Το Έσσωθεν Ημών

Το Έσσωθεν Ημών

Κάποτε κάποτε σε ξεχνώ

μα πάντοτε,

ως τώρα επιστρέφεις,

φεύγεις ή φεύγω

μα πάντοτε,

στο μουράγιο της ψυχής

μ’ αγναντεύεις ή σ’ αγναντεύω,

πηγαίνεις όπου θέλεις

πηγαίνω όπου θέλω,

μα πάντοτε, κάτι μας λείπει,

από παντού,

θα πάω μέσα σου

θα με καλώς ορίσεις

και δεν θα λείπει μήτε απέχει

ό,τιδήποτε,

απόπουδήποτε,

μήτε ξενητειά

μήτε γυρισμός

θα υπάρχει,

θα υπάρχει παντού

το εδώ το έξω το έσσω μας.

Ποίηση 1990 – 2000. Συλλογή “Τό Βιολί τής Αφροδίτης”

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