12:03 - 10/07/2019

Το Τυρί και η Φάκα …

Από: Μαρία Πέππα

Πόσα συστήματα πίστης έχουν επινοηθεί για τον άνθρωπο ? Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς ? Έχει μπει ποτέ κάποιος στην διαδικασία να τα μετρήσει ?

Πόσα από αυτά έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπινες μονάδες που έχουν υπερβεί το σύστημα και τους έχει επιτραπεί έως σήμερα να υπάρχουν ?

Από πόσες θρησκείες και πνευματικά μονοπάτια πρέπει να επιλέξουμε ?

Από πόσες παραλλαγές του Ιησού, του Βούδα, του Κρίσνα, του Θεού καλούμαστε να διακρίνουμε την αληθινή ?

Σε πόσους μεταπράτες θρησκευτικούς ηγέτες, γκουρού, διάμεσους, αναληφθέντες διδασκάλους, εργάτες του φωτός κλπ χρειάζεται να απευθυνθούμε σε αναζήτηση της αλήθειας ?

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι επιλογές και οι ευκαιρίες μας δεν είναι απεριόριστες !!!

Είναι σα να πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ για να αγοράσουμε ενυδατική κρέμα σώματος. Υπάρχει μια συντριπτική ποσότητα διαφορετικών εμπορικών σημάτων και ποικιλιών μέσα σε κάθε μάρκα για να επιλέξουμε, με όλες να διατείνονται πως επιφέρουν το ίδιο αποτέλεσμα. Να ενυδατώνουν το σώμα μας.

Έχουμε την δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής νομίζουμε …

Οι φύλακες των φυλακών δεν θα μας σταματήσουν εφ’ όσον επιλέγουμε από τις μάρκες που εκείνοι αποφάσισαν να υπάρχουν και δεν προσπαθούμε να τις αντικαταστήσουμε με δικές μας αγνοώντας ή αδιαφορώντας για το γεγονός πως η αναζήτηση και οι απαντήσεις για την αλήθεια ενυπάρχει μέσα μας …

Μαρία Πέππα
Κλινική Υπνοθεραπεύτρια – Stress Coach
hypnotherapy4u.gr

Loading...

Loading...
Σχετικά με maria peppa
Κλινική Υπνοθεραπεύτρια & Stress Management Coach. Η κατανόηση της λειτουργίας του Νου, η Διευρυμένη Αντίληψη & Συνειδητότητα, η Εξερεύνηση του Αγνώστου, είναι ο Κόσμος που με Μαγεύει ... Μάλλον κι εσένα, για να είσαι Μαζί μου Εδώ ... Σε καλωσορίζω λοιπόν στον κόσμο εξερεύνησης πέρα από το Γνωστό που τόσο απλόχερα το Κατοχικά Νέα σου προσφέρει … καθώς κ Κοντά μου ... Μείνετε συντονισμένοι ... Καλή Δύναμη σε Όλους μας ... Αποδοχή & Αγάπη για τον Εαυτό κι αυτό που τον Περιβάλλει ...

Σχόλια Αναγνωστών (5)

  1. Καλημέρα,δεν είναι δα και τόσο απρόσιτο να διακρίνουμε τον Θεό.
    Αρκεί να διαθέτουμε στοιχειώδη λογική χωρίς βέβαια εμμονές και ιδεοληψίες.
    Ο Βούδας ο Κούδας,ο Μωησής,ο Μωάμεθ,ο Κρισνα,ο Κρισναμούρτι,ο Μπαλαμούτι και δεν ξέρω ποιός άλλος, δεν ισχυρίστηκαν ποτέ μα ποτέ ότι ήσαν θεοί.
    Μόνο ένας στην ανθρώπινη ιστορία Ο Υιός του ανθρώπου διακήρυξε στους μαθητές του ότι είναι ο Υιός Λόγος του Θεού..
    Κανένας Βόδας δεν τόλμησε να πεί ποτέ σε κανέναν ότι είναι ο Θεός…
    Δεν υπάρχουν επιλογές.Είτε αποδεχόμαστε τον Κύριο,την αλήθεια και την ζωή και αλλάζει η ζωή μας ,είτε δεν και παραμένουμε
    ίδιοι και απαράλαχτοι μέχρι την τελευταία μας ανάσα.

  2. Χρηστος(Χ)«Εάν ο Υιός σάς ελευθερώσει θα είστε πραγματικά ελεύθεροι» 07/10/2019 @ Ιούλιος 10, 2019 5:34 μμ

