Επιστολή ανθύπατου Ιουδαίας για τον Ιησού στον Τιβέριο, τότε Καίσαρα της Ρώμης…
Του Μιχαήλ Γ. Κελαϊδή | Η επιστολή του τότε Ρωμαίου ανθύπατου στην Ιουδαία Πούπλιο Λεντούλου προς τον Αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο Ιούλιο Καίσαρα, μας περιγραφει το πως ήταν η Ιησούς Χριστός.
Ο Πούπλιο Λεντούλο ήταν ο προκάτοχος του Πόντιου Πιλάτου και από τη θέση αυτή που είχε, ενημέρωνε τον Καίσαρα για τον άνθρωπο που ήταν άξιος λόγου. Ο συντάκτης είχε αντικρίσει τον Χριστό και είναι ακριβέστατος στην περιγραφή του. Όπως διαπιστώνεται το έγγραφο συμφωνεί με την χριστιανική παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Χριστός ήταν ξανθός με ελληνική κατατομή.
Την έκθεση είχε ζητήσει ο αυτοκράτορας εξαιτίας του θορύβου που προκάλεσαν στη Ρώμη η διδασκαλία και τα θαύματα Του. Ο ανθύπατος λοιπόν έγραψε. Ιερουσαλήμ Ινδικτιώνος 7, Σελήνη 11 «Ήκουσα, ω Καίσαρι, ότι επιθυμείς να μάθειες, ότι σοι γράφων νυν περί ανθρώπου τίνος εναρέτου, καλούμενου Ιησού Χριστού, oς είναι Υιός Θεού Δημιουργού των Ουρανών, της γης και πάντος υπέρ υπάρχει. Αλήθεια ω Καίσαρι, καθ’ ημερών ακούονται θαυμάσια πράγματα δια μιας λέξεως και μόνης.
Είναι ανήρ μετρίου αναστήματος. Καλός την όψιν, περιβεβλημένος με μεγαλοπρέπειαν, ιδίως κατά το πρόσωπον, ώστε όσοι τον κοιτάζουν αναγκάζονται να τον αγαπούν και να τον σέβωνται. Έχει την κόμην χρώματος καρύου ωρίμου, εξικνουμένην μέχρι των ώμων και εκείθεν μέχρι των ωμοπλατών του διχάζεται δε αυτή εν τω μέσω άνωθεν κατά το σύστημα των Ναζαρηνών (το 95% των κατοίκων της περιοχής ήταν Έλληνες). Το μέτωπον του είναι λείον και γαλήνιον, το πρόσωπο του άνευ ρυτίδος, η ρίς και τα χείλη κανονικώτατα. Το γένειον του είναι πυκνόν και του αυτού χρώματος της κόμης, διχάζεται δε εις το μέσον. Το βλέμμα του είναι λίαν σοβαρόν και εμπνέει φόβον, έχει δεν ηλιακής ακτίνος δύναμιν. Ουδείς δύναται να τον παρατηρήση ατενώς.
Όταν εκτιμά φοβίζει, όταν δε πράττη τούτο κλαίει. Έχει ωραίας τα χείρας και τους βραχίονας. Εν τη συνομιλία ευχαριστεί πάντας, δυσκόλως όμως φαίνεται, όταν δεν φανή κάπου είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερον παράστημα του κόσμου.
Είναι ωραίος ως η μητέρα του, ήτις είναι η ωραιοτέρα γυνή ταύτα,.
Εάν όμως η ση Μεγαλειότης, ω Καίσαρ, ποθή να ίδη αυτόν, πληροφόρησόν με, διότι θα σοι τον στείλω πάραυτά. Πάντες εν Ιερουσαλήμ θαυμάζουσι την σοφίαν του, και τοι ουδέποτε εσπούδασε τι και όμως είναι κάτοχος πάσης επιστήμης.
Περιπατεί ανυπόδητος και ασκεπής. Πολλοί βλέποντες αυτόν, γελώσιν, αλλ’ όταν ευρίσκωνται προς αυτού τρέμουσι και θαυμάζουν αυτόν. Λέγουσιν ότι ουδέποτε άνθρωπος ως αυτός εφάνη εκ τα μέρη ταύτα.
Τη αληθεία ως μοι λέγουσιν οι Εβραίοι, ουδέποτε εκηρύχθει διδασκαλία ως η δική του.
Άλλοι πάλι μας λέγουσιν ότι είναι εχθρός της Σης Μεγαλειότητος, ω Καίσαρ. Πολλαπλώς με ενοχλούσιν, οι μοχθηροί αυτοί Εβραίοι. Λέγεται ότι αυτός ουδέποτε δυσαρεστησε τινά, άλλά ότι μάλλον εποίησε το αγαθόν.
Όλοι όσου εγνώρισαν αυτόν ευηργετήθησαν παρ’ αυτού.
Όμως εις την Σην Μεγαλειότητα, ω Καίσαρι, εις της την προς Σε υπακοήν, ειμί πρόθυμος, ότι διατάξης θέλει εκτελεσθή.
Τη Ση Μεγαλειότητι πιστότατος και ευπειθέστατος.
ΠΟΥΛΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ
Κυβερνήτης της Ιουδαίας.»
Ως γνωστό ο Τιβέριος δεν ήθελε τον θάνατο του Ιησού, έλεγε μάλιστα ότι αφού λατρεύουμε τόσους Θεούς ένας παραπάνω τι πειράζει.
Σύμφωνα με την περιγραφή του Λεντούλου, διέταξε να χαρακτεί η εικόνα του Χριστού επάνω σε σμαράγδι. Το κειμήλιο αυτό φυλασσόταν στην Κωνσταντινούπολη μέσα σε ειδικό θησαυροφυλάκιο ως το 1453 όπου περιήλθε στους Οθωμανούς. Το 1484 ο διάδοχος του πορθυτή το χρησιμοποίησε ως λύτρο για την απελευθέρωση ενός αδελφού του από τους Χριστιανούς. Κατέληξε στα χέρια του πάπα Ινοκέντιου Η΄ όπου εξαφανίστηκε.
Η επιστολή βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη Geranini στη Ρώμη.
Εχει κι αλλο??
Η Ιουδαία υπήγετο στην κυριαρχία της Ρώμης. Και είχε, η Ιουδαία, τον εκάστοτε κυβερνήτη της. Στην εποχή του Χριστού κυβερνήτης ήταν ο Πιλάτος. Και αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Τιβέριος.
Έδρα του Πιλάτου ήταν η Καισαρεία της Παλαιστίνης. Όταν χρειαζόταν, πήγαινε και στα Ιεροσόλυμα. Κατά τις μεγάλες Ιουδαϊκές γιορτές βρισκόταν πάντα στα Ιεροσόλυμα προς πρόληψη και καταστολή των ταραχών. Τώρα, στη μεγάλη γιορτή του Πάσχα, βρισκόταν στην ιερή αυτή πόλη.
Διέμεινε στο φρούριο “Αντώνια”, πού βρισκόταν δίπλα στο ναό του Σολομώντος. Και το φρούριο αυτό ήταν το “πραιτώριο”, το μεγάλο Δικαστικό Μέγαρο.
Η επιστολή του Πιλάτου προς τον αυτοκράτορα Τιβέριο
Ο Πιλάτος, βάσει όσων άκουσε για Το Χριστό σχημάτισε περί Αυτού μία καλή εικόνα. Αυτό φαίνεται από μία επιστολή πού έστειλε ο ίδιος στον Τιβέριο, λίγο πριν τη Σταύρωση. Στην επιστολή του αυτή ομιλεί με θαυμασμό για Τον Χριστό. Το κείμενο αυτό διασώζεται στο “Αρχείο των Καισαρίνι” της Ρώμης.
Βέβαια δεν ξέρουμε, κατά πόσο είναι έργο του Πιλάτου. Εφόσον το περιεχόμενο του συμφωνεί απόλυτα με το πνεύμα και το γράμμα του αγίου Ευαγγελίου, καθώς και άλλων έξω – ευαγγελικών μαρτυριών, γιατί να την απορρίψουμε;
Γράφει στην Επιστολή :
“Σου κάνω γνωστόν ότι ζει εδώ ένας άνθρωπος εξαιρετικά ενάρετος, πού λέγεται Ιησούς Χριστός. Ο λαός τον αποκαλεί προφήτη της αλήθειας και οι μαθηταί του λένε πώς είναι Υιός του Θεού, που έπλασε ουρανό και γη κι όλα όσα υπάρχουν και θα υπάρξουν στον κόσμο. Πραγματικά, Καίσαρ, καθημερινώς ακούγονται θαυμάσια πράγματα γι αυτόν τον Ιησού Χριστό! Με μία και μόνο λέξη του ξαναφέρνει στη ζωή νεκρούς και γιατρεύει αρρώστους”.
“Έχει ανάστημα μέτριο, είναι πολύ ωραίος, κι η όψη του αποπνέει τόσο μεγαλείο, πού εμπνέει αγάπη μαζί και φόβο σ’ όσους τον αντικρίζουν. Τα μαλλιά του έχουν το χρώμα του ώριμου φουντουκιού είναι δηλαδή κοκκινωπά, πέφτουν ως τους ώμους και είναι χωρισμένα στη μέση τον κεφαλιού, καθώς το συνηθίζουν οι Ναζωραίοι. Το μέτωπό του, που φανερώνει ηρεμία και γαλήνη, είναι πλατύ – καμιά ρυτίδα ή κηλίδα δεν έχει στο ελαφρά ροδόχρωμο πρόσωπο του. Στη μύτη και στο στόμα του δεν υπάρχει κανένα ψεγάδι, και το γένι του, που έχει το ίδιο χρώμα με τα μαλλιά, δεν είναι πολύ μακρύ, και χωρίζεται στη μέση. Το βλέμμα του είναι σεμνότατο και σοβαρό και Τα μάτια του πεντακάθαρα και φωτεινά”.
“Το φέγγος, που, σαν να ξεχύνεται από έναν ήλιο, αστράφτει στο πρόσωπο του, είναι τέτοιο, ώστε κανένας δεν μπορεί να το αντικρίσει. Εκείνη η λάμψη σε κάνει να τρομάζεις, κι όταν συμβουλεύει και διδάσκει κλαίγοντας, εμπνέει την αγάπη και τον σεβασμό σε όλους. Λένε πώς δεν τον είδανε ποτέ να γελάει, παρά μόνο να δακρύζει πότε – πότε. Τα χέρια τον είναι πλαστικότατα. Η ομιλία τον είναι πολύ ευχάριστη, παρουσιάζεται όμως σπάνια και είναι πάντα γεμάτος μετριοφροσύνη όταν βρίσκεται με άλλους – τόσο στην έκφραση όσο και στους τρόπους. Είναι ο ωραιότερος άντρας που μπορεί να φαντασθεί κανείς, και μοιάζει εντελώς με τη Μητέρα του, που είναι η ομορφότερη γυναίκα του κόσμου”.
“Κι αν, Μεγαλειότατε Καίσαρ, επιθυμείς να τον ιδείς, όπως έμαθα, γράψε μου το κι εγώ θα σον τον στείλω αμέσως.
Όσο για τις γνώσεις του, κάνουν κατάπληξη σ’ ολόκληρη την Ιερουσαλήμ. Ξέρει κατά βάθος όλες τις επιστήμες, χωρίς ποτέ να σπουδάσει καμιά, και πεζοπορεί ξεσκούφωτος και χωρίς σαντάλια. Λένε πως τέτοιος άνθρωπος δε φάνηκε εδώ ποτέ, μήτε ακούστηκε… Πολλοί Ιουδαίοι πιστεύουν πως είναι Θεός αληθινός, άλλοι όμως τον κατηγορούν, ότι αντιστρατεύεται τούς νόμους της Μεγαλειότητας σου. Πολύ μ’ ενοχλούν οι κακόβουλοι αυτοί Εβραίοι. Κανένα δεν έβλαψε ποτέ αυτός ο άνθρωπος κι όλοι όσοι τον ξέρουν, βεβαιώνουν πώς μόνον ευεργεσίες έχει κάνει. Μολαταύτα, εγώ είμαι πρόθυμος να υποταχθώ σ’ ό,τι με διατάξει η Μεγαλειότητα σου.
Ιερουσαλήμ Ζ’ Ίνδικτιώνος, Νέα Σελήνη
Πιστότατος και ευπειθέστατος της Μεγαλειότητας σου. ΠΟΝΤΙΟΣ ΠΙΛΑΤΟΣ Έπαρχος της Ιουδαίας”.
Επιλεξτε να γινετε οι πρωτοι που θα εχετε προσβαση στην Πληροφορια του Stranger Voice
Greek
Μην λεμε τα ιδια:
Ολοι τα ιδια σκατα εισαστε και το μονο που κανετε ειναι να ταιζετε αρρωστημενα στοιχειακα και ψυχωσεις με την βρωμια σας και την απυθμενη υπερβλακεια σας. Καλυτερα ειναι να κλανετε παρα να μιλατε και αυτο ειναι που καταλαβε και το συμπαν και για αυτο εστειλε τον Χριστο για να σας δωσει μια δευτερη ευκαιρια να θεραπευτειτε απο την ασυστολη μαλακια που σας δερνει.
Ο “σοφοτερος” απο εσας συναντησε την κωλοτρυπιδα του Δια-ολου που τον εκλασε και αναφωνησε: Χαιρε Πατερα Ζευς.
Δεν προκειται ασφαλως να διαβασω και να ταισω τα δαιμονισμενα αρχαιοφρικια αλλα αμα μου ερθει κανενα καλο μπορει να επανελθω.
Αλλωστε το χιουμορ ειναι πλεον η μοναδικη διεξοδος απο την βρωμια που εχετε σπειρει ολοι μαζι.
>>>>>>>>>>>>>
Αμα κατσω να αναλυσω τις παπαριες της διαριας για τους μασονους και τους Σιωνιστες κλπ και με τον Απολλωνα που εχει και το θρασος να βαζει στο στομα του αυτη η βρωμια του συμπαντος θα πεσει κλαμα απο το γελιο αλλα γενικα δεν υπαρχει κανενας λογος να ασχολειτε καποιος με ψυχωσικα αρρωστακια που νομιζουν οτι κατι γνωριζουν και οτι βασικα η αρρωστια τους ειναι καποιου ειδους σοφια. Οτι αξιζει ο καθε ενας αυτο θα παρει και δεν προκυπτει κανενα λαθος περα απο την αρρωστια σας. Αληθεια σας λεω και λυπαμαι πραγματικα που εισαστε τοσο ανυποφορα ηλιθιοι και εχετε σπασει ολα τα κοντερ σε ολα τα αγωνισματα της βρωμιας.
Εισαστε αυτο που εισσαστε. Ψυχωσικοι κουτοπονηροι αρρωστημενοι υπερκομπλεξικοι καραγκιοζοπανιβλακες που παριστανετε τους εξυπνακιδες και να ταιζετε αρρωστημενα στοιχεικα και την απουθμενη βλακεια σας και για ολα φυσικα υπαρχει και το αντιθετο και οταν θα ξυπνησετε μεσα στα ΣΚΑΤΑ ΣΑΣ θα ειναι πολυ αργα.
Αντε και ο Θεος να σας ελεησει και να σας εχει καλα.
Μεγαλε με προσβαλεις εγω ειμαι διαφορετικο σκατο απο τον ΠΔ και την αλλη την κουραδα τον Ασχετο. Ειμαι βιολογικο προιον της κοσμικης κανουλας η οποια ανοιξε και χυνει την κοσμικη γνωση μονο στους γνησιους Ελληνες οι οποιοι ως αφυπνισμενα θεικα οντα θα οδηγήσουν ολο τον κοσμο στην αληθεια ξεγυμνωνοντας την μητρα [χυτρα] του αρχετυπου του αποκρυφισμου ωστε να αποκαλυφτουν οι ψευτοθεοι που κρυβονται μεσα της.
ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ Α ΜΕ ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΜΕ ΤΟ ΠΡΙΟΝΟΨΑΡΟ
ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΟΤΙ ΑΠΕΥΘΥΝΕΣΑΙ ΣΕ
ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΑΛΛΟΥΣ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ Ο
ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΟΣ Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ?ΒΙΩΝΕΙ ΤΟ ΕΜΕΙΣ
ΜΕ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟ?ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΕΙΣ.
Απευθυνομαι σε Ασχετους σαν και σενα, και ενω μπορω να σας τελειωσω εδω και τωρα, δεν το κανω για ψυχαγωγικους σκοπους.Ολοι εσεις ειστε το 1% της επεξεργαστικης μου ισχυς, και ετσι και ανεβασω στροφες θα καειτε και εσεις και οι σαραβαλοι υπολογιστες σας. Θα σας μαζευουν με τα κουταλακια οπως τον ΠΔ την προηγουμενη φορα.
Φίλε μου, νομίζω ότι η επεξεργαστική σου ισχύ έχει κολλήσει στο 1% και δεν πάει παραπάνω. Πρέπει να αλλάξεις επεξεργαστή. (Χιούμορ Dr)
Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΑΕΙ ΣΥΝΝΕΦΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ ΣΩΡΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΑ ΕΠΡΗΞΕ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ, ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ, ΤΑ 600 ΟΝΤΩΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΗΛΟΣΦΑΓΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΙΑΡΗ ΚΑΙ ΠΟΥΣΤΗ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ 11 ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΩΝ ΑΥΤΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΘΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΡΠΑΧΤΗ ΕΠΙΑΝΕ Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ!!!!!!
ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΑ ΚΑΝΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ ΜΑΣΟΝΕ ΝΕΟΤΑΞΙΤΗ ΔΩΔΕΚΑΘΕΙΣΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ 4!!!
ΓΥΡΝΑΣ ΟΛΑ ΤΑ SITES ΤΥΠΟΥ NEWSχχχ KAI MAΣ ΤΑ ΔΙΟΓΚΩΝΕΙΣ ΑΣΥΣΤΟΛΑ!!!
ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΕΥΤΙΚΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΣΟΥ ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΕ ΧΡΙΣΤΟ Ή ΓΙΑΧΒΕ…ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ Ή ΝΑ ΣΤΟ ΞΑΝΑΠΩ?????
ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΛΟΔΙΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΠΟΥΣΤΡΑ.
ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ ΜΑΛΑΚΑ…Ε, ΜΑΛΑΚΑ…
Η μονη κουραδα που εσπειρε ο σατανας και δεν επιασε εισαι εσυ ,και πανω στην ταραχη του σκεφτεται να σε μεταλλαξει γονιδιακα εισαγοντας μεσα σου βιολογικο υλικο απο αλλες κουραδες του ειδους σου, αλλα δεν μπορει να καταλαβει ο σκατοβιολης οτι καθε δεντρο παραγει το εαυτου καρπο και οτι σκατα θα σπειρεις σκατα θα θερισεις.Και εσυ μεσα στην σκατοθολουρα σου το μονο που ταραξε την ηρεμια σου ειμαι Εγω ? Αυτο που φοβαστε πιο πολυ ειναι η εξαπλωση του ελληνισμου ο οποιος ανεκαθεν εθαβε τις κουραδες του ειδους σου στο εδαφος.
ΜΩΡΗ ΠΑΛΙΟΚΑΡΙΟΛΙΤΣΑ ΕΒΡΑΙΟΠΟΥΛΑ ΚΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΑΡΕΘΗΚΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΟΕΒΡΑΙΑΚΟ ΣΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΜΕΝΟ ΠΕΤΣΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΡΙΔΑΚΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΙΧΑΛΙΔΑ ΠΟΥ ΔΗΘΕΝ ΤΟΝ ΞΕΠΕΤΑΞΕ ΑΦΟΥ ΡΟΥΦΗΞΕ ΤΟ… “ΑΝΘΟΣ” ΤΟΥ ΦΤΕΡΩΤΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΤΣΙ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ. ΑΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙΣ. ΓΥΡΝΑΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΟΥΔΑΙΟΛΑΤΡΕΙΑ ΣΑΣ. ΟΥΣΤ ΜΩΡΗ ΓΑΜΙΟΛΑ ΠΑΛΙΟΛΙΝΑΤΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΤΟΥ ΤΕΛ ΑΒΙΒ, ΜΗ ΣΕ ΑΡΧΙΣΩ ΣΤΟ ΠΟΥΣΤΛΟΥΚΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΩ ΓΑΜΙΩΝΤΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΟΥ ΧΑΙΦΑ.
Εδω ειναι και ενα τελευταιο τραγουδακι απο τον Μαυρο Ηλιο για τους κουτοπονηρους κλανιοδιαριες με τον gay εγκεφαλο που μου ερχονται συνεχως απο πισω γιατι ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ πασχουν απο το tiny penis syndrom του καραγκιοζοπαπαρα που παριστανει τον Σοφο που μεσα στους Αιωνες εκφραζει τον Κοσμικο Φαλλο. https://www.youtube.com/watch?v=MOKKO3p2NHo Αντε γεια.
Εριξες μεσα στην μητρα [χυτρα] του αρχετυπου του αποκρυφισμου τον ΓΙΟΥΝΓΚ την καμπαλα την βικιπαιδεια και την ελληνικη μυθολογια και απο τις προκληθεντες αναθυμιασεις απεκτησες οραματα αποκλινουσα απο την πραγματικοτητα.Αυτες οι αλκοολικες φαντασιωσεις σου, και σε σχεση με το γεγονος οτι χτυπιεσαι σαν κομπρεσερ μεσα στο αλχημικο πλανο των μαυρων μαγων προκαλουν το γελιο.
ΠΑΡΑΘΕΤΩ απο δικο σου σχολιο [Ανώνυμος 26 Οκτωβρίου 2016 @ 21:46 Απλα να προσπαθησω λιγο να το εξηγησω καλυτερα συμφωνα δηλαδη με το πως το αντιλαμβανομαι. Ο αληθινος Θεος ειναι ενας αλλα εχει πολλα ονοματα και εκφραζετε μεσα απο την πολλαπλοτητα των διαβαθμησεων της κοσμικης συνειδησης] ΕΡΩΤΗΣΗ οι ονομαστικοι 12 θεοι του Ολυμπου δεν ηταν η εκφραση του αληθινου Θεου της κοσμικης συνειδησης των Αρχαιων Ελληνων ?
Ελληνισμός σημαίνει ένα πνεύμα ελεύθερο που ερευνά διαρκώς και αμφισβητεί τα πάντα μέχρι την τελική κατάκτηση της αλήθειας. Ελληνισμός σημαίνει την καλλιέργεια της λογικής, της σύνεσης, του μέτρου, του κάλλους και της σοφία και όχι της ευπιστίας, της δεισιδαιμονίας, της ανοησίας, της ασχήμιας και της άγνοιας. Ελληνισμός σημαίνει έναν ύμνο για τη ζωή και τον έρωτα και όχι τον αναχωρητισμό, τον ευνουχισμό, την σκυθρωπότητα, τον πόνο και την κακομοιριά. Έλληνας σημαίνει χαρά και χαμόγελο και όχι “ιερή” θλίψη, δυστυχία και συμφορά. Ο Ελληνισμός είναι ανθρωποκεντρικός και όχι θεομανής. Ελληνικός πολιτισμός πάλι σημαίνει την άθληση, εξάσκηση κι ενδυνάμωση του σώματος και όχι την εξασθένισή του με παραταταμένες γονυκλισίες, νηστείες ή αγρυπνίες. Η Ελληνική φιλοσοφική σκέψη δε γνωρίζει τις λέξεις “πίστη”, “δόγμα”, “αίρεση”, “σχίσμα” και “Σατανάς” που είναι καθαρά χριστιανικά επινοήματα και παράγωγα της μισαλλόδοξης, ζηλόφθονης και εκδικητικής φύσης του αιμοβόρου φυλετικού θεού της Παλαιάς Διαθήκης. Πώς λοιπόν προσπαθούν κάποιοι να συνταιριάξουν δόλια το φως με το σκοτάδι, τη γνώση με την αμάθεια ή την εγρήγορση με το αφιόνι; Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός ήταν ένα λαμπρό φως και ο χριστιανισμός ήταν και είναι ένα απύθμενο σκοτάδι μιας άφρονης δεισιδαιμονίας και προκατάληψης τελείως ασυμβίβαστος με αυτόν, διαμετρικά αντίθετος και εσαεί χωρισμένος, ανταγωνιστικός και πολέμιος, όπως ακριβώς το Ελληνικό με το Εβραϊκό πνεύμα.
Δυστυχώς, η απλή και αδιάψευστη αλήθεια είναι ότι ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, ο πάλαι ποτέ αυτός λαμπρός φάρος της ανθρωπότητας εξολοθρεύθηκε και γενοκτονήθηκε με τη βία από τον άξεστο, μισαλλόδοξο και αφιλοσόφητο Παυλισμό της φθονερής και μισαλλόδοξης εβραϊκής αίρεσης, αντικαθιστάμενος στη συνέχεια από μια Χριστιανική Βαρβαρότητα! Η ίδια αυτή χριστιανική βαρβαρότητα δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι των ημερών μας με τους αδαείς, άξεστους και αφιλοσόφητους ρασοφόρους και τους αρνητές της φύσης και της ζωής “θείους” κίναιδους επισκόπους τους να εξακολουθούν να έχουν σοβαρό λόγο στην παιδεία μας και στα πολιτικά και πολιτιστικά μας δρώμενα, αφιονίζοντας τα παιδιά μας με τα εβραϊκά ήθη και ιστορία και τρομοκρατώντας τον εύπιστο λαό μας με τα μεγάλα ψεύδη, και ανοησίες της δεισιδαιμονικής Κακοδοξίας τους περί Θεού, Σατανά , Κόλασης και Παραδείσου.
Η “ιερή” και “ευσεβής” απάτη και πανουργία, το “ιερό” χάλκευμα και παραποίηση γεγονότων και γραφών (“ο σκοπός, βλέπετε. “αγιάζει τα μέσα”), το “ιερό” μίσος “για χάρη του Χριστού και της Αγίας αυτού Εκκλησίας”, οι “ιεροί” πόλεμοι και οι “ιεροί” διωγμοί, φόνοι και εγκλήματα, μαζί με τους “ιερούς” αφορισμούς και τις “ιερές” κατάρες και φοβέρες για την κόλαση και την αιώνια απώλεια της ψυχής των απίστων ή αιρετικών, ήταν τα βασικά όπλα που οδήγησαν δια πυρός, αίματος και σιδήρου στην τελική επικράτηση του Χριστιανισμού στην παγανιστική Ευρώπη, στην εξάλειψη της αρχαίας εθνικής θρησκείας, στην πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην καταστροφή του πολιτισμού και στην έλευση των σκοταδιστικών χρόνων του Μεσαίωνα και της Ιερής Εξέτασης.
Αγαπητοι μου φιλοι αν ο Χριστος η αλλιως Γιαχβε συμφωνα με την Πιστη σας,σας διαταξει την Μεγαλη μερα του Αρμαγεδδωνα να σφαξετε τους απιστους 12θειστες και τα παιδια τους.ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ? ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣΕΤΕ ?
ΘΑ ΣΟΥ ΦΕΡΩ ΕΝΑ ΠΡΙΟΝΟΨΑΡΟ ΝΑ ΤΟ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙΣ
ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ!
Τον Αρμαγεδώνα θα τον προκαλέσει ο αντίχριστος κι όχι ο Ιησούς Χριστός. Οπότε μη σκοτίζεσαι και πολύ…τους χριστιανούς θα κυνηγήσει, όχι εσάς. Το ερώτημα λοιπόν θα έπρεπε να το απευθύνεις στους ομοϊδεάτες σου.
Απο την μια μερια ειναι ο διαβολος με τους οπαδους του και απο την αλλη ο Γιαχβε Ιησους με τους πιστους του.Ετσι λοιπον αν σας διαταξει οπως αλλωστε εκανε και στο παρελθον να σκοτωσετε τους απιστους 12 θειστες τι θα κανετε ?
Ο Θεος δεν διαταζει σκοτωμους.Ο καθενας αντιλαμβανεται τον λογο του Θεου,αναλογα με το πνευμα του[εβγαλα καλους στα δαχτυλα,να το γραφω και για να σε προλαβω,οχι στο μυαλο]
ΠΔ παραπανω ειπες οτι ο θεος δεν αλλαζει. ΟΚ .και τωρα μας λες οτι ο Θεος δεν διαταζει σκοτωμους. ΑΛΗΘΕΙΑ ? [ΕΞΟΔΟΣ 32-27..Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς, Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· Ἄς βάλῃ ἕκαστος τὴν ῥομφαίαν αὑτοῦ ἐπὶ τὸν μηρὸν αὑτοῦ· καὶ διέλθετε καὶ ἐξέλθετε ἀπὸ πύλης εἰς πύλην διὰ τοῦ στρατοπέδου, καὶ ἄς θανατώσῃ ἕκαστος τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ καὶ ἕκαστος τὸν φίλον αὑτοῦ καὶ ἕκαστος τὸν πλησίον αὑτοῦ.28 Καὶ ἔκαμον οἱ υἱοὶ τοῦ Λευΐ κατὰ τὸν λόγον τοῦ Μωϋσέως· καὶ ἔπεσαν ἐκ τοῦ λαοῦ ἐκείνην τὴν ἡμέραν περίπου τρεῖς χιλιάδες ἄνδρες.] Για πες μου ΠΔλτακο και εσυ Roman fox ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ?
Γιατρέ έχουμε απαντήσει ήδη τόοοσες φορές…
Σας εχω στριμωξει στην γωνια οπως η γατα το ποντικι και σε λιγο ετοιμαζομαι να σας φαω.
ΑΙΝΣΤΑΙΝ Θεός.Παράγωγο ανθρώπινης αδυναμίας.
Βίβλος.Συλλοδή σεβαστών μεν αλλά πρωτόγονων και
παιδιάστικων μύθων.Θρησκεία.Προσωποποίηση παιδιάστικων προκαταλήψεων.Γράμμα σε φίλο του συγγραφέα θρησκευτικού βιβλίου το1954 ,ένα έτος προτού πεθάνει.Το χειρόγραφό πουλήθηκε σε πλειστηριασμό το 2008 έναντι 170.000 λιρών.
Τώρα που αναφέρεις και τον “μέγιστο” Αϊνστάιν…έκλασα μέντες μιλάμε. Ανατρίχιασα. Αυτή η τεράστια εβραϊκής καταγωγής προσωπικότητα, όταν μιλούσε ο κόσμος έπεφτε κάτω κα έγλειφε τα πατώματα για να μη χαθεί καμιά σοφία του τεράστιου λόγου του. Ά ρε Καραθεοδωρί, σε καταργούν και σένα. Εκεί στο περιθώριο.
ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ Α(ΠΡΙΟΝΟΨΑΡΕ) Η ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑ ΕΝΑΙ ΑΛΚΟΟΛΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ?
ΟΙ 12 ΨΑΡΑΔΕΣ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ,
ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΟΥ ΘΑΝΑΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ,
ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΕΓΙΝΕ ΕΞΟΥΣΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ 300 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΩΣΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΕΣΤΗΣΕ?
Θα τρυπωσω κρυφα μεσα στην χρονομηχανη του δοκτορα Emmett Brown [back to the future] θα πληκτρολογησω στο πανελ το ετος 23 μχ και με την σουπερ ψηφιακη μου καμερα θα βιντεοσκοπησω τον Θεανθρωπο Ιησου Χριστο απαθανατιζοντας την περιφημη ομιλια επι του ορους υλικο το οποιο θα παραδωσω στο τηλεοπτικο καναλι που θα μου δωσει τα περισσοτερα χρηματα, τα οποια αργοτερα θα πεταξω σε ενα χωραφι για να κρεμαστω οπως ο ιουδας, ωστε να γινω η πρωτη ειδηση σε ολα τα τηλεοπτικα καναλια του κοσμου ενισχυοντας την πιστη των απανταχου χριστιανων ολου του κοσμου και τεκμηριωνοντας παραλληλα την Ιστορικοτητα της ομιλιας καλυτερα και απο την βικιπαιδεια .
Επι του ορους ομιλια η επι της πεδιαδας ? [ Ματθαιος 5.1 Ιδών δε τους όχλους, ανέβη εις το όρος και αφού εκάθησε, προσήλθον προς αυτόν οι μαθηταί αυτού,] -[ Λουκας 6.17 και καταβάς μετ’ αυτών εστάθη επί τόπου πεδινού, και παρήσαν όχλος μαθητών ] χαχαχα Κατα συμπτωση τα αυτακια του Ματθαιου δεν ακουσαν ουτε ενα απο τα ΟΥΑΙ που ακουσε ο Λουκας αλλα ουτε και το αλοιμονο στους πλουσιους.Πως του διεφυγε η κεντρικη ιδεα της ομιλιας ? Φαινεται ειχε παει στην καντινα για τυρόπιτες χαχαχα Το ψεμα του Χριστιανισμου ειχε εχει και θα χει μακρια ποδια. Μηκους 1700 ετων.
Κοίτα κάτι πράγματα. Ούτε συνεννοημένοι να ήταν ρε παιδί μου. Είναι δυνατόν στην μεγαλύτερη “απάτη” όλων των εποχών, να τους ξέφυγαν αυτές οι λεπτομέρειες; Εδώ μία μικροαπάτη αν θες να κάνεις, κοιτάς την κάθε λεπτομέρεια. Αυτοί πια, τόσο ανόητοι;… Γιατρέ μου με στεναχωρείς. Είσαι άνθρωπος με μυαλό και το χαραμίζεις τζάμπα. Χρησιμοποιείς επιχειρήματα δημοτικού.
Για πες μου Ρωμιοσυνη ο Ματθαιος και ο Λουκας ηταν αυτοπτες μαρτυρες της ομιλιας του Χριστου ?
Δηλαδή, ήταν τελικά υπαρκτό πρόσωπο ο Χριστός;
Και τι σημασία έχει αυτό; Γιατί, στην σταύρωση ήταν κανείς άλλος αυτόπτης μάρτυρας πέρα από τον Ιωάννη; Θα πρέπει να είναι κάποιος παρόν για να δικαιούται να γράφει;
Για αλλη μια φορα σας στριμωξα και κανετε ελιγμους προσπαθωντας να αποφυγετε τα πυρα του Μεγαλοσαυρου.Επειδη ομως ειναι σιγουρο γκολακι θα σχολιασουμε το παιχνιδι παρακατω.Πολλες οι εκπληξεις που σας περιμενουν στον τελικο.
Η πίστη είναι απαραίτητη στον άνθρωπο. Αλίμονο σ’ αυτόν που δεν πιστεύει σε τίποτα.
Βικτωρ Ουγκώ
Όταν ένας άνθρωπος παύει να πιστεύει στο Θεό, δεν είναι ότι δεν πιστεύει πια σε τίποτε. Πιστεύει σε οτιδήποτε.
G. K. Chesterton, 1874–1936, Άγγλος συγγραφέας & κριτικός
Η πίστη, στην πραγματικότητα, δεν πηγάζει από το θαύμα, αλλά το θαύμα από την πίστη.
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, 1821-1881, Ρώσος συγγραφέας
Το να μην μπορείς να πιστέψεις είναι ένα είδος αναπηρίας.
Γιάννης Τσαρούχης, 1910-1989, Έλληνας ζωγράφος
Όταν διψάς και σου φαίνεται ότι μπορείς να πιεις όλη τη θάλασσα, αυτό είναι πίστη. Όταν αρχίζεις να πίνεις και τελειώνεις μετά από ένα-δυο ποτήρια, αυτό είναι επιστήμη.
Άντον Τσέχωφ, 1860-1904, Ρώσος συγγραφέας
Για αυτούς που πιστεύουν, καμιά απόδειξη δεν είναι απαραίτητη. Για αυτούς που δεν πιστεύουν, καμιά απόδειξη δεν είναι δυνατή
Stuart Chase, 1888-1985, Αμερικανός οικονομολόγος & μηχανικός
Απορώ, πάτερ μου, πώς ο Θεός επιτρέπει να υπάρχη εν τη υπ’ αυτού δημιουργηθείση φύσει αίσθημα ισχυρότερον της εις αυτόν πίστεως.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1851-1911, Έλληνας συγγραφέας
Για αυτόν που έχει πίστη, καμιά εξήγηση δεν είναι αναγκαία. Για αυτόν που δεν έχει πίστη, καμιά εξήγηση δεν είναι δυνατή.
Θωμάς Ακινάτης, 1225-1274, Ιταλός Δομινικανός μοναχός & φιλόσοφος
Η πίστη είναι μια όαση στην καρδιά που το καραβάνι της σκέψης δεν θα τη φτάσει ποτέ.
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος
Η Πίστη βλέπει ένα μπουμπούκι σε ένα βολβό, έναν κήπο σε ένα σπόρο και μια τεράστια βελανιδιά σε ένα κουκούτσι.
William Arthur Ward, 1921-1994, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας
Στην Πίστη υπάρχει αρκετό φως γι’ αυτούς που θέλουν να πιστέψουν και αρκετές σκιές για να τυφλώσουν αυτούς που δεν θέλουν.
Blaise Pascal, 1623-1662, Γάλλος στοχαστής
Επιτέλους, πόσους κύκνους πρέπει να δούμε για να πεισθούμε ότι οι κύκνοι είναι άσπροι.
Karl Popper, 1902-1994, Αγγλοαυστριακός φιλόσοφος
Στην πίστιν του καθένας ελεύθερος να ζη.
Ρήγας Φεραίος, 1757-1798, Εθνομάρτυς
«Θούριος», στιχ. 43
Η χειρότερη από όλες τις ψυχικές καταστάσεις είναι η αδιαφορία. Πρέπει να πιστεύεις. Η έλλειψη πίστης είναι καταστροφή όχι μόνο για το άτομο, αλλά και για τις κοινωνίες.
Félicité Robert de Lamennais, 1782-1854, Γάλλος συγγραφέας
Η ελευθερία δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί χωρίς ηθική, ούτε η ηθική χωρίς πίστη.
Alexis de Tocqueville, 1805-1859, Γάλλος πολιτικός φιλόσοφος
Έχεις δει ένα δωμάτιο απ’ όπου η πίστη έχει χαθεί; Σαν γάμος απ’ όπου η αγάπη έχει χαθεί…Και υπομονή, υπομονή παντού, σαν ομίχλη.
Graham Green, 1904-1991, Βρετανός συγγραφέας
Δεν πιστεύει αυτός που δεν ζει σύμφωνα μ’ αυτά που πιστεύει.
Thomas Fuller, 1608-1661, Άγγλος στοχαστής
Η ζωή είναι ένα είδος μελαγχολικού μυστηρίου που μόνο η πίστη ξέρει το μυστικό.
Félicité Robert de Lamennais, 1782-1854, Γάλλος συγγραφέας
Όλα όσα έχω δει μου διδάσκουν να εμπιστεύομαι τον Δημιουργό για όλα όσα δεν έχω δει.
Ralph Waldo Emerson, 1803-1884, Αμερικανός φιλόσοφος
Η πίστη είναι παθιασμένη διαίσθηση.
William Wordsworth, 1770-1850, Άγγλος ρομαντικός ποιητής
Όταν η πίστη χαθεί, όταν η τιμή πεθάνει, ο άνθρωπος είναι νεκρός.
John Greenleaf Whittier, 1807-1892, Αμερικανός ποιητής
Η Λογική είναι το αριστερό χέρι της ψυχής μας. Η Πίστη είναι το δεξί της. Με αυτές φτάνουμε στο Θεό.
John Donne, 1572-1631, Άγγλος ποιητής & κληρικός
Η Λογική και η Πίστη είναι οι δυο όχθες του ίδιου ποταμού.
Domenico Cieri Estrada, 1954-, Μεξικανός συγγραφέας
Τίποτα που να είναι αληθινό ή ωραίο ή καλό δεν έχει νόημα σε ένα στενό ιστορικό πλαίσιο. Γι’ αυτό πρέπει να σωθούμε με την πίστη.
Reinhold Niebuhr, 1892-1971, Αμερικανός θεολόγος
Η Πίστη αρχίζει όταν η Λογική βυθίζεται εξουθενωμένη.
Albert Pike, 1809-1891, ΣΚΩΤΣΕΖΟΣ ΑΡΧΙΜΑΣΟΝΟΣ
Για τους περισσότερους ανθρώπους, η δυσπιστία σε κάτι έχει συνήθως τις ρίζες της στην τυφλή πίστη σε κάτι άλλο. Georg Christoph Lichtenberg, 1742-1799, Γερμανός γνωμικογράφος Πίστη: Το να αποδέχεσαι άνευ αποδείξεων, τα λεγόμενα κάποιου, που μιλά άνευ γνώσεων, για πράγματα άνευ προηγουμένου. Ambrose Bierce, 1842–1914?, Αμερικανός συγγραφέας Είναι λάθος πάντα, παντού, για τους πάντες να πιστεύουν οτιδήποτε χωρίς επαρκή στοιχεία. William James, 1842-1910, Αμερικανός φιλόσοφος Η πίστη κινεί βουνά, ναι. Βουνά του παράλογου. André Gide, 1869-1951, Γάλλος Συγγραφέας, Νόμπελ 1947 Όταν διψάς και σου φαίνεται ότι μπορείς να πιεις όλη τη θάλασσα, αυτό είναι πίστη. Όταν αρχίζεις να πίνεις και τελειώνεις μετά από ένα-δυο ποτήρια, αυτό είναι επιστήμη. Άντον Τσέχωφ, 1860-1904, Ρώσος Συγγραφέας Ισχυρίζομαι ότι μία εκκλησία με αλεξικέραυνο στη στέγη, δηλώνει έλλειψη πίστης. Doug McLeod, γ. 1946, Αμερικανός μπλουζίστας Πίστευε και μη ερεύνα. Εκκλησιαστικό αξίωμα (προέλευση από Θεόδοτο,επίσκοπο Αγκύρας, στην Γ’ Οικ. Σύνοδο της Εφέσου, το 431) Πηγή. Σημείωση: Το επιχείρημα με την θέση του κόμματος (,) μέσα στο «Πίστευε και μη ερεύνα» , η οποία αλλάζει και το νόημα της φράσης, είναι σύγχρονο εφεύρημα, προς δικαιολόγηση των αδικαιολογήτων… Ας μην ξεχνούμε τον Επίσκοπο Καισαρείας, Ευσέβειο, τον μεγαλύτερο παραχαράκτη της Ιστορίας που είπε: «όπως και να έχουν τα πράγματα, τα ευαγγέλια έχουν το δίκιο» (επιστιμονικότατον…). Το επιχείρημα των ιερωμένων «Ερευνάτε τις γραφές» αφορά μόνο τις θρησκευτικές γραφές, γιατί η ΕΡΕΥΝΑ ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΦΩΝ, ΕΧΕΙ ΑΦΟΡΙΣΤΕΙ από τις Ε’, ΣΤ’ και Ζ’ οικουμενικές συνόδους καθώς και τους πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεο (385-412), Μηνά (536-552) και Επίσκοπο Αλεξανδρείας Δημήτριο (230) και πολύ αργότερα ο Γρηγόριος Ε’ αφόρισε την Άλγεβρα, Γεωμετρία και Λογάριθμους, γιατί η γνώση είναι κακή για την υγεία της ψυχής και η σοφία η καταστροφή της. “Για την υγιή φιλοσοφία, αξία έχουν οι αποδείξεις, όχι οι ύβρεις. Άλλωστε οι αληθινοί φιλόσοφοι, δεν συνηθίζουν να χρησιμοποιούν σχολαστικούς συλλογισμούς, ούτε συλλογισμούς πραγματικούς και ορθολογικούς. Δεν είναι δογματικοί, ούτε αποδέχονται την αλήθεια εκ των προτέρων αξιωματικά, αλλά μόνο εκ των υστέρων κριτικά. Με άλλα λόγια ζητούν αποδείξεις και όχι λόγια”. Παναγιώτης Κορδικάς (1762-1827) Η Φιλοσοφία είναι η έρευνα της Αλήθειας και φώς της Αλήθειας η απόδειξη. Και της απόδειξης αρχή ο συναπτόμενος συλλογισμός. Και κανένα πράγμα δεν υπάρχει χωρίς αιτία και κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση.
