Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών.
Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη.
Ο ναυαγός, πού πρώτα δόξαζε τον Θεό για την σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα. «Γιατί, Θεέ μου;» άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή. Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου.
Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία.
«Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε.
«Είδαμε», του είπαν, «το σινιάλο του καπνού απ’ τη φωτιά πού άναψες»!
“Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι. Γιατί στ’ αλήθεια: «Τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν»…
πηγή Περιοδικό Φίλοι Φυλακισμένων τευχ. 14ο
FEATURED
FEATURED
FEATURED
Το σχέδιο του Θεού για τον κάθε άνθρωπο το γνωρίζει ο ίδιος ο Θεός. Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι, μόνο αν ψαχτούμε εσωτερικά και εξωτερικά, μπορούμε να δούμε την ευεργεσία μέσα από την καταστροφή. Να προσπαθούμε πάντα να έχουμε τα ώτα και μάτια μας ανοικτά, να επαγρυπνουμε, μήπως και καταλάβουμε την πρόθεση του Θεού για τη σωτηρία μας