    Απόδειξη, ότι ένας είναι ο Θεός και όχι πολλοί.
    Αποδείξαμε ικανοποιητικά ότι υπάρχει ο Θεός και ότι η ουσία του είναι
    ακατάληπτη. Επίσης, όσοι πιστεύουν στην Αγία Γραφή, δεν αμφισβητούν
    ότι ο Θεός είναι ένας και όχι πολλοί. Διότι το λέει ο Κύριος στην αρχή του
    Νόμου (στο Μωϋσή): «Εγώ είμαι ο Κύριος και Θεός σου που σ’ έβγαλα από
    τη γη της Αιγύπτου. Δεν θα λατρεύεις άλλους θεούς εκτός από μένα». Και
    πάλι λέει: «Άκουσε, λαέ του Ισραήλ· ο Κύριος και Θεός σου είναι ένας».
    Το λέει και με τον προφήτη Ησαΐα: «Εγώ είμαι ο πρώτος Θεός, εγώ και ο
    μετέπειτα και κανένας άλλος εκτός από μένα. Δεν υπήρξε άλλος Θεός πριν
    από μένα, ούτε θα υπάρξει μετά και εκτός από μένα». Και στα ιερά
    Ευαγγέλια ο Κύριος λέει τα εξής προς τον Πατέρα: «Αυτή είναι η αιώνια
    ζωή, να γνωρίσουν εσένα, το μοναδικό αληθινό Θεό».
    Με όσους, όμως, δεν πιστεύουν στην Αγία Γραφή, θα συζητήσουμε ως εξής.
    Το θείο είναι τέλειο και δεν του λείπει τίποτε ούτε στην αγαθωσύνη ούτε στη
    σοφία και τη δύναμη· είναι χωρίς αρχή και τέλος, αιώνιο, απεριόριστο και
    γενικά τέλειο σε όλα. Εάν, λοιπόν, παραδεχθούμε πολλούς θεούς, υποχρεωτικά
    δεχόμαστε διαφορά ανάμεσα στους πολλούς. Κι αν δεν υπάρχει καμιά διαφορά
    μεταξύ τους, τότε ο Θεός είναι ένας και όχι πολλοί. Αν πάλι υπάρχει διαφορά,
    πού είναι η τελειότητα; Διότι, αν υστερεί από την τελειότητα σε κάτι, είτε στην
    αγαθωσύνη ή τη δύναμη ή τη σοφία ή το χρόνο ή τον τόπο, τότε δεν μπορεί
    να είναι Θεός.
    Η ταύτιση όμως σε όλα αποδεικνύει ότι ο Θεός είναι μάλλον ένας και όχι
    πολλοί. Κι αν μάλιστα είναι πολλοί, πώς θα διατηρηθεί το απεριόριστο; Διότι
    όπου θα είναι ο ένας, δεν θα βρίσκεται ο άλλος. Και πώς οι πολλοί θεοί θα
    διευθύνουν τον κόσμο και δεν θα τον διαλύσουν και καταστρέψουν, εφόσον
    θα έχουν πόλεμο μεταξύ τους οι κυβερνήτες; Διότι η διαφορά οδηγεί στην
    έχθρα. Κι αν κάποιος υποστηρίξει ότι ο καθένας κυβερνά ένα μέρος του
    κόσμου, ποιός είναι αυτός που έβαλε αυτή την τάξη και έκανε τη διανομή;
    Εκείνος θα είναι ασφαλώς ο Θεός. Επομένως, ένας είναι ο Θεός, τέλειος,
    απεριόριστος, δημιουργός, προνοητής και κυβερνήτης του σύμπαντος, πριν
    και πάνω απ’όλα τέλειος. Επιπλέον, αποτελεί και φυσικό νόμο, η μονάδα να
    είναι η βάση της δυάδος.

  3. Χρηστος(Χ)«Εάν ο Υιός σάς ελευθερώσει θα είστε πραγματικά ελεύθεροι» 07/10/2019 @ Ιούλιος 10, 2019 5:35 μμ