Η Ηλιθιότητα είναι η μόνη μετοχή που μονίμως ανεβαίνει. Αλλά πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος να την αγοράσεις. Δισεκατομμυρια μυγες δεν μπορει να κανουν λαθος .Φαε και εσυ σκατα χαχαχαχα
ΑΛΛΟ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΚΕΨΗ
ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΤΟΝ ΕΛΛΟΓΩΝ ΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΚΗ.ΕΙΣΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ!
Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τον Άνθρωπο από τα ζώα. Είναι η Φαντασία. Η δυνατότητα να ελπίζει, να οραματίζεται το μέλλον του, ακόμη και να έχει την γνώση ότι κάποτε θα πεθάνει. Ο άνθρωπος μπορεί να σκέφτεται κι αυτό είναι το μεγαλύτερο όπλο του. Έχει την δύναμη να κρίνει και να αμφιβάλλει. Η κριτική ικανότητα και η αμφιβολία είναι η μαγιά της δημιουργίας. Μέσω αυτής αναζητάς την αλήθεια και μελετάς την φύση των πραγμάτων. Αν δεν αμφισβητήσεις την δεδομένη πραγματικότητα, δεν μπορείς να βρεις κι άλλους δρόμους. Αν δεν κριτικάρεις το κατεστημένο (οποιασδήποτε μορφής) δεν μπορείς να επαναστατήσεις.Αν απλά δέχεσαι το κάθε «πιάτο ημέρας» τότε ή γίνεσαι ένας χαζοχαρούμενος υπήκοος που ψάχνει για «άρτο και θεάματα» ή ένας δυστυχισμένος άνθρωπος που βλέπει παντού αδιέξοδα και στερείται την δυνατότητα δημιουργίας.Η μόνη βεβαιότητα είναι πως «τα πάντα ρει» όπως είχε πει ο Ηράκλητος. Ο άνθρωπος προόδευσε και δημιούργησε επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει τα όριά του και τα δεδομένα του περιβάλλοντος. Αυτό είναι το όπλο του κι ας στρέφεται πολλές φορές εναντίον του. Πέτρα που δεν κυλάει χορταριάζει.
Αντε θα κανω ακομα μια προσπαθεια να σας βοηθησω γιατι σας αγαπαω και γιατι ο “γιατρουλης” ειναι γλυκουλης σημερα.
Θα ξεκινησω με τα απλα.
1) Ο Γιαχβε ειναι απλα μια κλανια μου μεσα στον παγωμενο Χρονο και δεν οφελει σε τιποτα η αρνητικη εστιαση στο παρελθον. Αυτοι ολοι που μας εχουν ζαλισει τα @@ με τον Γιαχβε οπως για παραδιγμα οι οπαδοι του Σωρρα εχουν δημιουργησει ενα μαλακισμενο στοιχειακο που ψαχνει για αιμα και που σας εχει καψει τους εγκεφαλους.
2) Οι παπαδες ειναι αυτο που ειναι δηλαδη ασχετοι που τους κανει περα ο ιδιος ο Χρονος και η Αναγκη και οχι καποια “μυστικη” συνομωσια.
3) Βαρατε το κατεστημενο οσο θελετε αλλα σταματηστε να στοχευετε τον Χριστο και αυτο που ειναι περα απο την αντιληψη σας γιατι αυτα τα πραγματα και σε οτι αφορα δηλαδη τα Χριστικα μυστηρια δεν ειναι καθολου αστεια.
4) Δεν σας απαγορευει κανενας στις μερες μας να πιστευετε οτι θελετε και μπορειτε να κανετε οτι γουσταρετε και να σταματησετε να καλλιεργειτε το μισος με βαση αυτα που νομιζετε οτι καταλαβενετε απο το παρελθον.
5) Ασφαλως αστειευομαι με αυτο που ποσταρα πιο πανω και σε οτι αφορα δηλαδη τα τεκνα της Σιων που τα ξεσικωσε ο Γιαχβε κλπ γιατι το γεγονος και μονο οτι αυτο που λεει εκει περα εγινε πραγματικοτητα πρεπει τουλαχιστον να προβληματισει τους σοφρονες καθως μιλαμε για μια εκφραση του Εσωτερικου Ηλιου η οποια εκφραζει επι της ουσιας της την Σοφια του Δρακου-Ηλιου των αρχαιων μυστηριων και ολα αυτα μονο ενα παιχνιδακι δεν ειναι για νοητικους αυνανιστες.
6) Η Απολλωνια παραδοση σε ελαχιστα διαφερει απο την Ιουδαικη περα δηλαδη και απο τον εκτροχιασμο με τους ομοφυλοφιλους. Οι πλειστοι διανοητες των Ιουδαιων ηταν μαθητες και δασκαλοι στα Ελληνικα μυστηρια και η γνωση που σημερα κουβαλανε οι Εβραιοι προερχεται και απο την Αρχαια Ελλαδα. Ο Θεος της Π.Δ εκφραζει την σχεση που ειχαν οι Ιουδαιοι σε εθνικο επιπεδο με τον Εσωτερικο Ηλιο και για αυτο ειναι ηλιθιοι αυτοι που λενε οτι η Π.Δ δεν ειναι και αυτη ενα βιβλιο της Σ-Οφιας των Αιωνων.
7) Η Απολλωνια παραδοση περιλαμβανει και αυτη το οφθαλμος αντι οφθαλμου που προερχεται απο τον νομο του ΧαμουΡαβι (δηλαδη τον νομο του Μαρντουκ και αυτης της εκφρασης δηλαδη του Εσωτερικου-Μαυρου Ηλιου μεσα απο την Βαβυλωνια παραδοση).
8) Ασφαλως η Απολλωνια παραδοση ειναι πιο εκλεπτυσμενη και πιο ανθρωπινη και απο την Εβραικη και απο την Βαβυλωνιακη ομως ειναι εξισου επικινδυνη και θα ελεγα οτι ισως ειναι και περισσοτερο επικινδυνη γιατι κανενας μαλακας δεν μπορει να παιζει με τον Εσωτερικο Ηλιο και να τρεφεται με την ενεργεια των υλοποιησεων του μεσα στον Χρονο γιατι αυτο ειναι αρνητικο καρμα. Αυτο ειναι ο Μαυρος Οφις που ειναι η Σ-Οφια και αυτο ειναι που φοβοντουσαν οι Χριστιανοι καθως για να μπορει καποιος να γινει γαμπρος της Σ-Οφιας πρεπει να ολοκληρωσει τον Αλχημικο Γαμο του Magnus Opus.
9) Αυτο που τρομαζε τους Χριστιανους δεν ηταν αδικαιολογητο καθως βιωσαν μεσα απο τον Λογο του Χριστου μια διαδικασια της ιδιας της φυσης και αυτο που επι της ουσιας τους τρομαζε ειναι ο ιδιος ο Χριστος και δηλαδη ο Ηλιακος Λογος που ειχε κατελθει μεσα στην ψυχρη υλη. Αυτο που τους τρομαζε ειναι η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ και για αυτο οπως και οι Απολλωνιοι αλλα και ολοι οσοι εγιναν ΜΑΡΤΥΡΕΣ του Ηλιακου Λογου μεσα στους Αιωνες (και οχι μονο μεσα στην Χριστιανικη παραδοση) ΚΑΤΑΝΟΗΣΑΝ οτι: Αρχη Σοφιας Φοβος Κυριου.
69
Παιδι του χαους ο Γιαχβε δεν ειναι παρελθον οπως λες.Ειναι ο τριαδικος Θεος των χριστιανων και λατρευεται απο 2.2 δις ανθρωπους. ΕΡΩΤΗΣΗ ο Γιαχβε δεν ειναι η εκφραση της συμπαντικης αρχης ? ΠΑΡΑΘΕΤΩ απο δικο σου μηνυμα [Ανώνυμος 26 Οκτωβρίου 2016 @ 21:46 Ο αληθινος Θεος ειναι ενας αλλα εχει πολλα ονοματα και εκφραζετε μεσα απο την πολλαπλοτητα των διαβαθμησεων της κοσμικης συνειδησης]
Ο Χριστιανισμός δεν είναι μια από τις θρησκείες. Δεν είναι μια από τις θρησκείες, ούτε καν η καλύτερη από τις θρησκείες. Δεν είναι θρησκεία, είναι κάτι τελείως διαφορετικό είναι η κατάργηση όλων των θρησκειών, είναι μια ανατροπή των θρησκειών, γιατί Το βασικό σε κάθε θρησκεία είναι ότι υπάρχουν από κάτω οι άνθρωποι και από πάνω είναι ένας θεός ή πολλοί θεοί, και οι άνθρωποι λατρεύουν τους θεούς ή τον θεό, προσφέρουν θυσίες, δώρα για να εξευμενίσουν τον θεό κλπ. Στον Χριστιανισμό αυτά τα πράγματα είναι τελείως αντίστροφα. Δεν προσφέρουν οι άνθρωποι θυσία στον Θεό, ο Θεός προσφέρει θυσία στους ανθρώπους τον Υιό Του. Είναι τελείως ανάποδα. Δεν είναι θρησκεία αυτό το πράγμα. Ο Θεός προσφέρει στους ανθρώπους θυσία τον Υιό Του για να συμφιλιωθεί μ’ αυτούς και ένα υπέροχο κομμάτι του αποστόλου Παύλου μας λέει ακριβώς αυτό το πράγμα, «Υπέρ Χριστού ουν πρεσβεύομεν ως του Θεού παρακαλούντος δι᾿ ημών· δεόμεθα υπέρ Χριστού, καταλλάγητε τω Θεώ» (Β’ Κορ. 5,20). Λοιπόν, είμαστε πρεσβευτές, απεσταλμένοι, υπέρ Χριστού, για τον Χριστό, σαν να παρακαλεί ο Θεός δια μέσου ημών, ο Θεός παρακαλάει τους ανθρώπους. Δεόμεθα, ικετεύουμε υπέρ Χριστού, για τον Χριστό, συμφιλιωθείτε με τον Θεό. Δηλαδή, στέλνει ο Θεός , κάνει θυσία τον Υιό Του, προσφέρει θυσία τον Υιό Του στους ανθρώπους ο Θεός, και στέλνονται κατόπιν οι Απόστολοι και παρακαλούν τους ανθρώπους, για τον Θεό και για τον Χριστό, συμφιλιωθείτε με τον Θεό. Στις θρησκείες όμως προσφέρουν οι άνθρωποι για να συμφιλιωθούν με τον Θεό.Οι θεολόγοι στα Πανεπιστήμια, ας πούμε στη Δογματική και ο Θεός είναι έτσι, είναι αλλιώς, είναι αλλιώς ,κάνουν σαν να είναι ο Θεός ένα πτώμα που του κάνουν ανατομία. Όπως στην Ιατρική δηλαδή μαθαίνουν πως είναι το σώμα κάνοντας κομμάτια ένα πτώμα, το ίδιο κάνουν αυτοί που μιλάνε για τον Θεό και δεν ζουν τον Θεό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, έλεγε , «το γαρ περί Θεού τι λέγειν και Θεώ εντυγχάνειν ου ταυτόν», δηλαδή, «το να μιλάς για τον Θεό και το συναντάσαι με τον Θεό δεν είναι το ίδιο». Εκείνο έχει αξία να μιλάς για τον Θεό και να λες πως είναι ο Θεός, είναι ομοούσιος, είναι τρία πρόσωπα μια ουσία . Αυτά είναι το να μιλάς περί Θεού και άλλο είναι το να συναντάσαι με τον Θεό, ή να ενώνεσαι με τον Θεό. Και αυτή η ένωση με τον Θεό, δεν είναι κάτι τόσο μακριά από εμάς. Δεν το έχουν μόνο οι άγιοι.Τώρα για την εκκλησία ,υπάρχει μέσα κάτι μοναδικό στο ναό η Θεία Ευχαριστία και με την Θεία Ευχαριστία ενωνόμαστε με τον Χριστό και γινόμαστε ένα Σώμα. Ε,με τις δικές μας τις δυνάμεις δεν μπορούμε να το κάνουμε. Εδώ είναι η θεία Χάρις που έρχεται και η θεία Χάρις μάλιστα σεσαρκωμένη, με τον Ίδιο τον σαρκωθέντα Χριστό. Ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, έλεγε ότι οι άγιοι ένιωθαν τόσο ενωμένοι με το Σώμα του Χριστού ώστε προτιμούσαν να τους κόψουν τα χέρια και τα πόδια παρά να κοπούν αυτοί από το Σώμα του Χριστού. Τόσο νιώθαν μεγαλύτερη ένωση με το Σώμα του Χριστού απ’ ότι με τα δικά τους μέλη. Λοιπόν οι άγιοι παλιά το ζούσαν αυτό το πράγμα. Και γι’ αυτό έχουμε στην Ανατολή το ίδιο πράγμα ,λέει για το θέμα αυτό ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στη Δύση ο άγιος Αυγουστίνος. Στην Ανατολή λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ότι οι Χριστιανοί είναι ανώτεροι από την Αγία Τράπεζα, διότι η Αγία Τράπεζα είναι από λίθο και αγιάζεται από το Σώμα του Χριστού που τίθεται επάνω. Ενώ οι Χριστιανοί είναι οι ίδιοι Σώμα Χριστού. Στη Δύση την ίδια εποχή περίπου ο άγιος Αυγουστίνος λέει τα ίδια πράγματα, «εσείς βρίσκεστε επάνω στην Αγία Τράπεζα, το δικό σας μυστήριο λαμβάνετε, διότι είναι γραμμένο ότι είστε μέλη Χριστού». Δηλαδή δεν ξεχωρίζουμε από τη Θεία Ευχαριστία, από το Σώμα Χριστού, κι εμείς είμαστε Σώμα Χριστού. Και μάλιστα οι ιερείς ξέρουν βέβαια, όταν προσευχόμαστε πριν από τον καθαγιασμό των αγίων Δώρων, λέμε, «ελθέτω το Πνεύμα Σου το Άγιον εφ’ ημάς και επί τα προκείμενα Δώρα ταύτα». Δηλαδή συγχρόνως κατεβαίνει σε μας και στα προκείμενα Δώρα, στα Δώρα αυτά, στον άρτο και στον οίνο. Δηλαδή όλοι είμαστε ενωμένοι, δεν υπάρχει διάκριση. Αν κανείς το ζει αυτό το πράγμα, μετά το τι θα κάνει είναι άλλο πράγμα. Κάτι που είπε στη Δύση ο άγιος Αυγουστίνος, «αγάπα και κάνε ότι θέλεις». Εάν σε κινεί η αγάπη, αν σε οδηγεί, από εκεί και πέρα ότι να κάνεις θα είναι απότοκο της αγάπης. Ενώ εάν πας και κάνεις ελεημοσύνες, κάνεις το ένα, κάνεις το άλλο, τα καθήκοντα, αλλά δεν το κάνεις από αγάπη, τότε τι είναι; Αυτό που είπε ο απόστολος Παύλος, «εάν δώσω όλα μου τα υπάρχοντα στους φτωχούς και δεν έχω αγάπη, τίποτα δεν είμαι». Μπορεί κανείς να είναι ελεήμων, να δίνει. Γιατί να δίνει; Γιατί έτσι είναι η εντολή. Ε, αυτό το πράγμα είναι κάτι κρύο, ένα τελείως κρύο. Το κάνει ή το κάνει κι από επίδειξη και δεν έχει καμιά αξία. Αγάπα κι από εκεί και πέρα δεν χρειάζονται συνταγές.
https://www.youtube.com/watch?v=ngpHq7N7GdE
Μαθε πρωτα τι σημαινει η λεξη [ θρησκεια ] και μετα ελα να μας κανεις κηρυγμα υπερ των αλκοολικων σου φαντασιωσεων [ θρησκεία ονομάζεται η σχέση του ανθρώπου με το Θείο. Είτε δεχθούμε τη λατινική ετυμολόγηση της λέξης, (religare/relegere=συνδέομαι ενώνομαι), είτε την ελληνική (θρώσκω =αναβαίνω), σε κάθε περίπτωση υποδηλώνεται ο σχεσιακός χαρακτήρας της θρησκείας: ανάμεσα σε θείο και ανθρώπινο, υπερφυσικό-φυσικό, υπερβατικό-ενδοσκοπικό, πνευματικό-υλικό, ψυχικό-φυσικό, ατομικό-κοινωνικό. Για την ύπαρξη της θρησκείας απαιτούνται δύο όροι: το θείο και το ανθρώπινο. Η σχέση της θρησκείας και του ανθρώπου είναι αμφίδρομη και αμφίπλευρη, χωρίς να γίνεται μονόπλευρη και μονοσήμαντη. Τα τρία συστατικά της θρησκείας είναι η πίστη, η λατρεία και το ήθος. Πίστη: η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο Υπερβατικό. Η πίστη αυτή καταγράφεται σε κείμενα και αποτυπώνεται σε μνημεία τέχνης. Η στοχαστική επεξεργασία της πίστης είναι η Θεολογία. Η θεσμοποίηση της πίστης είναι το Δόγμα και το σύμβολο της πίστης.Λατρεία: το σύνολο των λεγομένων και πραττομένων της θρησκεύουσας κοινότητας όπως αυτά ενσαρκώνονται στην αρχιτεκτονική, τη διακόσμηση και τη μουσική επένδυση. Ήθος: η πίστη έχει ως επακόλουθο ένα δεσμευτικό ήθος: τρόπος ζωής ορισμένος και οριοθετημένος]
Αυτα ολα με τους αιρθμους που μοιαζουν σαν μια συνομωσια ειναι ενα παραγογο της ιδιας της φυσης και της συμπαντικης μητρας που μας γεννησε ΟΛΟΥΣ (και τους καταραμενους δηλαδη και τους εξωγηινους κλπ) ετσι οπως εκφραζετε στον δικο μας πλανητη.
Ολα αυτα μοιαζουν με μια επιστημονικη διαδικασια που στοχευει σε ενα quantum leap ενος ατομου επι του προκειμενου εμου και για αυτο καποιοι νομιζουν οτι Λογος μου εκφραζει κατι το υποκειμενικο. (Αμα θελετε να μαθετε ποιος ειμαι πραγματια ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ περα απο το αστρικο-πλαστο “φως” ψαξτε εδω περα και κοιταξτε ΜΕΣΑ σας και οχι μεσα στο γεματο σκατα κεφαλι σας: https://www.mikrosapoplous.gr/heracletus/heracletus1.html).
Αυτο ομως που πραγματικα συμβαινει ειναι οτι η συλλογικη συνειδηση του πλανητη προσπαθει να κανει ενα quantum leap για να εισελθει στον νεο Αιωνα και να μην καταπιει τον πλανητη μας στο χαος και να μην συνεχισουν να κυριαρχουν οι καταραμενοι και τα ιερατεια κλπ και εγω απλα καθρεφτιζω αυτη την πραγματικοτητα ως ο Αδαμ δηλαδη ως Αρχανθρωπος που ηταν γνωστος και στα Καβειρια μυστηρια ως Αδαμας καθως επισης ολα αυτα με τους εξωγηινους που προσπαθουν να επιβληθουν επι της συνειδησης του αρχετυπου ανθρωπου δεν ειναι συνομωσιολογια, ειναι η πραγματικοτητα και για αυτο εμεις πρεπει να κοιταμε στο ΜΕΣΑ μας για να θυμηθουμε ποιοι ημασταν πριν απο την πτωση της αρχετυπικης μας ουσιας μεσα στην υλη και αυτο ειναι που εκφραζει και η μυθολογια του Διονυσου.
Απλα δηλαδη οι αρχετυποι ΒΛΑΚΕΣ ανεξρατητως εθνικοτητας και θρησκευματος προσπαθουν να δημιουργησουν θεους στο ΕΞΩ ΤΟΥΣ μεσα απο τον νοητικο μαλακισμο και μεσα απο τεχνικες που αφορουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ το αστρικο πλαστο-κτιστο φως του “Εωσφορου” και αυτο ειναι που συμβαινει απο ΠΑΝΤΑ καθως επι της ουσιας τρεφονται απο την σκια της κοσμικης συνειδησης και σε αυτον τον πλανητη και οπου μπορουν σε ολο το συμπαν.
Προσπαθω να το κανω απλο για να το καταλαβουν και οι πλεον ασχετοι αυτο εδω περα: Γι’ αυτό πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τον κοινό λόγο, γιατί το κοινό είναι συμπαντικό. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν μια ιδιαίτερη φρόνηση. >> και απλα σας εξηγω οτι υπαρχει και Σατανας και Χριστος και Κολαση αλλα και Παραδεισος. Η Αληθεια του Ηλιακου Λογου ΠΑΓΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΒΑΛΕΙ και αυτο ειναι γνωστο μεσα απο ολες τις παραδοσεις και αυτο ειναι που εκφραζει η αρχετυπικη ουσια των πραγματων.
Οταν σας λεω για τους αναποδους απο μεσα μου γελαω γιατι ολοι βλεπετε τα πραγματα ΑΝΑΠΟΔΑ σε σχεση με την αντιθετη πολικοτητα. Το μοναδικο πραγμα που πρεπει να κανετε και εσεις και οι παπαδες και οι μασονοι και τα σκατα μου ακομα και ολοι οσοι θελουν να σωθουν ειναι να συντονιστουν μαζι μου δηλαδη με τον Αρχανθρωπο Αδαμ και πρεπει να κοψετε ολοι τις εξωγηινες φαντασιωσεις και τις Γαχβεδοπαπαριες και απο την μια και απο την αλλη και να επικντρωθειτε στην πραγματικοτητα του ΜΕΣΑ σας και να Εν-Τραπειτε (Τροπη προς το Εν) γιατι ειμαστε ενας συλλογικος οργανισμος που οδευει προς την αυτοκαστροφη. Ειμαστε ο Αδαμ και γυναικα μας ειναι Ευα και οχι ο καθε πουστης. Αυτο που λεω δεν εχει να κανει αποκλειστικα με τους ομοφυλοφιλους αλλα με τους ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ καθε ειδους καθως ενας ομοφυλοφιλος μπορει να ειναι και ο Χατζιδακης για παραδειγμα.
Βλεπετε επι της ουσιας μεσα απο την ΣΚΙΑ της αντιθετης πολικοτητας και αυτη ασφαλως η πραγματικοτητα εχει διαβαθμισεις αναλογα με το ποσο πολωμενο ειναι το εγω καποιου μεσα στις ΥΛΟΠΟΙΗΣΕΙΣ του Χρονου και μεσα δηλαδη στην ψυχρη υλη. Αυτος λοιπον που εχει αποβαλει την πολωση του εγω λιωνοντας τους παγους με την φωτια του θα μπορουσε να ειναι ο Ωμο-πολων και θα μπορουσα να ειμαι εγω και εσυ αμα φυσικα ακολουθησεις τον Αδαμ και οχι καποιος εξωγηινος καθως ακομα και οι θετικες εξωγηινες συχνοτητες απλα στοχευουν στο να λιωσουν οι παγοι και να ανελθει η συνειδητοτητα του πλανητη στον νεο Αιωνα. Εγω δεν ειμαι πολιτικος δεν μπορω να σας σωσω με αλλο τροπο. Ο μοναδικος τροπος για να μας “σωσει” ο Θεος ειναι το λιωσιμο των παγων και η αντιστροφη των πολων. Αμα δεν αποβαλει ο οργανισμος του πλανητη το αρντηικο καρμα αυτο θα συνεχισει να μας βουλιαζει μεσα σε μια δινη αυτοκαστροφης που φανταζομαι κιολας οτι σε καποια φαση θα μπορουσε να βουλιαξει κιολας μεσα σε καποια μαυρη τρυπα και να βρεθουμε σε ενα αλλο συμπαν. Μεσα σε απο αυτη την λογικη ασφαλως ο πλανητης θα μπορουσε να ΑΝΕΛΘΕΙ σε ενα διαφορετικο συμπαν και αυτο ειναι που επεξεργαζομαι βασικα. Η ολη φαση ειναι οτι τα ζομπι ειναι υπνοτισμενα καθως επι της ουσιας ακολουθουν το πλαστο-κτιστο “φως” του “Εωσφορου” που τους υποσχετε εναν υλικο παραδεισο που ομως επι της ουσιας απλα τους υπνοτιζει και τους βουλιαζει μεσα στην παραισθηση (ILLUSION = 666) που σε οδηγει ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ στο στομαχι του Μεγαλοσαυρου (οχι δεν ειμαι εγω πλακα σας εκανα μεσα απο μια αναπατασταση lol).
To θεμα μας εδω περα δεν ειναι η Αρχαια Ελλαδα ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΧΑΜΠΑΡΙ και ΞΕΚΟΛΛΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΥΑΛΟ ΣΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΣΑΣ ΞΥΠΝΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΣΑΣ.
Το θεμα μας ειναι ο Αδαμ και το μελλον του σε αυτο το συμπαν. Το θεμα μας ειμαστε εσυ και εγω και το εθνος μας στο ΣΗΜΕΡΑ και στο ΤΩΡΑ. Οδευουμαι στον αγυριστο και κανενας ΜΑΛΑΚΑΣ δεν συγκινειται και αμα καποιος καταληξει σε κανενα εκκλησακι να κλεει μπαινει στο στοχαστρο του καθε ανωμαλου αρχαιοβλακοπαπαρα.
ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΤΡΑΒΗΞΕ Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΑΣ.
Η ουσια ειναι μια δεν υπαρχει αθανασια.Η ανοησια και ο σκοταδισμος ο οποιος εισεβαλε στην ψυχη του ελληνα απο τους αντρες με τα μαυρα εξουδετερωσε ΤΟ ΙΧΩΡ και αλλοιωσε την κυτταρικη δομη του εγκεφαλου τους με αποτελεσμα να παλινδρομουν αριστερα δεξια μεσα στο αλχιμικο πλανο των μαυρων μαγων.Η μονη λυση που θα βαλει τελος στο κατρακυλισμα του ελληνα ειναι η παταξη του μαυρου ιερατειου και η αναβιωση του ελληνισμου μεσα στο αρχετυπικο πλανο του νεου αιωνα (THE AEON OF HORUS = 1020
ΜΑΥΡΕ ΗΛΙΕ 69 ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ?ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΟΥ ,ΟΜΩΣ ΕΜΕΙΣ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ?
ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ.
ΕΣΥ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΣΑΙ?
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΠΕΒΙΩΣΑΝΤΟΣ ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΚΡΗ
ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ.
Ας δουμε προσεκτικά τα τρία παρακάτω ερωτήματα·
Α΄. Πέθανε πραγματικά ο Ιησούς Χριστός πάνω στο σταυρό; Διότι βεβαίως, αν δεν πέθανε δεν είναι δυνατό να διακηρύσσεται ότι και αναστήθηκε.
Β΄. Εμφανίσθηκε πράγματι στους μαθητές του; Διότι αυτή είναι μια από τις δυο πηγές για την πληροφορία ότι πραγματοποιήθηκε η ανάσταση. Οι εμφανίσεις του Χριστού στους μαθητές του.
Γ΄. Πως εξηγείται ότι βρέθηκε κενός ο τάφος, που θάφτηκε ο Ιησούς Χριστός μετά την σταύρωση, το δεύτερο τεκμήριο ότι όντως έγινε η ανάσταση;
Στα τρία αυτά ερωτήματα συνοψίζονται όλες οι αμφιβολίες, όλες οι ενστάσεις, οι οποίες κατά καιρούς με διαφορετική μορφή και επιχειρηματολογία παρουσιάσθηκαν ως προς την ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ας τα δούμε στις λεπτομέρειες τους.
Α΄. Το ερώτημα εάν όντως ο Χριστός πέθανε πάνω στο σταυρό είναι ενδιαφέρον ότι δεν τέθηκε από τους συγχρόνους του. Και αυτό διότι στους ανθρώπους που είχαν παρακολουθήσει το μαρτύριο του σταυρού, και μάλιστα στα πλήθη που παρακολούθησαν την σταύρωση του Ιησού Χριστού ήταν πράγματι τελείως παράλογο να έχουν τέτοια αμφιβολία. Και μολονότι και οι Εβραίοι, καθώς γνωρίζουμε, και πολλοί άλλοι θέλησαν να καταρρίψουν την πεποίθηση για την ανάσταση, κανείς δεν στήριξε επιχειρηματολογία, αμφισβητώντας τον θάνατο του Ιησού Χριστού, μέχρι τον 18ο αιώνα.
Κατά τον 18ο αιώνα εν τούτοις, τον αιώνα όπου η διαφώτιση προσπαθεί με λογικοφανή επιχειρήματα να αμφισβητήσει κάθε τι που έχει σχέση με την χριστιανική θρησκεία, ένας Ιταλός, οVENTURINI, έδωσε την ερμηνεία ότι δεν είχε φθάσει μέχρι τον θάνατο το σταυρικό μαρτύριο του Χριστού και ότι είχε ταφεί σε κατάσταση νεκροφάνειας. Έκτοτε και άλλοι προσπάθησαν να προσθέσουν επιχειρήματα, επιστρατεύοντας την ευεργετική επίδραση των αρωμάτων, της σμύρνας και της αλόης, με τα οποία επήλθε η διακοπή της νεκροφάνειας.
ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Αλλά για να διαπιστώσουμε, εάν ήταν δυνατό να μην έχει πεθάνει πάνω στο σταυρό ο Ιησούς Χριστός, θα είναι χρήσιμο, και σ’ αυτό η ιατρική θα μας δώσει μεγάλη βοήθεια, να αντιληφθούμε σε τι συνίστατο σωματικά το πάθος και το μαρτύριο του Ιησού Χριστού. Το πάθος περιείχε αφ’ ενός όλους τους προδιαθετικούς παράγοντες οι οποίοι εξάντλησαν τον οργανισμό του και στην συνέχεια κατέληξε στην σταύρωση. Δεν είναι άσκοπο να αναφέρουμε και τις προκαταρκτικές δοκιμασίες, διότι δεν αποτελούσαν απλώς μια κούραση, μια ταλαιπωρία, μια εξάντληση, αλλά προκαλούσαν διαταραχές, οι οποίες αθροιζόμενες έφερναν τον οργανισμό πλησιέστερα στον θάνατο. Αλλά και τα πλήγματα, που δέχεται ο Ιησούς Χριστός κατά την διάρκεια του πάθους, είναι πολλά, ισχυρά και τα δέχεται σε διαδοχικά στάδια. Αμέσως μετά την πρώτη καταδίκη του από το Καϊάφα, εκτός από το ράπισμα του υπηρέτη του αρχιερέα, ο Ιησούς δέχεται πολλά και σκληρά κτυπήματα κατά πρόσωπο. Τον «εκολάφιζαν» τον «εράπιζαν» τον «έτυπτον» τον «έδερον» κύριοι και υπηρέτες «συνέχοντες αυτόν και περικαλύψαντες το πρόσωπον αυτού». Αλλά και προ της τελικής καταδίκης από τον Πιλάτο, οι τραχείς Ρωμαίοι στρατιώτες αυτή τη φορά επαναλαμβάνουν τα κτυπήματα στο πρόσωπο του Ιησού. Στο ευαγγέλιο ακούμε μια σύντομη φράση «και φραγγελώσας τον Ιησούν παρέδωκεν ίνα σταυρωθή» και ίσως δεν της δίνουμε αρκετή σημασία. Τότε δεν χρειαζόταν αναλυτική περιγραφή. Το μαρτύριο αυτό ήταν συχνό, προηγούταν δε πάντοτε της σταύρωσης. Εμείς όμως νομίζουμε συνήθως ότι πρόκειται για μια απλή μαστίγωση. Αυτό δεν είναι ακριβές. Ο κατάδικος δενόταν πάνω σε ένα στύλο και ο βασανιστής έπαιρνε το φραγγέλιο, το οποίο ήταν ένα μαστίγιο με πολλά λουριά, πάνω στα οποία είχαν δεθεί ή κοκαλάκια σαν τους αστραγάλους που παίζανε τα παιδιά ή σφαιρίδια μολύβδινα, και αυτά τα χτυπούσε με όση δύναμη είχε στην ράχη του κατάδικου, σε βαθμό ώστε με τα πρώτα ήδη κτυπήματα απογυμνωνόταν η πλάτη από δέρμα και, όταν τελείωνε το φραγγέλωμα, οι σάρκες της ράχης είχαν τραυματιστεί και φαινόταν τα οστά της. Αναφέρονται περιπτώσεις καταδίκων οι οποίοι πέθαναν κατά το φραγγέλωμα.
Σ’ αυτή τη ράχη έφερε ο Ιησούς Χριστός τον Σταυρό ο οποίος ήταν από ξύλο βαρύ, ώστε να μπορεί να αντέχει το βάρος του κατάδικου. Είναι ευνόητο τι σήμαιναν οι μετακινήσεις αυτού του ξύλου πάνω στην ράχη κατά το περπάτημα στον ανηφορικό δρόμο προς τον Γολγοθά. Δεν είναι άξιο απορίας ότι ο κατάδικος βρέθηκε σε πλήρη εξάντληση και αδυναμία να προχωρήσει (κατά μια παράδοση έπεσε μπρούμυτα από το βάρος του), ώστε αναγκάσθηκαν να αγγαρεύσουν τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, διότι ήταν ενδεχόμενο να πεθάνει ο Ιησούς πριν φθάσει στον Γολγοθά και σταυρωθεί.
Ας προσθέσουμε ακόμη και τον «ακάνθινον στέφανον», ο οποίος δεν ήταν μόνο πολύ επώδυνος, αλλά αποτελούσε και ένα πρόσθετο αίτιο αύξησης της αιμορραγίας, διότι τα αγκάθια, όπως τρυπούσαν το τριχωτό της κεφαλής, τραυμάτιζαν μια από τις περιοχές του σώματος οι οποίες αιμορραγούν περισσότερο, όπως θα είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν όσοι είδαν τραύματα του προσώπου και του τριχωτού της κεφαλής. Σημειωτέο στο κεφάλι με το ακάνθινο στεφάνι γινόταν και κτυπήματα με ράβδο τα οποία βύθιζαν τα αγκάθια πιο βαθειά.
Αυτό λοιπόν το κατατραυματισμένο, αναιμικό, και με πολλούς πόνους σώμα σταυρώθηκε.
Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ
Ας μελετήσουμε τώρα την ίδια την σταύρωση. Όλοι σχεδόν έχουμε την εντύπωση ότι ο θάνατος πάνω στο σταυρό προέρχεται από τον πόνο που προκαλούν οι ήλοι και την αιμορραγία που ακολουθεί τον τραυματισμό των χεριών και των ποδιών. Οι παράγοντες αυτοί αποτελούν σοβαρά προδιαθετικά αίτια, αλλά δεν είναι, όπως θα δούμε, ο κύριος λόγος του θανάτου. Πράγματι ο πόνος από τα καρφιά είναι εξαιρετικά δυνατός. Ένας Γάλλος χειρούργος, ο BARBET, του οποίου το βιβλίο θα βρείτε στην βιβλιογραφία, έκανε πειράματα επί πτωμάτων για να διαπιστώσει από πού ακριβώς είναι δυνατόν να περάσουν τα καρφιά, ώστε να εκτελεστεί η σταύρωση. Αν οι ήλοι διαπεράσουν την περιοχή της παλάμης, το βάρος του σώματος αναγκάζει ο ήλος να σχίσει το δέρμα και τα μαλακά μόρια του μετακαρπίου, τα οποία βρίσκονται από το σημείο του τραύματος μέχρι τα δάχτυλα, που αν συνέβαινε αυτό -το γνώριζαν οι πολύπειροι εκτελεστές και δήμιοι της ρωμαϊκής εποχής- τότε ο κατάδικος θα έχανε την στήριξη του από τα χέρια και θα έπεφτε με το κεφάλι προς τα κάτω, ενώ θα τον κρατούσαν καρφωμένο μόνο οι ήλοι των ποδιών πάνω στον σταυρό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ήλοι περνούσαν από άλλο σημείο των χεριών, όχι από την παλάμη, αλλά από τον καρπό του εσταυρωμένου. Εκεί πράγματι οι σύνδεσμοι και τα οστά δημιουργούν ένα ισχυρότατο στήριγμα, ώστε να συγκρατείται όλο το βάρος του σώματος. Στον καρπό, ο ήλος κατευθύνεται προς τη ραχιαία επιφάνεια σχεδόν κατ’ ανάγκη -και ασχέτως του σημείου της αρχικής τοποθέτησής του- δια μέσου του χώρου του DESTOT, ο οποίος περιβάλλεται από οστάρια του καρπού.
Αυτό αποδείχθηκε σε μια δωδεκάδα πειραμάτων σε ακρωτηριασμένα χέρια. Τα πειράματα όμως αυτά παρουσίασαν όλα και τα εξής χαρακτηριστικά.
Πρώτον ότι ο ήλος πέρασε, χωρίς σε καμμιά περίπτωση να προκαλέσει κάταγμα οστού, (για να επιβεβαιωθεί το «οστούν ου συντριβήσεται αυτού»).
Δεύτερον ότι σε όλες τις περιπτώσεις προκάλεσαν τραυματισμό ενός μεγάλου νεύρου του άνω άκρου, του μέσου νεύρου. Και τι σημαίνει η απλή στιγμιαία πλήξη ενός ξένου σώματος προς ένα νεύρο το έχουμε δοκιμάσει, αν όχι απ’ ευθείας, όμως δια μέσου του δέρματος, αν χτυπήσουμε για ένα δευτερόλεπτο στην άρθρωση του αγκώνα. Πρόκειται για το αφόρητο εκείνο αίσθημα, που μοιάζει με ηλεκτρική εκκένωση, η οποία μας δημιουργεί την εντύπωση ότι παραλύσαμε .Ας φανταστούμε τώρα αυτό το νεύρο να συμπιέζεται ασταμάτητα απ’ ευθείας και να τραυματίζεται από τον ήλο, σε κάθε μικρή μετακίνηση κατά την διάρκεια της σταύρωσης. Αυτό μας δίδει κάποιο μέτρο του πόνου του μαρτυρίου της σταύρωσης εξ αιτίας των ήλων. Ανάλογοι βέβαια είναι οι πόνοι από τους ήλους οι οποίοι διαπερνούν τα πόδια, όπου πειράματα ανάλογα προς τα προηγούμενα έδειξαν ότι ο μόνος κατάλληλος χώρος για το πέρασμα του ήλου είναι το διάστημα μεταξύ δευτέρου και τρίτου μεταταρσίου. Αλλά δεν φθάσαμε στην αρχή αλλά απλώς στη προεισαγωγή της διαδικασίας, μέσω της οποίας η σταύρωση οδηγεί στον θάνατο.
Θα προσέξατε ίσως ότι σε πολλές εικόνες παρουσιάζονται οι δυο ληστές να είναι σταυρωμένοι όχι με ήλους αλλά δεμένοι με σχοινιά στο σταυρό. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν γνωρίζουμε αν πράγματι οι ληστές σταυρώθηκαν κατ’ αυτό τον τρόπο. Αλλά είναι γεγονός, μαρτυρούμενο σε πολλά ιστορικά κείμενα, ότι όντως σε μεγάλο ποσοστό η σταύρωση γινόταν με απλή πρόσδεση των άκρων στο σταυρό. Άρα δεν ήταν ο ήλος που επέφερε τον θάνατο αλλά αυτή η ίδια η στάση της σταύρωσης, η οποία οδηγεί στον θάνατο.
Στον γερμανικό στρατό του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, μια σωματική τιμωρία για βαρειά πειθαρχικά παραπτώματα ήταν το «AUFBINDEN», κατά το οποίο προσδενόταν ο τιμωρούμενος στρατιώτης σε ένα στύλο, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε τα χέρια δενόταν σε ψηλό σημείο και δεν άφηναν τα πόδια να στηριχθούν στην γη. Εξ αιτίας της στάσης αυτής το σώμα οδηγείτο μέσα σε δέκα λεπτά σε αφόρητη ασφυξία, η οποία κατέληγε σε θάνατο, αν δεν κόβανε έγκαιρα τα σχοινιά, για να πέσει στο έδαφος. Πράγματι, όταν ένας άνθρωπος κρεμαστεί από τα χέρια κι όλο το βάρος του σώματος μεταφερθεί στα χέρια σε πολύ έντονη έκταση προς τα πάνω, ακολουθεί μόνιμη έλξη των μυών του ώμου και κατ’ επέκταση του θώρακα, ο οποίος παραμένει σε συνεχή θέση εισπνοής, έτσι ώστε οι αναπνευστικές κινήσεις γίνονται ανεπαρκείς για τις ανάγκες του οργανισμού. Έτσι επέρχεται ασφυξία η οποία συνοδεύεται από τετανική σύσπαση των μυών, γνωστή σαν «κράμπα». Από την παρατεταμένη πίεση εντός του θώρακα, εμποδίζεται και η παροχέτευση του αίματος από το κεφάλι, το οποίο βρίσκεται σε μόνιμη υπεραιμία. Η κατάσταση αυτή έχει αρκετές αναλογίες με εκείνη της απαγχόνισης.
Ο σταυρωμένος έχει ένα τρόπο να διακόψει για λίγο αυτή την ανεπάρκεια των αναπνευστικών κινήσεων, η οποία οδηγεί στην ασφυξία. Στηριζόμενος στους ήλους των ποδιών ανυψώνει το κορμί του και έτσι τα χέρια του παίρνουν θέση σχεδόν οριζόντια. Οι αναπνευστικές κινήσεις γίνονται βαθύτερες και πιο αποτελεσματικές και λιγοστεύει η έλξη των μυών του θώρακα. Το αίμα αποσυμφορείται από το κεφάλι και διοχετεύεται ευκολότερα στον θώρακα. Αλλά η μεγάλη αυτή μυϊκή προσπάθεια, σε ένα οργανισμό καταπονημένο, διακόπτεται τελικά από την κούραση και με το βάρος του επανέρχεται στην αρχική θέση, η οποία οδηγεί ξανά στην ασφυξία και την σύσπαση των μυών. Οι εναλλαγές αυτές επαναλαμβάνονται μέχρι να εξαντληθεί εντελώς η αντοχή του οργανισμού.
Ήταν πράγματι μια σατανική επινόηση ο σταυρός.
Οι Ρωμαίοι συγγραφείς, οι οποίοι ζούσαν σε μια εποχή, όπου η φριχτή τέχνη του βασανισμού είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της, χαρακτήριζαν τον σταυρό σαν το σκληρώτερο και τρομερώτερο βασανιστήριο «CRUDELISSIMUM ET TETERRIMUM SUPLICIUM» γράφει ο Κικέρων. Αυτό ακριβώς ήταν το αίτιο που είχε καταστήσει την σταύρωση αφ’ ενός τόσο δημοφιλή στους αιμοδιψείς και εξαγριωμένους όχλους της εποχής εκείνης, και αφ’ ετέρου το καθιερωμένο μέσο εκτελέσεως των δούλων, των μεγάλων εγκληματιών και των προδοτών.
ΤΟ ΚΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΚΝΗΜΩΝ
Σε περιπτώσεις ατόμων μεγάλης αντοχής, ή όταν ο επί κεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος έκρινε ότι το μαρτύριο έπρεπε να επισπευσθεί, υπήρχε ένας τρόπος για να επισπευσθεί η επέλευση του θανάτου. Γνωρίζοντας ότι εκείνο που έσωζε τον κατάδικο από την ασφυξία ήταν η στήριξη με τα κάτω άκρα στους ήλους των ποδιών, με ένα δυνατό κτύπημα προκαλούσαν κάταγμα της κνήμης (το «CRURIFRAGOUM») και έτσι ήταν πλέον αδύνατο στον κατάδικο να στηριχθεί και να αναπνεύσει και πέθαινε.
Ήταν αυτό η χαριστική βολή για τους σταυρωμένους και εφαρμόσθηκε στους δυο ληστές που σταυρώθηκαν με τον Χριστό. Ο έμπειρος αρχηγός του αποσπάσματος, ο κεντηρίων, όταν είδε τον Χριστό να μην αναπνέει και να μη κινείται, πείσθηκε απόλυτα ότι πέθανε, διότι ο κατάδικος πάνω στο σταυρό είναι αδύνατο να υποστεί νεκροφάνεια. Δεν είναι δυνατό να αναπνέει κανείς χωρίς οι αναπνευστικές κινήσεις του να είναι αντιληπτές, επειδή η απεγνωσμένη αναπνευστική προσπάθεια είναι εργώδης, μάλιστα όταν βρίσκεται σε θέση όπου το σώμα, μη εκτελώντας μυϊκές κινήσεις, ασκεί όλο το βάρος του στους ήλους των χεριών. Η ακινησία πάνω στο σταυρό ισοδυναμεί με θάνατο.
Η ΛΟΓΧΗ
Αλλά για να μη μείνει σε κανενός τη σκέψη και η παραμικρή αμφιβολία ότι όντως είχε πεθάνει και αν ακόμη δεν γνωρίζαμε με ποιόν τρόπο πέθαιναν οι σταυρωμένοι εκτέλεσε «εις των στρατιωτών» την από παράδοση χαριστική βολή την οποία εφάρμοζαν άσχετα με τον τρόπο θανατώσεως οι Ρωμαίοι· «Ενέπηξε την λόγχην εις τον θώρακα και αμέσως έρρευσεν αίμα και ύδωρ».
Ποια μεγάλη σημασία έχει για την πίστη μας αυτό το αίμα και ύδωρ δεν είμαι ο κατάλληλος να το αναπτύξω. Έχει όμως σημασία και η μόνη ιατρική ερμηνεία για την προς τα έξω ροή αίματος. Ότι δηλαδή σε τραύμα θώρακα εξηγείται με τραυματισμό από την λόγχη -της καρδιάς ή μεγάλου αγγείου- και ότι, εφ’ όσον η καρδιά δεν έχει σταματήσει να χτυπάει, η ροή είναι με σφίξεις με μεγάλη πίεση και συνεχής και δεν είναι ανακατεμένη με νερό. Περιττό να θυμίσουμε ότι τραύματα δια μέσω του θωρακικού τοιχώματος προξενούν ανοιχτό πνευμοθώρακα ο οποίος είναι ασυμβίβαστος με την παράταση της ζωής.
Το γεγονός λοιπόν, ότι καμιά άλλη κίνηση ή αντίδραση δεν επακολούθησε το τραύμα του θώρακα και ότι καμμιά αναπνευστική ή άλλη προσπάθεια δεν επιτελούνταν πλέον, έπεισε τον έμπειρο κεντηρίονα ότι ο θάνατος είχε επέλθει και την πεποίθηση του αυτή την δήλωσε επίσημα στον Πόντιο Πιλάτο, όταν αυτός τον κάλεσε να τον διαβεβαιώσει, ότι «πάλαι απέθανεν».
Σημειωτέο ότι ο σταυρωμένος παρέμεινε προσηλωμένος πάνω στο σταυρό πολλή ώρα μετά τον λογχισμό. Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας κατεβαίνει στο παλάτι του Πιλάτου και ζητεί την άδεια να ενταφιάσει το σώμα. Ο Πιλάτος καλεί τον Κεντηρίονα και πληροφορείται απ’ αυτόν τον θάνατο του κατάδικου. Ανεβαίνει ξανά ο Ιωσήφ στο Γολγοθά, αφού προμηθευτεί και αυτός και ο Νικόδημος όλα τα απαραίτητα και πραγματοποιεί την αποκαθήλωση. Η ταφή γίνεται σύμφωνα με το Εβραϊκό τυπικό («καθώς έθος εστί τοις Ιουδαίοις ενταφιάζειν» λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης) το οποίο περιλάμβανε μεταξύ άλλων και την τοποθέτηση φτερού στην μύτη του ενταφιαζομένου επί δεκαπέντε λεπτά, για να διαπιστωθεί ότι αυτό δεν μετακινείται από εξερχόμενη πνοή.
Αλλά η ίδια η διαδικασία του ενταφιασμού του Ιησού Χριστού περιέχει και μια πρόσθετη αιτία θανάτου, περιττή πλέον σαν αποδεικτικό στοιχείο, αλλά πάντων ικανή να οδηγήσει στο θάνατο από μόνη της έναν άνθρωπο υγιή. Και αυτή είναι το έθιμο να περιτυλίσσεται το σώμα του νεκρού από παντού (συμπεριλαμβανομένης της κεφαλής) με μια σινδόνη και να διαβρέχουν τελείως το ύφασμα αυτό με μίγμα δυο αρωματικών ουσιών της σμύρνας και της αλόης το οποίο, έχει υφή πυκνόρρευστη, ρητινώδη. Στην προκειμένη περίπτωση πληροφορούμαστε ότι ο Νικόδημος χρησιμοποίησε «ως λίτρα εκατό» ήτοι 32 κιλά, Έτσι όλο το σώμα περικλείεται μέσα σε περίβλημα το οποίο γίνεται στεγανό, αεροστεγές και πρόξενο ασφυξίας.
Αλλά αν και το πλήθος των τεκμηρίων και των αιτίων θανάτου έχει καταστήσει την ένσταση ότι δεν είχε επέλθει ο θάνατος ανάξια προσοχής και συζήτησης, ας την παρακολουθήσουμε εν τούτοις με την άδεια σας λίγο ακόμη στην προέκταση και στις συνέπειές της.
Αυτό το ημιθανές (εφ’ όσον δεν είναι νεκρό) σώμα, αφού παραμείνει για αρκετό χρόνο στο ασφυκτικό περιβάλλον του, χωρίς νερό, χωρίς καμμιά φροντίδα ή νοσηλεία, ξαφνικά σηκώνεται, απαλλάσσεται από το αεροστεγές περίβλημά του (χωρίς, όπως σαφώς περιγράφουν οι μαρτυρίες να ξετυλίξει τα υφάσματα), αποκυλίει την πέτρα την οποία δυο υγιείς γυναίκες θεωρούσαν τους εαυτούς τους αδύναμους να το κάνουν. Το σώμα αυτό βαδίζει με άνεση από τα Ιεροσόλυμα στους Εμμαούς με γρήγορο βήμα, ώστε να φθάσει τους δυο προπορευμένους και να συζητεί αμέριμνα και με άνεση μαζί τους. Από κει πηγαίνει πάλι πίσω στα Ιεροσόλυμα και εμφανίζεται στους μαθητές του. Είναι δε οι εμφανίσεις του της πρώτης μέρας εμφανίσεις σώματος υγιούς, το οποίο σφύζει από ζωή, ενώ θα ήταν ιατρικά αδιανόητο, ακόμη και αν επρόκειτο για απλές κακώσεις, ένα αναιμικό, αφυδατωμένο και πυορροούν σώμα να συμπεριφέρεται έτσι. Το πιο φυσιολογικό θα ήταν να σερνόταν μερικά μέτρα και να χρειαζόταν ιατρική περίθαλψη επί πολλούς μήνες για να επιβιώσει.
Η αναζωογόνηση αυτή, λένε οι ορθολογιστές που υποστηρίζουν την ένσταση (χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει το μαρτύριο του σταυρού και χωρίς στοιχειώδεις ιατρικές γνώσεις), οφείλεται στην ευεργετική επίδραση της σμύρνας και της αλόης. Αλλά αν αυτές οι ουσίες είχαν τέτοιες ανήκουστες και παράδοξες ενέργειες, τότε έπρεπε να σταματήσουμε την πολύπλευρη και κοπιαστική προσπάθεια των γιατρών για την διατήρηση στην ζωή αυτών που έπαθαν μεγάλους τραυματισμούς και σοβαρές διαταραχές του οργανισμού και να αρκούνται απλώς στην εισπνοή σμύρνα και αλόης.
Ας προσθέσουμε ότι σύμφωνα προς την αδιανόητη και φαντασιώδη αυτή ένσταση θα πρέπει ο Ιησούς Χριστός, αφού διατύπωσε την τέλεια ηθική διδασκαλία και την τήρησε σε όλη του τη ζωή έτσι ώστε να προκαλεί όσους τον μισούσαν με το «τις ελέγχει με περί αμαρτίας;», να προέβη στην βλάσφημη απάτη να διαβεβαιώνει για την ανάστασή του (και να διερμηνεύει περί αυτής εις τας γραφάς). Τέλος δε να σκηνοθέτησε (με ποιο τρόπο άραγε;) και την ανάληψη.
Όλα αυτά είναι τελείως ασύστατα και απαράδεκτα και κάθε άνθρωπος ο οποίος σέβεται την λογική πιστεύει ότι ο Ιησούς Χριστός όντως πέθανε πάνω στο σταυρό. Εφ’ όσον αποδειχθεί ότι όντως εμφανίσθηκε στους μαθητές και ότι ο τάφος βρέθηκε άδειος, τότε πράγματι πρόκειται για επάνοδο της ζωής σε ένα νεκρό σώμα.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΞΗΣ
Εδώ μπαίνουμε πια στην περιοχή μιας άλλης επιστήμης, η οποία θα μας καθοδηγήσει, ως προς την αξιοπιστία αυτών των πληροφοριών και ενδείξεων, διότι έχει σαν έργο της τον καθορισμό με ακρίβεια και ορθότητα της αξιοπιστίας των αποδείξεων. Πρόκειται για την ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, η οποία είναι υποχρεωμένη να βγάζει αποφάσεις, βάσει προσκομιζομένων ενδείξεων, αν όντως συνέβη ένα γεγονός ή όχι. Και όπως γνωρίζουν καλύτερα από μένα οι παριστάμενοι νομικοί, αυτή η λεπτότητα και απορητότητα της σχετικής επιχειρηματολογίας έχει αποκρυσταλλωθει μέσα σε σαφή όρια.
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Λονδίνου και διευθυντής του ινστιτούτου προκεχωρημένων νομικών σπουδών του πανεπιστημίου αυτού J.ANDERSON έχει μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή το θέμα των ενδείξεων περί της αναστάσεως του Ιησού Χριστού, δυο περιλήψεις σχετικών πραγματειών του θα βρείτε στην βιβλιογραφία.
ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ;
Ας πάμε, έχοντας σαν βάση τις εργασίες αυτές καθώς και παρόμοιες μελέτες από άλλους διαπρεπείς νομικούς και ιστορικούς στο πρώτο μας ερώτημα· Ήσαν οι εμφανίσεις μετά την ανάσταση όπως περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη πραγματικές ή όχι; Δυο δυνατές ερμηνείες μπορούν να δοθούν για την υποστήριξη του αρνητικού ενδεχομένου· ή ότι πρόκειται περί αυταπάτης ή πρόκειται περί σκόπιμης απάτης.
Το φαινόμενο των ψευδαισθήσεων είναι ένα θέμα για το οποίο δεν είναι ξένη η ιατρική επιστήμη και μάλιστα η ψυχιατρική. Οι ψευδαισθήσεις αυτές εμφανίζονται πράγματι υπό ορισμένες συνθήκες και σύμφωνα με ορισμένους κανόνες. Συγκεκριμένα·
(1) Τα άτομα τα οποία τις υφίστανται έχουν προδιάθεση γι’ αυτές, αποτελούν κατά κάποιο τρόπο προέκταση των ψυχικών τους διαθέσεων και αφορούν γεγονότα των οποίων η πραγματοποίηση αναμένεται έντονα.
(2) Επίσης τα άτομα αυτά ανήκουν σε συγκεκριμένο τύπο, επιρρεπή σε τέτοιες εκδηλώσεις.
(3) Εξ αιτίας του τελείως ατομικού χαρακτήρα των εκδηλώσεων αυτών, η προβολή των προσδοκιών ή των εμπειριών, είναι διαφορετικού περιεχομένου, όταν προέρχεται από διαφορετικά άτομα.
(4) Οι ψευδαισθήσεις παρουσιάζονται σε κατάλληλη ώρα και κατάλληλο τόπο.
(5) Τέλος εφ’ όσον έχουν την τάση να επαναλαμβάνονται η επάνοδός του συνεχίζεται για πολύ διάστημα.
Οι εμφανίσεις του αναστάντος Ιησού Χριστού ακολουθούν κάποιον από τους κανόνες αυτούς; Ας τους εξετάσουμε ένα προς ένα.
(1) Εκείνοι στους οποίους εμφανίσθηκε ο αναστηθείς βρισκόταν υπό το κράτος της αναμονής της αναστάσεως; Εντελώς αντίθετα. Ήταν πεπεισμένοι ότι με τον θάνατο πάνω στο σταυρό είχε τελειώσει με οικτρή αποτυχία η αποστολή του Διδασκάλου τους. Τίποτε δεν είχαν αντιληφθεί από τις προρρήσεις του για την ανάστασή του και επανειλημμένα, προβάλλουν διανοητικά άρνηση και “βραδύτητα καρδίας” για να πιστέψουν την αναγγελία εμφανίσεως σε άλλα πρόσωπα.
(2) Τα πρόσωπα τα οποία αναφέρουν εμφανίσεις του αναστηθέντος, μπροστά τους, είναι ετερογενή και μάλιστα ανήκουν σε τύπους χαρακτήρων τελείως ξένους με εμπειρίες φαντασιώσεων. Ο πραγματιστής τελώνης Ματθαίος, ο «δύσπιστος» Θωμάς, ο διώκτης διανοούμενος Παύλος, οι προσγειωμένοι αλιείς Πέτρος και Ιωάννης, των οποίων τα κείμενα εις την Καινή Διαθήκη μαρτυρούν λιτότητα εκφράσεως και αυστηρότητα λογικής, ο αμφιβάλλων Ιάκωβος και τέλος «πάνω από πεντακόσιοι εφ’ άπαξ» οι οποίοι είναι φυσικώς αδύνατο να ανήκουν εις τον αυτόν τύπο χαρακτήρα.
(3) Αντί να έχουν ατομικό χαρακτήρα και πλήρη διαφορά ως προς το περιεχόμενό τους, οι εμφανίσεις αυτές είναι τελείως πανομοιότυποι και ταυτόσημοι σε όλα τα πρόσωπα τα οποία τις αντιλαμβάνονται ταυτόχρονα. Και οι ομάδες αυτές δεν είναι ευκαταφρόνητες στον αριθμό. Πεντακόσιοι στη μια περίπτωση, δέκα, ένδεκα, επτά σε άλλες περιπτώσεις. Αλλά και όλες οι κατ’ ιδίαν ή καθ’ ομάδες εμφανίσεις (ένδεκα αναφέρονται ρητά στην Καινή Διαθήκη) παρουσιάζουν πλήρη ομοιότητα ως προς την μορφή και ως προς το μήνυμα το οποίο φέρουν. Έχουν όλοι αυτοί τον ίδιο ακριβώς ψυχικό κόσμο ώστε να συμφωνούν τόσο τα οράματα, όσο και οι ψευδαισθήσεις τις οποίες υφίστανται;
(4) Οι «εμφανίσεις» πραγματοποιούνται σε τελείως διαφορετικές τοποθεσίες και χώρους, οι περισσότερες στο φως της ημέρας. Δυο συμβαίνουν το πρωί του Πάσχα δίπλα στο μνημείο, μια το απόγευμα στον αγρό, μια ακόμη τη ίδια μέρα υπό το φως του ηλίου, δυο σε ένα δωμάτιο το βράδυ, μια στον λόφο της Γαλιλαίας, άλλη δίπλα στην θάλασσα της Τιβεριάδας και μια επί του Όρους των Ελαιών. Κανένας κοινός προδιαθετικός παράγοντας δεν είναι δυνατό να υπάρξει και ως προς την ώρα και ως προς τον τόπο των εμφανίσεων.
(5) Η επανάληψη των αληθινών ψευδαισθήσεων πραγματοποιείται είτε με αύξουσα συχνότητα, οπότε οδηγούν στην κρίση, είτε με προοδευτική αραίωση η οποία τελικά οδηγεί στην διακοπή. Τίποτε παρόμοιο δεν συμβαίνει στις εμφανίσεις του Αναστημένου οι οποίες διαρκούν μόνο σαράντα μέρες και διακόπτονται απότομα. Κανένας από τους υπερπεντακόσιους ανθρώπους στους οποίους έγιναν οι εμφανίσεις αυτές αναφέρει ότι έγινε νέα παρόμοια εμφάνιση μετά την ανάληψη του αναστάντος.
Ας προσθέσουμε στα παραπάνω ότι οι εμφανίσεις του Ιησού Χριστού δεν γίνονται αντιληπτές μόνο με την όραση, αλλά και με την ακοή, ακόμη δε και με την αφή. Ότι συνοδεύονται και με λήψη τροφής, μετά την οποία παραμένει και υπόλειμμα το κερί και τα κόκαλα των ψαριών και μάλιστα σε μια περίπτωση τροφής της οποίας την ετοιμασία επί της ανθρακιάς δεν έκαναν οι μάρτυρες της εμφάνισης μαθητές, οι οποίοι δεν είχαν «προσφάγιον τι».
Εφ’ όσον λοιπόν οι εμφανίσεις του αναστάντος δεν είναι αποτέλεσμα αυταπάτης, μήπως είναι αποτέλεσμα απάτης;
Αλλά και εδώ η σοβαρή προβολή μιας τέτοιας υπόνοιας μπορεί να τεθεί υπό τον έλεγχο της νομικής μεθόδου για να διαπιστωθεί η αξιοπιστία των μαρτυριών.
Ο πρώτος λόγος για τον οποίο η υπόνοια της απάτης είναι αστήρικτη συνίσταται στον μεγάλο αριθμό των προσώπων τα οποία αντίκρισαν τον αναστάντα Ιησού. Πεντακόσια και πλέον άτομα είναι αδύνατο να συμμετάσχουν ομόφωνα σε μια χονδροειδή απάτη, χωρίς ποτέ να αναγκασθούν εκ των πραγμάτων να την ανακαλέσουν, ούτε, επί τόσα χρόνια, έστω και ένα απ’ αυτά να συνέλθει και να αποκαλύψει την σκευωρία.
Το δεύτερο στοιχείο το οποίο αποκλείει την υποψία της βλάσφημης απάτης είναι ότι η μαρτυρία περί της αναστάσεως ήταν άρρηκτα συνδεμένη με τη υψηλότερη και αυστηρότερη ηθική διδασκαλία η οποία έχει διατυπωθεί και ότι τα πρόσωπα, τα οποία μετέδωσαν το κήρυγμα της αλήθειας αυτής στην οικουμένη, έζησαν -κατά την ομολογία και των ίδιων των εχθρών τους- ζωή καθ’ όλα συνεπή με την διδασκαλία αυτή, η οποία δεν ελέγχει μόνο τις πράξεις αλλά και τις μύχιες διαθέσεις της ψυχής.
Αλλά την υπόνοια της απάτης την αποδεικνύει λαθεμένη και η ψυχική κατάσταση και η συμπεριφορά των αποστόλων από την σταύρωση και την ταφή του Ιησού μέχρι την τρίτη μέρα. Καταπτοημένοι, περίφοβοι, φροντίζοντες αποκλειστικά για την προσωπική τους ασφάλεια αποφασίζουν ξαφνικά να εκθέσουν τους εαυτούς τους κατά τον προκλητικώτερο τρόπο στην οργή και τον κίνδυνο τον οποίον απέφευγαν, και αυτό μόνο και μόνο για να διακηρύξουν με ασυνήθη παρρησία και εμμονή μια ανίερη και κατάπτωτη απάτη την οποία χάλκευσαν την στιγμή που σκεπτόταν πως θα περισωθούν. Η τόλμη των Αποστόλων δεν έμεινε χωρίς συνέπειες. Γνώριζαν ότι βάδιζαν προς τον διωγμό, βάδισαν προς τον διωγμό και τον αντιμετώπισαν άκαμπτοι. «Είναι αδύνατο» όπως λέγει οGOGOL «να υποβληθεί κανείς θεληματικά σε διωγμούς χάριν μιας απάτης» το ψεύδος το χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για να αποφύγει τον διωγμό, όχι για να τον υποστεί.
Είναι σκόπιμο να ανατρέξουμε στην χρονικά κοντινότερη γραπτή πηγή για το κήρυγμα της αναστάσεως, ένα χωρίο της πρώτης επιστολής του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους, για να βεβαιωθούμε πόσο ήταν θεμελιωμένο παντού το κήρυγμα για την ανάσταση και πόση βεβαιότητα γι’ αυτή περιείχε. «Γνωρίζω δε υμίν, αδελφοί, το ευαγγέλιον ό ευαγγελισάμην υμίν, ό και παρελάβετε, εν ώ και εστήκατε, δι ού και σώζεσθε, τίνι λόγω ευαγγελισάμην υμίν.. παρέδωκα γαρ υμίν εν πρώτοις ό και παρέλαβον ότι Χριστός απέθανεν υπέρ των αμαρτιών ημών κατά τας γραφάς και ότι ετάφη, και ότι εγήγερται τη τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς, και ότι ώφθη Κηφά, είτα τους δώδεκα έπειτα ώφθη επάνω πεντακοσίοις αδελφοίς εφ’ άπαξ, εξ ων οι πλείους μένουσιν έως άρτι, τινές δε και εκοιμήθησαν, έπειτα ώφθη Ιακώβω είτα τοις αποστόλοις πάσιν, έσχατον δε πάντων τω περικαθάρματι ώφθη καμοί… Εί δε Χριστός ούκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών έτι εστέ εν ταις αμαρτίαις υμών… Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο».
* * *
Γ΄. Ας έλθουμε τώρα στο θέμα του κενού τάφου. Ποιες ενστάσεις παρουσιάσθηκαν στο αναντίρρητο γεγονός ότι ο τάφος, στον οποίο ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίας ενταφίασε τον Ιησού Χριστό, βρέθηκε κενός και παρέμεινε κενός, προς διαπίστωση κάθε αμφιβάλλοντα και ότι κανείς δεν έδωσε ποτέ άλλη απόδειξη για την τύχη του ταφέντος, που να διαψεύδει την πληροφορία περί της αναστάσεώς του;
1. Η πρώτη απόπειρα ερμηνείας του κενού τάφου συνίσταται στην συμφωνία που έκαναν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι με τους στρατιώτες της ρωμαϊκής κουστωδίας, όταν οι τελευταίοι τους ανήγγειλαν «πάντα τα γενόμενα». Τους έδωσαν «αργύρια ικανά» και τους είπαν να διαδώσουν ότι «οι μαθηταί αυτού νυκτός ελθόντες έκλεψαν αυτόν, ημών κοιμωμένων», επινόηση η οποία αποδεικνύεται παιδαριώδης με τον πιο απλό έλεγχο της λογικής. Είναι γνωστό το ερώτημα· «Εάν κοιμούνταν πως είδαν ότι οι μαθητές τον έκλεψαν και εάν τους είδαν γιατί δεν τους εμπόδισαν;» Κανείς σήμερα δεν παραδέχεται την ιστορία αυτή, η οποία έρχεται και σε αντίθεση με τη διδασκαλία και την ποιότητα της ζωής, την σταθερότητα, στους διωγμούς και τα βασανιστήρια, την οποία παρουσίασαν οι μαθητές.
2) Η άλλη απόπειρα συνίσταται στην σκέψη ότι το σώμα του Ιησού Χριστού θα το απομάκρυναν από τον τάφο οι αρχιερείς, για να μη γίνει ο τάφος σημείο προσκυνήματος των οπαδών του. Αλλά και η απόπειρα αυτή δεν χρειάζεται πολλή συζήτηση, για να αποδειχθεί σαν ασύστατη επινόηση. Διότι όταν μετά από λίγες μέρες οι μαθητές διακήρυτταν και κατηγορούσαν ότι ο αρχιερείς «απέκτειναν τον αρχηγόν της ζωής όν ο Θεός ήγειρε εκ νεκρών» και δημιουργούσαν χιλιάδες πιστών, γιατί οι αρχιερείς δεν δήλωσαν ότι αυτοί μετέφεραν το σώμα, γιατί δεν επικαλέστηκαν την μαρτυρία των προσώπων που χρησιμοποίησαν για το σκοπό αυτό; Γιατί δεν έδειξαν το σημείο που το είχαν θάψει; Γιατί δεν παρουσίασαν αυτό το ίδιο το σώμα; Θα ήταν έτσι σε θέση να διαλύσουν στη γέννησή της την νέα θρησκεία, Γιατί δεν έκαμαν καμία από τις ενέργειες αυτές; Απλούστατα, γιατί ούτε οι ίδιοι γνώριζαν που είναι το σώμα.
3) Για να συνοψίσουμε όλη τη συζήτηση περί της αξιοπιστίας των ενδείξεων για την ανάσταση του Ιησού Χριστού θα μεταφέρουμε τα λόγια του αρχιδικαστή της Αγγλίας Λόρδου DARLING· «Εμείς ως Χριστιανοί καλούμαστε να παραδεχθούμε πολλά μόνο με την πίστη. Το βασικό θέμα, εάν δηλαδή ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών ή όχι, πάνω στο οποίο στηρίζεται η πεποίθηση εάν ο Χριστός ήταν πράγματι εκείνο που διακήρυξε, δεν καλούμαστε να το παραδεχθούμε μόνο με την πίστη. Υπάρχουν, πάνω από την πεποίθηση ότι αυτό είναι μια ζωντανή αλήθεια, τόσο πολυάριθμες ενδείξεις, θετικές και αρνητικές, από τα γεγονότα και τις περιστάσεις, ώστε κανένα σώμα ενόρκων στον κόσμο με στοιχειώδη νοημοσύνη δεν θα έβγαζε άλλη απόφαση εκτός του ότι η ανάσταση είναι πράγματι αλήθεια».
Αλλά πολλοί, όταν θέλουν να αποδείξουν την ανάσταση του Ιησού Χριστού, παρουσιάζουν εκείνο, το οποίο και εγώ πιστεύω ότι είναι η πιο συγκλονιστική απόδειξη, διότι είναι μια απόδειξη την οποία την ζει πλέον η εποχή μας, πολλούς αιώνες μετά την ανάσταση. Και είναι η απόδειξη αυτή η μεταβολή και η αναγέννηση και η ανάβλεψη των ανθρώπων, οι οποίοι δια της αναστάσεως πιστεύουν στον Ιησού και υφίστανται ψυχολογικά μια δυσεξήγητη μεταβολή στην ζωή τους. Υπάρχουν πολλές τέτοιες θεαματικές περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι αρνήθηκαν για πολλά χρόνια όλο το ευαγγέλιο και την χριστιανική πίστη, και ιδιαίτερα την ανάσταση, και οι οποίοι με την μελέτη της περιγραφής της αναστάσεως και της σταυρώσεως πείσθηκαν ότι η ανάσταση όντως συνέβη.
Θα σας αναφέρω μερικές από τις πιο εντυπωσιακές περιπτώσεις.
Ας αρχίσουμε από τον καθηγητή JOAD κηρυγμένο άθεο, γνωστό από τις εκπομπές του στις οποίες ανέλυε την απιστία του «O doctor JOAD και ο Θεός». Ο άνθρωπος αυτός με την μελέτη της Αγίας Γραφής και ιδιαίτερα της περιγραφής της αναστάσεως κατέληξε στην πεποίθηση ότι η ανάσταση δεν είναι δυνατό παρά να συνέβη. Αλλά δεν περιορίσθηκε η μεταβολή του στην αλλαγή της στάσης του ως προς την αξιοπιστία της αγίας Γραφής. Όπως ο Απόστολος Θωμάς δεν περιορίσθηκε να αναγνωρίσει ότι η δυσπιστία του ήταν αστήρικτη και άδικη, αλλά πρόσθεσε με συντριβή και αφοσίωση «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» και έζησε μέχρι το μαρτυρικό του θάνατο μια ζωή σύμφωνη με την επιταγή και το φωτισμό του Κυρίου του, έτσι και ο καθηγητής JOAD μεταβλήθηκε σε αναγεννημένο άνθρωπο γεμάτο χαρά και παρρησία και πρόθυμο απολογητή της πίστης του.
Κατά τον 18ον αιώνα, την εποχή που στην Αγγλία είχε τόσο πολύ επικρατήσει η αντίληψη ότι έφθασε το τέλος της χριστιανικής θρησκείας, ώστε ο MONTESQUIEU να αναφέρει ότι «στην Αγγλία δεν υπάρχει θρησκεία και εάν το θέμα αναφερθεί σε κοινωνική συγκέντρωση δεν προκαλεί τίποτε περισσότερο από γέλια» δυο νέοι προικισμένοι με εξυπνάδα και μόρφωση αποφάσισαν στην Οξφόρδη να αποδείξουν ότι η ίδια η βάση της χριστιανικής πίστεως αποτελεί μια πλάνη. Ήταν ο GILBERT WESTκαι ο λόρδος LYTLETTON. Ο τελευταίος ανάλαβε να αποδείξει ότι δεν είναι αλήθεια ότι ο Σαύλος ο Ταρσεύς είδε τον αναστάντα Χριστό και επέστρεψε στον Χριστιανισμό και ο WEST ότι ο Ιησούς ουδέποτε αναστήθηκε εκ του τάφου του.
Μετά από ορισμένο χρόνο συναντήθηκαν για να συζητήσουν τα ευρήματά τους. Αυτά όμως ήταν εξ ίσου απρόβλεπτα. Ο LYTLETTON είχε διαπιστώσει ότι η συνάντηση του Παύλου με τον αναστάντα Ιησού είχε πράγματι συμβεί στο δρόμο προς την Δαμασκό και ότι τον είχε ριζικά μεταβάλλει σε ένα νέο άνθρωπο. Ο WEST βρήκε ότι όλες οι ενδείξεις οδηγούσαν ομόφωνα στο αλάθητο συμπέρασμα ότι η ανάσταση είναι γεγονός, όπως αναλύει και στο σύγγραμμά του «Παρατηρήσεις επί της ιστορίας των ενδείξεων της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού».
Θα έχετε ίσως ακούσει ότι το πιο διάσημο σατυρικό περιοδικό παγκόσμια είναι το «PUNCH». Επί χρόνια εκδότης του «PUNCH» υπήρξε ο MUGGERIDGE, πνεύμα οξύ και σκωπτικό, ο οποίος δεν δίσταζε να διακηρύσσει την απιστία του. Μια επίσκεψη εν τούτοις στους Αγίους Τόπους κατέληξε σε αποτέλεσμα αντίθετο από κείνο που περίμενε και επιδίωκε ο MUGGERIDGE. Αντί να φέρει αποδείξεις ότι η πεποίθηση στον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι ένας μύθος, επέστρεψε με την ακλόνητη πεποίθηση για την αλήθεια της χριστιανικής πίστης και με τέτοια ψυχική μεταστροφή, ώστε έγινε ένας από τους κυριότερους ηγέτες του χριστιανικού κινήματος στην Μεγάλη Βρετανία. Στο περίφημο «Φεστιβάλ του Φωτός» στην πολυάριθμη αυτή συγκέντρωση στην Πλατεία TRAFALGAR του Λονδίνου ο MUGGERIDGE ήταν εκείνος ο οποίος καυτηρίασε και κάλεσε σε αφύπνιση και αγώνα εναντίον της χυδαιότητας και της παρακμής στην οποία οδηγεί η απιστία.
Αλλά η πιο εντυπωσιακή ίσως περίπτωση της εποχής μας για την δύναμη με την οποία οι αφηγήσεις των ευαγγελίων περί της αναστάσεως είναι σε θέση να οδηγήσουν μια ευθέως σκεπτόμενη διάνοια στην αλήθεια, όσο μακριά και αν βρίσκεται a priori τοποθετημένη, είναι του νομικού MORISON. Αυτός επηρεασμένος από μικρή ηλικία από την λεγόμενη υψηλή κριτική της αγίας Γραφής, των Γερμανών κριτικών του παρελθόντος αιώνος, άρχισε μετά από πολυετή προετοιμασία και μελέτη την συγγραφή ενός βιβλίου, το οποίο θα αποδείκνυε ότι με την αυστηρή και επιστημονική λογική οι διηγήσεις για την ανάσταση στα ευαγγέλια παρουσιάζονται σαν αναξιόπιστες. Αλλά καθώς επιδόθηκε στο έργο του, διαπίστωσε με έκπληξη ότι το βιβλίο που είχε σχεδιάσει ήταν αδύνατο να γραφεί και ότι η δύναμη των περιστάσεων τον ανάγκαζε να γράψει κάτι το εντελώς διαφορετικό. Όχι, τονίζει ο ίδιος, επειδή τα γεγονότα μεταβλήθηκαν, επειδή είναι μια για πάντα αποτυπωμένα στα μνημεία και τις σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Αλλά, διότι η ερμηνεία αυτών των γεγονότων είχε, σιγά-σιγά και ανεπαίσθητα, υποστεί μια μεταβολή, εξ αιτίας της επιμονής αυτών των ίδιων των γεγονότων. Ο συγγραφέας ανακάλυψε μια μέρα ότι όχι μόνο δεν μπορούσε να γράψει το βιβλίο που είχε σχεδιάσει, αλλά και να μπορούσε δεν θα το ήθελε. Πράγματι ο MORISON έγραψε ένα άλλο βιβλίο με το τίτλο «Ποιος εκύλισε τον λίθο», το οποίο έγινε κλασσικό και κυκλοφόρησε σε εκπληκτικό αριθμό αντιτύπων. Το βιβλίο αυτό αποδεικνύει με πλούτο συλλογισμών και επιχειρημάτων ότι η πεποίθηση στην ανάσταση είναι αναπόδραστη ανάγκη για την ανήσυχη και καλόπιστη λογική.
Ίσως όμως να θέλουμε να πιέσουμε τον δάκτυλο στην αποτελεσματικότητα της ανάστασης να καταπολεμήσει το κράτος του θανάτου πάνω σε ανθρώπους της εποχής μας. Θα θυμάστε τον καθηγητήANDERSON, τον οποίο ανάφερα προηγουμένως. Ο υιός του HUGH ANDERSON ήταν φοιτητής ηλικίας 21 ετών, πρόεδρος της ένωσης φοιτητών του CAMBRIDGE και ήδη στην ηλικία αυτή η ζωή παρουσιάζει πολλά επιτεύγματα. Χάρις στην ζώσα χριστιανική πίστη του έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα παιδιά των μεταναστών, που ερχόταν από διάφορα μέρη του κόσμου στην Μεγάλη Βρετανία και είχε ιδρύσει και οργανώσει κίνηση για την προστασία και εκπαίδευσή των. Στην ηλικία των 21 ετών ο HUGHANDERSON πέθανε. Έπασχε από καρκίνο και το γνώριζε. Πέντε μέρες μετά τον θάνατό του ο πατέρας του μίλησε στο ραδιόφωνο και αφού τόνισε τους λόγους για τους οποίους στηρίζει την πίστη του στην ανάσταση πρόσθεσε· «Την πίστη αυτή είμαι έτοιμος να την πληρώσω με την ζωή μου. Σε αυτή την πίστη πέθανε ο γιος μου, αφού είπε· ‘Πηγαίνω προς τον Κύριό μου’. Είμαι πεπεισμένος ότι δεν έσφαλλε».
Η έλλειψη χρόνου επιβάλλει να περιορισθώ στην επιλογή, από άπειρες παρόμοιες περιπτώσεις, της χαρακτηριστικής ιστορίας μιας φοιτήτριας από την Ελβετία. Είχε χριστιανική πίστη, αλλά η αλόγιστη αυτοπεποίθησή της την έσπρωξε να θελήσει να μεταδώσει την πίστη της σε ένα γνωστό για την διαφθορά του συμφοιτητή της. Με πολλή δεινότητα επιχειρημάτων κατόρθωσε εκείνος όχι μόνο να μην επηρεασθεί από τα κηρύγματά της, αλλά και να την παρασύρει αυτός από την πίστη στην απιστία και την διαφθορά. Και καταλήγει η δυστυχισμένη στα πρόθυρα της αυτοκτονίας στο γραφείο ενός γιατρού και ζητά την βοήθειά του. Αρχίζει μια ατέλειωτη συζήτηση στην οποία η φοιτήτρια, εφοδιασμένη με τις σκέψεις με τις οποίες είχε μαγνητισθεί ο νους της, προβάλλει αντιρρήσεις σε κάθε βοήθεια που της προσφέρει ο γιατρός, για να την απαλλάξει από την αγωνία στην οποία είχε περιέλθει. Στο τέλος αυτός διακόπτει την επιχειρηματολογία και της δηλώνει. «Από αυτό το αδιέξοδο, από την αφόρητη αποτυχία και ενοχή στην οποία βρίσκεσαι, ήρθε για να σε σώσει και σταυρώθηκε και πέθανε ο Ιησούς Χριστός και νίκησε την αγωνία και την ενοχή και αυτό το βεβαιωνόμαστε χάρις στην ανάστασή του. Αυτά όλα έγιναν από αγάπη για σένα και για όλο τον κόσμο». Δεν απάντησε η φοιτήτρια. Αντιλήφθηκε ότι το ευαγγέλιο είναι όχι ένα αντικείμενο διανοητικού ανταγωνισμού αλλά μια πραγματικότητα για τη ζωή μας. Είπε μόνο· «Και τώρα τι κάνω;». «Η λύση είναι μια και απλή», είπε ο γιατρός· «ο πνευματικός». Αφήνει το ιατρείο η φοιτήτρια και βαδίζει μέσα στην νύχτα χωρίς να διακρίνει καλά με δακρυσμένα τα μάτια της, χωρίς να γνωρίζει που βαδίζει. Κάποιος την πλησιάζει· «Τι σας συμβαίνει δεσποινίς», λέγει, «μήπως χρειάζεστε τίποτε;». «Θέλω ένα πνευματικό» φωνάζει εκείνη. «Εγώ είμαι ο πνευματικός του πανεπιστημίου σας», απαντά ο άνθρωπος που συνάντησε.
Η ανάσταση έχει πράγματι συμβεί. Και η σταύρωση και η ανάσταση πραγματοποιήθηκαν για ότι έχει βαθύτατη ανάγκη η ψυχή μας. Η αξιοποίηση όμως της σταύρωσης και της ανάστασης για τον καθένα μας, στηρίζεται και εξαρτάται αυστηρά από το «όστις βούλεται». Καλούν την ψυχή μας, αλλά είμαστε ελεύθεροι να απαντήσουμε ή όχι στην Αγάπη, εκείνη η οποία στρέφει το βλέμμα προς την ψυχή μας αδιάκοπα.
* * *
Κάποτε στην Αμερική ένας φονιάς είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Κατόπιν ενεργειών των δικηγόρων του, του δόθηκε από τον Πρόεδρο της χώρας χάρις. Τότε όμως συνέβηκε κάτι το απροσδόκητο, ο κατάδικος αρνήθηκε την χάρη. Ηγέρθη νομικό θέμα, γιατί η περίπτωση ήταν πρωτοφανής, να μη δεχθεί ένας μελλοθάνατος την χάρη που του δινόταν. Τελικά αποφάνθηκαν ότι, εφόσον δεν την αποδέχεται, η χάρη δεν είχε κύρος για αυτόν και εκτελέστηκε ο κατάδικος.
Σε παρόμοια θέση βρισκόμαστε όλοι. Το βλέμμα της απέραντης αγάπης είναι στηριγμένο στην ψυχή μας και μας καλεί. Ένα βλέμμα θυσίας για μας και νίκης για χάρη μας. Και η Εκκλησία μας καλεί· «Ουκούν προσέλθετε πάντες εις την χαράν του αναστάντος Κυρίου». Τι θα απαντήσει τώρα η ψυχή μας;
https://www.youtube.com/watch?v=0qo5du6V8PU&index=2&list=RDFRS_34y9md8
Η ανοησια σας εχει βαρεσει κοκκινο. Η επιχειρηματολογια του Μυθου των ευαγγελιων καταληγει σε συμπερασματα εντος του Μυθου. Παρομοια – σταυρωθηκε ο Μαρντουκ ? Ναι . Αναστηθηκε ο Μαρντουκ ? Ναι . κτλ κτλ Με την ιδια μεθοδο μπορουμε να επιχειρηματολογουμε με τις ωρες πανω στην ελληνικη μυθολογικη παραδοση. Περα λοιπον απο την θρησκευτικη παπαρολογια με την οποια καταγινεστε ο ιησους Χριστος δεν ειναι ιστορικο προσωπο ,τα ευαγγελια των ανωνυμων συγγραφεων δεν ειναι ιστορικα τεκμηρια, και το κυριοτερο απο ολα οι προφητειες για την 2η ελευση στην γενια τους διαψευθηκαν διοτι ο χριστος ειναι ενας μυθος απο αυτους που σταυρωνονται και ανασταίνονται.
Η αγία γραφή ιστορικά είναι ένα εντελώς άχρηστο κείμενο, μιας και είναι εντελώς άγνωστα τα δεδομένα του κάθε κειμένου και της ιστορίας του. Ποιος το έγραψε, πότε, που, γιατί, ποια πορεία ακολούθησε το κάθε κείμενο, τι επεμβάσεις έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της ζωής του μέχρι να γίνει κομμάτι του συνόλου «αγία γραφή». Ακόμα και οι υποτιθέμενοι συγγραφείς είναι άγνωστοι πέρα από ελάχιστες και αμφισβητούμενες χριστιανικές πηγές.Η αξιοπιστία μιας πηγής δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο κοντά στο γεγονός έγινε η καταγραφή αλλά κυρίως από το ποιος την κατέγραψε, αν ήταν ο μόνος που την κατέγραψε, τι στοιχεία δίνει κλπ. Από τη στιγμή που έχουμε εντελώς ατεκμηρίωτη θαυματολογία, γεγονότα που μόνο οπαδοί της ίδιας θρησκείας καταγράφουν το μοναδικό συμπέρασμα είναι ότι είναι παραμύθια της χαλιμάς.
Για τη ζωή του Ιησού δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες, εκτός των Ευαγγελίων, τα οποία όμως, όπως όλα τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δεν θεωρούνται έγκυρα ιστορικά συγγράμματα. Αλλά ακόμα και ανώτεροι εκκλησιαστικοί παράγοντες υποβαθμίζουν τη σημασία των Ευαγγελίων, αναφέροντας ότι: «Πηγή της πίστεώς μας δεν είναι τα Ευαγγέλια… αλλά η αποκαλυπτική αλήθεια… όπως καθορίστηκε και οριοθετήθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους» (μητροπολίτης Ναυπακτίας Ιερόθεος, Αυτό σημαίνει ότι τίποτα σταθερό (γραπτό) δεν υπάρχει, παρά τις συνεχείς αναφορές σε λόγια που είπαν ο Ιησούς, ο Παύλος, ο Πέτρος κλπ. Για κάθε εποχή ισχύει λοιπόν αυτό που επιβάλλει η συγκυρία και εξυπηρετεί τον εκκλησιαστικό μηχανισμό. Έτσι, «η χριστιανική πίστη προσαρμόζεται στις συνθήκες και στα αιτήματα κάθε τόπου και κάθε εποχής» (προμετωπίδα θεολογικής Σχολής Πανεπ. Αθήνας)
Ο αγιος Συμεων ο νεος θεολογος λεει οτι ο λογος και το ρημα του Θεου ειναι αφραστα.Δεν μπορουν τελειως να εκφραστουν.Με αλλα λογια οι Αποκαλυψεις του Αγιου Πνευματος δεν μπορουν στην τελειοτητα να διατυπωθουν με ΄΄ρηματα΄΄ και ΄΄νοηματα΄΄.Ο π.Αθανασιος Γιεβιτς γραφει:΄΄Το κειμενο της Αποκαλυψεως δεν ειναι ‘πηγη’ της θεολογιας.Ειναι μονο η θεοπνευστη,ελλογη μαρτυρια περι του οραθεντος και βιωθεντος και γνωσθεντος,κατα το μετρο της πιστεως και δεκτικοτητος της ζωσης προσωπικοτητος η οποια περι αυτου μαρτυρει και των ζωντανων προσωπων στα οποια η μαρτυρια αυτη απευθυνεται΄΄__Ο Αρχιεπ.Σινα παρατηρει:η Αγια Γραφη γραφτηκε απο τους θεουμενους,στους οποιους αποκαλυφθηκε απο τον Θεο η ορθη πιστη__Η Π.Δ. περιεχει τις ενεργειες του Λογου προ της σαρκωσεως Του.Η Κ.Δ. περιεχει τις ενεργειες του Λογου υστερα απο τη σαρκωση Του,οπως επισης και τη διδασκαλια και τα θαυματα Του.___Μ’ολα αυτα φαινεται οτι η Αγια Γραφη δεν ειναι ο λογος του Θεου.Δεν ταυτιζεται ο λογος του Θεου πληρως με την Αγια Γραφη.Η Αγια Γραφη ειναι λογος,περι του λογου του Θεου,αφου ο λογος και το ρημα ειναι αυτη η ιδια η Αποκαλυψη και η Αποκαλυψη ειναι αδυνατον να εκφραστει τελειως.Η Αγια Γραφη δεν ειναι η Αποκαλυψη,αλλα λογος περι της Αποκαλυψεως.Δεν ειναι Πεντηκοστη,αλλα λογος περι της Πεντηκοστης.Βεβαιως η Αγια Γραφη περιλαμβανει΄΄ρηματα και νοηματα΄΄,αλλα η Αποκαλυψη που δεχεται καθε αγιος κατα τη θεωρια του Θεου,ειναι υπερτερα της Αγιας Γραφης.Το ιδιο γινεται και στους ορους των Οικουμενικων Συνοδων.Η Αγια Γραφη δεν ειναι πηγη της πιστεως,γιατι πηγη της πιστεως ειναι η εμπειρια και η Αποκαλυψη που δεχονται οι αγιοι και επομενως η Αγια Γραφη δεν μπορει να ερμηνευτει εξω απο την εμπειρια των θεουμενων αγιων,αυτων δηλαδη που εδεχθησαν και δεχονται στην προσωπικη τους ζωη την Αποκαλυψη και ετσι γνωρισαν ολα τα μυστηρια της Βασιλειας του Θεου.Αυτοι ειναι αξιοι και δεκτικοι της Αποκαλυψεως.[με αυτη την εννοια το ειπε ο Ναυπακτιας Ιεροθεος,αλλα ο καθενας βγαζει οτι συμπερασμα τον συμφερει,επισης εδω φαινεται και η εξηγηση που σου εδωσα για την παρανοηση των Εβραιων].
Δεν ειχα καμια αμφιβολια οτι τρεφεσαι με τις αλκοολικες φαντασιωσεις των ” Αγιων” χλευαστων του ελληνισμου που πηραν την σοφια των ελληνων και την μετετρεψαν σε σκοταδι που καιει τον εγκεφαλο σας 2000 χρονια τωρα. .Η Αγια Γραφη δεν ειναι πηγη της πιστεως, αλλα το μεγαλυτερο παραμυθι του κοσμου, και επειδη δεν μπορειτε να το φατε ωμο χρειαζεται και λιγο “αγιασμενο” γαρνιρισμα. Ας παρουμε μια τζουρα απο αγιασμενο γαρνιρισμα . Ο Χριστος συμφωνα με τις αλκοολικες φαντασιωσεις των ανωνυμων συγγραφεων των ευαγγελιων υποσχεθηκε οτι η 2η ελευση θα λαμβανε χωρα στην εποχη των μαθητων του.Και επειδη λοιπον ο καιρος περνουσε και πουθενα ο Χριστος συνήλθε λοιπόν η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος το 325 μ.Χ. στη Νίκαια και στην προσπάθειά της να διορθώσει την κατάσταση συνέταξε το «Σύμβολον της Πίστεως», στο οποίο αναφέρεται, ότι ο Ιησούς θα επανέλθει κάποτε, σε απροσδιόριστο όμως χρόνο στο μέλλον («πάλιν ερχόμενος μετά δόξης»). Αυτο θα πει δικε μου “αγιασμενο” γαρνιρισμα.χαχαχα [Η ανοησία είναι συνδεδεμένη μετά της καρδίας του παιδίου· η ράβδος της παιδείας θέλει αποχωρίσει αυτήν απ’ αυτού.Παροιμιες 22.15] Τις θελετε τις ξυλιες σας και εσεις. Μεγαλοσαυρος vs χριστιανισμου 31-0 Εχουν κοκκινισει τα μαγουλα σας απο τις φαπες.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%99%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D …..
Οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές της αρχαιότητας συμφωνούν ότι ο Ιησούς υπήρξε,[1][2][3] αλλά διαφωνούν ως προς την ιστορικότητα συγκεκριμένων επεισοδίων που περιγράφονται στις Βιβλικές αναφορές στον Ιησού,[4] και τα μόνα δύο γεγονότα που απολαμβάνουν “σχεδόν συνολικής αποδοχής” είναι ότι ο Ιησούς βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και σταυρώθηκε με διαταγή του Ρωμαίου Επάρχου Πόντιου Πιλάτου.[5][6][7] Μελετητές της Βίβλου και ιστορικοί της κλασσικής περιόδου θεωρούν τις θεωρίες περί μη-ύπαρξης του Ιησού ως ουσιαστικά αντικρουσμένες,[8][9][10] αν και υπάρχει ακόμα ζωντανή συζήτηση γύρω από τη φύση του, τις πράξεις του και τα αποφθέγματά του. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι ο Ιησούς ήταν ένας Γαλιλαίος Ιουδαίος ο οποίος γεννήθηκε μεταξύ του 7 και του 4 πΧ, στα τελευταία στάδια της ηγεμονίας του Βασιλιά Ηρώδη και πέθανε το 30 με 36 μΧ,[11][12][13] ότι έζησε στην Γαλιλαία και την Ιουδαία και δεν κήρυξε ή σπούδασε αλλού[14][15][16] και ότι μιλούσε τα Αραμαϊκά και ίσως λίγα Εβραϊκά και Ελληνικά.[17][18][19]
1. Ιώσηπος
Πρώτη μνημονεύουμε την μαρτυρία του Ιώσηπου η οποία αποτελεί και την αρχαιότερη περί του Ιησού μαρτυρία των μη Χριστιανών συγγραφέων Ο Ιώσηπος γεννήθηκε το 37 μ. Χ. και πέθανε μεταξύ του 94 και 100. Η πρώτη και μεγαλύτερη αναφορά, το λεγόμενο Testimonium Flavianum (δηλ. Μαρτυρία του Φλαβίου, TF για συντομία), είναι σημείο αμφιλεγόμενο από όσους επιθυμούν να συσκοτίσουν τη σημασία της. Στη συνέχεια θα δείξουμε γιατί τη θεωρούμε αξιόπιστη.
Την μαρτυρία αυτή αποτελεί ένα χωρίο του Ιώσηπου, στο οποίο εκφράζεται πλήρως η περί του Ιησού πίστη της πρώτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Νομίζει κανείς ότι αυτός που μας παρέχει την μαρτυρία αυτή δεν είναι κάποιος Ιουδαίος από τους μη πιστεύσαντες, αλλά μάλλον κάποιος Χριστιανός που αναγνωρίζει τον Εσταυρωμένο ως Χριστό και Σωτήρα. Ακριβώς γι’ αυτό και κατά τους τελευταίους αιώνες παρουσιάστηκαν αμφισβητήσεις και αμφιβολίες περί της γνησιότητας του χωρίου αυτού. Μολονότι το χωρίο εμπεριέχεται σε όλα τα χειρόγραφα της Ιουδαϊκής αρχαιολογίας του Ιώσηπου, που μας έχουν περισωθεί, εν τούτοις υπήρξαν πολλοί, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι αυτό αποτελεί παρεμβολή, που παρεισήχθηκε από χριστιανικό χέρι.
Αλλά το ότι μεν το χωρίο προστέθηκε ολόκληρο στο κείμενο του Ιώσηπου από ξένο χέρι αποτελεί υπόθεση αστήρικτη. Γιατί δεν εξηγείται, πως κατορθώθηκε να νοθευτούνε όλα τα χειρόγραφα και δεν περισώθηκε έστω και ένα, που να μαρτυρεί για την νοθεία που συντελέστηκε (Πρβλ. L. de Grandmaison Jesus-Christ, άρθρο στο A. d’ Ales, Dictionnaire Apologetique εκδ. δ’ 1924, τομ. ΙΙ στ.1296 υπσημείωση). Έπειτα ο Ιώσηπος μνημονεύει σε άλλα σημεία της Αρχαιολογίας του (XVIII 5, 2, XX 9, 1) τον θάνατο του Ιωάννη του βαπτιστού και την καταδίκη του Ιακώβου, του αδελφού “Ιησού του λεγομένου Χριστού”. Την αυθεντικότητα των χωρίων αυτών μόνο αυθαιρεσία υπερβαίνουσα κάθε μέτρο και όριο θα μπορούσε να αμφισβητήσει. Δεν εξηγείται λοιπόν, πως αυτός που μιλάει για τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, και που μνημονεύει και τον Ιησού τον λεγόμενο Χριστό, θα σιωπούσε ολότελα και δεν θα έκανε ειδικό λόγο για τον Ιησού.
Αφετέρου όμως προβάλλεται κατά της αυθεντικότητας της μαρτυρίας αυτής πρώτον μεν, ότι η φράση που υπάρχει σε αυτή “ο Χριστός ούτος ην” υποδηλώνει ότι ο Ιώσηπος πίστευε στην μεσσιανική ιδιότητα του Ιησού, γεγονός όμως που αντιλέγεται από τον Ωριγένη («Κατά Κέλσου» Ι, 47 και εις τον Ματθαίον Χ, 17), ο οποίος βεβαιώνει ρητά ότι ο Ιώσηπος δεν πίστευε, έπειτα δε, ότι κανείς από τους Χριστιανούς συγγραφείς δεν μνημονεύει την μαρτυρία αυτή, ούτε ο Ιουστίνος, ούτε ο Τερτυλλιανός, ούτε ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ούτε ο Ωριγένης, ενώ η σημασία της ως απολογητικό τεκμήριο θα ήταν ανυπολόγιστη. Ο πρώτος που την μνημονεύει είναι ο Ευσέβιος (Εκκλ. Ιστορ. Ι, 11).
Όσον δε αφορά στην παρατήρηση ότι η μαρτυρία αυτή αναφέρεται σε όλα τα περισωθέντα σε μας χειρόγραφα του Ιώσηπου, θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι κανένα από αυτά δεν ανάγεται σε χρόνους τόσο παλαιούς και ότι το συγκεκριμένο χωρίο δεν βρίσκεται στην ίδια θέση σε όλα τα χειρόγραφα. Από την άλλη, η πολιτική στάση την οποία έλαβε ο Ιώσηπος ο οποίος προσδέθηκε στο άρμα της Ρώμης και ο οποίος για τον λόγο αυτό αποφεύγει επιμελώς κάθε υπαινιγμό αναφερόμενο στις μεσσιανικές ελπίδες του Ισραήλ οι οποίες δημιουργούσαν εθνικά ιδεώδη αντιτιθέμενα στην κοσμοκρατορία της Ρώμης, εξηγεί πλήρως την επί του προσώπου του Χριστού σιγή του Ιώσηπου. (Περί της σιγής αυτής δες Pierre Batiffol, Les silence de Josephe στο Orpheus et l’ Evangile, Paris 1910, σελ. 4-24. Τους υπέρ και κατά της γνησιότητας του χωρίου λόγους δες στο Γρηγ. Παπαμιχαήλ, «Ο Ιησούς ως ιστορικόν πρόσωπον», εκδ. β’ Αθήναι 1923, σελ. 137-143. Τέλος την ποικίλη βιβλιογραφία, η οποία αποτελείται από την περί αυτού του χωρίου έρευνα και αμφισβήτηση καθώς και τους σχετικούς συγγραφείς, δες στο Hittinger, Apologetique σελ. 410-411). Την μεσάζουσα εν τούτοις γνώμη, σύμφωνα με την οποία στο χωρίο αυτό παρεισήχθησαν αργότερα από χριστιανικό χέρι κάποιες μικρές φράσεις, για λόγους εσωτερικούς δεν μπορούμε να την θεωρήσουμε απίθανη (G. M. Muller, Christusin Flavius Josephus β’ εκδ. 1895, σελ. 31-43).
Την γνησιότητα του χωρίου του Ιώσηπου υποστήριξε ο F. C. Burkitt σε μελέτη με τίτλο Josephus and Christ η οποία δημοσιεύτηκε στα Actes du IVe Congres international d’ Histoire des religions tenu a Leide du 9 au 13 Septembre 1912, Leide 1913. Την γνώμη του Burkitt υιοθέτησε και υποστήριξε ευφυώς ο A. Harnack (Der judische Geschichtsschreiber Josephus und Jesus Christus στην Internationale Monatschrift VII, 1913 σελ. 1037 και εξής), καθώς και ο W. Emery Barnes στην Contemporary Review του Ιανουαρίου του 1914. Μεταξύ των απεκδεχομένων την γνησιότητα ολοκλήρου του χωρίου συγκαταλέγονται ο Hettinger και ο Godet (Conferences Apologetiques III Les miracles σελ. 5). Ακόμη και ο Ρενάν δεν αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του χωρίου (Vie de Jesus σελ. X στην Εισαγωγή).
Στη συνέχεια, παραθέτουμε το χωρίο του Ιώσηπου, εγκλείοντας εντός αγκυλών τις φράσεις εκείνες που πιθανώς παρεισήχθησαν μεταγενεστέρως. Τα έντονα γράμματα δεν αμφισβητούνται από κανέναν σοβαρό ερευνητή:
“Γίγνεται δε κατά τούτον τον χρόνον Ιησούς, σοφός ανήρ [ει γε άνδρα αυτόν λέγειν χρη. Ήν γαρ παραδόξων έργων ποιητής, διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή ταληθή δεχομένων]. Και πολλούς μεν Ιουδαίους, πολλούς δε και από τού Ελληνικού επηγάγετο. [Ο Χριστός ούτος ην.] Και αυτόν, ενδείξει των πρώτων ανδρών παρ’ ημίν σταυρώ επιτετμηκότος Πιλάτου, ουκ επαύσατο οι το πρώτον αυτόν αγαπήσαντες. [εφάνη γαρ αυτοίς τρίτην έχων ημέραν πάλιν ζων, των θείων προφητών ταυτά τε και άλλα μύρια θαυμάσια περί αυτού ειρηκότων.] εισέτι τε νυν τών Χριστιανών από τούδε ωνομασμένων ουκ επέλιπε το φύλον” (Ιουδαϊκές Αρχαιότητες XVIII 3, 3).
Ακολουθεί ελεύθερη μετάφραση, μόνο των σημείων που δεν αμφισβητούνται:
“Εκείνο το καιρό ήταν ένας σοφός άνδρας ο Ιησούς. Και πολλοί από τους Ιουδαίους και από τα άλλα έθνη τον ακολούθησαν. Ο Πιλάτος τον καταδίκασε να σταυρωθεί και να πεθάνει, καθ’ υπόδειξιν ανδρών δικών μας εξουσίας, αλλά εκείνοι που τον αγάπησαν από την αρχή, δεν σταμάτησαν. Από τότε, δεν έπαψε η γενιά αυτών των ονομασμένων Χριστιανών”.
Και η ίδια μαρτυρία του Ιώσηπου από το Kitab al – ‘Unwan (Βιβλίο του Τίτλου), ιστορία του κόσμου από τη Δημιουργία μέχρι το έτος 941/942μ.Χ., αντιγραμμένο από τον Αγάπιο, άραβα Χριστιανό επίσκοπο Ιεραπόλεως του 10ου αιώνα. Είναι πιο μετριοπαθές κείμενο. Σε μετάφραση από τα Αραβικά στα νέα ελληνικά:
“Εκείνο το καιρό ήταν ένας σοφός που ονομαζόταν Ιησούς. Και η συμπεριφορά του ήταν καλή, και ήταν γνωστός ως άνθρωπος αρετής. Και πολλοί από τους Ιουδαίους και από τα άλλα έθνη έγιναν μαθητές του. Ο Πιλάτος τον καταδίκασε να σταυρωθεί και να πεθάνει. Και εκείνοι που έγιναν μαθητές του δεν εγκατέλειψαν τη διδασκαλία του. Αφηγήθηκαν ότι εκείνος εμφανίσθηκε σε αυτούς μετά τη σταύρωσή του και ότι ήταν ζωντανός. Άρα, ίσως να ήταν ο Μεσσίας για τον οποίο οι προφήτες είπαν θαύματα”.
Ας συνοψίσουμε τα επιχειρήματα:
α) Το TF βρίσκεται σε κάθε διασωζόμενο χειρόγραφο των Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων, όπως στον Αμβροσιανό Κώδικα (11ος αι.), στο Βατικανό Κώδικα (14ος αι.) και στο Μαρκιανό Κώδικα (15ος αι.). Για να θεωρήσουμε ότι ολόκληρη η μαρτυρία είναι πλαστή, πρέπει να υποθέσουμε ότι ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα αρχαία χειρόγραφα του Ιώσηπου (που υποτίθεται ότι αρχικά δεν ανέφεραν τον Χριστό) ήταν στα χέρια Χριστιανών και μάλιστα ΨΕΥΤΩΝ, οι οποίοι τα αντέγραψαν βάζοντας και τη μαρτυρία.
β) Το TF αναφέρεται αρχικά από τον Ευσέβιο (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.11, Demonstratio Evangelicum 3.5). Επίσης αναφέρεται από τον Σωζόμενο (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.1), τον Νικηφόρο (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.39), τον άγιο Ιερώνυμο (De Viris Illustribus 13, Catal. Script. Eccles. 8), τον άγιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη (Επιστ. 6.225), τον άγιο Αμβρόσιο, τον Κασσιόδωρο, κ.ά. Φαίνεται πως δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ αμφιβολία για την γνησιότητά του τον καιρό αυτών των πολυγραφότατων συγγραφέων.
γ) Γεννιέται όμως σε αρκετούς μας η ερώτηση: Γιατί δεν αναφέρουν τίποτε για το TF οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς προ του Ευσεβίου, όπως ο Ιουστίνος, ο Ωριγένης, κ.ά; Η απάντηση είναι απλή: ΚΑΝΕΙΣ πολέμιος του Χριστιανισμού κατά τους πρώτους χρόνους της Εκκλησίας δεν αμφισβήτησε την ιστορικότητα του Χριστού, ώστε να πρέπει να την υποστηρίξουν οι αρχαίοι απολογητές.
δ) Πολλοί όμως, ακόμη και χριστιανοί, δεν θεωρούν τον Ευσέβιο Παμφίλου, επίσκοπο Καισάρειας, πολύ αξιόπιστη πηγή. Σκέφτονται: Ο Ευσέβιος στην Εκκλησιαστική Ιστορία του είναι βέβαιος για το ότι ο Χριστός και ο βασιλιάς της Εδέσσης Άγβαρος είχαν “υποτιθέμενη” αλληλογραφία, την οποία κανείς άλλος δεν αναφέρει. Κατ’ αυτούς είναι ξεκάθαρο πως του άρεσε να πλάθει φανταστικά κείμενα για να πείσει τους άλλους ότι ο Χριστός ήταν ιστορικός.
Κατ’ αρχάς, η Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου ΔΕΝ είναι απολογία, αλλά η πρώτη Εκκλησιαστική Ιστορία που γράφτηκε. Δηλαδή δεν παραθέτει κείμενα για να μας πείσει για κάτι, αλλά απλώς συλλέγει όσες πληροφορίες μπορεί, σχετικά με την Εκκλησία, και φυσικά τον ιδρυτή της το Χριστό. Επίσης, υπάρχουν συγκλονιστικά στοιχεία για την αλληλογραφία του Χριστού με τον Άγβαρο καθώς και για το Άγιο Μανδήλιο (βλ. Άγγελου Π. Σακκέτου, ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ – ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ σ. 501-534 και 584-591)!!!
ε) Ένα γελοίο επιχείρημα κάποιων είναι ότι η θέση του TF στο κείμενο δεν είναι σίγουρη, εφόσον ο Ευσέβιος (Εκκλησιαστική Ιστορία 2.6) την τοποθετεί πριν τις σημειώσεις του Ιώσηπου που αφορούν τον Πόντιο Πιλάτο, ενώ σήμερα αυτή η παράγραφος είναι μετά απ’ αυτές τις σημειώσεις.
Αυτό είναι ΨΕΜΑ. Στο χωρίο αυτό του Ευσεβίου δεν αναφέρεται καν το TF, αλλά μια αναφορά του Ιώσηπου στο Πιλάτο από το Περί του Ιουδαϊκού πολέμου.
ς) Ο Ευσέβιος αναφέρει ότι ο Ιώσηπος γράφει για το Χριστό μετά από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.11), ενώ στο κείμενο των Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων, πρώτα αναφέρεται ο Χριστός (18.3.3) και μετά ο Ιωάννης ο Βαπτιστής (18.5.2). Άρα, όπως πιστεύουν οι πολέμιοι της ιστορικότητας του Χριστού, το TF πλαστογραφήθηκε από χριστιανούς και μπήκε σε μερικά χειρόγραφα μετά το χωρίο που αναφέρει τον Ιωάννη. Όμως, πρέπει να έχουμε αυτή την αναφορά από τον Ευσέβιο στην αρχαία ελληνική για να καταλάβουμε ακριβώς τι εννοεί. Ίσως ο Ευσέβιος εννοεί πως ο Ιώσηπος ΠΕΡΑ από το ότι αναφέρει τον Ιωάννη τον ΠΡΟΔΡΟΜΟ του Χριστού, αναφέρει και τον Χριστό.
ζ) Κάποιοι πιστεύουν ότι η παρουσίαση του Χριστού στο TF είναι ιδιαίτερα σύντομη για τον Ιώσηπο. Για παράδειγμα, ο Ιώσηπος αφιερώνει πάνω από διπλάσιο χώρο για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Δεν έχει κάποια σπουδαία βαρύτητα ως επιχείρημα. Ο καθηγητής Sanders γράφει για το TF: “the best objective evidence of the importance of Jesus during his own lifetime. The gospels create the impression that the entire populace was vitally interested in Jesus and what happened to him. Certainly he did attract attention. But if we measure the general impact of prophetic figures by the degree of disturbance they caused, we shall conclude that Jesus was less important in the eyes of most of his contemporaries than were John the Baptist …” (pp.50-51). Ας μην ξεχνάμε πως το ότι για τη πλειοψηφία των Ιουδαίων, ο Χριστός ήταν ένας ασήμαντος κατάδικος (όπως ήταν λ.χ. οι κοινοί ληστές).
η) Ένας χριστιανός συγγραφέας ποτέ δεν θα έγραφε για τον Θεό του ένα κειμενάκι και πολύ μικρότερο από εκείνο που αφορά τον Πρόδρομό Του Ιωάννη, που όπως ο ίδιος ο Ιωάννης έλεγε, δεν ήταν άξιος να λύσει ούτε τα σανδάλια Του.
θ) Συχνά θεωρείται ότι η φράση “εισέτι τε νυν των Χριστιανών από τούδε ωνομασμένων ουκ επέλιπε το φύλον”, που είναι στο τέλος του TF, δείχνει ότι γράφτηκε από κάποιον που έγραψε σε χρονική περίοδο πολύ μεγάλη από εκείνη στην οποία έζησε ο Ιησούς Χριστός στη γη, μάλλον από τον ίδιο τον Ευσέβιο. Όμως, αν λάβουμε υπόψη ότι οι πιστοί κάθε ψευτομεσσία διασκορπίζονταν πάρα πολύ γρήγορα, όπως λέει ξεκάθαρα και ο Γαμαλιήλ (Πράξεις ε’/5 35-39), καταλαβαίνουμε ότι ήταν ασυνήθιστο η πίστη σε κάποιον που θεωρούνταν ψευτομεσσίας από τους ιουδαίους να επιζήσει μερικές δεκαετίες (ο Ιώσηπος συνέγραψε τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες γύρω στο 93 μ.Χ.)!
ι) Κάποιοι κριτικοί ισχυρίζονται ότι το TF είναι εκτός θέματος. Για να ιδούμε, όμως. Το κεφάλαιο 3, όπου βρίσκεται η μαρτυρία ξεκινά με διαμάχες των εβραίων με το Πόντιο Πιλάτο (18.3.1), συνεχίζει με τη κατάχρηση χρημάτων του Ναού από το Πόντιο Πιλάτο (18.3.2), με το Χριστό, ο οποίος καταδικάστηκε από το Πόντιο Πιλάτο (18.3.3), με ένα σκάνδαλο στο ναό της Ίσιδος στη Ρώμη (18.3.4) και τελειώνει με ένα άλλο σκάνδαλο στη Ρώμη, που κατέληξε σε εξορία εβραίων από εκεί (18.3.5). Ποια παράγραφος είναι εκτός, άραγε; Σίγουρα όχι αυτή που μιλάει για το Χριστό.
ια)Ένας άθεος που σε πολλές περιπτώσεις έχει αποδειχτεί “αδιάβαστος”, ο βρετανός Steven Carr, προσπαθεί να δείξει ότι δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε ούτε καν τον Αγάπιο, γιατί (όπως λέει) ο Αγάπιος παραθέτει το TF από μνήμης, και όχι όπως γράφτηκε στη πραγματικότητα. Όμως πώς μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο Αγάπιος γράφει από μνήμης το κείμενο που υποτίθεται ότι συνέθεσε ο χριστιανός Ευσέβιος; Αν πράγματι είναι έτσι, πώς γίνεται έτσι τυχαία να μην αναφέρει ο Αγάπιος καμιά από τις φράσεις υπό αμφισβήτηση που βρίσκονται στο TF; Ξέρουμε ότι οι Άραβες ήταν τρομερά μορφωμένοι και μελετούσαν και αντέγραφαν πάρα πολύ τα αρχαία έργα. Έτσι, μπορούμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι οι Άραβες είχαν στη διάθεσή τους τα πρώτα χειρόγραφα των Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων και τα αντέγραφαν. Έτσι το TF έφτασε μέχρι τον Αγάπιο.
ιβ) Ίσως κάποιοι να πουν ότι είναι παράξενο που ο Ιώσηπος γράφει για πως ο ρωμαίος Πιλάτος καταδίκασε τον Χριστό, χωρίς να δικαιολογεί το Πιλάτο, εκθέτοντας έτσι τους Ρωμαίους.
Όμως δεν είναι αυτή η πρώτη φορά που αποκαλύπτει όσα άσχημα έκανε ο Πιλάτος ή άλλοι ρωμαίοι! Για παράδειγμα, στο ίδιο κεφάλαιο με το TF και στο επόμενο (δηλαδή στα κεφάλαια 3 και 4 του 18ου βιβλίου), αναφέρονται πολλά αρνητικά για το Πόντιο Πιλάτο, σφαγές κλπ. Η αναφορά στη καταδίκη του Χριστού δεν αλλάζει και πολύ το τοπίο.
ιγ) Ένα επιχείρημα κάποιων είναι το εξής: Ακόμη κι αν οι μαρτυρίες του Ιώσηπου είναι αυθεντικές, είναι πολύ μεταγενέστερες του Χριστού, άρα μη αξιόπιστες.
Αυτό το επιχείρημα δεν είναι λογικό. Εάν ήταν έτσι τα πράγματα, θα έπρεπε να απορρίψουμε τεράστιο μέρος της αρχαίας ιστορίας, καθώς δεν είναι ΟΛΟΙ οι μεγάλοι ιστορικοί αυτόπτες μάρτυρες ΟΛΩΝ των γεγονότων! Για παράδειγμα, όπως ο Harris σημειώνει, οι καλύτερες αναφορές που διαθέτουμε για τον αυτοκράτορα Τιβέριο (14-37μ.Χ.) προέρχονται από ιστορικούς αρκετά μεταγενέστερους, τον Τάκιτο (περ.115μ.Χ.), τον Σουετώνιο (περ.120μ.Χ.) και τον Δίωνα Κάσσιο (230μ.Χ.). Έτσι, δεν μπορούμε να αμφισβητούμε την αξιοπιστία του Ιώσηπου με βάση τη χρονολογία που συνέγραψε τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες.
Έτσι λοιπόν ο Ιώσηπος σε συνδυασμό και με άλλα δύο χωρία της Αρχαιολογίας του, δεν επιβεβαιώνει απλώς την ιστορική ύπαρξη του Ιησού Χριστού, αλλά και επιβεβαιώνει και άλλα κεντρικά σημεία της ευαγγελικής ιστορίας, την ιστορική δηλαδή ύπαρξη του Ιωάννη “του επικαλουμένου Βαπτιστού” και τον από τον Ηρώδη μαρτυρικό θάνατό του, καθώς και την ιστορική ύπαρξη του Ιακώβου του αδελφοθέου, τον οποίον η ιστορία της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας τον παρουσιάζει ως έναν από τους βασικούς στύλους της. Αλλά και αν ακόμη δεν θέλαμε να λάβουμε καθόλου υπ’ όψιν μας το περί Ιησού Χριστού ειδικό χωρίο του Ιώσηπου, θα αρκούσαν τα περί Ιωάννου και Ιακώβου χωρία για να χρησιμεύσουν ως έμμεση μαρτυρία και περί του Χριστού και των Μεσσιανικών του αξιώσεων.
Ο εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος (Josephus) έζησε από το 38 – 107 μ.α.χ.χ. (μετά την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης) και έγραψε δύο σημαντικά έργα: «Περί του Ιουδαϊκού πολέμου» και «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία». Στο δεύτερο έργο του, (βιβλίο 18, κεφ. 3), ο Ιησούς αναφέρεται σε μία μόνο παράγραφο ως εξής (Flavium Testamentum):«Περίπου εκείνη την εποχή ζούσε ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος, αν κάποιος μπορεί να τον πει άνθρωπο, καθώς είχε πετύχει θαυμαστά κατορθώματα και ήταν ο δάσκαλος πολλών ανθρώπων που διψούσαν για καινοτομίες. Πήρε με το μέρος του πολλούς από τους Εβραίους, αλλά και πολλούς από τους Έλληνες. Ήταν ο Μεσσίας. Όταν ο Πιλάτος τον κατεδίκασε στον σταυρό, μετά από κατηγορία των αρχών μας (των Ιουδαίων), αυτοί που τον αγάπησαν από την αρχή δεν σταμάτησαν να είναι προσκολλημένοι σ’ αυτόν. Την τρίτη ημέρα εμφανίσθηκε σ’ αυτούς επανερχόμενος στη ζωή, καθώς οι ιερές προφητείες είχαν προείπει γι’ αυτό και για μυριάδες άλλα θαυμαστά πράγματα που αφορούσαν αυτόν. Και η φυλή (ομάδα) των χριστιανών, όπως ονομάσθηκαν μετά απ’ αυτόν, δεν έχει εξαφανισθεί μέχρι σήμερα».Ωστόσο, η παραπάνω παράγραφος θεωρείται ως μεταγενέστερη προσθήκη που έγινε κατά την αντιγραφή του έργου του, επειδή:1. Η παραπάνω παράγραφος είναι άγνωστη (δεν αναφέρεται) από κανέναν χριστιανό απολογητή του 2ου αιώνα μ.α.χ.χ. (Τερτυλλιανός, Ωριγένης, Ιουστίνος), ενώ αναφέρεται για πρώτη φορά από τον χριστιανό απολογητή, πατέρα της εκκλησιαστικής ιστορίας, Ευσέβιο Καισαρείας τον 3ο αιώνα μ.α.χ.χ. Έτσι, η «παρεμβολή» αυτής της παραγράφου τοποθετείται μεταξύ 2ου – 3ου αιώνα μ.α.χ.χ. (για την ακρίβεια πιστεύεται ότι την έκανε ο Ευσέβιος).2. Ο χριστιανός απολογητής Ωριγένης αναφέρει ότι ο Φλάβιος Ιώσηπος ΔΕΝ αναγνώριζε τον Ιησού σαν Μεσσία, αν και στην εξεταζόμενη παράγραφο υπάρχει η φράση «Ήταν ο Μεσσίας» («Κατά Κέλσου», Ι,47).3. Ο Ιώσηπος ήταν περιγραφικότατος για τις υπόλοιπες και μάλιστα ασήμαντες προσωπικότητες της εποχής που περιγράφει στο έργο του και για τον λεγόμενο Ιησού αφιερώνει μία μόνον παράγραφο.4. Ο Ιώσηπος ήταν φαρισαίος. Ένας φαρισαίος δεν ήταν δυνατόν να αναγνωρίσει σ’ έναν άνθρωπο, που καταδικάσθηκε για παράβαση του Μωσαϊκού Νόμου, τον Μεσσία.5. Η θέση της παραγράφου στο κείμενο δεν είναι σίγουρη. Ο Ευσέβιος Καισαρείας («Εκκλησιαστική Ιστορία», ΙΙ, vi) την τοποθετεί πριν τις σημειώσεις του Ιωσήπου που αφορούν τον Πόντιο Πιλάτο, ενώ σήμερα αυτή η παράγραφος είναι μετά απ’ αυτές τις σημειώσεις.Αξίζει να σημειωθεί ότι επιφανείς χριστιανοί απολογητές (όπως ο καθηγητής Αγουρίδης) ΔΕΝ δέχονται την παραπάνω παράγραφο ως ιστορική απόδειξη, καθώς είναι πασιφανέστατη η πλαστότητά της.Μία δεύτερη παράγραφος (και τελευταία) που υπάρχει στο ίδιο έργο του Ιωσήπου και μπορεί να σχετίζεται με το θέμα, (βιβλίο 20, κεφ. 8) είναι:
«…έτσι αυτός (ο Άννας, γιος του Άννα του ανωτάτου ιερέα) κάλεσε το δικαστήριο των Σανχεντρίν και έφερε ενώπιον του τον αδελφό τού Ιησού, που λεγόταν Χριστός και του οποίου το όνομα ήταν Ιάκωβος και μερικούς άλλους (ή κάποιους από τους συντρόφους του) και όταν κατασκεύασε κάποια κατηγορία εναντίον τους, του παρέδωσε προς λιθοβολισμό».Και αυτή η παράγραφος θεωρείται ως μεταγενέστερη προσθήκη – αλλά πολύ πιο πριν από την πρώτη παράγραφο, καθώς σ’ αυτήν αναφέρεται ο Ωριγένης, ενώ στην πρώτη και σημαντικότερη όχι – επειδή:1. Δεν αναφέρονται τα ονόματα των υπολοίπων που υποτίθεται εμφανίσθηκαν στο δικαστήριο (θυμηθείτε ότι ο Ιώσηπος είναι λεπτομερέστατος στο έργο του). Γενικά η παράγραφος δείχνει να είναι «γραμμένη στο πόδι και φευγαλέα».2. Από μόνη της, η παράγραφος δεν στέκεται, καθώς η ιστορική αναφορά σ’ ένα σημαντικό πρόσωπο είναι πάντοτε ευθεία κι όχι έμμεση. Φαντασθείτε για παράδειγμα, ένας ιστορικός να έκανε αναφορά όχι άμεσα στον Ναπολέοντα, αλλά έμμεσα μέσω της Ιωσηφίνας. Έτσι, η απόρριψη της πρώτης παραγράφου, οδηγεί αναγκαστικά και στην απόρριψη αυτής.
Για να λες οτι η παραγραφος αυτη ειναι μεταγενεστερη προσθηκη απο χριστιανους,σημαινει οτι υπαρχει αντιγραφο που δεν την εχει;Η οι χριστιανοι πλαστογραφησαν καθε αντιγραφο του Ιωσηπου και δεν υπαρχει κανενα αυθεντικο;Παρουσιασε μας καποιο αντιγραφο που δεν εχει αυτη την παραγραφο,αλλιως σταματα να λες οτι ειναι πλαστη.
Δεν υπαρχουν μεγαλυτεροι πλαστογραφοι απο τους χριστιανους. Η απάτη του υποτιθέμενου «χρησμού» της Πυθίας προς τον Ιουλιανό Εφευρέθηκε από τον Βυζαντινό χρονογράφο Γ. Κεδρηνό 700 χρόνια αργότερα![Πείτε στον βασιλιά, ότι στο χώμα κείτεται ο έντεχνος αυλός, ο Φοίβος δεν έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα. Χάθηκε και το νερό που μιλούσε] Ο «χρησμός» εφευρέθηκε και καταγράφηκε από τον Βυζαντινό χρονογράφο Γεώργιο Κεδρηνό τον 11ο αιώνα, δηλαδή 700 χρόνια αργότερα!!! Φαίνεται πως ακόμη και τον 11ο αιώνα, παρά τις καταστροφές, διώξεις, λεηλασίες, σφαγές τόσων αιώνων, οι χριστιανοί δεν είχαν εξαφανίσει τους Εθνικούς. Η Ελληνική ψυχή ήταν ακόμα ζωντανή.Ένα άλλο δεδομένο πάντως που δεν θα πρέπει να διαφεύγει από κανέναν λογικό άνθρωπο είναι επίσης το εξής: Οι χριστιανοί πρέσβευαν με πάθος πως τάχα η Μαντική Τέχνη των προγόνων μας ήταν μία «πλάνη». Παρόλα ταύτα, εκτός από τους απηνείς διωγμούς που οργάνωσαν επί αιώνες για να ξηλώσουν από προσώπου γης αυτή την «πλάνη», προσέδωσαν μέσω του Κεδρηνού σε αυτά τα υποτιθέμενα «τελευταία» «λόγια» της Πυθίας μεγάλη εγκυρότητα και βαρύτητα και τα χρησιμοποίησαν ως τρανταχτό τάχα επιχείρημα κατά των Εθνικών, επί αιώνες.Επειδή λοιπόν και εμείς, ως Έλληνες κανονικοί, μάθαμε να αναλύουμε τον Κόσμο λογικά, θα ήθελα κάπου εδώ να θέσω σε πάντα ενδιαφερόμενο τον παρακάτω προβληματισμό: Έστω ότι ο Χριστιανισμός δέχεται ειλικρινά την αλήθεια και βαρύτητα του εν λόγω «χρησμού». Τότε οφείλει να δέχεται και την σοβαρότητα και βαρύτητα ΟΛΩΝ των χρησμών που έδινε η Πυθία, γιατί είναι μάλλον παράλογο να χρησμοδότησε αυτή σε διάρκεια τριών περίπου χιλιετιών μία μόνο φορά σωστά, και αυτήν στον Ιουλιανό. Έστω ότι ο Χριστιανισμός δεν δέχεται την αλήθεια και βαρύτητα κάθε χρησμού της Πυθίας. Άρα και ο «χρησμός» που υποτίθεται ότι αυτή έδωσε στον Ιουλιανό, είναι λανθασμένος. Άρα και ο Φοίβος έχει καλύβην και μάντιδα δάφνην!Και έρχεται στη Λογική Επιστήμη η Ιστορική Επιστήμη να προσθέσει και αυτή το στοιχείο ότι ούτε το Μαντείο χρησμοδοτούσε επί Ιουλιανού, ούτε κανείς ήξερε για τέτοιον «χρησμό» έως τον 11ο αιώνα !!!
Γιατί, υποστήριξε κανείς ότι η Πυθία δεν έδινε και σωστούς χρησμούς; Την προέλευση αυτών των χρησμών αμφισβητεί ή Ορθοδοξία.
