Οἱ διαφθορὲς στὸν κόσμο, συντηροῦνται καὶ τρέφονται ἀπὸ τὸ φαγοπότι τῆς σαρκός

«Ἕνας δαιμονισμένος, παιδευόταν πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὸ δαιμόνιο. Οἱ Πατέρες ἑνὸς κοινοβίου, τὸν εἶχαν πάει σὲ πολλοὺς γέροντες, γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσουν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν κατόρθωσε νὰ βγάλη τὸ δαιμόνιο. Τελικὰ τὸν πῆγαν καὶ σὲ ἕνα διακριτικὸ γέροντα, ποὺ ἦταν μεγάλος νηστευτής. Ὁ γέροντας τοὺς εἶπε:

– Ἀδερφοὶ καὶ Πατέρες, δὲν ἔχω τὸ χάρισμα νὰ ἐκβάλλω δαιμόνιο. Ἔχω ὅμως τὴν ἀγάπη καὶ παρακαλῶ τὸ δαιμόνιο, νὰ φύγη ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ ἔλθη σὲ μένα, γιὰ νὰ ξεκουρασθῆ λίγο καὶ αὐτὸς ὁ ἀδερφός!

Πράγματι, βγαίνει τὸ δαιμόνιο καὶ μπαίνει σὲ αὐτὸν τὸν γέροντα, ἐνῷ ὁ δαιμονισμένος ἔγινε καλά.

Ὁ γέροντας γιὰ πολλὰ χρόνια ἦταν δαιμονισμένος, ἀλλὰ μία μέρα βγαίνει ὁ διάβολος, σὰν ἕνας μαῦρος γάτος, ἀπὸ τὸν γέροντα. Ὁ γέροντας βλέποντας νὰ βγαίνη τὸ δαιμόνιο, τοῦ λέει:

– Ποῦ πᾶς; Ἐγὼ δὲν σὲ διώχνω!

Καὶ ὁ διάβολος τοῦ λέει:

– Δὲν ἀναπαύομαι σὲ ξηρανθεῖσα σάρκα! Καὶ σηκώθηκε καὶ ἔφυγε.

Πάει τὸ γουρούνι νὰ κυλιστῆ σὲ μία γούβα, πού εἶναι ξερή; Δὲν πάει, γιατί θέλει ἡ γούβα νὰ εἶναι μαλακή, γιὰ νὰ κυλιστῆ στὴν λάσπη. Ἔτσι καὶ ὁ διάβολος, σὲ σάρκα ξηρανθεῖσα, ἐξαιτίας τῆς νηστείας, δὲν μπορεῖ νὰ πάη.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρὸπο ὁ ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ περιποιῆται τὴν σάρκα του μὲ πολὺ φαγητὸ καὶ κάνοντας νηστεία, ἀποφεύγει τὴν διαφθορὰ πιὸ εὔκολα. Νηστέψτε ὅλοι τρεῖς μέρες χωρὶς φαγητὸ καὶ χωρὶς νερὸ καὶ θὰ σᾶς πῶ, ποῦ πᾶνε τὰ παράνομα κρεβάτια, ποῦ πᾶνε τὰ νάϊτ κλάμπς. Θὰ σβήσουν ὅλα. Γιατὶ ὅλες οἱ διασκεδάσεις καὶ οἱ διαφθορὲς στὸν κόσμο, συντηροῦνται καὶ τρέφονται ἀπὸ τὸ φαγοπότι τῆς σαρκός».

«Ἀπανθίσματα ὁμιλιῶν» Μακαριστού Δημητρίου Παναγόπουλου