    Για την Αγία Τριάδα
    Γι’ αυτό πιστεύουμε σ’ ένα Θεό, τον πρωταρχικό αίτιο, τον αδημιούργητο,
    αγέννητο, άφθαρτο και αθάνατο, αιώνιο, άπειρο,
    απερίγραπτο, απεριόριστο, παντοδύναμο, απλό, ασύνθετο,
    ασώματο, αμετάβλητο, απαθή, άτρεπτο, αναλλοίωτο, αόρατο· σ’ Αυτόν που
    είναι πηγή αγαθότητος και δικαιοσύνης, νοερό φως και απρόσιτο, δύναμη που
    ξεπερνά κάθε μέτρο και μετριέται μόνο με το δικό της θέλημα
    —διότι κατορθώνει όλα όσα θέλει—· σ’ Αυτόν που δημιουργεί όλα
    τα κτίσματα, ορατά και αόρατα, που όλα τα συνέχει, τα συντηρεί
    και τα προνοεί· εξουσιάζει, κυβερνά και βασιλεύει πάνω σ’ όλα,
    με βασιλεία ατέλεστη και αθάνατη, στην οποία τίποτε
    δεν αντιστέκεται· όλα τα γεμίζει και από τίποτε δεν περιέχεται,
    και μάλλον η ίδια περικλείει τα σύμπαντα, τα συγκρατεί και είναι
    ανώτερη απ’ αυτά. (Πιστεύουμε σε μία δύναμη) που με άσπιλο τρόπο
    ζωογονεί όλα τα όντα και είναι πάνω απ’ αυτά· ξεχωρίζει από κάθε ον,
    επειδή είναι υπερούσια ουσία, ανώτερη από τα κτίσματα, υπέρθεη, υπεράγαθη,
    υπερπλήρης· που ορίζει όλες τις αρχές και εξουσίες και βρίσκεται πάνω από
    κάθε αρχή και εξουσία, πάνω από κάθε ουσία, ζωή, λόγο και νόημα·
    είναι η ίδια το φως, η ίδια η αγαθοσύνη, η ίδια η ζωή, η ίδια η ουσία, διότι δεν
    δεν έχει την ύπαρξη από άλλον ή από κάποιο υπάρχον ον, αλλά η ίδια είναι η
    αιτία της υπάρξεως, η ζωή των ζώντων, ο λόγος όσων έχουν λογική, η αιτία
    κάθε καλού για όλα. Τα γνωρίζει όλα προτού δημιουργηθούν.
    Είναι μία ουσία, μία θεότητα, μία δύναμη, μία θέληση, μία ενέργεια,
    μία αρχή, μία εξουσία, μία κυριότητα, μία βασιλεία, την οποία γνωρίζουμε
    σε τρεις τέλειες υποστάσεις και την προσκυνάμε με μία συγχρόνως
    προσκύνηση· κάθε λογική ύπαρξη της δημιουργίας πιστεύει και λατρεύει (τις
    τρεις υποστάσεις) που είναι ενωμένες ασύγχυτα και διακρίνονται αχώριστα.
    Αυτό είναι το παράδοξο (για τη λογική). (Πιστεύουμε) στον Πατέρα, τον Υιό
    και το Άγιο Πνεύμα, που στο όνομά τους έχουμε βαπτισθεί. Διότι ο Κύριος
    στους αποστόλους αυτή την εντολή έδωσε, όταν βαπτίζουν. Είπε, «να βαπτίζουν
    αυτούς στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».
    (Πιστεύουμε) σ’ ένα Πατέρα, τη δημιουργική αρχή και αιτία όλων, ο οποίος
    δεν γεννήθηκε από κάποιον, αλλά είναι ο μόνος χωρίς αρχική αιτία και
    αγέννητος· που είναι δημιουργός όλων, αλλά κατά φύσιν Πατέρας μόνον του
    μονογενή Υιού του, του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού,
    ο οποίος και εκπορεύει το Πανάγιο Πνεύμα. Πιστεύουμε και σ’ ένα Υιό,
    μονογενή υιό του Θεού (Πατέρα), τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,
    που
    γεννήθηκε από τον Πατέρα πριν απ’ όλους τους αιώνες, φως (ο Υιός) από το
    φως (του Πατέρα), αληθινός Θεός από αληθινό Θεό, που γεννήθηκε και δεν
    δημιουργήθηκε, ομοούσιος με τον Πατέρα, και ο οποίος δημιούργησε τα πάντα.
    Λέγοντας «προ πάντων των αιώνων» δείχνουμε ότι η γέννησή του είναι
    άχρονη και άναρχη. Διότι ο Υιός του Θεού δεν προήλθε από την ανυπαρξία
    στην ύπαρξη, καθώς είναι η ακτινοβολία της θείας δόξης, ο τύπος της
    υποστάσεως του Πατέρα, η ζωντανή σοφία και δύναμη, ο ενυπόστατος
    λόγος, η τέλεια και ζωντανή εικόνα της ουσίας του αόρατου Θεού· ήταν
    πάντοτε με τον Πατέρα στους κόλπους του και γεννήθηκε απ’ Αυτόν
    προαιωνίως και χωρίς αρχή. Δεν υπήρχε χρόνος που ο Πατέρας ήταν χωρίς τον
    Υιό, αλλά ο Πατέρας και ο Υιός, που γεννήθηκε απ’ Αυτόν, υπήρχαν συγχρόνως·
    διότι χωρίς Υιό, δεν καλείται Πατέρας. Εάν δεν είχε Υιό, δεν θα ήταν Πατέρας·
    κι αν απόκτησε κατόπιν Υιό, έγινε Πατέρας μετά τη γέννηση, χωρίς να είναι
    πριν απ’ αυτήν· και μεταβλήθηκε από το να μην είναι Πατέρας στην κατάσταση
    να γίνει Πατέρας, το οποίο είναι χειρότερο από κάθε βλασφημία. Διότι είναι
    αδύνατο να πούμε για τον Πατέρα ότι δεν έχει τη φυσική γονιμότητα· και η
    γονιμότητα έχει την ιδιότητα να γεννά όμοιο απόγονο από την ίδια φύση.
    Για τη γέννηση του Υιού είναι ασέβεια να λέμε ότι μεσολάβησε χρονικό
    διάστημα και ότι ο Υιός γεννήθηκε χρονικά μετά τον Πατέρα.
    Διότι ισχυριζόμαστε ότι η γέννηση του Υιού είναι από την ουσία του Πατέρα. Και αν
    δεν δεχθούμε ότι ο Υιός από την αρχή συνυπήρχε με τον Πατέρα, από τον οποίο
    και γεννήθηκε, θεσμοθετούμε μεταβολή στην υπόσταση του Πατέρα· ότι,
    δηλαδή, δεν ήταν στην αρχή Πατέρας αλλά έγινε κατόπιν. Μπορεί βέβαια η κτίση
    να έγινε μετέπειτα, αλλά δεν προήλθε από την ουσία του Πατέρα, εφόσον
    δημιουργήθηκε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη με τη θέληση και τη δύναμή Του·
    έτσι αυτό δεν σημαίνει μεταβολή στη φύση του Θεού. Διότι, γέννηση σημαίνει
    προέλευση του γεννημένου από την ουσία του γεννήτορα και ομοιότητα
    στην ουσία· αντίθετα, πλάση και δημιουργία σημαίνει ότι το δημιούργημα είναι
    απέξω και όχι από την ουσία του δημιουργού και παντελώς ανόμοιο.
    Για το Θεό όμως, ο οποίος είναι ο μόνος απαθής, αναλλοίωτος, αμετάβλητος
    και παραμένει αιώνια στην ίδια κατάσταση, και η γέννηση και η δημιουργία
    είναι απαθείς ιδιότητες. Αφού, σαν απλός και ασύνθετος, είναι από τη φύση
    του απαθής και αμετάβλητος· δεν είναι στη φύση του να υφίσταται πάθος ή
    μεταβολή, ούτε όταν γεννά ούτε όταν δημιουργεί, και δεν χρειάζεται βοήθεια
    από κανέναν. Η γέννησή του είναι χωρίς αρχή και αιώνια, επειδή είναι έργο της
    φύσεως και προέρχεται από την ουσία του· έτσι ο γεννήτορας δεν υφίσταται
    μεταβολή· δεν υπάρχει προηγούμενος και επόμενος Θεός, ώστε να δεχθεί
    προσθήκη. Η κτίση, όντας έργο της θελήσεως του Θεού, δεν έχει την ίδια
    ουσία με το Θεό, επειδή αυτό που προέρχεται από το μηδέν δεν γίνεται να
    είναι σύγχρονο με το άναρχο και αιώνιο.
    Όπως λοιπόν ο άνθρωπος και ο Θεός δεν δημιουργούν με ίδιο τρόπο —διότι
    ο άνθρωπος τίποτε δεν δημιουργεί από το μηδέν, αλλά ό,τι φτιάχνει, το κάνει
    από προϋπάρχουσα ύλη· και το κάνει όχι μόνο επειδή το θέλησε, αλλά και αφού
    σκέφτηκε και σχεδίασε πρώτα στο νου του το μελλούμενο να γίνει· έπειτα
    το δουλεύει με τα χέρια και υπομένει κόπο και κούραση· και πολλές φορές
    απέτυχε, διότι δεν έγινε το έργο του όπως το θέλει· αντίθετα ο Θεός, μόνο με
    τη θέλησή του τα δημιούργησε όλα από το μηδέν στην ύπαρξη— έτσι, λοιπόν,
    δεν δημιουργεί με τον ίδιο τρόπο ο Θεός και ο άνθρωπος.
    Διότι ο Θεός, όντας έξω από το χρόνο και χωρίς αρχή, απαθής, αμετάβλητος,
    ασώματος, μόνος και αιώνιος, γεννά εκτός χρόνου και χωρίς αρχή, απαθώς
    και χωρίς μεταβολή και δίχως συνεργασία. Μάλιστα, η ακατάληπτη γέννησή
    του δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Γεννά χωρίς αρχή, διότι είναι αμετάβλητος·
    γεννά χωρίς μεταβολή, διότι είναι απαθής και χωρίς σώμα· γεννά, επίσης, χωρίς
    συνεργασία, διότι είναι και πάλι ασώματος, ένας και μοναδικός Θεός, χωρίς
    να έχει την ανάγκη άλλου· και γεννά χωρίς τέλος και διακοπή, επειδή είναι
    άναρχος, άχρονος, αιώνιος και αμετάβλητος πάντοτε. Διότι το από τη φύση του
    χωρίς αρχή είναι και χωρίς τέλος, ενώ εκείνο που χαριστικά είναι χωρίς τέλος
    δεν είναι και οπωσδήποτε χωρίς αρχή, όπως συμβαίνει με τους αγγέλους.
    Ο αιώνιος, λοιπόν, Θεός γεννά χωρίς αρχή και τέλος το Λόγο του, που είναι
    τέλειος· έτσι ώστε να μη γεννά μέσα στο χρόνο ο Θεός, που έχει τη φύση και
    την ύπαρξή του πάνω από το χρόνο. Ενώ ο άνθρωπος είναι φανερό ότι γεννά
    με αντίθετο τρόπο, διότι και ο ίδιος γεννιέται και φθείρεται, είναι ρευστός
    και πολλαπλασιάζεται, έχει σώμα και διακρίνεται η φύση του σε αρσενικό
    και θηλυκό γένος. Διότι το αρσενικό γένος χρειάζεται τη βοήθεια του
    θηλυκού. Αλλά ας μας σπλαγχνισθεί ο Θεός ο οποίος είναι πέρα απ’ όλα και
    ξεπερνά κάθε έννοια και αντίληψη.
    Η Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία διδάσκει ότι υπάρχει συγχρόνως
    ο Πατέρας και ο μονογενής του Υιός, ο οποίος γεννήθηκε απ’ Αυτόν εκτός
    χρόνου, με τρόπο αμετάβλητο, απαθή και ακατάληπτο, όπως το γνωρίζει
    μόνον ο Θεός του σύμπαντος. Συμβαίνει το ίδιο με τη φωτιά, που υπάρχει
    ταυτόχρονα με το φως της, και όχι πρώτα η φωτιά και μετά το φως, αλλά
    ταυτόχρονα. Και όπως το φως προέρχεται από τη φωτιά και είναι πάντοτε μαζί
    της, χωρίς καθόλου να ξεχωρίζει, έτσι και ο Υιός γεννιέται από τον Πατέρα
    χωρίς καθόλου να χωρίζεται απ’ Αυτόν· αλλά πάντοτε είναι μαζί του. Το φως
    όμως, αν και προέρχεται χωρίς να ξεχωρίζει από τη φωτιά και μένει πάντοτε
    μαζί της, δεν έχει δική του ξεχωριστή ύπαρξη από τη φωτιά —διότι είναι
    φυσική ποιότητα της φωτιάς. Αντίθετα, ο μονογενής Υιός του Θεού, που
    γεννήθηκε αχώριστα και αδιάσπαστα από τον Πατέρα και μένει πάντοτε
    ενωμένος μαζί Του, έχει ιδιαίτερη υπόσταση απ’ αυτήν του Πατέρα.
    Ο Λόγος, λοιπόν, ονομάζεται και απαύγασμα (λάμψη) του Πατέρα, διότι
    γεννήθηκε απ’ Αυτόν χωρίς συνεργασία, με τρόπο απαθή, πέρα από το χρόνο,
    αμετάβλητο και αχώριστο. Ονομάζεται, επίσης, Υιός και χαρακτήρας της
    υποστάσεως του Πατέρα, επειδή είναι τέλειος, έχει δική του υπόσταση και
    είναι όμοιος σε όλα με τον Πατέρα, εκτός από την ιδιότητα της αγεννησίας.
    Ονομάζεται μονογενής, διότι μόνος αυτός γεννήθηκε από τον Πατέρα μόνο.
    Καμιά άλλη γέννηση δεν εξομοιώνεται
    με τη γέννηση του Υιού του Θεού, ούτε υπάρχει άλλος Υιός του Θεού.
    Ακόμη και το Άγιο Πνεύμα, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα, παρ’ όλα
    αυτά δεν γεννιέται αλλά εκπορεύεται. Αυτό αποτελεί άλλο τρόπο υπάρξεως,
    ακατάληπτο και άγνωστο, όπως και η γέννηση του Υιού.
    Γι’ αυτό το λόγο, όσα έχει ο Πατέρας, είναι και δικά του, εκτός από την
    αγεννησία, η οποία δεν σημαίνει διαφορά στην ουσία ή στο αξίωμα, αλλά στον
    τρόπο υπάρξεως. Όπως και ο Αδάμ που δεν γεννήθηκε (από άνθρωπο) διότι
    τον έπλασε ο Θεός, και ο Σήθ που γεννήθηκε αφού είναι παιδί του Αδάμ, και η
    Εύα που προήλθε από την πλευρά του Αδάμ καθώς δεν γεννήθηκε, όλοι αυτοί
    δεν διαφέρουν στη φύση μεταξύ τους –διότι όλοι είναι το ίδιο άνθρωποι–, αλλά
    διαφέρουν στον τρόπο της υπάρξεως.
    Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι η λέξη «αγένητο» που γράφεται με ένα «ν»
    σημαίνει το άκτιστο, δηλαδή το αδημιούργητο· ενώ η λέξη «αγέννητο» με δύο
    «ν» σημαίνει αυτό που δεν έχει γεννηθεί. Σύμφωνα με τη σημασία της πρώτης
    λέξεως διαφέρει η μία ουσία από την άλλη· διότι άλλη ουσία είναι το άκτιστο,
    δηλαδή το αγένητο μ’ ένα «ν», και άλλη το γεννητό, δηλαδή το κτιστό.
    Σύμφωνα όμως με τη δεύτερη σημασία της λέξεως δεν διαφέρει η μία ουσία
    από την άλλη· διότι η αρχική υπόσταση κάθε είδους ζώου είναι αγέννητη (μη
    δημιουργημένη), όχι αγένητη (άκτιστη). Διότι δημιουργήθηκαν και ήλθαν στην
    ύπαρξη από το δημιουργό Λόγο· και δεν δημιουργήθηκαν, επειδή δεν υπήρχε
    κάποιο άλλο όμοιο ον, από το οποίο να πλασθούν.
    Συνεπώς, με την πρώτη σημασία της λέξεως συμφωνούν οι τρεις υπέρθεες
    υποστάσεις της αγίας θεότητος· διότι είναι ομοούσιες και άκτιστες.
    Δεν συμφωνούν όμως καθόλου με τη σημασία της δεύτερης λέξεως. Διότι
    μόνον
    ο Πατέρας είναι αγέννητος· δεν προήλθε η ύπαρξή του από κάποια άλλη
    υπόσταση. Και μόνον ο Υιός είναι γεννητός· διότι έχει γεννηθεί χωρίς αρχή
    και τέλος από την ουσία του Πατέρα. Και μόνο το Άγιο Πνεύμα είναι
    εκπορευτό από την ουσία του Πατέρα, όχι γεννημένο αλλά εκπορευόμενο.
    Έτσι μας διδάσκει η Αγία Γραφή, ενώ ο τρόπος και της γεννήσεως και της
    εκπορεύσεως παραμένει ακατάληπτος.
    Πρέπει να γνωρίζουμε και το εξής· η ιδιότητα της πατρότητας, της υιότητας και
    της εκπορεύσεως δεν μεταφέρθηκε στη μακαρία θεότητα από τη δική μας
    κατάσταση. Το αντίθετο· από εκεί έχει δοθεί σε μας, όπως λέει ο θείος
    Απόστολος: «Γι’ αυτό λυγίζω τα γόνατά μου μπροστά στον Πατέρα, από τον
    οποίο προέρχεται κάθε πατρότητα και στον ουρανό και στη γη».
    Αν μάλιστα λέμε ότι ο Πατέρας είναι η αρχική αιτία του Υιού και μεγαλύτερος,
    δεν εννοούμε ότι Αυτός προηγείται από τον Υιό στο χρόνο και τη φύση, διότι
    «μ’ αυτόν (τον Υιό) κατασκεύασε το σύμπαν». Ούτε εννοούμε ότι προηγείται
    σε κάτι άλλο, παρά
    μόνο στην αιτία· δηλαδή, ο Υιός γεννήθηκε από τον
    Πατέρα και όχι ο Πατέρας από τον Υιό· ο Πατέρας είναι αίτιος του Υιού στην
    ουσία, όπως η φωτιά δεν προέρχεται από το φως, αλλά μάλλον το φως από τη
    φωτιά.
    Όταν, λοιπόν, ακούσουμε ότι ο Πατέρας είναι η αρχική ουσία του Υιού και
    μεγαλύτερός του, ας εννοήσουμε ότι είναι στην αιτία. Και όπως δεν λέμε ότι
    είναι από άλλη ουσία η φωτιά και από άλλη το φως, έτσι δεν είναι δυνατόν να
    πούμε ότι ο Πατέρας είναι από άλλη ουσία και από άλλη ο Υιός, αλλά είναι
    από τη μία και ίδια ουσία. Και όπως λέμε
    ότι η φωτιά φωτίζει με το φως που βγαίνει απ’ αυτήν, και δεν θεωρούμε το
    φως που πηγάζει από τη φωτιά ως υπηρετικό όργανό της, αλλά μάλλον ως
    φυσική της ιδιότητα, έτσι λέμε ότι ο Πατέρας όλα όσα κάνει, τα κάνει
    με το μονογενή του Υιό, ο οποίος δεν λειτουργεί ως υπηρετικό
    όργανο, αλλά ως φυσική και ενυπόστατη δύναμη (του Πατέρα).
    Και όπως λέμε ότι η φωτιά φωτίζει και ότι το φως της φωτιάς επίσης φωτίζει,
    κατά τον ίδιο τρόπο «όλα, όσα κάνει ο Πατέρας, τα ίδια κάνει και ο Υιός».
    Αλλά, ενώ το φως δεν έχει ιδιαίτερη υπόσταση από τη φωτιά, ο Υιός
    αποτελεί τέλεια υπόσταση και είναι αχώριστος από την υπόσταση του Πατέρα,
    όπως το αποδείξαμε παραπάνω. Διότι είναι αδύνατο να βρεθεί στην κτίση
    εικόνα που να φανερώνει απαράλλακτα με το περιεχόμενό της την κατάσταση
    της Αγίας Τριάδος. Διότι, πώς το κτιστό και σύνθετο, το μεταβλητό και τρεπτό,
    το περιορισμένο και σχηματισμένο και φθαρτό, είναι δυνατόν να φανερώσει
    τη θεία ουσία που είναι απαλλαγμένη απ’ όλα αυτά; Είναι μάλιστα φανερό
    ότι όλη η κτίση είναι δέσμια στα περισσότερα απ’ αυτά και ότι στη φύση της
    εξουσιάζεται από τη φθορά.
    Πιστεύουμε, επίσης, και στο ένα Άγιο Πνεύμα, το Κύριο και ζωοποιό,
    το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα και αναπαύεται στον Υιό·
    το προσκυνάμε και το δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό
    επειδή είναι ομοούσιο και συναιώνιο. Είναι το Πνεύμα του Θεού, το ευθές,
    που εξουσιάζει το νου, πηγή ζωής και αγιασμού, που συνυπάρχει και
    το επικαλούμαστε μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό· που είναι άκτιστο, πλήρες,
    δημιουργικό, κυριαρχικό, πανδημιουργικό, παντοδύναμο και απειροδύναμο·
    που κυριαρχεί σ’ όλη την κτίση χωρίς να διευθύνεται από κανένα, γεμίζει
    χωρίς να το γεμίζουν, μετέχουν σ’ αυτό και δεν μετέχει το ίδιο, αγιάζει και
    δεν αγιάζεται, και παρηγορεί διότι δέχεται τις παρακλήσεις όλων·
    είναι σ’ όλα όμοιο με τον Πατέρα και τον Υιό, εκπορεύεται από τον Πατέρα,
    μεταδίδεται μέσω του Υιού και το δέχεται όλη η κτίση.
    Μ’ αυτό δημιουργείται και λαμβάνουν ουσία τα σύμπαντα, τα αγιάζει
    και τα συγκρατεί· είναι ενυπόστατο, έχει δηλαδή δική του υπόσταση,
    αχώριστο και συνδεδεμένο με τον Πατέρα και τον Υιό· τα έχει όλα, όσα έχει
    και ο Πατέρας και ο Υιός, εκτός από την ιδιότητα του αγέννητου
    και του γεννητού.
    Διότι ο Πατέρας είναι αναίτιος και αγέννητος, επειδή δεν προήλθε από
    κανέναν·
    έχει την ύπαρξη από τον εαυτό του και, ό,τι έχει, δεν το έχει από
    άλλον· αυτός μάλιστα είναι η αρχή και η αιτία της φυσικής υπάρξεως όλων
    των όντων. Ο Υιός πάλι προέρχεται με γέννηση από τον Πατέρα· και το Άγιο
    Πνεύμα πάλι από τον Πατέρα, όχι όμως με γέννηση αλλά με εκπόρευση. Ήδη
    μάθαμε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ γεννήσεως και εκπορεύσεως· ποιός όμως
    είναι ακριβώς ο τρόπος της διαφοράς, δεν το ξέρουμε καθόλου. Το ίδιο δεν
    γνωρίζουμε τί είδους είναι η γέννηση του Υιού από τον Πατέρα και τί
    η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος.
    Όλα, λοιπόν, όσα έχει ο Υιός, τα έχει και το Πνεύμα από τον Πατέρα· έχει και
    την ίδια την ύπαρξη. Κι αν δεν υπάρχει ο Πατέρας, δεν υπάρχει ούτε ο Υιός
    ούτε και το Πνεύμα. Κι αν ο Πατέρας δεν έχει κάτι, δεν το έχει ούτε ο Υιός,
    ούτε και το Πνεύμα. Και εξαιτίας του Πατέρα, επειδή δηλαδή υπάρχει ο Πατέρας,
    υπάρχουν ο Υιός και το Πνεύμα. Και εξαιτίας του Πατέρα ο Υιός και το Πνεύμα
    έχουν όλα όσα έχουν· δηλαδή τα έχουν, επειδή τα έχει ο Πατέρας, εκτός από την
    ιδιότητα της αγεννησίας, της γεννήσεως και της εκπορεύσεως. Διότι, οι άγιες
    τρεις υποστάσεις διαφέρουν μεταξύ τους μόνον σ’ αυτές τις υποστατικές
    ιδιότητες· δεν διαφέρουν στην ουσία, αλλά διαιρούνται αχώριστα από την
    ιδιαιτερότητα της καθεμιάς υποστάσεως.
    Ισχυριζόμαστε, επίσης, ότι καθένα από τα τρία πρόσωπα έχει τέλεια υπόσταση,
    για να μη δεχθούμε ως τέλεια μια σύνθετη φύση που αποτελείται από τρεις
    ατελείς υποστάσεις· αλλά να γνωρίσουμε στις τρεις τέλειες υποστάσεις μία απλή
    ουσία με άπειρη και προαιώνια τελειότητα.
    Διότι, καθετί που αποτελείται από ατελή μέρη είναι οπωσδήποτε σύνθετο, ενώ
    είναι αδύνατο να γίνει σύνθεση από τέλειες υποστάσεις. Γι’ αυτό λέμε ότι η
    ουσία δεν αποτελείται από υποστάσεις αλλά υπάρχει σε υποστάσεις. Και
    ονομάσαμε ατελή αυτά που δεν διατηρούν τη μορφή του αντικειμένου που
    αποτελείται απ’ αυτά. Η πέτρα, για παράδειγμα, το ξύλο, το σίδερο, το καθένα
    είναι ξεχωριστά τέλειο στην ιδιαίτερη φύση του· όσον αφορά όμως το σπίτι
    που χτίζεται απ’ αυτά, το καθένα είναι ατελές· διότι κανένα απ’ αυτά από μόνο
    του δεν είναι σπίτι.
    Λέμε, λοιπόν, ότι οι υποστάσεις είναι τέλειες, για να μη νομίσουμε ότι η θεία
    φύση είναι σύνθετη· «διότι η σύνθεση αποτελεί αιτία διαχωρισμού». Και πάλι
    λέμε ότι οι τρεις υποστάσεις αλληλοϋπάρχουν, για να μη εισάγουμε πλήθος
    και όμιλο θεών. Με τις τρεις υποστάσεις εννοούμε το ασύνθετο και ασύγχυτο,
    ενώ με το ομοούσιο και την αλληλοΰπαρξη των υποστάσεων και την
    ταύτιση του θελήματος, της ενέργειας, της δυνάμεως,
    της εξουσίας και της κινήσεως, για να το πως έτσι, γνωρίζουμε
    ότι ο Θεός είναι αδιαίρετος και ένας. Ο Θεός πράγματι είναι ένας,
    ο Θεός Πατέρας, ο Λόγος και το Πνεύμα του.
    Και πρέπει κανείς να γνωρίζει ότι άλλο πράγμα είναι η πραγματική θεώρηση,
    και άλλο θεώρηση με τη λογική και το νου. Στην περίπτωση των
    δημιουργημάτων, η διάκριση των υποστάσεων νοείται πραγματικά· διότι
    ο Πέτρος είναι στην πραγματικότητα ξεχωριστός από τον Παύλο. Αλλά, τα
    κοινά γνωρίσματα και η συγγένεια νοούνται με τη λογική και την αντίληψη.
    Διότι με το νου αντιλαμβανόμαστε ότι ο Πέτρος και ο Παύλος έχουν την ίδια,
    μία και κοινή φύση. Ο καθένας τους είναι θνητή λογική ύπαρξη και έχει σάρκα
    με ψυχή, που διαθέτει λογική και νου. Αυτή η κοινή φύση μπορεί να γίνει
    αντιληπτή με τη λογική.
    Και ούτε οι υποστάσεις αλληλοϋπάρχουν. Διότι, η καθεμιά υφίσταται
    ιδιαιτέρως και χωριστά· υπάρχει, δηλαδή, μόνη της, και είναι πάρα πολλά
    αυτά που την διακρίνουν από την άλλη. Διαφέρουν μάλιστα στην
    απόσταση και στο χρόνο· ξεχωρίζουν επίσης, στη γνώμη, τη δύναμη και
    τη μορφή, δηλαδή στο σχήμα, τις συνήθειες, την ιδιοσυγκρασία, την
    αξία, το επάγγελμα και όλες τις ιδιότητες του χαρακτήρα. Περισσότερο
    όμως απ’ όλα διαφέρουν στο ότι ζουν χωριστά και όχι μαζί. Γι’ αυτό και
    λέμε, δύο, τρεις και πολλοί άνθρωποι.
    Και αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε σ’ όλα τα κτίσματα. Αλλά, στην
    Αγία, υπερούσια, υπερβατική και ακατάληπτη Τριάδα παρατηρούμε το
    αντίθετο. Διότι εκεί η κοινωνία και η ενότητα νοούνται πραγματικά,
    επειδή υπάρχει το συναΐδιο, η ταυτότητα της ουσίας, της ενέργειας και
    θελήσεως, η συμφωνία της γνώμης, η ταύτιση της εξουσίας, της δυνάμεως
    και της καλωσύνης και η ενιαία εκδήλωση της κινήσεως· ας προσέξουμε,
    δεν είπα ομοιότητα αλλά (απόλυτη) ταύτιση. Διότι είναι μία ουσία, μία
    αγαθότητα, μία δύναμη, μία θέληση, μία ενέργεια, μία εξουσία· είναι μία
    και η ίδια κίνηση των τριών υποστάσεων, και όχι τρεις όμοιες μεταξύ τους.
    Διότι η καθεμία (υπόσταση) απ’ αυτές σχετίζεται με την άλλη όχι λιγότερο απ’
    ότι με τον εαυτό της· δηλαδή, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι ένα
    σε όλα, εκτός από την αγεννησία, τη γέννηση και την εκπόρευση· η διαίρεση
    όμως θεωρείται με το νου. Διότι γνωρίζουμε ένα Θεό· και μόνο στις
    ιδιότητες της πατρότητος, της υιότητος και της εκπορεύσεως εννοούμε
    τη διαφορά σχετικά με την αιτία, το αποτέλεσμα και την τελειότητα της
    υποστάσεως, δηλαδή όσον αφορά στον τρόπο της υπάρξεως.
    Διότι δεν μπορούμε να λέμε ότι ισχύει για τον απερίγραπτο Θεό τοπική
    απομάκρυνση όπως γίνεται σε μας –εφόσον οι υποστάσεις αλληλοϋπάρχουν,
    όχι για να συγχέονται, αλλά για ανήκει η μία στην άλλη, σύμφωνα με τα λόγια
    του Κυρίου, που είπε: «Εγώ υπάρχω με τον Πατέρα, και ο Πατέρας με μένα»·
    ούτε μπορούμε να μιλάμε για διαφορά θελήσεως ή γνώμης ή ενέργειας ή
    δυνάμεως ή κάποιου άλλου, τα οποία προξενούν γενικά σε μας την πραγματική
    διαίρεση.
    Γι’ αυτό και δεν κάνουμε λόγο για τρεις θεούς, για τον Πατέρα, τον Υιό και
    το Άγιο Πνεύμα, αλλά κυρίως για ένα Θεό, την Αγία Τριάδα, επειδή ο Υιός
    και το Πνεύμα αναφέρονται σε ένα αίτιο· δεν συνθέτουν ούτε συγχωνεύονται,
    σύμφωνα με τη διδασκαλία του Σαβέλλιου για συνένωση –διότι, όπως είπαμε,
    ενώνονται όχι για να συγχέονται, αλλά να αλληλοϋπάρχουν· και έχουν την
    αλληλοπεριχώρηση χωρίς καμιά συγχώνευση ή ανάμειξη–· ούτε βγαίνουν
    έξω από την ουσία τους ούτε χωρίζονται, σύμφωνα με τη διαίρεση της διδαχής
    του Αρείου. Διότι, αν πρέπει να το πω με συντομία, η θεότητα –αν και
    χωρισμένη σε μέρη–είναι αδιαίρετη, σαν μια σύνθεση και συνένωση του φωτός
    σε τρεις ήλιους ενωμένους και αχώριστους μεταξύ τους.
    Όταν, λοιπόν, για να το πω έτσι, στρέψουμε την προσοχή μας στη θεότητα,
    στην πρώτη αιτία
    και μοναδική αρχή, στην ενότητα και ταυτότητα της
    θεότητος, στην κίνηση, τη βούληση και την ταυτότητα της ουσίας, της
    δυνάμεως, της ενέργειας και εξουσίας, ένα γίνεται αντιληπτό από τη φαντασία
    μας. Όταν πάλι στρέψουμε την προσοχή σ’ αυτά που υπάρχει η θεότητα, ή, για
    να το πω με μεγαλύτερη ακρίβεια, σ’ αυτά που αποτελούν τη θεότητα και σ’
    αυτά που προήλθαν από την πρώτη αιτία προαιωνίως, με κοινή συμφωνία και
    χωρίς διαίρεση, εννοώ δηλαδή τις υποστάσεις του Υιού και του Πνεύματος,
    τότε τρία είναι αυτά που προσκυνάμε.
    Ένας είναι ο Πατέρας, ο Πατέρας που είναι άναρχος, δηλαδή χωρίς αιτία· διότι δεν
    τον δημιούργησε κάποιος. Ένας είναι ο Υιός, ο Υιός που δεν είναι χωρίς
    αρχή, δηλαδή έχει αιτία· διότι προέρχεται από τον Πατέρα. Αν όμως
    υπολογίσεις την αρχή με την έναρξη του χρόνου, τότε είναι και άναρχος·
    διότι αυτός δημιούργησε το χρόνο, και δεν υπόκειται στο χρόνο. Ένα είναι
    το Πνεύμα, το Άγιο Πνεύμα, που προέρχεται από τον Πατέρα, όχι ως υιός αλλά
    εκπορευόμενο. Ούτε ο Πατέρας χάνει την αγεννησία επειδή γέννησε, ούτε ο
    Υιός χάνει τη γέννηση επειδή προέρχεται από τον αγέννητο. Πώς είναι
    δυνατόν να γίνει αυτό; Ούτε το Πνεύμα μεταβάλλεται σε Πατέρα ή σε Υιό,
    επειδή εκπορεύεται και είναι Θεός· διότι η ιδιότητα μένει σταθερή. Και πώς θα
    μείνει σταθερή η ιδιότητα, όταν κινείται και μεταβάλλεται; Διότι, εάν ο
    Πατέρας είναι Υιός, δεν είναι κυριολεκτικά Πατέρας. Κι αν ο Υιός είναι
    Πατέρας, δεν είναι κυριολεκτικά Υιός· επειδή ένας είναι στην κυριολεξία
    ο Υιός και ένα το Άγιο Πνεύμα.
    Πρέπει να γνωρίζουμε ότι για τον Πατέρα λέμε ότι δεν γεννήθηκε από κάποιον·
    λέμε όμως ότι αυτός είναι ο Πατέρας του Υιού. Για τον Υιό λέμε ότι δεν
    είναι ούτε ο αίτιος ούτε Πατέρας· λέμε ότι προέρχεται από τον Πατέρα
    και
    είναι Υιός του Πατέρα. Και για το Άγιο Πνεύμα πάλι λέμε ότι προέρχεται από
    τον Πατέρα και το καλούμε Πνεύμα του Πατέρα. Και δεν λέμε ότι το Πνεύμα
    προέρχεται από τον Υιό· το ονομάζουμε Πνεύμα του Υιού· λέει ο θείος
    απόστολος: «εάν κάποιος δεν έχει το Πνεύμα του Χριστού, αυτός δεν ανήκει
    σ’ αυτόν». Ομολογούμε ότι με τον Υιό μας φανερώθηκε και μεταδόθηκε. Λέει
    ότι «Φύσησε» και είπε στους μαθητές του: «Λάβετε το Άγιο Πνεύμα». Όπως
    ακριβώς η ακτίνα και η λάμψη προέρχονται από τον ήλιο –διότι αυτός είναι η
    πηγή της ακτίνας και της λάμψεως–, και με την ακτίνα μας μεταδίδεται η λάμψη
    και αυτή είναι που μας φωτίζει και στην οποία μετέχουμε. Για τον Υιό, βέβαια,
    ούτε λέμε ότι είναι Υιός του Πνεύματος ούτε γεννήθηκε από το Πνεύμα.

  4. ΘΕΟΣΟΦΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ..MADE IN USA – IMPORTED BY THIVET !
    Αγαπη για τον εαυτο , και πιπες !

  5. Κλινική Υπνοθεραπεύτρια & Stress Management Coach……ναι οκ

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί


*