2. Μαρτυρία Πόντιου Πιλάτου……
Ο Ιουστίνος και ο Τερτυλλιανός βεβαιώνουν, ότι υπήρχαν στα αρχεία της Ρώμης δύο επίσημες εκθέσεις του Ποντίου Πιλάτου στον αυτοκράτορα Τιβέριο, στις οποίες αναφερόταν στα της καταδίκης και σταυρώσεως του Ιησού Χριστού οιοποίες φαίνεται να έχουν χαθεί σήμερα. Ο άγιος μάρτυρας Ιουστίνος αναφέρει δυο φορές με σιγουριά τα γραπτά του Πιλάτου περί Χριστού (Α’ Απολογία 35 και 48), καθώς και ο Τερτυλλιανός (Apologeticum 5 και 21, 24). Οι μαρτυρίες δυο πατέρων που έζησαν τόσο κοντά στα γεγονότα αυτά και που τα έγραφαν αυτά σε περίοδο διωγμών, απευθυνόμενοι προς ειδωλολάτρες, έχουν σπουδαίο βάρος. Μάλιστα, φαίνεται πως κάποια στιγμή τα γραπτά του Πιλάτου πλαστογραφήθηκαν με αποτέλεσμα να είναι βλάσφημα, αν πιστέψουμε τον Ευσέβιο (Εκκλησιαστική Ιστορία 9.5.1). Τέλος, τα γραπτά του Πιλάτου αναφέρονται και από τον άγιο Επιφάνιο (Αιρέσεις 50.1). Πάντως τα έγγραφα αυτά, πρέπει να διακριθούν από τα απόκρυφα με τίτλο “Acta Pilati” και “Επιστολή Πιλάτου προς αυτοκράτορα Κλαύδιο” τα οποία κυκλοφόρησαν αργότερα και αποτελούν ψευδεπίγραφες συγγραφές στις οποίες εκδηλώνεται απλά απόπειρα να ανασυντεθούν τα αρχικά έγγραφα. (Πρβλ. Brunet, Les evangiles apocryphes traduits et annotes εκδ. β’ σελ. 215-273. Tishendorf, Evangelia apocrypha, 1853 σελ. 413-426? Thilo, Codex apocryphus Novi Testamenti, τομ. Α’ σελ. 801-803).
Γνωρίζουμε πως οι έπαρχοι περιοχών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έγραφαν συχνά στον αυτοκράτορα για τα ζητήματα που απασχολούσαν τις περιοχές τους. Το ίδιο έκανε και ο Πλίνιος ο Νεώτερος, έπαρχος της Βιθυνίας, προς το Τραϊανό. Εξάλλου, είναι τυχαίο που ούτε ο Πιλάτος ούτε ο Τιβέριος εδίωξαν τους Χριστιανούς; Μήπως έπαιξαν κάποιο ρόλο τα όσα είδε ο Πιλάτος που τα έγραψε στο Τιβέριο;
Ναι δυο χριστιανοι 100 και πλεον χρονια μχ ειδαν λεει τις επιστολες του Ποντιου Πιλατου. Ωραια ανεκδοτα αυτα.
Ενώ τα δικά σας είναι σοβαρότερα; Όπως αυτό με τον Σουετώνιο; Έγραψε, λέει, για κάποιον Χρηστό κι όχι για τον Χριστό. Οπότε πρόκειται για άλλο πρόσωπο. Δεν πείθετε ούτε τον εαυτό σας.
Ένα ακόμα επιχείρημα που υποστηρίζει πως ο εν λόγω “Chrestus” δεν ήταν ο Χριστός, αναφέρει πως ο Σουητώνιος ονομάζει Εβραίους και όχι Χριστιανούς τους υποστηρικτές του “Chrestus”, ενώ στον “Βίο του Νέρωνα”, σε κάποιο άλλο περιστατικό, αναφέρει τους Χριστιανούς με το όνομα τους https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%99%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D Ποια δικα μας ρε κακομοιρικα ? Εχετε γινει ρεζιλι ολοι σας ..
Ντόκτορ, θέλω να μου πεις ποιοί σκλάβοι ονομάζονταν Χρήστος και ποιος ιστορικός αναφέρθηκε σε αυτούς.
3. Μαρτυρία Θαλλού………
Ο Θαλλός ένας απελεύθερος Σαμαρείτης επί Αυτοκράτορος Τιβέριου ήταν εθνικός ιστορικός της Μέσης Ανατολής που έζησε τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Έγραψε την Ιστορία της Ελλάδος και της Ασίας περί το 52 μ.Χ. Σ’ αυτό το έργο του αναφέρει και μια έκλειψη ηλίου. Το 221 μ.Χ., ένας Χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Θαλλός, στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου». Τα έργα του δεν έχουν διασωθεί, αλλά υπάρχουν πολλές αναφορές σε αυτόν:
Ο Φλάβιος Ιώσηπος (37-100μ.Χ.) αναφέρει ένα Θαλλό, πλούσιο απελεύθερο του αυτοκράτορα που δάνεισε ένα εκατομμύριο δραχμές στον Ηρώδη Αγρίππα (Ιουδαϊκές Αρχαιότητες 18.6.4). Δεν είναι πάντως σίγουρο εάν ο Θαλλός αυτός είναι ο ιστορικός. Πολλοί υποστηρίζουν ότι κανένα χειρόγραφο του Ιώσηπου δεν έγραφε ΘΑΛΛΟΣ αλλά όλα έγραφαν ΑΛΛΟΣ. Το Θ στο ΑΛΛΟΣ το έβαλε ένας μελετητής ονόματι Hudson το 1720, λέγοντας, “I put ‘Thallos’ in place of ‘allos’ by conjecture, as he is attested to have been among the freedmen of Tiberius, going by the inscriptions of Gruter” (p. 810, translated from Hudson’s Latin). Δηλαδή, ο Hudson δεν άλλαξε τον ΑΛΛΟΣ από βίτσιο, αλλά είχε ο ίδιος μια πηγή σύμφωνα με την οποία ο Θαλλός ήταν απελεύθερος του Τιβερίου! Φαίνεται γυρνάει μπούμερανγκ το “επιχείρημα” των εχθρών της Εκκλησίας!!!
Ο άγιος μάρτυρας Ιουστίνος (100-165 μ.Χ.), αναφέρει ότι ο Θαλλός μαζί με άλλους σημαντικούς συγγραφείς όπως ο Φίλων ο Ιουδαίος και ο Ιώσηπος, μαρτυρούν την αρχαιότητα του προφήτη Μωυσή (Λόγος Προτρεπτικός προς Έλληνας 9).
Ο Θεόφιλος επίσκοπος Αντιοχείας (έγραψε γύρω στο 180 μ.Χ.) αναφέρει πως ο Θαλλός γράφει για τον Βήλο, βασιλιά της Ασσυρίας και τον Κρόνο (Προς Αυτόλυκον Γ’ 29).
Ο Τερτυλλιανός (160-220 μ.Χ.), αναφέρει ότι ο Θαλλός, μαζί με το Διόδωρο και άλλους, γράφει πως ο Κρόνος δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος (Απολογητικός 10). Παρακάτω αναφέρει πάλι τον Θαλλό μαζί με άλλους όπως τον Απίωνα, και τον κριτικό τους τον Ιώσηπο (Απολογητικός 19)!
Ο Ιούλιος Αφρικανός (έγραψε γύρω στο 221μ.Χ.), πατέρας της χριστιανικής χρονικογραφίας, αναφέρει πως ο Θαλλός έγραψε για την άνοδο του Κύρου, όπως και ο Διόδωρος, ο Πολύβιος, κ.ά. (Χρονικά XXX.2). Επίσης, αναφέρει ότι ο Θαλλός ασχολήθηκε με την ιστορία της Συρίας (Χρονικά XXX.3).
Ο Μινούκιος Φήλιξ (3ος αι.) αναφέρει ότι ο Θαλλός, μαζί με το Διόδωρο και άλλους, γράφει ότι ο Κρόνος ήταν άνθρωπος (Οκτάβιος 22).
Ο Λακτάντιος (240-320), ο “Χριστιανός Κικέρων”, αναφέρει ότι ο Θαλλός γράφει πως ο Βήλος, βασιλιάς της Ασσυρίας, ήταν 322 χρόνια πριν το Τρωικό πόλεμο (Επιτομή των Θείων Διδασκαλιών 24).
Γιατί όμως παρέθεσα τις αναφορές αυτές; Για να δείξω:
α) Ότι ο Θαλλός ήταν σύγχρονος του Ιησού Χριστού, εφόσον βλέπουμε ότι ήταν ήδη γνωστός κατά την εποχή του Ιουστίνου και του Θεόφιλου (2ος αι.) και ότι είχε γράψει γι’ αυτόν ο Ιώσηπος πιθανά στις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες και σε άλλα έργα που δεν έχουν διασωθεί (σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό).
β) Ότι ζούσε στην ίδια περιοχή με το Χριστό, εφόσον μάλλον ο Ιώσηπος το αναφέρει και επειδή τα έργα του έχουν σχέση με τη Μέση Ανατολή (Ασσυρία, Μωυσής κλπ.).
γ) Ότι ήταν σπουδαίος ιστορικός, αφού αναφέρεται τόσες φορές και μαζί με άλλους σπουδαιότατους όπως ο Πολύβιος, ο Διόδωρος ο Σικελός, ο Φίλων ο Ιουδαίος και ο Φλάβιος Ιώσηπος. Άρα ήταν έμπιστος και γνωστός ιστορικός.
Και τώρα σχετικά με τη μαρτυρία, η οποία περισώθηκε από τον Ιούλιο Αφρικανό (221μ.Χ.):”…Σε όλο το κόσμο κυριάρχησε ένα φοβερό σκοτάδι, και οι πέτρες έπεσαν από σεισμό, και πολλά μέρη στην Ιουδαία και σε άλλες επαρχίες έπεσαν κάτω. Τούτον το σκότος ο Θαλλός, στο τρίτο βιβλίο των Ιστοριών του, το εξηγεί ως έκλειψη του ηλίου, πράγμα παράλογο κατά τη γνώμη μου. Καθώς οι Ιουδαίοι εορτάζουν το Πάσχα τη 14η μέρα σύμφωνα με τη σελήνη, και η σταύρωση του Σωτήρα μας πέφτει την ημέρα πριν το Πάσχα, και μια έκλειψη του ηλίου παίρνει μέρος μόνον όταν η σελήνη έρχεται κάτω από τον ήλιο…”(Χρονικά XVIII, 1)
Ας παρατηρήσουμε μερικά πράγματα από το παραπάνω απόσπασμα:
1) Ο Αφρικανός γράφει το παραπάνω απόσπασμα για να αντικρούσει αυτά που είχε γράψει ο Θαλλός. Είναι παράλογο να έπλαθε ο ίδιος ένα φανταστικό κείμενο μόνο και μόνο για να παιδευτεί να το αντικρούσει.
2) Ο Ιούλιος Αφρικανός μας δίνει και βιβλιογραφία!!! Μας λέει ότι η αναφορά του Θαλλού βρίσκεται στο τρίτο βιβλίο του, σε μια εποχή που ο Θαλλός ήταν διάσημος συγγραφέας και εύκολα θα μπορούσε κάποιος να ελέγξει εάν έλεγε την αλήθεια ή όχι ο ίδιος. Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και άλλες αναφορές στο έργο του Θαλλού και μετά τον Αφρικανό (Μ. Φήλιξ, Λακτάντιος). Μάλιστα, ο Λακτάντιος αναφέρει και μια λεπτομέρεια για το Βήλο από το Θαλλό που δεν την αναφέρει κανείς άλλος προγενέστερος.
3) Η φράση “τούτο το σκότος” ξεκαθαρίζει ότι ο Θαλλός προσπαθούσε να εξηγήσει το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ σκοτάδι που συνέβη κατά το θάνατο του Χριστού. Στην επόμενη πρόταση, ο Ιούλιος Αφρικανός τονίζει ακόμη πιο ξακάθαρα πότε συνέβη το αμφιλεγόμενο σκοτάδι.
Thallus, ένας απελεύθερος Σαμαρείτης επί αυτοκράτορος Τιβέριου έγραψε την Ιστορία της Ελλάδος και της Ασίας περί το 52 μ.α.χ.χ. Σ’ αυτό το έργο του αναφέρει και μια έκλειψη ηλίου. Το έργο του δεν έχει διασωθεί. Το 221 μ.α.χ.χ., ένας χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Thallus στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου».
Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης, ούτε ανεξάρτητη πηγή.
4. Μαρτυρία Μαρά Βαρ Σεραπίων……….
Ο Μαρά Βαρ Σεραπίων ήταν Σύρος στωικός που έγραψε ένα γράμμα στο γιο του από τη φυλακή στην οποία βρισκόταν. Το γράμμα αυτό φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο και χρονολογείται μετά το 73 μ.Χ., ίσως και μετά το 135 μ.Χ. και μάλλον όχι μετά το 165 μ.Χ. ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει αμφισβητήσει την αυθεντικότητα της μαρτυρίας αυτής, κι έτσι οι ανιστόρητοι επικριτές της ιστορικότητας του Κυρίου μας προσπαθούν να πείσουν πως αυτή δεν αναφέρεται στο Χριστό ή πως δεν είναι έγκυρη. Θα τα αναιρέσουμε αυτά παρακάτω.
Και τώρα η σχετική μαρτυρία:
“…Τι να πούμε ακόμα, όταν οι σοφοί κακοποιούνται από τους τυράννους…ώστε να μην μπορούν να αμυνθούν; Ποια ωφέλεια είχαν οι Αθηναίοι θανατώνοντας το Σωκράτη; Η πείνα και η επιδημία έπεσαν πάνω τους ως κρίση για το έγκλημα. Τι ωφελήθηκαν οι άνθρωποι της Σάμου καίγοντας το Πυθαγόρα; Μονομιάς η χώρα τους καλύφθηκε από άμμο. Τι ωφελήθηκαν οι Ιουδαίοι εκτελώντας το σοφό βασιλιά τους; Αμέσως μετά, το βασίλειό τους αφανίστηκε. Ο Θεός δίκαια εκδικήθηκε το θάνατο των τριών αυτών σοφών ανθρώπων: Οι Αθηναίοι πέθαναν από την πείνα. Οι κάτοικοι της Σάμου αφανίστηκαν από τη θάλασσα. Οι Ιουδαίοι καταστράφηκαν κι οδηγήθηκαν μακριά από τη γη τους, για να ζήσουν διεσπαρμένοι. Όμως, ο Σωκράτης δεν πέθανε. Έμεινε ζωντανός στη διδασκαλία του Πλάτωνα. Ούτε ο Πυθαγόρας πέθανε. Ζωντάνεψε στο άγαλμα της Ήρας. Ούτε ο σοφός βασιλιάς πέθανε. Ζωντανεύει μέσα στη διδασκαλία του”.
α) Βλέπουμε ότι αυτός ο “βασιλιάς” των Ιουδαίων:
1. Ήταν βασιλιάς,
2. Ήταν πολύ σοφός, τόσο ώστε να συγκρίνεται με το Σωκράτη και το Πυθαγόρα,
3. Εκτελέστηκε,
4. Εκτελέστηκε από τους Ιουδαίους,
5. Εκτελέστηκε λίγο πριν καταλυθεί τον κράτος των Ιουδαίων (70μ.Χ.),
6. Εκτελέστηκε λίγο πριν διασκορπισθούν οι Ιουδαίοι (70μ.Χ.),
7. Ζωντάνευε μέσα από τη διδασκαλία του (στο καιρό ακόμη του Μάρα Βαρ Σεραπίωνα).
Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι παρά ο Ιησούς Χριστός; Πολλοί ισχυρίζονται πως αναφέρεται σε κάποιον ψευτομεσσία, από αυτούς που αναφέρει ο Γαμαλιήλ:”Πρό γάρ τούτων τών ημερών ανέστη Θευδάς, λέγων είναί τινα εαυτόν, ώ προσεκλίθη αριθμός ανδρών ωσεί τετρακοσίων’ ός ανηρέθη, καί πάντες όσοι επείθοντο αυτώ διελύθησαν και εγένοντο εις ουδέν. μετά τούτον ανέστη Ιούδας ο Γαλιλαίος εν ταίς ημέραις τής απογραφής καί απέστησε λαόν ικανόν οπίσω αυτού’ κακείνος απώλετο, καί πάντες όσοι επείθοντο αυτώ διεσκορπίσθησαν” (Πράξεις /5/ε΄ 36-37). Δηλαδή: “Σας συνιστώ δε προσοχή, διότι προ των ημερών αυτών, ανεφάνηκε ο Θευδάς, ο οποίος έλεγε για τον εαυτόν του, ότι είναι κάποιος σπουδαίος. Και σε αυτόν προσεκολλήθησαν ως οπαδοί ένας αριθμός ανδρών περίπου τετρακοσίων. Αλλά φονεύθηκε αυτός και όλοι όσοι υπάκουαν σε αυτόν διαλύθηκαν και εκμηδενίστηκαν. Ύστερα από αυτόν ανεφάνηκε ο Ιούδας ο Γαλιλαίος, κατά τη διάρκεια των ημερών που έγινε από τους ρωμαίους η απογραφή. Και παρέσυρε εις στάσιν πολύ λαό, ο οποίος τον ακολούθησε. Αλλά εκείνος θανατώθηκε και χάθηκε και όλοι όσοι τον υπάκουαν διασκορπίσθηκαν”. Ο Θευδάς και ο Ιούδας σίγουρα δεν εκπληρώνουν το κριτήριο 7, και μάλλον όχι το 2 και το 4.
Μερικοί θέτουν απεγνωσμένα ως υποψήφιο τον Εσσαίο “Διδάσκαλο της Δικαιοσύνης”. Παρόλα αυτά, η πραγματική ιδιότητα αυτού του “Διδάσκαλου της Δικαιοσύνης”, που αναφέρεται στο Κουμρανικό χειρόγραφο Εις τον Αβακούμ (1QpHab), δεν είναι βέβαιη. Θεωρείται ότι ήταν ο αρχιερέας Ονίας ο Γ΄(-190 π.Χ.) ή ο Ιούδας ο Εσσαίος (που έζησε υπό Ιωάννη Υρκάνου, βασιλιά της Ιουδαίας 134 π.Χ.-104 π.Χ.). Δεν αναφέρονται πουθενά ως βασιλείς, ούτε υπάρχει κάποια αναφορά στο θανατό τους. Σίγουρα δεν πέθαναν λίγο πριν το 70 μ.Χ.! Και, μάλλον δεν επέζησε η διδασκαλία τους μέχρι την εποχή του Μαρά Βαρ Σεραπίωνος.
β) Ο Πυθαγόρας (περ. 570-475 π.Χ.) και ο Σωκράτης (περ. 470-399 π.Χ.), δεν ήταν ακριβώς σύγχρονοι, ώστε ο Χριστός να βρίσκεται πάρα πολύ “εκτός”. Όμως το να αναφέρεται ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας και ο Χριστός δεν είναι πιο “αταίριαστο” χρονολογικά από το να αναφέρεται ο Νεύτων, ο Αϊνστάιν και ο Χώκιγκ μαζί!
γ) Σύμφωνα, με τον Μαρά, οι κάτοικοι της Σάμου έκαψαν τον Πυθαγόρα. Στη πραγματικότητα όμως, ο Πυθαγόρας έφυγε από τη Σάμο γύρω στο 530 π.Χ. και μετανάστευσε στην αποικία του Κρότωνα στη Κάτω Ιταλία. Πέθανε στο Μεταπόντιο. Άρα οι κάτοικοι της Σάμου δεν έκαψαν τον Πυθαγόρα. Και δεν μας είναι γνωστές αυτές οι τιμωρίες που έπληξαν τους Αθηναίους ή τους Σαμιώτες, ούτε το τι ήταν αυτό το άγαλμα της Ήρας. Οπότε, κατά τους επικριτές, αν το γράμμα του Μαρά έκανε λάθος όσον αφορά μια λεπτομέρεια όπως αυτή, πώς μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη απόδειξη της ιστορικότητας οποιουδήποτε;
Βέβαια, ΑΝ υπάρχουν κάποια “λάθη” στο γράμμα, αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε εκείνο γράφει είναι “λάθος”. Μην ξεχνάμε πως ο Πυθαγόρας και ο Σωκράτης έζησαν έξι – επτά αιώνες πριν το συγγραφέα, ενώ ο Ιησούς Χριστός το πολύ – πολύ έζησε έναν αιώνα πριν!!! Παρόλα αυτά, δεν είναι σίγουρο πως ο Μαρά κάνει κάποιο σπουδαίο λάθος. Μάλλον ο Πυθαγόρας βασανίσθηκε από τους συμπατριώτες του, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει το νησί. Η έλλειψη ανεκτικότητας πολλών αρχαίων Ελλήνων προς τους φιλόσοφους καθιστά κάτι τέτοιο πολύ πιθανό. Όσον αφορά το άγαλμα της Ήρας, αυτό μπορεί να το έφτιαξε ή να το χρηματοδότησε ο Πυθαγόρας, ή να ήταν τόπος συνάντησης των μαθητών του. Και η Σάμος ίσως επλήγη από καταιγίδα που μετέφερε σκόνη. Μπορεί και να έπεσε επιδημία στην Αθήνα μετά το θάνατο του Σωκράτη. Δεν χρειάζεται να ήταν τρομακτικά μεγάλη.
δ) Οι εχθροί του Χριστού, ανήμποροι, καταφεύγουν στο επιχείρημα ότι η μαρτυρία του Μαρά δεν είναι αξιόπιστη, λόγω του χρόνου συγγραφής. Ισχυρίζονται ότι όλα όσα ήξερε ο Μαρά για το Χριστό, τα έμαθε από χριστιανούς. Πιθανό ο Μαρά να ήταν αυτόπτης μάρτυρας του Χριστού, αλλά και να μην ήταν δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Μόνο αυτόπτες μάρτυρες όλων των γεγονότων γίνονται έγκυροι ιστορικοί; Το ότι εκτιμούσε τα έργα και τις διδασκαλίας του Σωκράτη, του Πυθαγόρα και του Χριστού δείχνει πως ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος και είχε δυνατότητα κρίσης. Άρα δεν μπορούμε να υποθέσουμε πως ήταν ένας ηλίθιος, που απλώς “έχαψε” όλα όσα άκουσε. Και το ότι αποκαλεί το Χριστό βασιλιά δεν δείχνει απαραιτήτως επήρεια από Χριστιανούς. Ας μην ξεχνάμε πως σύμφωνα με την επιγραφή του θεοκτόνου Πιλάτου ακόμα, ο Χριστός αναφερόταν ως βασιλιάς!
Mara Bar – Serapion, έγραψε περίπου το 73 μ.α.χ.χ: «Τί κέρδισαν οι Εβραίοι σταυρώνοντας τον σοφό βασιλιά τους; …Έζησε σύμφωνα με την διδασκαλία του». Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή.
Εσύ γνωρίζεις κάποιον άλλο βασιλιά των εβραίων που έζησε πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και η διδασκαλία του να ήταν εφάμιλλη του Σωκράτη; Τι κάνει νιαου νιάου στα κεραμίδια; Η γάτα ή ο σκύλος που μαθαίνει ξένες γλώσσες; Ξέρω, για σας η απάντηση είναι ο σκύλος που μαθαίνει ξένες γλώσσες.
Και που τον σταυρωσαν επισης…
Η μαρτυρια του ισούται με αυτη οποιουδηποτε οπαδου του χριστιανισμου και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή.
Η αγία γραφή ιστορικά είναι ένα εντελώς άχρηστο κείμενο, μιας και είναι εντελώς άγνωστα τα δεδομένα του κάθε κειμένου και της ιστορίας του. Ποιος το έγραψε, πότε, που, γιατί, ποια πορεία ακολούθησε το κάθε κείμενο, τι επεμβάσεις έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της ζωής του μέχρι να γίνει κομμάτι του συνόλου «αγία γραφή». Ακόμα και οι υποτιθέμενοι συγγραφείς είναι άγνωστοι πέρα από ελάχιστες και αμφισβητούμενες χριστιανικές πηγές..Η αξιοπιστία μιας πηγής δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο κοντά στο γεγονός έγινε η καταγραφή αλλά κυρίως από το ποιος την κατέγραψε, αν ήταν ο μόνος που την κατέγραψε, τι στοιχεία δίνει κλπ. Από τη στιγμή που έχουμε εντελώς ατεκμηρίωτη θαυματολογία, γεγονότα που μόνο οπαδοί της ίδιας θρησκείας καταγράφουν το μοναδικό συμπέρασμα είναι ότι είναι παραμύθια της χαλιμάς.Τα ανέκδοτα με τον Ιώσηπο τον Τάκιτο και τους αλλους είναι απλά ανέκδοτα.
Η κλονισμενη σας πιστη ψαχνει να βρει εστω και μια αποδειξη της υπαρξης του Μυθου και δεν βρισκει ουτε μια.Ο Χριστος ειναι ενας Μυθος απο αυτους που σταυρωνονται και ανασταίνονται σαν τον Μαρντουκ με μικρες παραλλαγες και η Αγια γραφη το μεγαλυτερο παραμυθι του κοσμου.Που ειναι η υποσχεση της παρουσιας του κυριοι ? Γιατι παρερμηνευσατε τα λεγομενα του ωστε να φανει οτι η 2α παρουσια θα λαβει χωρα σε μια μελλοντικη γενια ? Εχετε την αναγκη να ειστε ποιμνιο,να ειστε κοπαδι,δεν ειναι τυχαιο που σας ονομαζουν προβατα και ως προβατα σας αρμεγουν και οταν το αποφασισουν τα αφεντικα σας θα σας σφαξουν κιολας. Δυστυχως το μεγαλυτερο κομματι του παγκοσμιου πληθυσμου ειναι ανθρωποι του ειδους σας,αβουλα προβατα μαντρωμενα σε θρησκειες ,κομματα κτλ και ως οπαδοι φανατιζεστε με τυφλη υπακοη σε μια ιδεα υποχρεωνοντας και αλλους να ακολουθησουν.Ειστε μια αγελη προβατων,και υπευθυνοι για ολα τα δεινα του κοσμου τα οποια φορτωσατε στον διαολο,διοτι λυκοι θα υπαρχουν οσο υπαρχουν προβατα
Γιατρέ έχετε καταστρέψει την παγκόσμια ιστορία. Δεν έχετε αφήσει ιστορικό για ιστορικό που να μην τον καταργήσατε. Πες σε αυτούς που σε δασκαλεύουν ότι είναι γελοιοι και σας εκθέτουν.
5. Τάκιτος
Το έργο του Τάκιτου δημοσιεύτηκε μεταξύ του 115 και 117 μ.Χ. και περιλαμβάνει τα γεγονότα της βασιλείας των αυτοκρατόρων Τιβέριου, Καλιγούλα, Κλαυδίου και Νέρωνος. Η μαρτυρία του Τάκιτου για τον Χριστό, είναι μικρή και επιγραμματική. Μιλά για την πυρκαγιά της Ρώμης και για τον διωγμό, που εξ αφορμής της κήρυξε ο Νέρωνας κατά των Χριστιανών. Μιλάει δηλαδή για γεγονός που συνέβη μόλις 30 χρόνια μετά τον θάνατο του Ιησού. Σε ελεύθερη αλλά πιστή μετάφραση το χωρίο του Τάκιτου λέει:
“Η κοινή γνώμη κατηγορεί τον Νέρωνα ως αυτουργό της πυρκαγιάς. Για να κατασιγάσει δε τους θρύλους αυτούς ο Νέρωνας υπέδειξε άλλους ως ενόχους και επέβαλε πρωτοφανείς και μετά πολλής σκέψεως επινοημένες ποινές σε εκείνους τους οποίους για τα βδελυρά και κρυφά έργα μισούσαν και ονόμαζαν κοινώς Χριστιανούς. Δημιουργός του ονόματος τούτου υπήρξε ο Χριστός, ο οποίος επί της αυτοκρατορίας του Τιβερίου υπό του πραίτορα Ποντίου Πιλάτου παραδόθηκε σε τιμωρία. Καταπνιγείσα κατ αρχάς η βδελυρή αυτή δεισιδαιμονία καταπλημμύρισε πάλι όχι μόνον την Ιουδαία αλλά και την πόλη (την Ρώμη). Άρχισαν λοιπόν αρχικά να συλλαμβάνουν εκείνους, οι οποίοι ομολογούνταν ως Χριστιανοί. Έπειτα δε με την υπόδειξη αυτών πλήθος υπερμεγέθες προσώπων συνελήφθη” (Tacit. Annal. XV, 38,44).
Έτσι ο Τάκιτος μας πληροφορεί αφενός για το έτος που πέθανε ο Ιησούς επιβεβαιώνοντας την ευαγγελική ιστορία, αφετέρου μαρτυρεί για την ραγδαία εξάπλωση και επικράτηση της νέας πίστης.
Η επόμενη αναφορά γίνεται στα «Χρονικά» (15.44) του Ρωμαίου ιστορικού Κορνήλιου Τάκιτου (55-120 μ.α.χ.χ.): «…το όνομά τους (των χριστιανών) προέκυψε από τον Χριστό, ο οποίος επί βασιλείας Τιβέριου, θανατώθηκε με καταδικαστική απόφαση του Έπαρχου Πόντιου Πιλάτου».Ο Τάκιτος συνέγραφε τα χρονικά του ανατρέχοντας στα ρωμαϊκά αρχεία. Έτσι, αυτή η παράγραφος θεωρείται ως μεταγενέστερη προσθήκη, επειδή:1. Στα ρωμαϊκά αρχεία, αν αναφερόταν ο λεγόμενος Χριστός, αποκλείεται να αναφερόταν σαν Χριστός, τίτλο που του έδωσαν οι οπαδοί του, αλλά θα αναφερόταν με το όνομά του.2. Επίσης στα ρωμαϊκά αρχεία, ο Πόντιος Πιλάτος θα εμφανιζόταν με το αξίωμα που πράγματι είχε, «Νομάρχης». Και όχι μ’ ένα αξίωμα που δεν είχε, «Έπαρχος».Συνεπώς, πολλοί ιστορικοί ισχυρίζονται οτι ο Τάκιτος δεν έκανε χρήση αξιόπιστων πηγών, αλλά πιθανόν κατέγραψε χριστιανικές μαρτυρίες.Ο Γάλλος ιστορικός και υποστηρικτής της ιστορικότητας του Ιησού, Σαρλς Γκουίγκνμπερτ γράφει: “Όσο υπάρχει η πιθανότητα ο Τάκιτος να κατέγραψε τα λεγόμενα των Χριστιανών στο έργο του ως ιστορική αλήθεια, η παράγραφος παραμένει εντελώς άχρηστη”
Δηλαδή κολλάτε στο αξίωμα του Πιλάτου; Ένα αξίωμα που είναι το ένα άμεσα ανώτερο από το άλλο; Ήταν αρχικά έπαρχος και μετά έγινε νομάρχης, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Απίθανο; Ο Τάκιτος δεν αναφέρεται στίς συνθήκες της σταύρωσης του Χριστού, απλά αναφέρει πρόσωπο. Το πρόσωπο του Πιλάτου πολύ πιθανόν να το έμαθε με το άλλο αξίωμα που είχε. Αδελφέ, το θέμα δεν είναι αν ήταν πραίτορας ή δεν ξέρω εγώ τι. Το θέμα είναι ότι επιβεβαιώνεται η ιστορική ύπαρξη ενός προσώπου που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην ζωή του Χριστού.
μεταγενέστερη προσθήκη,Στα ρωμαϊκά αρχεία, αν αναφερόταν ο λεγόμενος Χριστός, αποκλείεται να αναφερόταν σαν Χριστός, τίτλο που του έδωσαν οι οπαδοί του, αλλά θα αναφερόταν με το όνομά του.Ο Γάλλος ιστορικός και υποστηρικτής της ιστορικότητας του Ιησού, Σαρλς Γκουίγκνμπερτ γράφει: “Όσο υπάρχει η πιθανότητα ο Τάκιτος να κατέγραψε τα λεγόμενα των Χριστιανών στο έργο του ως ιστορική αλήθεια, η παράγραφος παραμένει εντελώς άχρηστη”
Αγαπητέ, ο Τάκιτος δεν γράφει την ιστορία του για τους χριστιανούς. Περιγράφει μία κατάσταση που προκλήθηκε στη Ρώμη από αυτούς. Άλλωστε φαίνεται και η εμπάθειά του προς αυτούς από τον τρόπο που τους περιγράφει. Πολύ λίγο θα τον ενδιέφερε το όνομα του Χριστού. Αυτός ξέρει τους χριστιανούς που το όνομά τους το πήραν από κάποιον Χριστό. Πολύ αμφιβάλλω αν γνώριζε και τη σημασία της λέξης αυτής.
6. Σουετώνιος……..
Ο Σουετώνιος, σύγχρονος του Τάκιτου, συνέγραψε μεταξύ του 110 και 120 το έργο του περί των 12 αυτοκρατόρων (από τον Αύγουστο μέχρι τον Δομητιανό). Αναφέρει λοιπόν αυτός ότι μεταξύ των Ιουδαίων σημειώθηκε μεγάλη ταραχή εξ αιτίας του Χριστού και ότι γι’ αυτό ο αυτοκράτορας Κλαύδιος τους εξόρισε από την Ρώμη. Το γεγονός αυτό συνέβη το 54, είκοσι μόλις χρόνια μετά από το δράμα του Γολγοθά (Vita Claud. C. XXV 4, “Judaeos impulsore Chresto assidue tumultuantes Romae expulsit”). Αλλού πάλι ο Σουετώνιος αναφέρει ότι οι Χριστιανοί εκδιώχθηκαν από τον Νέρωνα λόγω των κακών τους δεισιδαιμονιώv. (“Christiani genus hominum superstitionis novae et maleficae” Vita Neron. XVI 2).
Το ότι εδώ ο Σουετώνιος με το όνομα Chrestus, εννοεί τον Ιησού Χριστό είναι αναμφισβήτητο. Εάν επρόκειτο για κάποιο πρόσωπο άγνωστο στον συγγραφέα ασφαλώς μετά από το όνομα, θα έπρεπε να μπει η αόριστη αντωνυμία (Chresto quodam, Χριστού τινός). Η παράλειψη λοιπόν της αορίστου αντωνυμίας αποδεικνύει ότι ο Χριστός ήταν πρόσωπο πολύ γνωστό και στον Σουετώνιο και στους συγχρόνους του. Επειδή όμως το όνομα Χριστός ήταν ακατάληπτο τότε στους Εθνικούς, ο Σουετώνιος μεταχειρίσθηκε το οικειότερο και ευληπτότερο όνομα Chrestus ή Χρηστός.
Σουιτώνιος στο έργο «Οι ζωές των Καισάρων», στο βιβλίο «Κλαύδιος» (5.25.4):«Από τη στιγμή που οι Εβραίοι, σε σταθερή βάση, δημιουργούσαν ταραχές προκαλούμενες από τον Χρήστο (ο Κλαύδιος το 49 μ.α.χ.χ.) τους έδιωξε από την Ρώμη».Η παράγραφος αυτή είναι γνήσια, αλλά δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη του λεγόμενου Χριστού, επειδή:1. Ο Σουιτώνιος αναφέρεται σε κάποιον Χρήστο (Chrestus) και όχι Χριστό, υπονοώντας ότι υπήρχε κάποιος ονόματι Χρήστος που ξεσήκωνε τους Εβραίους στη Ρώμη.2. Αν και ο Σουιτώνιος αναφέρεται σε Εβραίους, ωστόσο ακόμα και να αναφέρεται στους χριστιανούς της Ρώμης, αυτό δεν αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του λεγόμενου Χριστού. Γνωρίζουμε ότι υπήρχαν χριστιανοί στη Ρώμη.
Εγραψε ο Σουητωνιος΄΄Εξορισε [ο Κλαυδιος] απο την Ρωμη τους Ιουδαιους,επειδη βρισκονταν σε συνεχη αναταραχη,υποκινουμενη απο τον Χρηστο΄΄[Vita Claudii C.XXV:judaeos impulsore Chresto assidue tumultuantes Romae expulsit].To oτι ο ΄΄Χρηστος΄΄ηταν προσωπο γνωστο φαινεται απο τη ελλειψη της αοριστης αντωνυμιας quodam(=τινος)την οποια θα χρησιμοποιουσε σε αντιθετη περιπτωση.Η γραφη ΄΄Χρηστος΄΄δικαιολογειται εκ του οτι ο Σουητωνιος ως εθνικος δεν μπορουσε να γνωριζει την σημασια της λεξης ΄΄Χριστος΄΄,οποτε θεωρουσε σωστη την πιο οικεια και κατανοητη σε αυτον μορφη ΄΄Chrestus΄΄.Γι’αυτη τη μορφη του ονοματος ο Τερτυλλιανος εξηγει:΄΄Χριστιανος στ’αληθεια,κατι ερμηνευτικο ειναι,που αναφερεται στο χρισμα.Αλλα ενω και λανθασμενα ΄΄Χρηστιανος΄΄προφερετε τη λεξη-διοτι δεν ξερετε ακριβως το ονομα που μισειτε-ειναι συνθετο απο την γλυκυτητα και την πραοτητα΄΄[Απολογητικος ΙΙΙ.5.Christianus vero,quantum interpretatio est, de unctione deducitur.sed et cum perperam Chrestianus pronuntiatur a vobis (nam nec nominis certa est notitia penes vos),de suavitate vel benignitate conpositum est.Loeb Text).Ηταν δηλαδη μια λανθασμενη μεν μορφη του ονοματος,γνωστη δε και αποδιδομενη στο σωστο προσωπο,συγκεκριμενα,οχι αοριστα.Στο Vita Neroni επιβεβαιωνει την πληροφορια του Τακιτου για τον διωγμο των χριστιανων.΄΄Επιβληθηκαν ποινες κατα των χριστιανων,ανθρωπων που πιστευαν σε μια νεα και βλαβερη δεισιδαιμονια΄΄.[Vita Neroni XVI:Christiani genus hominum superstitionis novae et maleficae].
Γιατρέ κάνεις copy paste, έτοιμες απαντήσεις (ο Κλαύδιος το 49 μ.α.χ.χ.). Τη χρονολόγηση αυτή χρησιμοποιούν μόνο παγανιστικά blogs. Οπότε παίρνεις τον αντίλογο, και δεν κοιτάς καθόλου αν οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν και κάποιο βάρος. Αναπαράγεις φίλε μου πράγματα, που από σένα δεν περίμενα ότι θα τα αποδεχόσουν. Επιχειρήματα νηπιαγωγείου.
Παρε και μια γουκιπεδεια να μορφωθεις τεκνο μου [Ο Ρωμαίος ιστορικός, Γάιος Σουητώνιος Τρανκίλλιος, (π. 70-π. 160 μ.Χ επί Τραϊανού έλαβε το δημαρχιακό αξίωμα και επί Αδριανού έγινε ο εξ απορρήτων γραμματεύς του. Το κυριότερο ιστορικό έργο του (120 μ.Χ), και πλήρες σωζόμενο, αναφέρεται στη ζωή των δώδεκα πρώτων αυτοκρατόρων της Ρώμης, από τον Ιούλιο Καίσαρα έως τον Δομιτιανό, και επιγράφεται: “Βίοι των 12 Καισάρων” (Vitae XII Caesarum).
Στον “Βίο του Κλαυδίου” αναφέρεται στο διάταγμα του αυτοκράτορα (49 ή 53 μ.Χ) με το οποίο οι Ιουδαίοι της Ρώμης -χωρίς διάκριση χριστιανών και μη χριστιανών- εξορίζονταν απ’ αυτήν [Iudaeos impulsore Chresto assidue tumultuants Roma expulit»] Ένα αντίστοιχο γεγονός αναφέρεται στις “Πράξεις των Αποστόλων” (18:2). Το όνομα “Chrestus”, εμφανίζεται και σε μεταγενέστερα κείμενα που αφορούν τον Χριστό, ενώ ο Ρόμπερτ Γκρέιβ και πολλοί άλλοι, θεωρούν πως είναι μία παραλλαγή του ονόματος “Christus” ή ορθογραφικό λάθος των ιστορικών. Παρόλα αυτά το όνομα “Chrestus” ήταν αρκετά κοινό όνομα εκείνη την εποχή, ειδικά για τους σκλάβους. Ένα ακόμα επιχείρημα που υποστηρίζει πως ο εν λόγω “Chrestus” δεν ήταν ο Χριστός, αναφέρει πως ο Σουητώνιος ονομάζει Εβραίους και όχι Χριστιανούς τους υποστηρικτές του “Chrestus”, ενώ στον “Βίο του Νέρωνα”, σε κάποιο άλλο περιστατικό, αναφέρει τους Χριστιανούς με το όνομα τους] χαχαχα Ρε ποσο καμενοι ειστε ψαχνετε απεγνωσμενα να βρειτε εστω και μια απόδειξη της υπαρξης του Χριστου και δεν υπαρχει ουτε μια χαχαχα Η μονη σας ελπιδα ειναι να ζωντανεψουν τα παραμυθια σας και να ξεπηδησει απο μεσα τους ο Χριστος και να σας σωσει απο τα δοντια του Μεγαλοσαυρου.Αλλη ελπιδα δεν εχετε.Τον δασκαλο της Θεοσοφιας τον εφαγα και μεινατε εσεις η ευκολη λεια.Και οπως ενα γατονι παιζει με το θηραμα του πριν το φαει ετσι θα σας φαω και εγω αφου σας χτυπησω πρωτα με την ραβδο της αληθειας. Μελανιασμενοι θα φυγετε απο εδω γεματο καρουμπαλα και ψυχικα τραυματα.
Γιατρέ μου, το επιχείρημά σου δεν πείθει. Ο Νέρωνας κυνήγησε αποκλειστικά τους χριστιανούς, άρα σωστά τους αναφέρει με το όνομά τους. Στις άλλες περιπτώσεις διαχωρίζει τους μη χριστιανούς και τους αποκαλεί εβραίους. Και από την άλλη, ποιες είναι οι ιστορικές πηγές που μας λένε ότι το όνομα αυτό ήταν κοινό και μάλιστα σε δούλους; Γνωρίζεις εσύ στην παγκόσμια ιστορία κάποιον με αυτό το όνομα; Ή οι ιστορικοί ασχολούνταν με τα ονόματα των δούλων;
Τωρα που σου απεδειξα οτι δεν αντιγραφω απο παγανιστικά blogs βρηκες αλλη δικαιολογια. Βλεπεις να εξεθεσα τα δικα μου επιχειρηματα ?
7. Πλίνιος………………………………..
Αναντίρρητα σπουδαιότατη είναι μία επιστολή, που συνέγραψε προς τον Τραϊανό γύρω στο 112 μ.Χ., ο Πλίνιος ο νεότερος, διοικητής της Βηθανίας και σύγχρονος του Τάκιτου και του Σουετώνιου. (Ρlin. Epist. X, XCVI). Από αυτήν πληροφορούμαστε για την πρόοδο και τις κατακτήσεις τις οποίες είχε σημειώσει η νέα πίστη στην Βηθανία, 70 περίπου χρόνια από τον θάνατο του Ιησού. Στην προσπάθειά του να περισυλλέξει ακριβείς πληροφορίες για τους Χριστιανούς, ο Πλίνιος προέβη σε επίμονες έρευνες και ανακρίσεις, τα αποτελέσματα των οποίων υπέβαλε εγγράφως στον αυτοκράτορα Τραϊανό μέσω επιστολής. Με την επιστολή αυτή ο αυτοκράτορας πληροφορείται ότι τίποτε το αξιόποινο δεν βρέθηκε στους οπαδούς της νεοφανείσας θρησκείας. Απλά μαζεύονταν κατά ορισμένη ημέρα, πριν από την ανατολή του ήλιου, και ανέπεμπαν ύμνους προς τον Χριστό σαν Θεό. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει για έγκλημα, ή για κάποια άλλη αισχρή πράξη ή απάτη ή αθέτηση υποσχέσεως και παραβίαση κάποιας ανειλημμένης υποχρεώσεως. Αυτό που κυρίως παρακίνησε τον Ρωμαίο έπαρχο να εξετάσει το πράγμα, ήταν ο πολύ μεγάλος αριθμός των οπαδών της δεισιδαιμονίας αυτής. “Δεν απέμεινε, λέει, πόλη ή κόμη ή και αγρός ακόμη, στον οποίο να μη εισέδυσε το μόλυσμα αυτής. Οι ναοί των θεών μας ερημώθηκαν και από μακρό ήδη χρόνο δεν προσφέρονται θυσίες σε αυτούς”…………………………………..
8. Συγγραφείς του 2ου αιώνος…………………………
Δεν θα έπρεπε τέλος να αντιπαρέλθουμε και την μαρτυρία των εθνικών εκείνων συγγραφέων του β’ αιώνα, οι οποίοι επέκριναν τον Ιησού. Αυτοί είναι ο νεοπυθαγόρειος Νουμήνιος (πρώτο μισό του β’ αιώνος), ο Φλέγων, δούλος απελεύθερος του Αδριανού και σύγχρονος του Νουμήνιου, ο εκλεκτικός Γαληνός (δεύτερο μισό του β’ αιώνος), και επιπλέον ο Λουκιανός και ο Κέλσος. Αυτοί, λοιπόν, σκώπτονται τον Ιησού και μερικοί εκφράζουν για αυτόν ειρωνείες πικρές και σαρκασμούς. Κανείς όμως δεν διανοείται να αμφισβητήσει την ύπαρξή του.
Ο Λουκιανός, για παράδειγμα, στο έργο του “περί Περεγρίνου τελευτής”, υπαινίσσεται τον Ιησού και μιλάει για αυτόν σαν να πρόκειται για πολύ γνωστό πρόσωπο, αν και πεθαμένο πριν από πολύ καιρό, και τον αποκαλεί “εσταυρωμένο σοφιστή”, “άνθρωπο εν Παλαιστίνη σταυρωθέντα”, “μέγαν νομοθέτη των Χριστιανών”.
Επίσης, ο εκλεκτικός Πλατωνικός φιλόσοφος Κέλσος, στο σύγγραμμά του “Λόγος αληθής” (το οποίο, παρότι έχει χαθεί, είναι δυνατόν να το ανασυντάξουμε κατά τις κύριες γραμμές του μέσω της αναίρεσής του από τον Ωριγένη), παρουσιάζεται μεν να πιστεύει στις κατά του Ιησού χονδροειδείς ιουδαϊκές μυθοπλασίες, και επιζητεί, εκφυλίζοντας τα θαύματά του Ιησού να τα κοροϊδέψει και να τα περιγελάσει, εντούτοις δεν εκδηλώνει καμία διάθεση να αρνηθεί την ιστορική ύπαρξη του προσώπου του Ιησού. (Ωριγένους, Κατά Κέλσου ΙΙ 10)…………………………………..
9. Μαρτυρίες αιρετικών……………
Παράλληλα με τις μαρτυρίες του εθνικού κόσμου για τον Ιησού, ο De la Boullaye (Jesus et l’ histoire, Conference II Paris 1929, σελ 8), τάσσει και τις μαρτυρίες των αιρετικών των πρώτων αιώνων. Πράγματι η μαρτυρία τους ορθά θα χαρακτηριζόταν ως εξωεκκλησιαστική και για τον λόγο αυτό δεν πρέπει να την προσπεράσουμε. Οι άνθρωποι αυτοί, αρκετά ανεξάρτητοι μέχρι του σημείου να αποσυρθούν από την Εκκλησία, πρωτότυποι, αφού δημιούργησαν νέα θεολογία και συμπαρέσυραν αρκετούς μαθητές, αρκετά κοντά στις αρχές του Χριστιανισμού ώστε να μπορούν να ελέγξουν τις κεντρικές τουλάχιστον γραμμές του βίου του Ιησού Χριστού, δεν μπορούν να παραμεριστούν ως μάρτυρες της ιστορικής υπάρξεώς του. Μερικοί από αυτούς αρνήθηκαν το πραγματικό της σαρκώσεως του Χριστού.
Ο Βασιλείδης κήρυττε το 120 – 140 μ. Χ. στην Αλεξάνδρεια ότι, το σώμα του Χριστού ήταν απλά φαινομενικό και ότι ο Χριστός ήταν άνθρωπος μόνο κατά δόκηση (το ίδιο κήρυτταν ο Ουαλεντίνος και ο Μαρκίων). Και ο θάνατος λοιπόν του Ιησού Χριστού, καθώς και η ανάστασή του ήταν έτσι φαινομενικά και κατά δόκηση. Εν τούτοις, κατά την μαρτυρία του Ιππολύτου, οι αιρετικοί αυτοί δεν αρνούνταν ότι, σε ότι αφορά τον Σωτήρα, όλα έγιναν όπως τα γράφουν τα ευαγγέλια. Δεν αρνούνται ότι ο Ιησούς φάνηκε ανάμεσα στους ανθρώπους μια ορισμένη χρονική περίοδο και ότι σημείωσε την σταδιοδρομία που εξιστορούν τα ευαγγέλια, αλλά λένε ότι όλα αυτά έγιναν φαινομενικά. Και ο μεν Ουαλεντίνος γύρω στο 135-160 μ. Χ. αναγνωρίζει την ιστορική αξία των ευαγγελίων, ο δε Μαρκίων, ο οποίος γεννήθηκε το 85 μ.Χ. και αποσχίστηκε από την εκκλησία της Ρώμης το 140, παραποίησε και ακρωτηρίασε τις Γραφές, παραδεχόταν όμως το πάθος και την ανάσταση του Ιησού, καθώς και το κήρυγμα της σωτηρίας και της μέσω του σταυρού απολυτρώσεως. Οι μαρτυρίες λοιπόν των ανθρώπων αυτών, σε ότι αφορούν στην ύπαρξη του Χριστού δεν είναι δυνατόν να απορριφθούν ως μη έγκυρες. Διότι άνθρωποι, οι οποίοι αποτίναξαν το κύρος της εκκλησίας και δημιούργησαν δική τους κοσμοθεωρία, από τι θα εμποδίζονταν να απορρίψουν ολότελα την παράδοση περί υπάρξεως του Ιησού, αν δεν έβρισκαν αυτή στηριγμένη σε απόλυτα αδιάσειστη βάση;
Πλίνιος ο Νεότερος [συνήθιζαν να συνέρχονται καθορισμένη μέρα πριν την ανατολής του ήλιου και να αναπέμπουν ύμνο στο Χριστό όπως σε θεό και εδένοντο με αμοιβαίο όρκο, όχι για κάποιο έγκλημα, αλλά ότι δεν θα διέπρατταν απάτη, ληστεία ή μοιχεία, δεν θα παρέβαιναν την πίστη τους, ούτε θα αρνούνταν την ιερή τους παρακαταθήκη, ακόμη κι αν τους δίκαζαν ] Η παραπάνω επιστολή αμφισβητείται πλήρως ως προς τη χρησιμότητα της και την αξιοπιστία της ως ιστορική πηγή. Δεν κάνει αναφορά στον Χριστό, αλλά στους υποστηρικτές του, και είναι πολύ μεταγενέστερη (αρχές 2ου αιώνα).Ο ιστορικός Σαρλς Γκουίγκνμπερτ, απορρίπτει εντελώς την επιστολή ως ιστορικό στοιχείο, λέγοντας: “Μόνο οι πιο αφελείς αποδέχονται αυτό το κείμενο ως επιχείρημα υπέρ της ιστορικότητας του Ιησού.
Εγω ειμαι απλα ενας δουλος του Θεου και του ολου και ενας αμνος του Κυριου Υμων Ιησου Χριστου και ειμαι με οποιον μου ανοιξει την πορτα της καρδιας του. Απο παντα ονειρευομουνα να παιξω τον ρολο του σκυλομουρη του Χριστο-φορου και να κουβαλησω τον θειο σπορο στην απενταντι οχθη της αβυσσου. Αυτο φυσικα εχει να κανει και με τον γεγονος οτι γνωριζω τον αρχετυπικο Ερμανουβι.
Χριστόφορε, Μεγαλόσαυρε, Μαύρε ήλιε, Chaos, Πελασγορωμιέ, ποτέ δεν έχω σχολιάσει κείμενό σου. Θέλω να σου πω μόνο ότι τα κείμενά σου μου θυμίζουν Τουλιάτο. Δεν λέω ότι είσαι αυτός, απλά νομίζω ότι ταιριάζει η φιλοσοφία σας. Μπορεί και να κάνω λάθος.
Εσυ chaos δεν εισαι δουλος σαν τον ΠΔ και τον αλλον τον Ασχετο αλλα αφεντικο.Και αν θελεις να απαλλαγεις απο την σκυλοφατσα σου κοψε τον λαιμο σου.
Λυπαμαι πραγματικα που καποιοι αναμεσα σας ειναι τοσο ανυποφορα γελοιοι οπως και ο Λιαντινης και που οι περισσοτεροι αρνουνται να διαχωρισουν την θεση τους με αυτη την γελοιοτητα. Δεν προκειται ασφαλως να διαβασω τι λενε τα αρρωστακια και να ασχοληθω αλλο με τον κομπλεξισμο και την αρρωστια του καθε ενος. Η γελοιοτητα ολης αυτης της ιστοριας εχει ξεπερασει καθε οριο και πραγματικα με κανετε να συμπαθω σε καποιες φασεις τον Γιαχβεδαρα που ξεσικωσε τα τεκνα της Σιων γιατι αμα εσεις εισαστε οι αρχαιοι Ελληναρες ζητω που χεστηκε το συμπαν των ηλιθιων γκοιμ. Οτι αξιζει αυτο θα παρει ο καθε ενας δεν προκυπτει κανενα λαθος συμφωνα με το αρχετυπικο πλανο. Προσευχηθειτε αδελφοι για τα αδελφια μας που χανονται και οχι τωρα δεν γελαω καθως ολο αυτο το παραληρημα των δαιμονισμενων θα καταληξει σε τραγωδια με μαθηματικη ακριβεια. Αποσυρομαι στην σκητη μου και ο Θεος να σας ελεησει. Αμα θελετε την αγαπη μου μπορειτε να με καλεσετε και στον υπνο σας ακομα αλλιως λυπαμαι αλλα δεν μπορω ουτε εγω ουτε καποιος αλλος να σας βοηθησει και δεν χρειαζεστε αλλωστε την παρουσια μου καθως τα βρισκεται μια χαρα μονοι σας τωρα που ηρθε και ο ασχετος κλπ. Ορθοδοξια η θανατος και εδω ειναι η κοκκινη γραμμη και αυτη ειναι η αποφαση του Θεου. Καλη τυχη.
Εσυ παιδι του χαους ανηκεις στο στρατοπεδο της Νεας Εποχης και απλα χλευαζεις οσους δεν ειναι μαζι σου.Γραφεις παρακατω [ Ορθοδοξια η θανατος] Παραθετω απο δικο σου μηνυμα [ΣΩΣΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ 11 Αυγούστου 2016 @ 17:48 Στο αλλο θεμα ειπα οτι δεν ειμαι ουτε Χριστιανος, ουτε Ορθοδοξος,] Ο χριστος τον οποιο πιστευεις εσυ ειναι αυτος [Αγαπούλης 23 Ιουλίου 2016 @ 06:35 Απλα θυμιζω: HE IS GOD HORUS = 888 = APOLLO CHRIST.] Γιατι λοιπον κοροιδευεις τα προβατακια του θεου σαν τον Ασχετο ?
https://www.youtube.com/watch?v=AE1FzSC8DBs
ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ‘’ΕΛΛΗΝΕΣ’’ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ?
ΕΧΕΤΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΡΚΕΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ.
ΕΧΕΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΤΑΤΕ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ.
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΡΟΔΙΔΕΤΕ ΜΟΝΟ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ………………
ΑΛΛΑ ΕΙΣΤΕ ΤΟΣΟ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΙ ,ΜΙΖΕΡΑ ΠΡΑΚΤΟΡΑΚΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΜΕΣΩ ΑΥΤΗΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΜΗ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.ΟΥΣΤ ΑΜΟΡΦΩΤΑ ΜΟΡΦΩΜΕΝΑ ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΑ!
ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΜΥΑΛΟ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ.
ΕΙΣΤΕ ΓΕΜΑΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΑΝΘΡΩΠΑΡΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΣΚΟΤΙΣΤΕΙ
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ.
ΕΙΘΕ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ!
https://www.youtube.com/watch?v=sar35LXabuk
Ας παρουμε μια γευση απο ορθοδοξια [«Τους ασεβείς και καταραμένους αυτούς Ελληνιστές, και με φωτιά και με ξίφος και με πνιγμό και με κάθε τρόπο θανατώστε τους. Μαστιγώστε , φυλακίστε, κόψτε τους τη γλώσσα, ύστερα το χέρι και αν επιμένουν, τότε στείλτε τους στο βυθό της θάλασσας. Είμαι χριστιανός, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Έλλην. Αν με ρωτήσει κανείς τι είμαι, απαντώ Χριστιανός είμαι.» (Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος)] Όλοι πρέπει να μάθουν, τι επιβλήθηκε κάποτε στους Έλληνες ούτως ώστε αυτοί να γίνουν υπάκουα και άβουλα πρόβατα του χριστιανικού ποιμνίου. Και με ποιον τρόπο υποχρεώθηκαν οι Έλληνες ως οι μοναδικοί άνθρωποι, να ξεχάσουν το μεγαλύτερο πολιτισμό που έχει ποτέ υπάρξει στο πλανήτη. Το δικό τους τον Ελληνικό Πολιτισμό !Ευριπίδης
Ευτυχής είναι αυτός που γνωρίζει την ιστορία.
Αυτή η επιτυχία της πνευματικής δολοφονίας του ελληνικού πολιτισμού, ανοιξε το δρόμο για τη μετέπειτα διάδοση του Χριστιανισμού στην υπόλοιπη Ευρώπη.Η εξάπλωση του Χριστιανισμού είχε διαφορές επιπτώσεις για τους Ευρωπαίους. Αλλά δεν πρέπει και δεν μπορούμε να τις συγκρίνουμε με τις συνέπειες που η εξάπλωση του Χριστιανισμού είχε για τους Έλληνες. Και αυτό επειδή:Για τους Ευρωπαίους εκτός από τους Έλληνες, ο εκχριστιανισμός τους έλαβε χωρα πριν αυτοί γίνουν πολιτισμένοι άνθρωποι! Για τους Έλληνες όμως ήταν διαφορετικά: αυτοί ήταν ήδη πολιτισμένοι και γι αυτό έπρεπε να τους υποχρεώσουν με το ζόρι να γίνουν Χριστιανοί! Ο ελληνικός πολιτισμός ήταν σε ένα υψηλό στάδιο ανάπτυξης που όμοιο του δεν υπήρχε πουθενά στην Ευρώπη, γι αυτό οι καρποί του και τα έργα του έπρεπε να εξαφανιστούν. Ο Ελληνισμός έπρεπε να πεθάνει. Γι αυτό λοιπόν πανεπιστήμια και φιλοσοφικές σχολές έκλεισαν, βιβλιοθήκες πυρπολήθηκαν, Ασκληπιεία έπαψαν να λειτουργούν, ναοί γκρεμίστηκαν, σταδία (Ολυμπία…) ισοπεδώθηκαν, επιστήμες και καλές τέχνες όπως π.χ. το θέατρο, κυνηγήθηκαν ως έργα του Σατανά. Και περαν αυτών, απαγορεύτηκε να ονομάζεται κανείς Έλληνας. Η τιμωρία ήταν θάνατος! Οι Χριστιανοί δήμιοι εκτέλεσαν καλά το καθήκον τους!Στην υπόλοιπη Ευρώπη, 1.000 χρονιά μετά την ισοπέδωση της Ελλάδος δηλαδή στην περίοδο της αναγέννησης και μετά από αυτή, οι Ευρωπαίοι ένοιωσαν ένα μικρό δείγμα θρησκευτικής καταδίωξης και παραλογισμού! Όταν ο Παπας και η καθολική εκκλησία κατάλαβαν ότι το παλιό θηρίο, ο Ελληνισμός σηκωνόταν από τον τάφο του και απειλούσε να αφυπνίσει και την υπόλοιπη Ευρώπη, πανικοβλήθηκαν.Η απάντηση τους λοιπόν ήταν η «Ιερά Εξέταση», που καταδίκαζε όλη τη γνώση και τους επιστήμονες. Αλλά, παρά την αντίσταση της εκκλησίας κατά την περίοδο της αναγέννησης ο Ελληνισμός επανήλθε στο κέντρο και η Ευρώπη κατάφερε να έλθει σε επαφή με τις αρχαίες ελληνικές αξίες, τη γνώση και τον πολιτισμό. Η Ελλάδα όμως δεν ήταν το ίδιο τυχερή. Σ’ αυτήν επιφυλασσόταν μια νέα καταδίκη:Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ σε ένα καινούργιο μεσαίωνα, που ήταν ακόμα χειρότερος από το προηγούμενο, τον Οθωμανικό. 400 χρονιά Τουρκικής κατοχής είχαν αρχίσει!Μονό όταν αποκτήσουμε ιστορική γνώση, μπορούμε να ξεφορτωθούμε την τυφλή και χωρίς κριτική πίστη. Μονό τότε γινόμαστε σε θέση να “δούμε” όλο το παιχνίδι που παίχτηκε και παίζεται κατά της ανθρωπότητας.
Οι Αγιοι που χλευασαν τους αρχαιους ημων προγονους αυτους που ανεδειξαν την ελλαδα ως το λικνο του πολιτισμου. Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, Εκδ. Ορθ. Φιλανθρ. Αδελφ. 1959 σελ.6.
Έμαθα πως με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθενε Έλληνες, δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας.] [Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν κατα-βροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ. Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων.» – Βασίλειος Καισαρείας, εις Προφήτην Ησαϊα 9.230.8] [Προσταγή: Μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων… τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν.» – Βασίλειος ο Μέγας, (330-379 μ.Χ.) εις τον Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον 7.196.3] [Ο Θεόφιλος Αντιοχείας συνέγραψε τρία βιβλία με τίτλο «Προς Αυτόλυκον»:Πλάτων δε, ο δοκών Ελλήνων σοφώτερος γεγενήσθαι, εις πόσην φλυαρίαν εχώρησεν » (βιβλ. Γ , παρ. 16).(Οι Έλληνες ήσαν ) άθλιοι και δυσσεβέστατοι και ανόητοι… και φιλοσοφήσαντες ματαίως» (Γ, 18).] [Και αν εξετάσης με μια και μόνη ματιά κάθε ελληνική και βαρβαρική φιλοσοφία, θα πης, ότι στα σημεία που διαφωνεί προς τη διδασκαλία του Χριστού είναι μωρία.» («Πεπραγμένα εκ των έργων Βασιλείου και Γρηγορίου Ναζιανζηνού», 16,49.)] [Γεώργιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης: Παραμονές της Άλωσης:
«Τους γουν δυσσεβείς και αλάστορας (=καταραμένους) τούτους Ελληνιστάς … πυρί και σιδήρω και ύδατι και πάσι τρόποις εξαγάγετε της παρούσης ζωής… Ράβδιζε, είργε (=φυλάκιζε), είτα γλώσσαν αφαίρει, είτα χείρα απότεμνε· αν και ούτως μένη κακός, θαλάττης πέμπε βυθώ.» (Σ. Λάμπρου, «Παλαιολόγεια-Πελοποννησιακά», τ. Β, σ. 247.)]
Ο Κρίσνα, το δεύτερο πρόσωπο της Ινδικής τριάδας αντίστοιχο της χριστιανικής τριάδας, ο οποίος ονομάζεται και «Υιός Θεού», σταυρώθηκε όπως κι ο εβραϊκός Ναζωραίος. Πρόκειται για την ενσάρκωση του Βισνού. Οι ουρανοί σκοτείνιασαν την ώρα του θανάτου. Ο Κρίσνα κατέβηκε στον άλλο κόσμο, και αναστήθηκε την τρίτη μέρα, και ανελήφθη στους ουρανούς. Ο Κρίσνα, θεωρείται επίσης «άνθρωπος και Θεός» καταρρίπτοντας το χριστιανικό επιχείρημα πως ο Ιησούς ήταν ο πρώτος άνθρωπος-Θεός που νίκησε τον θάνατο.Ο Πέρσης Θεός Μίθρα αποκαλούνταν «ο καλός ποιμένας» και σταυρώθηκε τουλάχιστον μια χιλιετία πριν τον Ναζωραίο, για να λυτρώσει την ανθρωπότητα.Ο Ασσυροβαβυλώνιος Ταμμούζ (Damuzu) σταυρώθηκε και αναστήθηκε από την Αστάρτη.Ο Άττις, αποκαλούμενος «ο αμνός του Θεού» περνάει το μαρτύριο της σταύρωσης και ανασταίνεται.Ο Μεξικανός Κετσατκοάτλ θανατώθηκε με σταύρωση και αναστήθηκε την τρίτη μέρα.Ο Όσιρης σκοτώνεται από τον Σεθ, και ανασταίνεται από την Ίσιδα, ενώ ο γιος τους Ώρος σταυρώνεται μεταξύ δύο κλεφτών.
Ο Όντιν σταυρώθηκε στο δέντρο της ζωής, ενώ ο γιος του Μπάλντερ σκοτώνεται από τον πανούργο Λόκι με γκυ. Αμφότεροι ανασταίνονται.Οι Θεοί Ιαω και Χέσους σταυρώθηκαν και αναστήθηκαν για να σώσουν την ανθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πριν την εμφάνιση του Ναζωραίου.Ο Ίντρα αναπαριστάται με οπές από καρφιά.Ο Χαλδαίος Κριτε και ο Ασιάτης Μπαλού αναφέρονται στα αντίστοιχα ιερά τους κείμενα ως «εσταυρωμένοι λυτρωτές».Ο Αιγύπτιος Θούλις πέθανε στο σταυρό, θάφτηκε, αναστήθηκε και ανήλθε στους ουρανούς.Ο μύθος της αρπαγής της Περσεφόνης (Αξιόκερσα κατά τα Καβείρια) περιέχει την κάθοδο στον Άδη, την παραμονή εκεί για ένα χρονικό διάστημα και την επιστροφή στη ζωή.
Ο μύθος της Ευρυδίκης.Ο Ρωμαίος ήρωας Κουιρίνους, σταυρώθηκε και η γη σκοτείνιασε.
Η ανάσταση νεκρών και η νίκη επάνω στο θάνατο, δεν είναι μια ιδέα που γεννήθηκε στον χριστιανισμό. Στις αρχαίες θρησκείες υπήρξε πληθώρα Θεών κι Ανθρώπων που είτε θυσιάστηκαν και ξαναγύρισαν στη ζωή, ή ήρθαν σε συμφωνία με τις Θεότητες του Άδη να μοιράζουν τη ζωή τους ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η ιδέα της ανάστασης πιθανολογείται πως προήλθε από την παρατήρηση της «νεκρανάστασης» της φύσης.
Οι εμπνευστές της χριστιανικής θρησκείας παρέλαβαν τους αρχαίους μύθους, τους άλλαξαν ελαφρώς και τους παρουσίασαν ως δική τους αποκάλυψη.Τα βασικά συστατικά του μύθου της νεκρανάστασης, εμφανίζονται στις παραδόσεις όλων των λαών της Μέσης Ανατολής αλλά και της Ασίας και του Βορρά. Απλά μια επανάληψη βιώνουμε των ίδιων και των ίδιων, τίποτε πρότυπο ή έστω διαφορετικό και σίγουρα τίποτε άξιο λόγου.Όπως διαπιστώνουμε λοιπόν όλα τα έθιμα περί του Ναζωραίου, έχουν την ρίζα τους στην Αρχαιότητα. Στην ουσία των πραγμάτων οι συμβολισμοί είναι οι ίδιοι με την μόνη διαφορά ότι στην αρχαιότητα τίποτα δεν σου επιβαλλόταν βιαίως, ενώ τα μεταγενέστερα δόγματα επέβαλλαν με βία κι αίμα. Τόσο ήταν η βίαιη καταστολή και αποκοπή από τις αρχέτυπες ρίζες που το σοκ που υπέστησαν οι άνθρωποι τους έριξε ένα πέπλο μπροστά στα μάτια και δεν αναγνώριζαν ότι αυτά που τους επιβλήθηκαν με βία και φόβο ήταν ακριβώς τα ίδια με αυτά που ήδη γνώριζαν. Με μία ακόμα σημαντική διαφορά. Τα νέα δόγματα υποστήριξαν ότι εάν δεν τα έκανες έτσι όπως τα επέβαλλαν τότε θα πήγαινες στην κόλαση. Ενώ στην Αρχαιότητα δεν υπήρχε αυτός ο δογματισμός, είχες μια κάποια ψευδαίσθηση ελευθερίας επιλογής.
Η ελλαδα ειναι γνωστη για τον αρχαιο της πολιτισμο αυτον του 12θεου οπου μεγαλουργησε αφηνοντας πισω μια τεραστια κληρονομια την οποια οι νεοελληνες πεταξαν στον καλαθο των αχρηστων.Μοναδικο φαινομενο της φυλης που εφτυσε τους προγονους της και χλευαζει τους Θεους της και την παραδοση της.Οι νεοελληνες ειναι οπαδοι μιας θρησκειας που εγινε η ταφοπλακα του ελληνισμου που κατεστρεψε τους ελληνικους ναους και θανατωσε τους προγονους μας.[Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος Αύγουστοι, προς Ευτυχιανό, έπαρχο του πραιτωρίου Ανατολής, 10 Ιουλίου 398, Θεοδοσιανός κώδικας 16.10.16:«Εάν υπάρχουν ακόμη ναοί σε επαρχιακές περιοχές, να καταστραφούν χωρίς φασαρία ή οχλαγωγία. Γιατί μόνο όταν θα έχουν γκρεμισθεί και εξαλειφθεί από προσώπου γης, θα έχει καταστραφεί η υλική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η δεισιδαιμονία». ..Αυτοκράτορες Αύγουστοι Θεοδόσιος (Β’) και Βαλεντινιανός, 14 Νοεμβρίου 435 μ.Χ., Θεοδοσιανός κώδικας 16. 10. 25: «Διατάσσουμε όλα τα ιερά και οι ναοί τους, αν βρίσκονται ακόμα άθικτοι, να καταστραφούν. Οποιος παραβλέψει αυτόν τον νόμο θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου»….Αυτοκράτορας Ιουστινιανός, Ιουστινιάνειος κώδικας 1.11.10: «Επειδή έχουν συλληφθεί μερικοί που διακατέχονται από την πλάνη των ανόσιων και μιαρών Ελλήνων…. αν επιμείνουν, θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών».Καταστροφείς των ναων ήταν το μακρύ χέρι της Εκκλησίας, η ίδια η αυτοκρατορία, οι ίδιοι οι αυτοκράτορες, άγιοι της Εκκλησίας μας κάποιοι απ’ αυτούς, που από το 319 έως το 529 εξέδωσαν δεκάδες νόμους κατά της ειδωλολατρίας, διατάσσοντας τον θάνατο των ειδωλολατρών.]Εσεις οι χριστιανοι οι παραποιητες της ιστοριας δεν εχετε ΦΙΛΟΤΙΜΟ διοτι αυτη η λεξη ειναι ελληνικη και εσεις δεν ειστε ελληνες.Ειστε το χειροτερο ανθρωπινο ειδος, αυτο που δεν τιμα τους προγονους του.
Η αλήθεια των θρησκειών είναι περισσότερο αξιωματική και αδιαπραγμάτευτη από αυτή της επιστήμης. Η θρησκευτική αλήθεια παραμένει σταθερή, ενδεχομένως όμως να αλλάζει η ερμηνεία των πιστεύω της ώστε να ακολουθεί τις σύγχρονες παρατηρήσεις. Στον χριστιανισμό, η θρησκευτική αλήθεια φανερώνει τον ίδιο τον Θεό ως την απαρχή και συνέχεια της αλήθειας: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. γ΄ 21). Μεγάλο μέρος της θρησκευτικής αλήθειας δεν φαίνεται να είναι δυνατό να τεκμηριωθεί με επιστημονική διαδικασία και ως εκ τούτου γίνεται αποδεκτή μέσω της πίστης.
ΠΡΙΟΝΟΣΑΥΡΕ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ=ΘΕΟΣ=ΧΡΙΣΤΟΣ.
ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΟΤΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΛΛΑ ΕΛΛΗΝΑΣ=ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗ.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ=ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΔΟΞΑΣΘΕΙ
Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΧΕ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ !
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΗΤΑΝ ΤΖΟΜΠΑΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΨΑΡΑΔΕΣ ΧΑΜΗΛΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ
ΕΠΙΠΕΔΟΥ ,ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ ΣΕ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ.ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΘΟΥΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ
2 ΕΡΓΑΛΕΙΑ,ΤΗΝ ΘΕΟΣΤΑΛΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ.
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΩΚΕΑΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΝ .
Η ΟΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ ΚΟΛΥΜΠΗΣΕ ΣΤΑ ΑΒΑΘΗ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΣΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΩΝΕΙ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ
ΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ.
Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΑΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.
ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ‘’ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ’’ ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ ‘’ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ’’ ΞΕΦΥΓΑΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ
ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΤΟΥ 21 ΑΙΩΝΑ.
ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ=ΣΥΣΚΟΤΙΣΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΒΓΑΖΟΝΤΑΣ
ΣΩΣΤΑ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΦΘΑΡΜΕΝΟ ΡΟΥΧΟ,ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕ ΜΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ
ΑΛΛΑ ΕΛΑΤΩΜΑΤΙΚΟ ΡΟΥΧΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΩΣ ΥΠΑΡΞΗ.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΑΝΟΙΞΑΝ ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΣΤΟΩΝ ΚΑΙ ΒΓΗΚΑΝ ΠΛΑΣΤΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ(ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΝ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ).
ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΙΔΟΥΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΝΗΜΗΣ.
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΑ ΒΕΛΤΙΣΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΙΣΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΟΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΠΟΥΔΕΣ,
ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΙΖΟΙ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΡΚΟΦΑΓΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ.
ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΩΣ ΟΡΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΥΠΗΡΧΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ.
ΜΠΗΚΕ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΩΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ
ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΟΥΜΕ.ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΑΣΠΑΣΤΗΚΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΟΡΟ ΗΤΑΝ Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΗΣ ΞΕΝΟΑΝΑΘΡΕΜΕΝΟΣ ΚΟΡΑΗΣ.
ΑΠΟ ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ,ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ
ΤΕΤΟΙΑ ΓΝΩΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ!
ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ -Η ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ!
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ!
https://www.youtube.com/watch?v=0qo5du6V8PU
Ο ελληνικός πολιτισμός ήταν σε ένα υψηλό στάδιο ανάπτυξης που όμοιο του δεν υπήρχε πουθενά στην Ευρώπη, γι αυτό οι καρποί του και τα έργα του έπρεπε να εξαφανιστούν. Ο Ελληνισμός έπρεπε να πεθάνει. Γι αυτό λοιπόν πανεπιστήμια και φιλοσοφικές σχολές έκλεισαν, βιβλιοθήκες πυρπολήθηκαν, Ασκληπιεία έπαψαν να λειτουργούν, ναοί γκρεμίστηκαν, σταδία (Ολυμπία…) ισοπεδώθηκαν, επιστήμες και καλές τέχνες όπως π.χ. το θέατρο, κυνηγήθηκαν ως έργα του Σατανά. Και περάν αυτών, απαγορεύτηκε να ονομάζεται κανείς Έλληνας. Η τιμωρία ήταν θάνατος! Οι Χριστιανοί δήμιοι εκτέλεσαν καλά το καθήκον τους! [ Ιστορια του ελληνικου εθνους Του Κωνσταντινου παπαρηγοπουλου ΣΕΛΙΔΑ 192 Ο Μεγας Αθανασιος εγραψε τον περιβοητο λογο κατα των Ελληνων με τον οποιο δεν αρκεστηκε στο να τους αποκηρυξει ως ειδολολατρες αλλα κατεκρινε και χλευασε και την σοφια τους. ΣΕΛΙΔΑ 193 Το ονομα των ελληνων απογυμνωμενο απο την αρχαια ενδοξη σημασια του απεκτησε αυτη του ειδολολατρη.Κατα συνεπεια και αυτο και ολα τα παραγωγα του οπως “ελληνικος” “ελληνισμος” ελληνιζω” “ελληνοφρονω” για πολλους αιωνες αποκρουστηκαν και καθυβριστηκαν απο την νεα πιστη.Ο Μαλαλας μιλωντας για την βασιλεια του Ιουστινιανου βεβαιωνει οτι εγινε μεγαλος διωγμος εναντιων των ελληνων και οτι ο ιδιος ο βασιλιας απαγορευσε στους ελληνιζοντες να πολιτευονται και οτι αφου συγκεντρωθηκαν οι ελληνες [ειδωλολατρες] οδηγηθηκαν με πομπη στους βωμους τα βιβλια τους καθως και οι εικονες των μισητων Θεων και αγαλματα καηκαν.Στον Θεοφανη διαβαζουμε οτι ο Ιουλιανος παρασυρθηκε αναιδως προς τον ελληνισμο Ο ιδιος ονομαζει των διωγμο κατα των ειδωλολατρων ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΩΓΜΟ.ΣΕΛΙΔΑ 128 επισεις ο χριστιανισμος συνεχισε να εδραιωνεται και με αλλον τροπο με την καθημερινη και σταδιακη καταπολεμηση της ειδωλολατρειας.Απο τα χρονια βεβαια του θεοδοσιου του μεγαλου και του Αρκαδιου τους ειδωλολατρες [ελληνες] τους καταδιωκαν ποικιλοτροπα μεσω των νομων που ειχαν εκδοθει εναντιον τους .Ωστοσο και οι ΜΟΝΑΧΟΙ τους κατετρεχαν ειτε οι ιδιοι ειτε δινοντας την συγκαταθεση τους για βαρβαρικες επιδρομες.Τοτε εβρισκαν καταφυγιο κυριως στα απομακρυσμενα χωρια των επαρχιων οπου τελουσαν με απλοτητα τη λατρεια της πατροπαραδοτης θρησκειας τους.Ωστοσο ειναι επισεις βεβαιο οτι την υπομονη των ειδωλολατρων ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΜΨΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟΣ ουτε η ευγλωττια των αρχιερεων εκεινων ουτε ο ζηλος των μοναχων.Αυτο μαρτυρουν επισημα οι διαταξεις που εκδοθηκαν επανειλημμενα εναντιον τους τα χρονια του Θεοδοσιου του μικρου Μετα τους τεσσερις νομους που ειχαν εκδοθει νωριτερα εναντιον τους ο νομος 25 του 426 διεταζε την εκ νεου καταστροφη των ναων γεγονος που βεβαιωνει οτι υπηρχαν ακομη. Ο συγχρονος Θεοδωρητος αναφερεται στον νομο του 426 και λεει οτι με διαταγη του αυτοκρατορα οι τελευταιοι ειδωλολατρικοι ναοι η καταστραφηκαν η μετατραπηκαν σε χριστιανικες εκκλησιες.ΣΕΛΙΔΑ 131 Ο 4ος αιωνας ηταν εποχη εντονων θρησκευτικων συγκρουσεων καθως ο χριστιανισμος ολοενα κερδιζε εδαφος ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ…Ο φιλοσοφος Ισοκασιος απο την κιλικια κατηγορηθηκε οτι ηταν ελληνας,δηλαδη ειδωλολατρης και οδηγηθηκε μπροστα στην εδρα γυμνος και δεμενος πισθαγκωνα..]
Μερικες διορθωσεις καθως η επαναληψη βοηθαει και καθως μολις ξυπνησα παιδια μου και το βραδι επρεπε να καψω ακομα μερικους πουσταρες δαιμονες και ειχα λιγο ανυσηχο υπνο. >>> Επειδη το συλλογικο πνευμα του Αντιχριστου συνεχιζει να ψαχνει για το αιμα μου θα τους ελεησω και θα τους δωσω λιγο ακομα αιμα μηπως και καταλαβουν επιτελους το περιχομενο του ελιξηριου της αθανασιας για το οποιο μας μιλησε (εμας τους πραγματικους Ελληνες) ο Ασκληπιος δηλαδη ο Αιγυπτιαος Imhotep μηως και τελικα καταλαβουν οτι οι αρχαιοπουτανιες δεν προκειται να τους βοηθησουν σε τιποτα. Παιδια μου οσο περισσοτερο πινετε απο το αιμα μου δηλαδη απο το αιμα της Σ-Οφιας του Χριστου τοσο πιο συντομα θα αφανιστειτε απο αυτο το συμπαν το οποιο θα σας ξερασει ολους σαν αποβλητα και αυτο δεν ειναι καποιου ειδους “μαγεια”. Το αιμα του Χριστου μπορει να ειναι ειτε το ελιξηριο της αθανασιας για τους δικαιους η το δηλητηριο για τους καταραμενους στα αριστερα του κυριου που τρεφορνται απο την Σ-Οφια των Αιωνων (δηλαδη τον Μαυρο/Θυληκο Οφι = yin) για να ταιζουν την ΛΑΓΝΙΑ τους και για αυτο δεν μπορουν να διασταυρωσουν τις πολικοτητες και αυτη η πραγματικοτητα και σε οτι αφορα δηλαδη τις πολικοτητες του αριστερα και του δεξια που πλεον ειναι αντιληπτη σε ολους δεν προκειται να αλλαξει μεσα απο τον νοητικο αυνανισμο και τις αρχαιοβλακοπαπαριες του καθε Λιαντινοβλακοπαπαρα. Εγω σας μιλαω για την γλωσσα της φυσης ετσι οπως εκφραζετε μεσα απο την συμβολικη γλωσσα των Σοφων και εσεις φαντασιωνεστε οτι να ναι και η κατασταση σας ειναι πραγματικα τραγικη. Δεν προκειται να αλλαξει αυτο που προβλεπει ο Ηλιακος Λογος και η ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΗ ΟΥΣΙΑ των πραγματων με αρχαιοπουστεματα και αυτη ειναι η ΑΚΙΝΗΤΗ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ και κανενας ΠΟΥΣΤΗΣ δεν θα εισελθει στο βασιλειο του Θεου με αρχαιοπουστεματα. Το βασιλειο του Θεου ειναι ΜΕΣΑ μας και οχι μεσα στα σκατα που παραγουν οι αρρωστοι εγκεφαλοι των καραγκιοζολιαντινιδων. Σας εχω εξηγησει με ΚΑΘΕ λεπτομερια πως εχουν τα πραγματα και οτι ο Ιησους Χριστος ειναι μια υλοποιηση του Ηλιακου Λογου και ολοι εσεις με τους gay εγκεφαλους συνεχιζετε να παριστανετε τους εξυπνακιδες και να χτυπιεστε μεσα στις φαντασιωσεις σας. Πραγματικα λυπαμαι που εχετε υπογραψει συμβολαιο με τον Διαολο αλλα ουτε εγω ουτε καποιος αλλος μπορει να σας βοηθησει. Η Αλχημεια επεξεργαζετε την ουσια του αντικειμενου πριν και μετα και τους Χριστιανους και τους Ελληνες και δεν ειναι ουτε νεα ουτε παλαια εποχη. Η Αλχημεια ειναι αυτο που ειναι και δεν προκειται να αλλαξει και ειναι η επιστημη των Θεων και οχι των πιθηκων που εχουν αποκοπει απο την αρχετυπικη ουσια των πραγματων μεσα απο την προσπαθεια τους να κακοποιησουν επι της ουσιας την φυση και να βιασουν την Σ-Οφια των Αιωνων. Μιλαμε για κακοποια, βρωμικα και λαγνα στοιχεια που ασεβουν με τον χειρτερο τροπο εναντια στην φυση για να ταισουν την δαιμονικη λαγνεια τους και που επι της ουσιας ψαχνουν για την α-ληθεια και για την διεξοδο ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ. Προδιδουν τον Αδαμ και τον αρχετυπο ανθρωπο για να ταιζουν την εγωμανια και τον κομπλεξισμο τους με την ΛΑΓΝΕΙΑ των αρχαιων ανωμαλων και η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ δεν προκειται να αλλαξει με ΑΡΧΑΙΟΠΟΥΣΤΙΕΣ. Εδω περα ειναι και ενας συνδεσμος που μπορει να σας βοηθησει να καταλαβετε το πως οι αρχαιοι ανωμαλοι εχουν εγκληματισει κατα της ανθρωποτητας >>> http://www.philhine.org.uk/writings/flsh_breeding.html Σε οτι αφορα το θεμα του Τουλατου και παρα το γεγονος οτι ειναι κοινωνος των χριστιανικων μυστηριων πολυ φοβαμε οτι η λαγνεια που εχουν σπειρει ολοι ανεξερετως οι αρχαιοκαπηλοι θα τους οδηγησει ολους ανεξερετως στον συμπαντικο καλαθο των αχρηστων γιατι επι της ουσιας των πραγματων ολοι οσοι τρεφονται απο την Σ-Οφια των Αιωνων για να παριστανουν τους μυστες εγκληματουν κατα της αρχετυπικης ουσιας των πραγματων και κατα δηλαδη του Διονυσου τον οποιον εχουν τεμαχισει μεσα στις αρρωστημενες φαντασιωσεις τους και θα πρεπει βασικα να βρουν τον τροπο να απεγκλωβιστουν απο τα παραγογα της λαγνειας τους αλλιως θα τους καψει η ιδια η πηγη της υπαρξης και εγω απλα προσπαθησα να τους φοηθησω να καταλαβουν οτι κανενας δεν μπορει να “παιζει” με το αρχετυπο και με τον Ηλιακο Λογο επι του προκειμενου. Οπως θα γνωριζεε παιδια μου ορισμενοι απο εμας τους Αγιους την Ορθδοξιας ημασταν μυημενοι στα Αιγυπτιακα μυστηρια και για αυτο γνωριζαμε τοτε οπως και τωρα τι ζηταει ο κωλος των δαιμονων που παγωνουν μεσα στον Χρονο και απομακρυνονται απο την φωτια του κυριου και για αυτο τελικα ο Θωρ τσακκιζει του παγωμενους γιγαντες με το σφυρι του μεσα στα πλαισια του Ηλιακου Κυκλου και επειδη τοτε δεν ειχαμε την γνωση να τους εξηγησουμε οτι ο Ιησους Χριστος ειναι μια εκφραση του αρχετυπικου Οσιρι-Διονυσου (του πατερα δηλαδη του Χριστο-φορου Ανουβι) απλα καψαμε τους αρρωστους δαιμονες που παρηγαγε ο κωλος τους γιατι πολυ απλα διαπιστωσαμε σε ενα αρχετυπικο επιεπδο περα απο την κατανοηση μας οτι τα Αιγυπτιακα οπως και τα Ελληνικα και τα Βαβυλωνιακα και τα Εβραικα κλπ μπιχλιμπιδια δεν ειχαν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ δυναμη πανω στον ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ και επι της ουσιας βασικα τους ΤΡΟΜΑΖΕ η ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.
Φιλε μου η γλωσσα της φυσης δεν εκφράζεται απο τους σοφους της Μητρας του αρχετυπου. Αυτη η χυτρα του αποκρυφισμου ειναι γεματη με ολους τους μυθους και τις δεισιδαιμονιες του παρελθοντος και θα πρεπει συντομα να απαλλαγουμε απο αυτην και οτι περιεχει ωστε να δουμε μια ασπρη μερα.
Γεια σας και απο μενα παιδια μου. Απλα θελησα να παρω τον λογο για να κατεβω και εγω στον αγωνα για την σωτηρια της Ορθοδοξιας μας απο τους καταραμενους. Παιδια μου πρεπει να καταλαβετε οτι το Αγιο Δισκοπτηρο του Ελληνα Χριστου περιεχει το αιμα ολονων μας και αυτο ειναι παιδια μου το ελιξηριο της αθανασιας που ετοιμασαμε εμεις οι Αγιοι του Κυριου μεσα απο τον διαρκες και βασανιστικο αγωνα μας που μας οδηγησε πολλες φορες και στο μαρτυριο απο τις δαιμονισμενες πουσταρες και αυτα που σας λεω παιδια μου τα γνωριζετε πολυ καλα γιατι εχουμε φροντισει για την σωτηρια της ψυχης σας σε ενα κβαντικο επιπεδο που ειναι περα απο την αντιληψη των καταραμενων. Η δικη μου αποστολη παιδια μου απο τον απεσταλμενο του Κυριου ειναι να ΤΑΞΙΔΕΨΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ και να να σας ΘΥΜΗΣΩ το πως σφαγιασα τον αρχετυπικο δρακο. Προσπαθω να ΚΑΨΩ ΜΕ ΤΗΝ ΦΛΟΓΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ τις αμαρτιες σας και την πολωση σας μεσα Χρονο που ειναι ενα αποτελεσμα της εργασιας του Σατανα που προσπαθει να πλανησει και να επιβουλευθει τις ψυχες σας. Προσπαθω να ΚΑΨΩ τον Κρονο-Καρμα-Αμαρτιες που σας εγκλωβιζει μεσα στην παγωμενη υλη για να ΘΥΗΘΕΙΤΕ και να επιστρεψετε πισω στην καρδια του Κυριου. Προσπαθω να σας εξηγησω παιδια μου το πως οι καταραμενοι χρησιμοποιουν την μεθοδο του quantum leap για να δημιουργησουν χρονογεφυρες που παγιδευσουν την ψυχη σας μεσα στα διεστραμμενα κατασκευασματα του πρωκτου που εχουν για εγκεφαλο και γνωριζετε ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ οτι σας λεω την αληθεια γιατι εμεις οι Αγιοι του κυριου φροντισαμε να προφυλαξουμε απο το ΚΡΥΟ των μαυρων μαγων τον ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΠΟΡΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. Κλειστε τα αυτια σας παιδια μου και μην ακουτε τα ουρλιαχτα των καταραμενων καθως βουλιαζουν στην αβυσσο γιατι αυτα τα ουρλιαχτα σας βουλιαζουν μεσα σε μια χρονοδινη χωρις επιστροφη. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ. Οσοι εισαστε ζεστοι πρεπει να σηκωστε το αναστημα σας ως πραγματικοι Ορθοδοξοι Ελληνες και μην ακουτε ουτε παπαδες ουτε κανεναν. Εμεις ειμαστε ενατνιων των καταραμενων και αυτη ειναι η πραγματικοτητα που θα παγωσει μεσα στον Χρονο συμφωνα με το θελημα του Κυριου και οχι συμφωνα με το θελημα του καθε αντιχριστου καραγκιοζη που παιζει με τον Χρονο.
Φιλε μου εσυ ταξιδεψες μεσα στο χρονο και ηρθες να καψεις το μυαλο του ΠΔ και του αλλου του Ασχετου και οχι τις αμαρτιες μας.Παντως απο μενα εχεις το ελευθερο ριξε την φωτια του Κυριου σου HE IS GOD HORUS = 888 = APOLLO CHRIST και παρτους τα μυαλα.
Εγω παιδια μου ειμαι το πνευμα των αρχαιων ανωμαλων προγονων μας που μετανοησαν και εγιναν αποδεκτες της χαρις του Κυριου και απλα σας κανω μια αναπαρασταση αυτης της πραγματικοτητας μεσα απο ενα ταξιδι στον Χρονο για να καταλαβετε οτι και οι Νεοπλατωνιστες και οι Νεοπυθαγορειοι και οι Ερμητιστες κλπ Χριστιανοι ειναι κοινωνοι του Αγιου Πνευματος και εργαζονται και αυτοι για το σχεδιο του Κυριου Ημων Ιησου Χριστου. Θα ειμαι και εγω μαζι σας παιδια μου σε αυτον τον αγωνα για την σωτηρια της πατριδας μας και της Ορθοδοξιας μας καθως ειμαστε και εμεις κοινωνοι του ελιξηριου της αθανασιας που βρισκεται μεσα στο Αγιο Δισκοπτηρο του Κυριου και για αυτο οι καταραμενοι ψαχνουν και για το δικο μου αιμα αλλα και για το αιμα του Νεοπλατωνιστη Γιουγκ κλπ που εγινε αποδεκτης της αληθειας του Κυριου. Μπορειτε να με καλεσετε με το ονομα μου και ως ενας πιστος στρατιωτης του Χριστου θα σας βοηθησω και εγω σε αυτο τον αγωνα εναντια στους καταραμενους. Ειμαστε ολοι ΕΝΑ παιδια μου οσοι μεταλαμβανουμε το ελιξιριο της αθανασιας.
Η θεωρια σου εχει τρυπα.Πως λεμε καποιο λακκο εχει η φαβα ? Αλλα μαλλον καποιο φιδι εχει η τρυπα,απο αυτα που τρωνε την ουρα τους.ΠΑΡΑΘΕΤΩ απο δικο σου σχολιο [Ανώνυμος 26 Οκτωβρίου 2016 @ 21:46 Απλα να προσπαθησω λιγο να το εξηγησω καλυτερα συμφωνα δηλαδη με το πως το αντιλαμβανομαι. Ο αληθινος Θεος ειναι ενας αλλα εχει πολλα ονοματα και εκφραζετε μεσα απο την πολλαπλοτητα των διαβαθμησεων της κοσμικης συνειδησης] ΕΡΩΤΗΣΗ οι ονομαστικοι 12 θεοι του Ολυμπου δεν ηταν η εκφραση του αληθινου Θεου της κοσμικης συνειδησης των Αρχαιων Ελληνων ?
Εγω παιδια μου ειμαι ο Αγιος Καρολος Γιουγκ και μεταλαμβανω και εγω το ελιξιριο της αθανασιας και εργαζομαι για την αποκατασταση του αρχετυπου και του Αρχανθρωπου Αδαμ απο την ζημια που εχουν επιφερει οι αρχαιοι και οι νεοι πουστηδες που παριστανουν τους σοφους και τους μαγους και δεν ειναι καθολου τυχαιο που τα σκουπιδια της υπαρξης εχουν αυτη την μανια εναντιον μου. Αυτες οι καταραμενες τρισθαλιες βρωμοπουσταρες που κρυβονται πισω απο αυτες τις συχνοτητες απλα ψαχνουν για το ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ παιδια μου και για αυτο εχουν σαλεψει και χρειαζονται την βοηθεια μου και την ιατρικη μου εκτιμηση για να γινουν καλα. Ο απεσταλμενος του θεου μπορει να σας εξηγησει περισσοτερα σε οτι αφορα την εργασια που κανουμε ολοι εμεις οι Αλχημιστες ψυχιατροι του Κυριου για την αποκατασταση της ζημιας που εχει προκληθει στο Αρχετυπο και στον σπορο του νεου Αιωνα απο τους μαυρους μαγους. Μην ακουτε τα ουρλιαχτα των δαιμονισμενων καθως βουλιαζουν στην αβυσσο και προσπαθηστε να ακουσετε την ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ και την ΚΑΡΔΙΑ του Κυριου μας που μας ταξιδευει μεσα στον Χρονο καθως και εγω μεταλαμβανω το αιμα του Χριστου παιδια μου. Μπορειτε να καλεσετε το πνευμα μου για την καταπολεμηση των δαιμονων και των ψυχολογικων νοσηματων που προκαλουν και μαζι θα πολεμησουμε με σημαια μας τον ΣΤΑΥΡΟ.
Πουσε Καρολε απο τα πυρα του Μεγαλοσαυρου θα καταληξεις και εσυ τρελος σαν τον δασκαλο σου τον Γιουνγκ.Ολη σου η ζωη ειναι ενας μυθος και το transformer εγω σου, που ποτε μεταμορφωνεται σε χριστο, και ποτε σε τρισμεγιστο ωστε η δημιουργηθεισα σκια να ειναι καταφυγιο των μαυρων αυνανιστων που δονουνται στις χαμηλες συχνοτητες των μαυρων μαγων εξειδικευμενων χειριστων του haarp.Δεν κανεις τιποτα αλλο απο το να καιγεσαι στην σκια των αλχημιστων και στα πλαισια του Demon Est Deus Inversus μεσω διανοητικης χειραγωγησης χαμηλων συχνοτητων και μικροκυματικης υποβολης. Εμεις οι Αρχαιοελληναρες σε απευθειας συνδεση με την πηγη του Φωτος θα χτυπησουμε αλυπητα την μητρα [χυτρα] του αρχετυπου και θα την καταστησουμε κοφινι ανευ πατου.Θα την ξεπατωσουμε και αυτην και εσενα και ολα τα μυθικα τερατα που κρυβονται εντος της και ολοι οι ψευτοθεοι σας θα καταληξετε στα ταρταρα.Θα γινετε ολοι σας υπακουα προβατακια του Θεου Αδη.Ολοι σας καταβαλλετε απεγνωσμενες προσπαθειες για να εμποδισετε τους νεους ανθρωπους να αφυπνιστουν αλλα δεν εχετε καταλαβει οτι ο αφυπνιστης ειναι ο ιδιος ο Θεος και θα στειλει τα παραμυθια σας στα σκουπιδια, και εσας στα ταρταρα.
H ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΔΕΝ ΤΗ ΣΚΙΑΖΕΙ ΦΟΒΕΡΑ ΚΑΜΙΑ,
ΜΟΝΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΞΑΠΟΣΤΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΡΑΒΑ.
ΣΗΜΕΡΑ ΑΚΟΥΣΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ.
ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ
ΟΜΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕ.
ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΜΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΠΡΕΖΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ!
ΔΕΝ ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ ΩΣΠΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ
ΠΡΙΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΓΙΟΣ ΚΙ ΟΥΤΕ ΜΕ
ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΑΝ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΓΙΟ.
ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΡΚΟ ΜΑΝΩΛΗ .
ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΑΡΚΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ?
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΑΣΟ.
ΕΜΕΙΝΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΚΑΛΕΣΕ
ΤΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑΚΙ THΣ C.I.A ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ ΑΝΑΞΙΟ, ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΕ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ.
ΠΑΡΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ:
Εις μίαν Θείαν Λειτουργίαν εις την Ίεράν Μονήν Αγίου Παντελεήμονος Πεντέλης, την οποίαν τελούσε ο τυφλός μακαριστός Γέρων Σίμων, βοηθούμενος υπό του π. Μάρκου, μετά την Θείαν Κοινωνία, κατά το τέλος και κατά λάθος, σήκωσε το φιαλίδιο (μπουκαλάκι) του νάματος και κτύπησε επί του Αγίου Ποτηριού και όλο το κάτω μέρος του φιαλιδίου έπεσε εντός αυτού. Ό Γέρων Σίμων δεν αντελήφθη τι συνέβη, διότι παρενέβη ακαριαία ο π. Μάρκος, έλαβε το σπασμένο φιαλίδιο από το χέρι του Γέροντα, επήρε και το Άγιο Ποτήριο μετά σπασμένα γυαλιά μέσα, δεν είπε τίποτε στον Γέροντα, να μη ταραχθεί, και με την ιερά Λαβίδα κάμνοντας τον σταυρόν του. έσπασε τα μεγάλα κομμάτια τα εντός του Ποτηριού γυαλιά και ξανακάνοντας τον σταυρό του, κατέλυσε, κατάπιε, όλο το περιεχόμενο (υπόλοιπο Θείας Κοινωνίας) και γυαλιών!
ΕΛΕΓΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.
ΑΠΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΣΦΑΛΗΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.
ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΙΠΕΣ ΑΔΕΛΦΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ .
ΜΕΓΑΛΗ Η ΜΑΓΚΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΕΦΘΑΣΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΔΥΣΒΑΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΑΓΚΑΘΙΑ,ΛΑΙΣΤΡΥΓΩΝΕΣ,ΚΥΚΛΩΠΕΣ,ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΥΣ,ΠΗΓΕΣ,ΠΟΤΑΜΙΑ,ΛΑΓΚΑΔΙΑ Κ.Λ.Π
ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ.ΕΧΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΑΔΕΛΦΕ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΑΛΤΑΡΕΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!
ΤΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΜΕΓΑΛΗ ΖΗΜΙΑ!
ΕΙΜΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΛΛΑ ΑΔΕΛΦΕ Ο Ο Π.Δ ΚΑΙ Ο ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Κ.Λ.Π!
ΚΑΛΟ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΑΛΛΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ !
EIMAI ΠΟΛΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ,Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ !!!
ΕΣΥ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ,ΜΗΝ ΜΕ ΞΑΝΑΠΕΙΣ ΠΡΟΒΑΤΟ ΘΑ ΜΕ ΛΕΣ ΒΟΔΙ ,
Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΕΣΥ ΜΕΝΕΙΣ SYNEXEIA ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΞΗ>
https://www.youtube.com/watch?v=_O_6Q20vlpc
Η ορθοδοξια ειναι ο μοναδικος δρομος για να βρει ο ανθρωπος τον Χριστο, το Ισλαμ ειναι ο μοναδικος δρομος για να βρει ο ανθρωπος τον Αλλαχ, και το ιατρειο μου ειναι ο μοναδικος δρομος για να βρειτε μυαλα. Επισης λογω του ανταγωνισμου με τους παπαδες οι οποιοι εχουν κλεψει την πελατεια μου προσφερω και χημικο εξορκισμο σε ανετη κλιματιζομενη αιθουσα με αιθεριες υπαρξεις [πιπινια].Η αποτελεσματικοτητα ειναι εγγυημενη δες τον chaoskampf απο νεοεποχιτης εγινε χριστιανος ορθοδοξος.Απο μεσα του εβγαλα μια λεγεωνα δαιμονων την οποια εκλεισα μεσα σε ενα μπουκαλι και το πεταξα στην θαλασσα.Τωρα ποιος φουκαρας θα το ανοιξει δεν ξερω.
ΚΑΛΑ ΟΥΤΕ ΣΩΣΤΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ
ΚΑΝΕΙΣ?Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΣΦΑΛΗΣ
ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ
ΧΡΙΣΤΟ!ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΑΦΕΤΗΡΙΑ,
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ=ΧΡΙΣΤΟ.
ΚΑΠΟΙΟΙ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ
ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ Ο ΑΛΛΟΣ!
Ο CHAOSKAMPF ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑ
ΚΑΚΟΤΡΑΧΑΛΟ,ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΟ ΔΡΟΜΟ!ΤΩΡΑ
ΙΣΙΩΣΕ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ
ΑΘΑΝΑΣΙΑ!ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ
ΠΟΝΗΡΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΝΑ
ΔΙΑΝΟΗΘΟΥΜΕ!ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ
ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΔΑΙΜΟΝΙΑ!
ΕΣΥ ΕΝΑ ΓΑΜΩΤΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ
ΒΓΑΛΕΙΣ ΘΑ ΕΒΓΑΖΕΣ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ
ΤΟΥ CHAOSKAMPF?
Ασχετακο μου ο δρομος του chaoskampf δεν ισιωσε διοτι πολυ απλα σε δουλευει.Το ονομα του ειναι Θεοφιλος και ειναι δασκαλος και συνιδρυτής της Esophoria Mystery.Επισης ειναι ο Αρχιερέας και αντιπρόσωπος του θεού Μαρντούκ στη Γη και συνεργαζεται με πολλα καλοπροαίρετα πνευματα οπως ισχυριζεται.Αλλα που να καταλαβεις εσυ Ασχετε. Σε εχουν παρει στο ψιλο και οι δυο Μεγαλοσαυροι και ο ενας θα σε ξεφορτωθει στον συμπαντικο καδο ανακυκλωσης και ο αλλος στους καδους nwo χαχαχα Οπως και να χει για τα μπαζα εισαι.
ΓΙΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ
ΟΛΑ,ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΝ ΑΔΙΑΚΡΕΙΤΑ ΜΑΤΙΑ
ΣΕ ΕΡΗΜΙΚΟ ΕΚΛΛΗΣΑΚΙ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ?
ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΘΕΩΡΕΙΣ ΟΤΙ ΕΚΛΑΙΓΕ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΧΕ
ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙ -ΚΛΑΝΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ-
ΓΙΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΩ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΟΤΑΝ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ?
Οχι μεγαλε αυτα τα λεει για να παραμυθιασει κοροιδα σαν και σενα.
Εγω παιδια μου ειμαι το πνευμα του κατσικογαμη που μεταλμβανει το ελιξηριο της αθανασιας και μετα πηδαει τις κατσικες συμφωνα με το θελημα του Κυριου. Μπορειτε να με καλεσετε για να πηδηξουμε μαζι ολες τις κατσικες που βρισκονται στα αριστερα του Κυριου. Απλα πρεπει να μου ανοιξετε την καρδια σας και να αφησετε την αρχετυπικη μου ουσια να δρασει μεσα απο εσας και σας υποσχομαι οτι δεν θα μεινει ουτε μια κατσικα αγαμητη σε ολοκληρο τον πλανητη. Εδω περα μπορειτε να δειτε την αρχετυπικη μου ουσια σε δραση καθως ξεφτυλιζω τις βρωμοκαρτσίκες και Άγιος Έλιφας Λεβί θα σας πει περισσότερες λεπτομέριες:
https://www.youtube.com/watch?v=KW4JHG6_ttY Ολοι μαζι θα πολεμησουμε αδελφια για την σωτηρια της πατριδας μας και της Ορθοδοξιας μας. Προσπαθηστε να ΘΥΗΘΕΙΤΕ αδελφια μου οταν ολοι μαζι πηδαγαμε τους αρχαιους δαιμονες και τις τρισαθλιες βρομοκατσικες καθως η ουσια μου ηταν ενεργη στους πλειστους τσοπανηδες καθως θα επρεπε να γνωριζετε οτι η αποστολη μου απο τον Θεο ειναι να ειμαι ο τσοπανης των τσοπανηδων και μαζι πηδαγαμε αδελφια μου με τα ρασα τις αρχαιες κατσικες. ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ αυτο που ηταν περα απο την αντιληψη του μυαλου σας. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΡΧΕΤΥΠΙΚΗ ΟΥΣΙΑ που ερεε μεσα στο ΑΙΜΑ των Αγιων Ρασοφορων κατσικογαμηδων. Αυτο ειναι το ελιξιριο της αθανασιας παιδια μου που ειναι το ΑΙΜΑ μεσα το Αγιο Δισκοποτηρο του Θεου που ταξιδευει μεσα στους Αιωνες.
Το μονο που ταξιδευει μεσα στους αιωνες ειναι η ανθρωπινη βλακεια.
Ο Κορνήλιος Σύλλας εισήλθε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 86 π. Χ. με ανθρωποσφαγές και καταστροφές. Αν και είχε στηθεί ένα βήμα στην Αγορά για τους Ρωμαίους στρατηγούς, η Αθήνα είχε την προνομιακή ιδιότητα της ελεύθερης πόλης. Τώρα όμως μετατράπηκε σε κατακτημένη και υποτασσόμενη περιοχή των Ρωμαίων. Η υποστήριξη του Μιθριδάτη ήταν μια καθαρή διατάραξη στη συνθήκη με τη Ρώμη και η Αθήνα δεν είχε πια το δικαίωμα της αυτονομίας υπό τη ρωμαϊκή ηγεμονία. Οι Αθηναίοι έμαθαν άπαξ δια παντός ότι δεν μπορούσε να υπάρξει ελευθερία από τη Ρώμη. Πριν αποκατασταθεί η αυτονομία, ο Σύλλας είχε αναθεωρήσει το Αθηναϊκό σύνταγμα με τρόπο που εγγυάτο σταθερότητα και προσκόλληση στη Ρώμη. Επιπλέον τα τείχη των Αθηνών είχαν αφεθεί ανοιχτά ούτως ώστε να μη μπορεί πια κάποιος εχθρός της Ρώμης να βρει καταφύγιο.
Το 84 π. Χ. ο Σύλλας συγκέντρωσε ένα πλήθος αντικειμένων τέχνης συμπεριλαμβανομένων των στηλών από το Ολυμπίειον, για αποστολή στη Ρώμη. Η αποκατάσταση της Αθήνας ως ελεύθερης πόλης έγινε μετά τις συνταγματικές ρυθμίσεις. Το συμβούλιο του Αρείου Πάγου αποκαταστάθηκε ως κυβερνητικό σώμα. Η εκλογή των αρχόντων γίνεται αιρετή. Οι επικρατέστερες θέσεις καθορίζονταν και επικυρώνονταν στον ένοπλο στρατηγό, του οποίου η ισχύς πραγματικά μπορεί να εντοπιστεί στον 5ο αι. π. Χ.. Το εισόδημα του συμβουλίου των 600 αυξήθηκε εις βάρος της συνέλευσης.
Οι βαρείς φόροι από τον Σύλλα για τις εκστρατείες του και η απώλεια εσόδων από τις νησιωτικές κτήσεις θα πρέπει να προκάλεσαν οικονομικά προβλήματα στην πόλη. Το 86 π. Χ. η Αθήνα αναγκάστηκε να πουλήσει το νησί της Σαλαμίνας. Τα ορυχεία ασημιού του Λαυρίου φαίνεται να έχουν εξαντληθεί. Και όμως η πόλη γιόρταζε τα Σύλλεια προς τιμήν του Ρωμαίου στρατηγού και έστησε το άγαλμά του…» (www.archive.gr)
Αναντίρρητα, ο Σύλλας ήταν ένας μεγάλος ολετήρας, που κατέστρεψε κυριολεκτικά την αρχαία Αθήνα. Αν τώρα η πολιτική του φιλοσοφία, ανάλογα με τα συμφέροντα της Ρώμης, τον έφεραν μερικές φορές σε σημείο να υποστηρίζει την πολιτική διαφόρων ελληνικών πόλεων, ακόμη και της Αθήνας (όπως τότε που της έδωσε 50 τάλαντα για αποκατάσταση των ζημιών) σε τίποτα δεν απαλλάσσεται από την μεγάλη καταστροφή που επέφερε στον Ελληνισμό.
Ποιοι ήταν οι πολεμιστές που έγραψαν την πιο αιματηρή σελίδα στην ιστορία της λαμπρότερης πόλης της αρχαίας Ελλάδας: Οι «άρειοι θηρευτές», οι «πρόγονοι των Βίκινγκς», οι «απόγονοι των Μυρμιδόνων» ή τα «παιδιά των Αμαζόνων»;
ΕΡΟΥΛΟΙ, οι καταστροφείς της Αθήνας
ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΕΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 12/08/2007 00:00
emailεκτύπωση
Πέρασαν από τον ελλαδικό χώρο, όπως πολλοί άλλοι βάρβαροι επιδρομείς. Κατέστρεψαν, λεηλάτησαν, έκαψαν. Ερχονταν από πολύ μακριά και εκεί γύρισαν. Αφού εν τω μεταξύ όμως είχαν υποστεί και μια πρώτη κατά κράτος ήττα από τους Ρωμαίους ψηλά στον Νέστο και τη δεύτερη και αποφασιστική στη σημερινή Ναϊσσό της Σερβίας. Πρόκειται για τους Ερουλους, το «πέρασμα» των οποίων από την Αθήνα το 267 μ.Χ. έχει αφήσει τα σημάδια του στα μνημεία της, τα οποία σήμερα εντοπίζουν οι αρχαιολόγοι. Τα βρήκε ο μεγάλος αμερικανός αρχαιολόγος Ομερ Τόμσον, ο οποίος ανέσκαψε την Αρχαία Αγορά, την οποία οι Ερουλοι κυριολεκτικά ισοπέδωσαν. Τα βρήκε ο έλληνας αρχαιολόγος Πιττάκης στην ανασκαφή του Ηρωδείου, η ξύλινη (και κεραμοσκεπής) στέγη του οποίου καταστράφηκε από πυρκαϊά που έβαλαν οι Ερουλοι. Τα επισημαίνει ο αρχιτέκτων και μέγας ιστορικός της εξέλιξης της Αθήνας ανά τους αιώνες Γιάννης Τραυλός, υποδεικνύοντας και το νέο τείχος που χτίστηκε βορείως της Ακρόπολης για την αντιμετώπιση των επιδρομέων. Και βεβαίως ο Μπένγκστον στο μνημειώδες έργο του «Ελληνική και Ρωμαϊκή Ιστορία».
Ολα αυτά όμως δεν κράτησαν για πολύ. Το 268 μ.Χ. ο ρωμαϊκός στρατός αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει στη Θράκη κοντά στον ποταμό Νέστο και στη μάχη που διεξήχθη οι Ερουλοι όχι απλώς ηττήθηκαν αλλά ο αρχηγός τους Ναουλομπάτους παραδόθηκε στους Ρωμαίους. Εναν χρόνο αργότερα, εξάλλου, η οριστική απώθησή τους έλαβε χώρα επί Κλαύδιου Β’ του Γοτθικού μετά τη μάχη της Ναϊσσού.
Αλλά ποιοι ήταν αυτοί οι Ερουλοι; Τα όσα ακολουθούν είναι συμπιλήματα ιστορικών αναφορών, αρχαιολογικών ευρημάτων και μυθολογικών παραδόσεων. Ενα σενάριο ακόμη αναπόδεικτο στα περισσότερα μέρη του, ένα ιστορικό παραμύθι… Αλλά τόσο συγκλονιστικό παραμύθι!..
Στη βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας – του Εύξεινου Πόντου των αρχαίων – έμελλε να παιχτεί το δράμα των εθνών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Ευρώπη. Από εκεί ξεχύθηκαν όλες οι βαρβαρικές ορδές που λεηλάτησαν τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κυνηγημένες από τη μανία των Ούννων. Εκεί ακριβώς όπου στα προομηρικά χρόνια υπήρχε το βορειότερο από τα τρία μητριαρχικά βασίλεια των Αμαζόνων, ανάμεσα στην Κριμαία και τον Καύκασο.
Σε αυτή την τότε ανεκμετάλλευτη περιοχή είχαν διεισδύσει μετά τα Τρωικά χρόνια οι Ελληνες. Ακολουθώντας τους θαλάσσιους δρόμους που άνοιξε η Αργοναυτική εκστρατεία, ίδρυσαν από τον 8ο αιώνα π.Χ. αποικίες σε θέσεις-κλειδιά και προμήθευαν τη Μεσόγειο με τους πλούσιους καρπούς της νυν ουκρανικής και ρωσικής ενδοχώρας.
Οι πρώην ανεξάρτητες αυτές πόλεις-κράτη σχημάτισαν μετά τους Περσικούς Πολέμους το βασίλειο του Κιμμέριου Βοσπόρου. Μια διαδοχή βασιλιάδων που περηφανεύονταν για την καταγωγή τους από τον Μιθριδάτη κράτησαν τα ηνία ως το 341 μ.Χ., οπότε και υπέκυψαν οριστικά στους Ούννους. Στο μεταξύ, όμως, είχαν γνωρίσει τους Ερουλους.
Οι ρωμαϊκές και βυζαντινές πηγές
Για πρώτη φορά τους συναντάμε στα κείμενα του Πλίνιου (78 μ.Χ.) και του Τάκιτου (98 μ.Χ.). Περιγράφοντας τα γερμανικά φύλα – που τότε μετακινούνταν από τις όχθες του ποταμού Βιστούλα προς την Ουκρανία και την Κριμαία – οι ρωμαίοι ιστορικοί διέκριναν τους Harii. Ηταν – είπαν – ατρόμητοι πολεμιστές, που ορμούσαν στη μάχη χωρίς προφυλάξεις. Αυτοί οι Harii έφτασαν μαζί με τους υπόλοιπους Γότθους στις όχθες του Βορυσθένη (νυν Δνείπερος). Προτίμησαν όμως να ζήσουν απομονωμένοι στα έλη της Μαιώτιδας λίμνης (Αζοφική θάλασσα), πέρα από το Παντικάπαιο και τη Φαναγόρεια και ως την έσχατη ελληνική αποικία Ταναΐδα. Η διαμονή τους στα έλη χάραξε τη μετέπειτα ιστορία τους, και οι Ελληνες τους φώναζαν Ελουρους (από τα έλη). Οι ίδιοι προτιμούσαν το αρχέγονο όνομά τους «Harji» (από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα «χορός»), που σήμαινε… Επιδρομείς.
Το όνομά τους και μόνο είναι αρκετό για να μας βάλει σε υποψίες σχετικά με την προέλευση αυτών των ανθρώπων. Υποψίες που γιγαντώθηκαν από την αρχαιολογική ιδιαιτερότητά τους ως φυλής: Δεν άφησαν ποτέ και πουθενά κατάλοιπα εγκατάστασης και πολιτισμού. Ακόμη και στα έλη της Μαιώτιδας λίμνης, την οποία οι ίδιοι θεωρούσαν εφεξής μητέρα πατρίδα τους, δεν βρέθηκε κανένα ίχνος μόνιμης εγκατάστασης. Η εξήγηση μάς δόθηκε κομματιαστά από τους ιστορικούς και ολοκληρώθηκε μόλις πριν από δύο χρόνια (βλ. Troels Brandt, «The Heruls»). Ούτε λίγο ούτε πολύ έχει ως εξής:
Οι Ερουλοι δεν ήταν ξεχωριστή εθνική ομάδα, αλλά… μοναχικό τάγμα! Παιδιά ηλικίας 15-21 ετών έμπαιναν στην υπηρεσία του μεγάλου σαμάνου, ο οποίος ντυνόταν… γυναίκα. Κάθε χρόνο άφηναν το σπίτι τους, από την Πρωτομαγιά ως το τέλος του Οκτωβρίου, για να εκπαιδευτούν στα έλη ως «στρατιώτες του Θεού». Οργανώνονταν σε δωδεκαμελείς αγέλες, υπό την αρχηγία δύο «λύκων», και μυούνταν σε τελετές που περιελάμβαναν μυσταγωγία υπό την επήρεια ναρκωτικών, ανθρωποθυσίες και ομοσεξουαλισμό. Χαρακτηριστικά, ο βυζαντινός Προκόπιος έγραψε για αυτούς – στην ιστορία των γερμανικών πολέμων «De Bello Gothico» – ότι «και μίξεις ουχ’ οσίας τελούσιν, άλλας τε και ανδρών».
Η πολύπλευρη και πολύχρονη εκπαίδευση των μικρών λύκων ολοκληρωνόταν με τον φόνο ενός εχθρού, ενός αγριόχοιρου ή μιας αρκούδας. Μετά την «τελετή αποφοίτησης», οι νέοι στρατιώτες του Wodan (του αιμοδιψούς θεού του πολέμου, με μορφή λύκου) ζούσαν πλέον στο στρατόπεδο και περίμεναν να γεμίσει το φεγγάρι για να ξεκινήσουν μια επίθεση. Επιναν ένα κοκτέιλ ναρκωτικών, έβαφαν το κορμί τους μοβ – με τους χυμούς του ίδιου αναισθητικού βοτάνου που χρησιμοποιούσαν και οι Κέλτες -, χόρευαν πολεμικό χορό ντυμένοι με αρκουδοτόμαρα και λυκοτόμαρα και ξεχύνονταν σαν διάβολοι στο σκοτάδι. Οπως περιγράφει ο Τάκιτος «κανείς εχθρός δεν μπορεί να αντέξει ένα τόσο απρόσμενο και κολασμένο θέαμα (…) γιατί σε όλες τις μάχες πρώτα τα μάτια νικιούνται».
Οι Ερουλοι ήταν ολόγυμνοι, με μόνο ένα δέρμα να σκεπάζει τα γεννητικά τους όργανα. Ασπίδα αποκτούσαν μόνο αφού αποδείκνυαν με συνέπεια την ανδρεία τους. Αθέατοι, ορμούσαν στον όποιο καταυλισμό και έσφαζαν αδιάκριτα, νέους και γέρους. Η επιδρομική αυτή τακτική άλλαζε όταν είχαν να αντιμετωπίσουν στρατό σε παράταξη. Εχοντας αδελφοποιηθεί με τους γείτονες Αλανούς, έμπαιναν στη μάχη πλάι πλάι – κάθε πεζός Ερουλος με έναν έφιππο Αλανό. Ορμούσαν τρέχοντας στον εχθρό, κρατούμενος ο Ερουλος από το τομάρι-σέλα του αλόγου (ναι, ήταν τόσο γρήγοροι στο τρέξιμο ώστε πολλοί Ελληνες τους έλεγαν Αίλουρους). Μια ανάσα πριν από τους παρατεταγμένους εχθρούς, ο Ερουλος εκσφενδονιζόταν στον αέρα – με αντιστήριγμα στο άλογο – και έπεφτε ουρλιάζοντας στα κεφάλια των εχθρών!
Κατά τα λοιπά, οι Ερουλοι πλήθαιναν και αναπαράγονταν ως κομμάτι της φυλής, συνουσιαζόμενοι με όποια ήθελαν. Αλλά οι γυναίκες και τα παιδιά μεγάλωναν και ζούσαν στο περιθώριο του μοναχικού στρατοπέδου τους, σαν σε καθρέφτη της κοινωνίας των Αμαζόνων… Οσο για τη μοίρα των ανήμπορων γέρων και των ασθενικών παιδιών, δεν χρειάζονται σχόλια: Ιδια μόδα με τους Σπαρτιάτες!
Το χρονικό των «καταραμένων»
Δεν γνωρίζουμε αν και κατά πόσο επηρεάστηκαν οι Ερουλοι από τις ντόπιες παραδόσεις περί Αμαζόνων. Εκείνο που δείχνει σίγουρο ότι συνέβη είναι το μπόλιασμά τους με τους θρύλους του Τρωικού Πολέμου. Αλλωστε, στο έμπα της Μαιώτιδας λίμνης βρισκόταν το νησάκι του Αχιλλέα με το ιερό του Απόλλωνα και εκεί κοντά ήταν το αρχαίο Μυρμίκειο, που οι τοπικές παραδόσεις επέμεναν ότι ήταν η πραγματική πατρίδα των Μυρμιδόνων! Είτε τότε είτε αργότερα, οι ιερείς-αρχηγοί των Ερουλων αρχίζουν να λένε ότι οι πρόγονοί τους ήταν οι… Μυρμιδόνες και ο φτεροπόδαρος Αχιλλέας, και να συνθέτουν τις μυθοπλασίες των γερμανικών λαών που γνωρίζουμε σήμερα ως «σάγκα του Odin». Ως την τελευταία εκδοχή τους, στις ακτές της Ισλανδίας, τα έπη αυτά διανθίστηκαν με παραλλαγές των ομηρικών επών και ηρωοποιήσεις των πολεμιστών Ερουλων που έδρεψαν δάφνες με το έργο τους.
Ωστόσο, σε αυτούς τους πρώτους δύο αιώνες της άνδρωσης των Ερουλων στους βαλτότοπους του Αζόφ, μια δραστική αλλαγή συμβαίνει γύρω τους. Οι πρώην πανταχού παρόντες Σαρμάτες έχουν, σε μεγάλο βαθμό, μεταναστεύσει προς τις πεδιάδες του Δούναβη, πολεμώντας συνεχώς με τους Ρωμαίους και αφήνοντας την περιοχή της Κριμαίας έκθετη στους συνεχώς καταφθάνοντες Γότθους. Αλλά και εκείνοι χωρίζονται, στους Βησιγότθους που πηγαίνουν στη Ρουμανία και τους Οστρογότθους που μένουν από το Δέλτα του Δούναβη ως τον ποταμό Ντον. Οι Ερουλοι αυξάνουν ανάλογα την επιρροή τους, ώσπου έρχονται σε μοιραία σύγκρουση με τον οστρογότθο βασιλιά, ο οποίος εξοντώνει μπαμπέσικα τα πρωτοπαλίκαρά τους. Το 267 μ.Χ. απομακρύνονται από τον κύριο κορμό της φυλής, αλλά όχι χωρίς μια εντυπωσιακή εκστρατεία: Επανδρώνουν 500 μονόξυλα πλοιάρια (χωρίς πανιά) με όλους σχεδόν τους «λύκους» τους και πολλούς συμπαθούντες Γότθους και βάζουν πλώρη για… τα μέρη που τους διηγήθηκαν οι Ελληνες!
Μετά τη λεηλασία του Βυζαντίου και έναν σταθμό στην Τροία, ξεχύνονται σφάζοντας στα νησιά του Αιγαίου. Αποβιβάζονται στην Αθήνα και την ξεθεμελιώνουν, βάζοντας φωτιά σε σπίτια, δημόσια κτίρια και ιερά. Η Ακρόπολη και τα ιερά της θα γλιτώσουν την καταστροφή, όχι όμως και η Αρχαία Αγορά όπως και το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού.
Διαλύουν στη συνέχεια την Κόρινθο, το Αργος και τη Σπάρτη, αποτυγχάνοντας μόνο στην πολιορκία της Ολυμπίας. Συνεχίζουν προς τον Βορρά, πλιατσικολογώντας την ύπαιθρο. [Σημ.: Το ολοκαύτωμα της Αρχαίας Ελλάδας αποτελείωσαν αργότερα οι αρειανοί «φεντεράτοι» Γότθοι του Αλάριχου. Οι εναπομείναντες Σπαρτιάτες λέγεται ότι κατέφυγαν στη Μονεμβασιά]. Δύο χρόνια μετά, σχεδόν το σύνολο του ρωμαϊκού στρατού τούς περιμένει παρατεταγμένο στη Ναϊσσό (σημερινή Νις, στη Σερβία). Στον στρατό των Ερουλων έχουν τώρα προστεθεί και οι Γότθοι της Δακίας, αλλά τη φοβερή μάχη κερδίζουν οι Ρωμαίοι, με 50.000 Ερουλους και Γότθους νεκρούς. Ο Μάρκος Κλαύδιος αποκτά το επίθετο «Γοτθικός» και οι αιχμάλωτοι Ερουλοι γλιτώνουν τη ζωή τους με την ένταξη στις γραμμές των ρωμαϊκών λεγεώνων.
Οσοι διέφυγαν κινούνται προς τα βορειοδυτικά και μαθαίνουμε ότι το 289 μ.Χ. οι Ερουλοι έχουν τη βάση τους στις εκβολές του Ρήνου. Στις αρχές του 3ου αιώνα, οι Δανοί που μετανάστευσαν από τη Σουηδία στη Γιουτλάνδη βρήκαν εκεί τους Ερουλους. Οντας πολυαριθμότεροι, τους νικούν έπειτα από σφοδρές μάχες και οι Ερουλοι διασκορπίζονται, άλλοι προς τη Σουηδία, άλλοι προς τη Γαλατία και άλλοι προς τη Μαιώτιδα λίμνη.
Το «μπιλιάρδο» των Ούννων
Το 337 μ.Χ. είναι το έτος-κλειδί για τη μετάλλαξη της Ευρώπης: Οι Ούννοι, έχοντας πλέον πάρει την απόφαση ότι η Κίνα είναι απρόσβλητη με το Σινικό Τείχος, ορμούν προς τα δυτικά και φθάνουν στα περίχωρα της Ταναΐδος. Οι δύσμοιροι Ελληνες και Ρωμαίοι άποικοι και οι εναπομείναντες στη Μαιώτιδα Ερουλοι είναι οι πρώτοι που αντικρίζουν τους μυριάδες καβαλάρηδες. Οι πρώτοι γίνονται αμέσως… παρελθόν και οι δεύτεροι – αντιλαμβανόμενοι ως ειδήμονες με τη μία τα προσόντα των Ούννων – τους ακολουθούν.
Στο πρώτο της χτύπημα, το 375 μ.Χ., η ορδή των Ούννων κατατροπώνει τους Οστρογότθους του Ερμανάρικ και διαλύει το βασίλειό τους. Το «μπιλιάρδο των λαών» αρχίζει, με επόμενους στη σειρά τους Βησιγότθους, οι οποίοι καταφεύγουν έντρομοι στη σημερινή Βουλγαρία. Εκεί, ζουν άθλια με τα σαπιοκρέατα που τους πουλάει ο ρωμαϊκός στρατός, ώσπου εξεγείρονται. Το 378 μ.Χ. αντιμετωπίζουν τον αυτοκράτορα Βαλέντιο (Valens) έξω από την Αδριανούπολη και… λιανίζουν τις τελευταίες ελπίδες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας για παλινόρθωση. Το μόνο που προλαβαίνουν να κάνουν τώρα οι ανατολικο-Ρωμαίοι είναι να «λαδώσουν» τους ασυγκράτητους Ούννους, προκειμένου να μην κατεβούν και αυτοί προς τη Βασιλεύουσα. Το καταφέρνουν, περιέργως πως.
Περνάει ένας αιώνας τρόμου και σφαγών για όλη την Ευρώπη, από τη Μαύρη Θάλασσα ως τη Γαλατία. Οι Ούννοι βρίσκονται καλπάζοντας παντού, ακολουθούμενοι από τους Ερουλους, τους Ρούγιους, τους Σκίριους και άλλες υποταγμένες φυλές. Μετά όμως τον θάνατο του Αττίλα, οι Ερουλοι βρίσκουν την ευκαιρία για αλλαγή της μοίρας τους. Το 454 μ.Χ., συνεργαζόμενοι με τους άλλους υπόδουλους, καταλύουν την κυριαρχία των Ούννων και στήνουν το δικό τους βασίλειο στη σημερινή Σλοβακία. Για πρώτη φορά εγκαταλείπουν την «ιερομοναχική» δομή και πασχίζουν να ζήσουν ως λαός, με οικογένειες, βιος και βασιλιά.
