Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Σέ μία γνωστή μού οικογένεια γεννήθηκε μία κορούδα μέ άγνωστη ασθένεια, κανείς δέν καταλάβει τί έχει…

Θλίψη, ένα ανάπειρο, ανίκανο, θολωμένο, καθυστερημένο, παραπληγικό, τετραπληγικό παιδί στό σπίτι, ποίος ξέρει τί ευλογία ήρθε νά χαρίσει…

Αυτό που δέν μπορεί νά σέ διδάξει η υγεία…. Αυτό που δέν μπορεί νά σέ διδάξει η απληστία….

Αυτό που δέν μπορεί νά σέ διδάξει η ευτυχία…. Αυτό που δέν μπορεί νά σέ διδάξει η επιτυχία… Αυτό που δέν μπορεί νά σέ διδάξει η επιτυχία…. Αυτό που δέν μπορεί νά σού διδάξει η κοσμική αγάπη…. Αυτό που δέν μπορεί νά σέ διδάξει η νομική ανθρώπινη κοσμική δικαιοσύνη….

Μπορεί νά σού τό προσφέρει η ασθένεια… η υπηρεσία πρός ένα ή περισσότερους ασθενείς, η υπηρεσία στούς πτωχούς…, η υπηρεσία στούς καταδιωγμένους από βάσσανα, κακίες, ατυχίες, αδικίες…

Αυτό που δέν μπορεί νά σού διδάξει αυτό που έχεις… αυτό που δέν μπορείς νά διδακτείς όταν έχεις…. αυτό που δέν μπορείς νά διδακτείς απ’ αυτό που έχεις… μπορείς νά τό διδακτείς απ’ αυτό που δέν έχεις, απ’ αυτό που έχασες, απ’ εκείνο που θεωρείται κανονικό καί κοινό αγαθό καί σού λείπει ή λείπει σέ κάποιον πολύ δίπλα σού καί αγαπητόν σού… Απ’ αυτή τήν εμπειρία εάν έχεις καρδιά μπορείς νά αγαπήσεις καί νά αφουγκραστείς όλους τούς ανθρώπους…

Η θλίψη καί η δοκιμασία ποτίζει τήν ανθρωπιά… προσγειώνει καί αποξυνώνει από τά έξαλλα περιττά, τά αχόρταγα άπληστα, τά ματαιόδοξα υπερήφανα… σέ κάνει υπερνηφάλιον μακρυά από όποια αλαζονεία, διότι στά βάσσανα, τίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες δέν ευδοκιμούν καί δέν βλαστούν οί αλαζονείες, ξεραίνονται οί εγωισμοί….

Θυμάσαι τόν θάνατο σημαίνει θυμάσαι τήν αλήθεια… Θυμάσαι τήν αλήθεια σημαίνει θυμάσαι ότι η Άπειρη Δικαιοσύνη έχει τήν Άπειρη Δυνατότητα νά σέ Κρίνει πρίν καί μετά τόν σαρκικό θάνατο…

Ένα ασθενές αδύνατο πλάσμα στό σπίτι δέν σ’ αφήνει νά ξεχάσεις τήν ταπεινοφροσύνη ήτοι τήν σωφροσύνη καί τήν σύνεση τής υπερνηφαλιότητας… Δέν σ’ αφήνει νά ξεχάσεις, δέν σ’ αφήνει νά χαθείς στήν κουτσομπολίστικη κριτική. Σέ θέτει σ’ έναν μέχρι τέλους τής ζωής σού σωφρονιστικό σοφό σχολείο…

Ένα ανίατο ασθενές πλάσμα σού θυμίζει πόσον αδύνατος είσαι, πόσον μάταια είναι τά γήινα, πόση κακία έχει η υλοφροσύνη, πόσον φθόνο έχει η οίηση τού εγωισμού…

Αυτό τό πλάσμα σέ προετοιμάζει νά διορθωθείς, νά μήν χαθείς, νά γίνεις άγιος όσον έστω κάτι τίς περισσότερο…

Εάν σού χαρίζετο ό κόσμος όλος αντί ένα άρρωστο πλάσμα θά έχανες τά πάντα καί τά πάντα είναι η ψυχή…., η ψυχή σού καί όσες ψυχές από τήν δράση καί τήν υλόφρονη ευεργεσία σού αρωγήσεις ή δωροδοκήσεις…

Ένα πλάσμα άρρωστο στό σπίτι δέν είναι ασθενές αλλά ένας άγγελος που ήρθε εσένα νά βοηθήσει καί δέν θά ερχόταν σάν θηρίο γιά νά βλάψει αλλά μέ τήν μορφή που σέ κάνει νά περιφρονείς όπως καί τό ίδιο τήν ύλη…

Δέν είναι εύκολο γιά κανένα καί δέν είναι επιθυμητό γιά κανένα αλλά είναι γιά τούς δυνατούς. Καί δέν είναι εύκολο καί επιθυμητό γιά κανένα διότι κανένας στό βάθος τού σώματος τού δέν νοιώθει τόσον δυνατόν καί άν νοιώθουν κάποιοι η περίπτωση αυτή σπανίζει…

Από τήν Αρχαιότητα π.Χ. οί καθυστερημένοι ανθρώποι θεωρούνταν αγαθοί, οί εκλεκτοί Τού Θεού…

Βλέπεις τό ασθενές γιά νά σέ συνετίζει η εμφάνιση τού, οί επιπλέον ανάγκες τού, οί ανικανότητες τούς, η ματαιότητα τού σκελετού καί τού σώματος…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