότερο με τις αναπηρίες και την ακαμψία του ευρωπαϊκού συστήματος, αλλά ήταν η Ελληνική κρίση που την πυροδότησε σε αυτή τη φάση…
– Η τρίτη κρίση – η απειλούμενη κατάρρευση της Συμφωνίας της 21ης Ιουλίου έχει ως επίκεντρο την Ελλάδα, αλλά αφορά περισσότερο τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) και μπορεί να προκαλέσει την διάλυση του ευρώ.
– Και η τέταρτη κρίση (γεωπολιτικών ανταγωνισμών και εσωτερικών αναταραχών στην περιοχή μας ), ασφαλώς δεν εξαρτάται από την Ελλάδα, αλλά απειλεί πρωτίστως την Ελλάδα, αν και οι επιπτώσεις της – αν υπάρξει – θα γίνουν αισθητές πολύ πέραν του ελληνικού εδάφους.
Στη μελέτη μετεωρολογικών φαινόμενων, όταν δύο ή περισσότερες «καταιγίδες» συγκλίνουν στο ίδιο σημείο την ίδια στιγμή, το ονομάζουν «τέλεια καταιγίδα» και ισοδυναμεί με… Αρμαγεδδώνα!
Τηρουμένων των αναλογιών μια τέτοια «τέλεια καταιγίδα» κυοφορείται ή πλησιάζει τη χώρα μας.
Εμείς όμως, δεν θα «παραδοθούμε στη μοίρα μας»!
Μπορούμε να προετοιμαστούμε και να αντιδράσουμε.
Και – το σημαντικότερο – μπορούμε να τα καταφέρουμε και να βγούμε ισχυρότεροι.
Φτάνει να γνωρίζουμε τι έρχεται και πως θα το αντιμετωπίσουμε.
Γι’ αυτά, όμως, σε επόμενο σημείωμά μας…

πηγη

Φιλε μου ο σημερινός εχθρός σου είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών. Αν είδες κάτι που σε άγγιξε , κάτι που το θεωρείς σωστό, ΜΟΙΡΆΣΟΥ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύεις οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένεις απαθής. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *