Η μεγάλη σφαγή της Συρίας έχει γίνει ώρα να τελειώσει η πληγή

Η μεγάλη σφαγή της Συρίας έχει γίνει ώρα να τελειώσει η πληγή

Κοινωνίες συνηθισμένες στον κινηματογραφικό τρόπο πρόσληψης εικόνων,μακριά από την ουσία των πραγμάτων και απομονωμένες σε ένα κέλυφος ψεύτικης ασφάλειας,αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες -στην καλύτερη περίπτωση- ως κάποιους που αναζητούν μακριά από την πατρίδα τους,απλά,ένα ευνοϊκότερο μέλλον για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Δυστυχώς η παραπάνω διατύπωση αφορά μόνο ένα κομμάτι της κοινωνίας.Και λέμε δυστυχώς γιατί υπάρχουν και οι αποκρυσταλλωμένες φασιστικές αντιλήψεις οι οποίες διακατέχουν μεγάλη μερίδα της κοινωνίας,ακόμα για άτομα που δεν εκφράζονται συνειδητά από πολιτικές δυνάμεις ταυτόσημες με αυτές τις ιδέες.

Το ζήτημα είναι ότι,παρότι η έντασή τους διαφέρει,και στις δύο περιπτώσεις,οι δυτικοευρωπαικές κοινωνίες σηκώνουν αξιακούς φράχτες, που δίνουν στις θεσμικές δυνάμεις το περιθώριο να ασκήσουν περισσότερο την, εγγενώς γι’αυτές, συντηρητική πολιτική.

Αν τύχει και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δείξουν κάποια φωτογραφία, όπως αυτή του μικρού παιδιού που ξέβρασε η θάλασσα,πρόσκαιρα μπορεί να φορτίζονται συναισθηματικά.Ωστόσο, νιώθουν την ίδια φόρτιση που θα ένιωθαν αν έβλεπαν μια καλογυρισμένη και πειστική δραματική ταινία στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Αυτό είναι γενικότερα ένα από τα βασικότερα προβλήματα που διέπει,σίγουρα, την δυτικοευρωπαική κοινωνική μάζα και τα μέλη από τα οποία αποτελείται .Δημιουργούν,ακριβώς,αυτές τις εικόνες που στιγμιαία-φωτογραφικά καταλαμβάνουν τον συναισθηματικό τους κόσμο,αλλά αδυνατούν,ίσως και σκόπιμα , να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς συμβαίνει στον διπλανό τους,αλλά και γενικότερα στον κόσμο.

Με θλίψη και οργή λοιπόν,αφιερώνεται το παρακάτω σκληρό βίντεο σε αυτούς που δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα.

Κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε…

“Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.”

Νίκος Καζαντζάκης περί ευθύνης