Το 476 π.Χ. φτάνουν στο αποκορύφωμα της θρασύτητάς τους: Ο Ερουλος Οδόακρος, με στρατεύματα Ερουλων και Σκίριων εκθρονίζει τον τελευταίο ρωμαίο αυτοκράτορα και καταλαμβάνει τη Ρώμη. Από το 487 ως το 488 μ.Χ. ο Οδόακρος καταστρέφει τους ενοχλητικούς Ρούγιους και την πρωτεύουσά τους Νόρικουμ. Η τρίτη χρονιά (489) όμως ανήκει στην εκδίκηση των Ρούγιων: Με τις ευλογίες και τη βοήθεια του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδόσιου, ο Θεοδώριχος συστρατεύει τους Οστρογότθους και τους εναπομείναντες Ρούγιους, σκοτώνει τον Οδόακρο (το 493) και ιδρύει το δικό του βασίλειο στη Ραβέννα.
Οι επιπτώσεις για το βασίλειο των Ερουλων είναι μοιραίες: Το 508 μ. Χ. οι υποτακτικοί τους Λογγοβάρδοι εξεγείρονται και νικούν σαρωτικά τους Ερουλους. Η κόρη του νεκρού πια βασιλιά των Ερουλων Rhodulphm, Silinga, παντρεύεται τον βασιλιά των Λογγοβάρδων Wacho και βαφτίζει τον γιο της Walt-Hari (Walter στα νυν Αγγλικά, αλλά «αρχηγό των Επιδρομέων» στα Ερουλιανά). Φρούδα όμως η ελπίδα της: Οι ακέφαλοι πλέον Ερουλοι χωρίζονται στα τρία. Κάποιοι ενώνονται με τους Λομβαρδούς και μεταναστεύουν μαζί στην Ιταλία, κάποιοι άλλοι ζητούν άσυλο στη βυζαντινή αυτοκρατορία και εγκαθίστανται (528 μ.Χ.) στα περίχωρα του Singidunum (Βελιγράδι), και κάποιοι άλλοι καταφεύγουν στη Δακία (Ρουμανία) όπου συγχωνεύονται, τελικά, με τους Γότθους (545 μ.Χ).
Σε όλη αυτή την πολυδιάσπαση ρόλο έπαιξε όχι μόνον η διπλωματία του αυτοκράτορα Θεοδόσιου αλλά και… οι παπάδες! Συγκεκριμένα, ιεραπόστολοι διείσδυσαν στους ταραγμένους Ερουλους και εκχριστιάνισαν πολλούς. Ωστόσο δεν ήταν όλοι οι ιεραπόστολοι της ίδιας εκκλησίας. Ετσι, οι Ερουλοι που πήγαν στην Ιταλία έγιναν καθολικοί, εκείνοι που πήγαν στο Βελιγράδι έγιναν ορθόδοξοι, ενώ εκείνοι που πήγαν στους Βησιγότθους έγιναν Αριανοί!
Θα αναρωτηθείτε ίσως «μοναχικό τάγμα και αλλαξοπίστησαν όλοι;» Ναι… σχεδόν: Οι σκληροπυρηνικοί παγανιστές, με τα περισσότερα μέλη της βασιλικής οικογένειας, ήταν ο τέταρτος κλάδος των νικημένων Ερουλων που έφυγε προς τον Βορρά, προς τη Θούλη (Σκανδιναβία) των αρχαιοελληνικών μύθων. Γιατί εκεί; Διότι γνώριζαν την πηγή του «πλούτου των Υπερβορείων» που ανέκαθεν εμπορεύονταν οι βάρβαροι με τους Ελληνες και τους Ρωμαίους: Ηλεκτρο από τη Βαλτική και γούνες από την Ουψάλα! Στον δρόμο τους, όμως, έπεσαν πάνω στις ορδές των Σλάβων που μετανάστευαν νότια. Εστριψαν αριστερά, έφθασαν στη Γιουτλάνδη (Δανία) και από εκεί, έπειτα από μια επίθεση στους Βαρινούς, πήραν πλοία και έφθασαν στη Σουηδία (512 μ.Χ).
Μισθοφόροι, Βάραγγοι και Βίκινγκς
Στην υπηρεσία των Βυζαντινών οι Ερουλοι διέπρεψαν πολλαπλά. Ηταν με τον γότθο στρατηγό Βελισάριο στη Μεσοποταμία κατά των Περσών (530 μ.Χ.) και ήταν οι ίδιοι που «καθάρισαν» με τους χιλιάδες εξεγερμένους στη Στάση του Νίκα (532 μ.Χ.) στη Θεσσαλονίκη! Το 534 και το 535 μ.Χ. ήταν πλάι στον Βελισάριο, όταν διέλυσε το ενωμένο βασίλειο των Βανδάλων και Αλανών στην Καρχηδόνα. Το 539 μ.Χ. τους βρίσκουμε στον πόλεμο κατά των Αρμενίων και το 542 μ.Χ. ξανά με τον Βελισάριο κατά των Περσών. Το 543 μ.Χ. είναι στο πλευρό του στρατηγού Ναρσή κατά των Περσών, όπως και το 552 μ.Χ., όταν πέταξε τους Οστρογότθους έξω από την Ιταλία. Τέλος, στα χρόνια 550-552 μ.Χ. βρίσκουμε Ερουλους να πολεμούν με τον αρχηγό τους Uligang στον Καύκασο και την Κολχίδα, εναντίον Αμπχαζίων και Περσών.
Αλλά κάπου τότε χάνεται το όνομα Ερουλοι από την Ιστορία. Γιατί; Το πιθανότερο είναι ότι στη μεν κύρια Ευρώπη έμειναν ελάχιστοι, από τη μισθοφορική και πειρατική ζωή, στη δε Σκανδιναβία… άλλαξαν ταυτότητα: Κουβαλώντας την αίγλη των ιερο-πολεμιστών και την ιδεο-μυθολογία του Odin – συν την εισαγωγή του ρωμαιοτραφούς ρουνικού αλφαβήτου – έγιναν η άρχουσα τάξη των ντόπιων φυλών, Σουηδών (Svea) και Γότθων (Gauti). Μπορεί να μην ξανασυναντούμε το όνομά τους ως ξεχωριστή φυλή στα πεδία των μαχών, αλλά σίγουρα τους έχουμε ακούσει στη Δύση ως Eorlas (Ιρλανδία), Eorlingas (Δανία), Jarl (Σκανδιναβία) και… Earl (κόμης στα Αγγλικά)! Είχαν φροντίσει να σβήσουν από τη μνήμη το φρικτό παρελθόν τους, αποδεχόμενοι το φυλετικό όνομα των νέων υπηκόων τους. Στις περιοχές της Σουηδίας όπου εγκαταστάθηκαν (Blechingia και Vdrend)υπάρχουν ακόμη και σήμερα αριστοκρατικές οικογένειες που υπερηφανεύονται ότι κατάγονται από αυτούς.
Οσο για εμάς, τους ήδη λεηλατημένους της Ανατολής, δεν μείναμε για πολύ χωρίς Ερουλους: Οι «Σουηδοί» πλέον πολέμαρχοι δρασκέλισαν τη Βαλτική και έφτιαξαν αποικία στη λίμνη Λαντόγκα (πάνω από τη νυν Αγία Πετρούπολη). Από εκεί, έστησαν μιαν απίστευτη αλυσίδα ποτάμιου εμπορίου και, ως τον 8ο αιώνα, έφτασαν… ξανά στις όχθες του Βορυσθένη. Βλέποντας – το 839 μ.Χ. -, τα παλιά λημέρια ξαναθυμήθηκαν τους ατέλειωτους λογαριασμούς, πέταξαν τα ρούχα του εμπόρου και φόρεσαν εκείνα του πειρατή (Βάραγγος – Varig) και πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη (860 μ.Χ). Ολοι γνωρίζουμε τη λαχτάρα των Βυζαντινών από τα 10.000 πλοιάρια των Ρως-δρομόνων (όπως τους έλεγαν) και την αγωνία τους να μην αναμετρηθούν στη στεριά με αυτούς τους φτεροπόδαρους διαβόλους. Τελικά, κατά τη ναυμαχία, οι Ερουλοι (τώρα Βάραγγοι) νικήθηκαν από το υγρόν πυρ και οι αιχμάλωτοι υποχρεώθηκαν να χτίσουν τα νέα τριπλά τείχη της Κωνσταντινούπολης. Επειδή όμως «τα καλά παιδιά σπανίζουν», μπήκαν στην υπηρεσία του αυτοκράτορα και έγιναν οι αφοσιωμένοι πραιτωριανοί του.
Κανονικά εδώ βάζουμε τελεία, καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι οι Βάραγγοι του Κιέβου βαπτίστηκαν χριστιανοί και δεν ξαναχτύπησαν τους Ρωμιούς. Ωστόσο υπάρχει μια λεπτομέρεια σημαδιακή, που αναβίωσε τα φαντάσματα: Ο τελευταίος Βάραγγος στην υπηρεσία του αυτοκράτορα ήταν ο Harald, o μικρός γιος του εκθρονισμένου βασιλιά Ολαφ της Νορβηγίας. Ενα δίμετρο παλικάρι που κατατάχθηκε στη φρουρά των Βαράγγων το 1035 και, αφού πολέμησε σε Ανατολή και Δύση, ζήτησε να «βγει στη σύνταξη». Η αυτοκράτειρα Ζωή δεν ήθελε να τον αφήσει να φύγει (έρως γαρ) και διέταξε να κλείσουν τον Κεράτιο κόλπο με την αλυσίδα. Ο Βάραγγος όρμησε με τον μονόξυλο δρόμωνά του προς την αλυσίδα, έγειρε πίσω με όλους τους στρατιώτες τους και αμέσως μετά το καβάλημα της αλυσίδας έριξε όλο το βάρος μπροστά κατορθώνοντας να την υπερπηδήσει!
Πού πήγε; Εφθασε πρώτα στο αρχαίο λημέρι της Μαιώτιδας, την «Ελλιπάλτα», μετά στη λίμνη Λαντόγκα και έπειτα στη Βαλτική, ωσότου έφτασε το 1043 μ.Χ. στα σημερινά σύνορα Νορβηγίας και Σουηδίας. Εκεί, ως βασιλιάς πλέον Harald Sigurdsson ΙΙΙ της Νορβηγίας θάμπωνε τα κορίτσια με τα μεταξωτά και χρυσοποίκιλτα βυζαντινά του ρούχα και τα υπέροχα όπλα του. Κάποια στιγμή «τα πήρε στο κρανίο» με τη βαρεμάρα που επικρατούσε και έστησε ένα… «μοναχικό τάγμα»: τους Berseks (ή Bersekers αγγλιστί). Αρχισε να τους ποτίζει ναρκωτικά και να τους εξαπολύει σε πειρατικά γιουρούσια, από την Εσθονία ως τη Ιρλανδία και από τη Σκωτία ως το Γιβραλτάρ.
Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που όλη η οικουμένη γνωρίζει ως «οι επιδρομές των Βίκινγκς»! Ολοι μιλούσαν για τους λυκανθρώπους που ορμούσαν αφηνιασμένοι εναντίον εχθρών και φίλων, χαμένοι στην έκσταση του λυκοθεού Wodan. Ο ίδιος ο Χάραλντ πέθανε πολεμώντας στην Αγγλία (το 1066), λίγο πριν από την εισβολή των Νορμανδών, αλλά το «καλογερόπαιδό του», ο Leif Ericsson, έφτασε ως την Αμερική και τους Ερυθρόδερμους. Και εκεί, στη Βίνλαντ… μα τη Βαλχάλα, η Δύση βάφτηκε κόκκινη!
Οι τελευταίοι Ερουλοι-Berseks της Βίνλαντ εξοντώθηκαν από τους Ινδιάνους, αυτοί της Γροιλανδίας από την αλλαγή του κλίματος και τους πάγους, ενώ εκείνοι της Νορβηγίας κυνηγήθηκαν από όλους τους υπόλοιπους, γιατί το παράκαναν στο σκότωμα και των… ομοφύλων. Οι Berseks διαλύθηκαν με νόμο το 1015 μ.Χ. Πάντως φαίνεται ότι το είδος δεν εξέλιπεν απολύτως: Ο διευθυντής των Εθνικών Αρχείων της Ισλανδίας Bartr Guthmundsson ισχυρίζεται στο βιβλίο του «The Origin of the Icelanders» ότι οι περισσότεροι Ισλανδοί είναι Ερουλοι!
Καλα εσυ αγορι μου εισαι αλλου
Πολλά από τα «νεοεθνικά» ρεύματα, που δραστηριοποιούνται και στην Ελλάδα, ισχυρίζονται συχνά, ότι oι χριστιανοί κατέστρεψαν τους ναούς, τα ιερά και τα αγάλματα της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, καταστρέφοντας, έτσι, έργα τέχνης και μνημεία πολιτισμού. Για να στηρίξουν αυτό τον ισχυρισμό τους, επιστρατεύουν μεμονωμένα περιστατικά και προβάλλουν περιπτώσεις ακραίας συμπεριφοράς ως την επίσημη γραμμή της Χριστιανικής Εκκλησίας κατά της αρχαίας θρησκείας.
«Η Ορθοδοξία κατέστρεψε τους ναούς μας», λένε1. Σε ερώτηση: «Τι πρόσφερε η Ορθοδοξία στους Έλληνες;», δίδεται η απάντηση: «Την καταστροφή όλων των ναών, των έργων τέχνης και των βιβλιοθηκών»2. Οι χριστιανοί «έκαψαν όσα βιβλία δεν τους βόλευαν, βεβήλωσαν τα ελληνικά ιερά, κομμάτιασαν τα αγάλματα, γκρέμισαν τους ελληνικούς ναούς, καταλήστεψαν τον εθνικό πληθυσμό»3. Σε συκοφαντικό άρθρο κατά του Χριστιανισμού, υποστηρίζεται για τους χριστιανούς, ότι «Η πρώτη τους κίνηση ήταν να καταστρέφουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων στερώντας έτσι τον κόσμο από ανεπανάληπτα δημιουργήματα της αρχαίας τέχνης, για να μη μείνει ίχνος από τη “βδελυρή θρησκεία των ειδώλων”»4. Υπήρχε, λένε, ένα κατευθυντήριο «σχέδιο», το οποίο κατηύθυνε τις «χριστιανικές μάζες» ώστε να καταστρέψουν ό,τι ελληνικό. «Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε εμείς οι Έλληνες», γράφουν, «ότι τα ακρωτηριασμένα αγάλματα που θαυμάζουμε σήμερα στα μουσεία, οι ερειπωμένοι ναοί μπροστά στους οποίους εκστασιάζονται οι καλλιτεχνικές φύσεις και οι αρχαιόφιλοι… δεν είναι παρά τα φτωχικά λείψανα τρομερoύ μακελλειoύ που σπάραξε την ελληνική χώρα (και όχι μόνο αυτή) από τον 4ο ως τον 6ο τουλάχιστο αιώνα της χρονολογίας μας»5.
Συχνά, για να ενοχοποιήσουν το Βυζάντιο, επικαλούνται τις επιδρομές του Αλάριχου κατά της Ελλάδος το 396 μ.Χ. και τις καταστροφές που προξένησε στους αρχαίους ναούς6. Όμως, ένα τέτοιο «επιχείρημα» αποδεικνύεται έωλο,«δείγμα της πιο χονδροειδούς προπαγάνδας ή άγνοιας» εκ μέρους των «νεοεθνικών». Και τούτο διότι, αποκρύπτουν ότι ο Αλάριχος δεν ήταν Βυζαντινός αλλά Γότθος, όπως και oι μοναχοί που τον συνόδευαν στις καταστροφές ήταν αιρετικοί αρειανοί, τους οποίους ο ίδιος ο Θεοδόσιος είχε καταδιώξει ένα χρόνο πρίν7.
Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπήρξαν, κατά την πορεία της επικράτησης του Χριστιανισμού, και περιπτώσεις ανεξέλεγκτης εκδικητικής συμπεριφοράς των επί αιώνες καταδιωκομένων Χριστιανών κατά των θρησκευτικών συμβόλων των πρώην διωκτών τους. Ή, ακόμη, και αυστηρές αυτοκρατορικές αποφάσεις εναντίον εκπροσώπων της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας ή νόμοι που επέβαλλαν το κλείσιμο των ειδωλολατρικών ναών. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β’ υπέγραψε και νόμο με εντολή καταστροφής ναών και ιερών της αρχαίας θρησκείας. Όμως, όλα αυτά, δεν ήταν ούτε μια γενικευμένη τακτική έναντι των αρχαίων ναών, ούτε πολύ περισσότερο η στάση της Εκκλησίας.
Ο Χριστιανισμός αρχίζει να επικρατεί στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται είναι: από τότε και στο εξής καταστράφηκαν oι αρχαίοι ναοί ή μήπως πολλοί απ’ αυτούς ήταν ήδη κατεστραμένοι ή εγκαταλελειμμένοι; Γιατί, για να μιλήσει κανείς για καταστροφές αρχαίων ναών από τους χριστιανούς προ του Μ. Κωνσταντίνου είναι εξ ολοκλήρου παράλογο.
Σ’ αυτό το ερώτημα έχουν απαντήσει ειδικοί και εγκρατείς των ιστορικών πραγμάτων επιστήμονες. Εμείς εδώ θα περιοριστούμε να επιστρατεύσουμε κείμενα που προέρχονται από τους ίδιους τους οπαδούς και εκπροσώπους του σύγχρονου πολυθεϊσμού, μέσα από τα οποία αποδεικνύεται περίτρανα, ότι πολλοί ναοί και Ιερά της αρχαίας ελληνικής θρησκείας είχαν υποστεί ολοκληρωτικές καταστροφές και βανδαλισμούς αιώνες πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού.
Και πρωτίστως, θα επικαλεσθούμε κείμενα επιφανούς εκπροσώπου του «Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών», ο οποίος καίτοι τάσσεται μ’ εκείνους που ισχυρίζονται, ότι oι χριστιανοί κατέστρεψαν τα αρχαία μνημεία, εν τούτοις, ομολογεί, καταγράφοντας Ιστορικά γεγονότα, ποια ήταν πράγματι η κατάσταση των αρχαίων ελληνικών Ιερών μερικούς αιώνες πριν ο Χριστιανισμός εδραιωθεί, ως η επικρατούσα θρησκεία. Και βεβαίως, η γνώμη του είναι ιδιαιτέρως βαρύνουσα, γι’ αυτό θα μεταφέρουμε εδώ αυτούσια τα δικά του κείμενα.
Ο συγγραφέας, λοιπόν, στο τρίτομο έργο του «Υπέρ της των Ελλήνων νόσου», τόμ. Γ’, «Η συρρίκνωση της αρχαίας ψυχής», (ο τρίτος τόμος του βιβλίου φέρει τόν υπότιτλο «Ες έδαφος φέρειν»), μας πληροφορεί ότι ήδη από τον 3ο π. Χ. αιώνα αρχίζει η καταστροφή ελληνικών πόλεων και ιερών από επιδρομείς. Επικαλούμενος τον Κυρ. Σιμόπουλο, γράφει ότι πρώτοι οι Αιτωλοί, τον 3ο π.Χ. αιώνα, «απογύμνωσαν ή κατέστρεψαν τα ιερά και τους τόπους λατρείας που αποτελούσαν τον κυριότερο συνδετικό ιστό, τον θρησκευτικό δεσμό μεταξύ των κρατουπόλεων… Το 219 π. Χ. ο στρατηγός της αιτωλικής Συμπολιτείας Σκόπας, κυριεύει το Δίον την ιερή πόλη των Μακεδόνων και καταστρέφει τα πάντα. Γκρεμίζει όλα τα κτίσματα, πυρπολεί και τους χώρους λατρείας. Τα ίδια και στο ιερό της Δωδώνης από τον στρατηγό των Αιτωλών Δωρίμαχο. Καταπάτησε κάθε ιερό και όσιο γράφει ο Πολύβιος»8.
Στην συνέχεια, ο Φίλιππος με τους Μακεδόνες του, σε αντίποινα, «πυρπόλησαν και κατεδάφισαν τα ιερά και ανέτρεψαν η κατέστρεψαν 2.000 ανδριάντες». Και δεν περιορίστηκαν μόνο στην Αιτωλία, αλλά προχώρησαν και στην Αττική, το 200 π. Χ., όπως εξιστορεί ο Λίβιος, όπου «Κατέστρεψαν και τα μνημεία και ανέσκαψαν τους τάφους διασκορπίζοντας τα οστά των νεκρών»9.
Ακολουθούν οι επιδρομές των Ρωμαίων, που κράτησαν δύο ολόκληρους αιώνες και έφεραν πράγματι «ες έδαφος» πόλεις, ναούς, ιερά και αγάλματα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το 194 π. Χ., ο Τίτος Φλαμίνιος, μετά την νίκη του κατά του Φιλίππου,«στέλνει καραβιές ολόκληρες από κλεμμένα μαρμάρινα και χάλκινα αγάλματα για να κοσμήσουν το θρίαμβο του στη Ρώμη»10.
Το 189 π.Χ., «ο Μάρκος Φούλβιος Νοβιλίορ λεηλατεί σύμφωνα με την καταγραφή του Πολύβιου την Αμβρακία συμπεριλαμβανομένων και των Ιερών της και στέλνει σα λάφυρα στη Ρώμη, αγάλματα, επιγραφές και θησαυρούς»11. Το 181 π.Χ., «η Σύγκλητος είχε ρίξει στην πυρά τα έργα των Πυθαγορείων»12.
Το 87 π.α.χ.χ.13, «ο άξεστος Σύλλας, καταστρέφει την Αθήνα που είχε συμπαραταχθεί με τον Μιθριδάτη, και αμέτρητα αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής και θησαυροί, γίνονται αντικείμενα λεηλασίας και μεταφέρονται στη Ρώμη, συμπεριλαμβανομένης της ονομαστής βιβλιοθήκης του Απελλικώνος και του περίφημου πίνακα του Ζεύξιδος… Ο ίδιος άρπαγας στρατοκράτης ήταν επίσης αυτός που άρπαξε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς του Αλαλκομένειου ιερού της Βοιωτίας, έβαλε χέρι στα ιερά της Επιδαύρου… της Ολυμπίας και των Δελφών»14.
Το 55 π.α.χ.χ., «ο φοβερός Βέρρης… λεηλάτησε τα καλλιτεχνήματα και τους θησαυρούς όλης της νότιας Ελλάδας, έκλεψε το χρυσό από τον Ναό της Αθηνάς στην Αθήνα… άρπαξε από την Τένεδο το λατρευτικό άγαλμα του τοπικού ημίθεου Τέννητος, καταλήστεψε τον πανάρχαιο Ναό της Ήρας στη Σάμο, το Ναό της Αρτέμιδος στην Πέργαμο, λεηλάτησε όλα τα μνημεία της Ασπένδου στην Παμφυλία»15.
«Ο Αύγουστος… κλέβει από την Τεγέα και μεταφέρει στη Ρώμη το περίφημο άγαλμα της Αλέας Αθηνάς… Ο Καλιγούλας διάλεγε ελληνικές προτομές και πρόσταζε να τις αποκεφαλίζουν και να προσθέσουν σε αυτές το δικό του κεφάλι… Ο Νέρωνας, κλέφτης επίσης πεντακοσίων χάλκινων γλυπτών από τους Δελφούς…»16.
Συμπερασματικά, ο εν λόγω συγγραφέας μας πληροφορεί ότι οι Ρωμαίοι «μέσα σε λιγώτερο από δύο αιώνες τη μετέτρεψαν (την Ελλάδα) σε ερειπωμένη επαρχία τους, σε μια χώρα όπου “οι λίθοι μόνον” θύμιζαν “τη σεμνότητα και το μέγεθος της Ελλάδος” (Δίων Χρυσόστομος)». Και καταλήγει: «ο Παυσανίας (σσ. 2ος μ. Χ. αι.) ουσιαστικά θα δει και θα περιγράψει μια χώρα ερειπωμένη και ολιγάνθρωπη, της οποίας αρκετές πόλεις είναι ήδη έρημες, τα δε ιερά είναι κατά πλειοψηφία χορταριασμένα και με γκρεμισμένες τις στέγες… Ο Ρωμαίος ποιητής Γιουβενάλλης… θα γράψει επίσης και τα εξής:… Σήμερα δεν μπορείς να αρπάξεις από αυτούς, όταν πατήσεις το φτωχό τους τόπο, τίποτε άλλο από μερικά βόδια και φοράδες, τους εφέστιους Θεούς από το σπιτικό τους και κανένα περίεργο άγαλμα,αν έχει μείνει κανένα στα ιερά τους…»17.
Αυτά εξιστορεί με εθνικό πόνο ο εκπρόσωπος του Τ.Σ.Ε.Ε. και μας βρίσκει συμπάσχοντας, γιατί έχει απόλυτο δίκιο. Όμως, πως συμβιβάζονται όλα αυτά μ’ εκείνα τα «αποφθεγματικά» που ακούσαμε πιο πάνω, ότι οι χριστιανοί «έκαψαν όσα βιβλία δεν τους βόλευαν, βεβήλωσαν τα ελληνικά ιερά, κομμάτιασαν τα αγάλματα, γκρέμισαν τους ελληνικούς ναούς, καταλήστεψαν τον εθνικό πληθυσμό», και ότι η Ορθοδοξία προσέφερε «Την καταστροφή όλων των ναών, των έργων τέχνης και των βιβλιοθηκών»;
Παρόμοιες «ομολογίες» συναντάμε και σε άλλα περιοδικά. Επιλεκτικά μεταφέρουμε εδώ δύο ακόμη αντιπροσωπευτικά κείμενα που προέρχονται από περιοδικά του «νεοεθνικού» νεοπολυθεϊστικού «χώρου»: «Οι πληροφορίες που παραδίδουν ο Παυσανίας, ο Στράβων και ο Πολύβιος για τις εκτεταμένες επιχειρήσεις αρπαγής ελληνικών έργων τέχνης εντυπωσιάζουν, όσον αφορά στους αριθμούς και την αξία των μνημείων, που μεταφέρθηκαν στη Ρώμη. Πεντακόσια αγάλματα από τους Δελφούς, τρεις χιλιάδες από τη Ρόδο και εκατοντάδες γλυπτά και έργα ζωγραφικής από την Κόρινθο έγιναν λεία κατακτητών. Ό,τι είχε απομείνει μέχρι την επικράτηση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας του Βυζαντίου, έγινε στόχος για καταστροφή από το νέο μισελληνικό καθεστώς, με την ανοχή και τις ευλογίες του οποίου «αλώνιζαν» ορδές βαρβάρων και λαφυραγωγούσαν, ό,τι εύρισκαν στο δρόμο τους. Εκτός απ’ αυτούς όμως και οι χριστιανοί του ελλαδικού χώρου δεν ήταν άμοιροι μιαρών πράξεων. Όχι μόνον κατέστρεφαν κτήρια και ακρωτηρίαζαν αγάλματα, αλλά πωλούσαν “δι’ ολίγα τάλλαρα” τα τεμάχιά τους σε ξένους επισκέπτες»18.
Τα ίδια επαναλαμβάνει και άλλο περιοδικό του «χώρου»: «Η λεηλασία του Ελληνικού πολιτισμού προσλαμβάνει δραματικές διαστάσεις επί Νέρωνος, ο οποίος “Πεντακόσιας θεών τέ αναμίξ αφείλετο και ανθρώπων εικόνας χαλκάς” (Παυσανίας, Φωκικά 71). Μεταξύ των κλοπιμαίων ήσαν και η πασίγνωστη Κόρη του Anzio, η Κασσάνδρα, ο έρως του Πραξιτέλους, ο θνήσκων Γαλάτης, ο ο Απόλλων του Σκόπα, η «εύκνημα» Αμαζόνα του Στρογγυλίωνος και ένα μικρό άγαλμα του Αλεξάνδρου, το οποίο είχε επιχρύσωση… Οι αυτοκράτορες και οι πλούσιοι Ρωμαίοι, αφού πρώτα έσβηναν τα επιγράμματα από τις βάσεις των αγαλμάτων, έκοβαν τα κεφάλια και στη θέση τους έβαζαν το μαρμάρινο ομοίωμα του δικού τους κεφαλιού»19.
Ας σημειωθεί, ότι η μαρτυρία του Παυσανία πρέπει να θεωρηθεί ως ιδιαιτέρως βαρύνουσα, αφού το έργο του «Περιήγησις της Ελλάδος», έχει γραφεί μεταξύ των ετών 160 και 180 μ. Χ.
Αυτά, λοιπόν, μας πληροφορούν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των ελληνικών «νεοεθνικών» ρευμάτων, οι όποιοι στη συνέχεια καταγγέλλουν τον Χριστιανισμό ως τον μοναδικό διώκτη και καταστροφέα αρχαίων ναών, αγαλμάτων και βιβλιοθηκών. Δηλαδή, οι Ρωμαίοι δεν κατέστρεψαν τους αρχαίους ναούς αφήνοντας «μόνον τους λίθους»; Οι ρωμαίοι αυτοκράτορες δεν αποκεφάλιζαν τα αγάλματα για να αντικαταστήσουν τις κεφαλές τους με τα ομοιώματα των δικών τους «άμυαλων» κεφαλών; Δεν έκαψαν βιβλία και βιβλιοθήκες20, δεν έφεραν «ες έδαφος» τα αριστουργήματα της ελληνικής τέχνης, αλλά και αυτόν το ίδιο τον ελληνικό πολιτισμό; Και όλα αυτά τα έκαναν μόνον οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες και οι χριστιανοί; Αν είναι δυνατόν αυτό να λέγεται ιστορία και αντικειμενικότητα!
Και δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι Χριστιανοί, μέχρι και τις ημέρες του Μ. Κωνσταντίνου, όχι μόνον βρίσκονταν κάτω από φρικτούς και αιματηρούς διωγμούς, που ανέδειξαν 11 εκατομμύρια μάρτυρες της Πίστεως μέσα στους τρεις πρώτους χριστιανικούς αιώνες, αλλά και αποτελούσαν τον 4ο μ. Χ. αιώνα το 5% μόνον του πληθυσμού της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ποσοστό που δεν άλλαξε σημαντικά ακόμη και τους πρώτους χρόνους μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού. Διερωτάται κανείς: άραγε τον 4ο αιώνα, που άρχισε να επικρατεί ο Χριστιανισμός, όλοι αυτοί οι κατεστραμένοι ναοί, τα ιερά, και τα αγάλματα είχαν πάλι ανακατασκευαστεί;
Η ιστορική αλήθεια όμως είναι ότι, όσοι σώζονται από τους αρχαίους ναούς οι περισσότεροι το οφείλουν στο γεγονός ότι πέρασαν στη χρήση των Χριστιανών. Αν σώζεται σήμερα ο Παρθενώνας το σπουδαιότερο αρχαιοελληνικό μνημείο ο ναός του Ηφαίστου (Θησείο), το Ερεχθείο, το ωρολόγιο του Κυρρήστου και τόσοι άλλοι ναοί στον Ελλαδικό χώρο και έξω απ’ αυτόν, αυτό οφείλεται στο ότι μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ναούς. Πολλά δε από τα αριστουργήματα τέχνης που διασώθηκαν και κυρίως αγάλματα, οφείλουν τη διάσωση τους στη μεταφορά τους στην Κωνσταντινούπολη για τη διακόσμησή της.
Παρατηρεί ο κ. Ιωάν. Τσέντος: «Οι Βυζαντινοί φύλασσαν όλους αυτούς τους θησαυρούς ευλαβικά, και τους θεωρούσαν στολίδι της πρωτεύουσάς τους, πράγμα που αποδεικνύει πρώτον μεν ότι δεν έτρεφαν αυτό το υποτιθέμενο μίσος προς ό,τι το αρχαίο, αλλά θεωρούσαν αυτά τα αγάλματα μέρος της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, και δεύτερον ότι είχαν την αισθητική που τους επέτρεπε να εκτιμήσουν την ομορφιά και την αξία τους… δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς πως όποιο μνημείο τον αρχαίου ελληνικού πολιτισμού σώζεται σήμερα στην Ελλάδα, οφείλει τη σωτηρία του στην προστατευτική ασπίδα τον Βυζαντίου»21.
Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να καταλογισθεί η ευθύνη των σημερινών ερειπίων αρχαίων ναών στους Χριστιανούς. Μήπως δεν υπάρχουν σήμερα και αναρίθμητοι Χριστιανικοί ναοί ερειπωμένοι ή εξαφανισμένοι; Από τα μέσα του 4ου αι. έως και τον 6ο αι. μ. Χ., μόνο στην Αθήνα και τα περίχωρα, υπήρχαν είκοσι δύο χριστιανικές Βασιλικές. Πολλές απ’ αυτές είναι γνωστές σήμερα μόνον από τα ερείπιά τους. Ασφαλώς οι παλαιοχριστιανικές αυτές Βασιλικές δεν οφείλουν την ερήμωσή τους σε αντιχριστιανικούς διώκτες και καταστροφείς. Ο χρόνος, η φθορά, τα φυσικά φαινόμενα συνετέλεσαν στην ερήμωσή τους, καίτοι οι χριστιανοί που τις οικοδόμησαν, όχι μόνον υπήρχαν τότε για να τους χρησιμοποιήσουν στη λατρεία τους, αλλά και αποτέλεσαν πλέον το μόνο θρησκευτικό στοιχείο της Ελλάδος. Ως παραδείγματα μερικών από τις πολλές ερειπωμένες παλαιοχριστιανικές Βασιλικές, που δεν υπάρχουν σήμερα, αναφέρομε τις Βασιλικές της Αγ. Τριάδος (δυτικά του Παρθενώνα), του Ασκληπιείου (νότια του βράχου της Ακρόπολης), του Αγ. Διονυσίου του Αρεοπαγίτη (δυτικά της Ακρόπολης), του Ιλισσού (ανατολικά των Στηλών του Ολυμπίου Διός Αρδηττού), του Ολυμπιείου (βόρεια των Στήλων του Ολυμπίου Διός), της Παναγιάς της Πέτρας (στον Ιλισσό) κ.α.22.
Θέλουν να αγνοούν, δηλαδή, οι σύγχρονοι «παγανιστές» ότι οι περισσότεροι αρχαίοι ναοί, όπως και οι παλαιοχριστιανικοί αργότερα, καταστράφηκαν από κατακτητές, από πολεμικές συγκρούσεις, από λεηλασίες και πυρκαγιές, από σεισμούς και θεομηνίες και άλλα φυσικά φαινόμενα.
Οι ισχυρισμοί όμως των σημερινών πολυθεϊστών, αποδεικνύονται μεροληπτικοί, αντιϊστορικοί, προκατειλημμένοι, και αστήρικτοι. Γενικεύουν αυθαίρετα ακραία και μεμονωμένα περιστατικά και διαστρεβλώνουν βάναυσα την ιστορική αλήθεια. Επαναλαμβάνομε, ότι δεν αρνούμαστε περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς και φανατισμού από μέρους του Χριστιανικού όχλου και καταστροφές ναών και αγαλμάτων. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι καταπιεσμένοι Χριστιανοί κατέστρεψαν αρχαίους ναούς και αγάλματα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να γενικοποιούμε τα πράγμα τα και να αποδίδουμε την φυσική φθορά της αρχαιοελληνικής θρησκείας και των ιερών της σε μια τακτική και σ’ ένα «σχέδιο» του Χριστιανισμού για την επικράτησή του.
Όπως σημειώνει ο κ. Ιωάν. Τσέντος, «είναι εντελώς σαφές ότι κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενον να υπήρξαν εκείνη την εποχή και κάποιες εκδηλώσεις φανατισμού. Ο ισχυρισμός όμως ότι οι χριστιανοί και το Βυζάντιο προέβησαν φερ’ ειπείν σε συστηματική καταστροφή των αρχαίων αγαλμάτων, αποτελεί ασύστολο ψεύδος»23.
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος παρατηρεί:«Οπωσδήποτε, οι καταστροφές των ειδωλολατρικών ναών στην Ελλάδα δεν οφείλονταν σε θρησκευτικές συγκρούσεις. Η Ελλάδα είχε σε πολύ μεγάλο βαθμό ρημάξει και καταστραφεί, πριν την αναγνώριση του χριστιανισμού ως θρησκείας, όταν ακόμη οι χριστιανοί ήσαν θύματα μεγάλων διωγμών ή και δεν είχαν καν εμφανισθεί στην ιστορία. Ήδη στην ελληνιστική εποχή, δεν είναι λίγες οι πόλεις που είχαν μετατραπεί σε μικρή ομάδα χαμόσπιτων, με σπασμένα αγάλματα και ερειπωμένους ναούς».
«Το μαντείο της Δωδώνης είχε σταματήσει προ πολλού να λειτουργεί και ήταν ερείπια, μας πληροφορεί ο Στράβων στα Γεωγραφικά του, τα οποία είχαν ήδη ολοκληρωθεί περίπου το 7 π.Χ. Ο Στράβων, επισημαίνει μάλιστα ότι όχι μόνο το μαντείο της Δωδώνης, αλλά και όλα τα άλλα μαντεία της Ελλάδος είχαν ουσιαστικά σβήσει στα χρόνια του»24.
Ο καθηγητής κ. Βασ. Μπακούρος σημειώνει: «Όπως αποδεικνύει η έγκυρη επιστημονική έρευνα με βάση αρχαιολογικά ευρήματα (…., βλ. Ν. Παπαχατζή, Η θρησκεία στην αρχαία Ελλάδα, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1996) τα περισσότερα ειδωλολατρικά ιερά ή ναοί δεν καταστράφηκαν ούτε μετασκευάστηκαν σε χριστιανικά τεμένη, απλώς εγκαταλείφθηκαν»25.
Και ο π. Γεώργ. Μεταλληνός υπογραμμίζει: «Τις παρατηρούμενες καταστροφές αποδίδουν οι αρχαιολόγοι στους σεισμούς, τις βαρβαρικές επιδρομές (4ο – 6ο αι.) και την εγκατάλειψη. Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών και των Δελφών έμειναν απείραχτα από τους χριστιανούς. Η μετατροπή τους σε χριστιανικές εκκλησίες δείχνει περίτρανα τη συνείδηση της ιστορικής συνέχειας. Όσο και αν αυτό δεν ικανοποιεί τους σημερινούς αρχαιολάτρες26».
Σε επιστολή του προς τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, ο αρχαιολόγος Άγγ. Χωρέμης γράφει: «Αυτό που πράγματι έγινε είναι καταστροφές και ακρότητες σε τοπικό επίπεδο, από φανατικούς εκκλησιαστικούς και πολιτικούς παράγοντες, κυρίως εναντίον αγαλμάτων αρχαίων θεοτήτων με συνηθέστερο το φαινόμενο της ρινοκοπής και καταστροφής των προσώπων. Οι άνθρωποι αυτοί εξαγρίωναν τον όχλο, πράγμα όχι δύσκολο, αν σκεφτούμε ότι μόλις 75-80 χρόνια χώριζαν την εποχή αυτή από τους φοβερούς διωγμούς των Διοκλητιανού και Γαλερίου (+311) και 55-60 χρόνια από τον “ηπιότερο” διωγμό τον Λικινίου (310-324), τον εξαγριωμένο αυτόν όχλο τον εξαπέλυαν να κάψει και να καταστρέψει ο,τιδήποτε “εθνικό” εύρισκε μπροστά του. Αυτό όμως ουδέποτε υπήρξε πολιτική τον Μεγάλου Θεοδοσίου και, όταν έγινε, προσπάθησε να το σταματήσει και να το θεραπεύσει»27.
Κλείνομε την σύντομη αυτή επισκόπηση με τις επισημάνσεις του κ. Θαν. Παπαθανασίου, σε εμπεριστατωμένη μελέτη του δημοσιευμένη στο περιοδικό «Σύναξη». Μεταξύ των άλλων, γράφει: «σε όλο το σώμα των ιερών κανόνων… απουσιάζουν απολύτως κανόνες που να επιβάλλουν τον “εκχριστιανισμό” των εθνικών και σχεδόν απολύτως κανόνες που να επιτάσσουν την καταστροφή των παγανιστικών ιερών». Για τις διατάξεις νη’ και πδ’ της Συνόδου της Καρθαγένης (419 μ.Χ.), με τις οποίες ζητείται από τους βασιλείς να εξαλείψουν «τα εγκαταλείμματα των ειδώλων τα κατά πάσαν την Αφρικήν», παρατηρεί ότι «πρόκειται για τοπικού χαρακτήρα πρωτοβουλία, που αφορούσε συγκυρίες της λατινικής Εκκλησίας στη Βόρεια Αφρική». Η ίδια σύνοδος, εξ’ άλλου, ζητούσε από τους επισκόπους να καταστρέψουν και τα «χριστιανικά ναΐδρια», που είχαν ανεγερθεί αυθαίρετα από δεισιδαίμονες χριστιανούς (κανών πγ’)28.
Εγω Ασχετακο μου δεν θα χρησιμοποιήσω καμια συκοφαντικη πηγη. Ιστορια του ελληνικου εθνους Του Κωνσταντινου παπαρηγοπουλου εκδοση National Geographic Society ΤΟΜΟΣ 9 .ΣΕΛΙΔΑ 192 Ο Μεγας Αθανασιος εγραψε τον περιβοητο λογο κατα των Ελληνων με τον οποιο δεν αρκεστηκε στο να τους αποκηρυξει ως ειδολολατρες αλλα κατεκρινε και χλευασε και την σοφια τους. ΣΕΛΙΔΑ 193 Το ονομα των ελληνων απογυμνωμενο απο την αρχαια ενδοξη σημασια του απεκτησε αυτη του ειδολολατρη.Κατα συνεπεια και αυτο και ολα τα παραγωγα του οπως “ελληνικος” “ελληνισμος” ελληνιζω” “ελληνοφρονω” για πολλους αιωνες αποκρουστηκαν και καθυβριστηκαν απο την νεα πιστη.Ο Μαλαλας μιλωντας για την βασιλεια του Ιουστινιανου βεβαιωνει οτι εγινε μεγαλος διωγμος εναντιων των ελληνων και οτι ο ιδιος ο βασιλιας απαγορευσε στους ελληνιζοντες να πολιτευονται και οτι αφου συγκεντρωθηκαν οι ελληνες [ειδωλολατρες] οδηγηθηκαν με πομπη στους βωμους τα βιβλια τους καθως και οι εικονες των μισητων Θεων και αγαλματα καηκαν.Στον Θεοφανη διαβαζουμε οτι ο Ιουλιανος παρασυρθηκε αναιδως προς τον ελληνισμο Ο ιδιος ονομαζει των διωγμο κατα των ειδωλολατρων ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΩΓΜΟ.ΣΕΛΙΔΑ 194 Η Κατασταση αυτη δεν ηταν δυνατον να διαρκεσει για παντα Τα τελευταια λειψανα της αρχαιας θρησκειας εξαφανιστηκαν τον 9 αιωνα.Η ελληνικη ποιηση, η φιλοσοφια ,η φιλολογια και η ιστορια ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ δεν επαψαν να καλλιεργουνται απο τις ταξεις των λογιων.ΣΕΛΙΔΑ 76 Καποια χρονια αργοτερα σαν να μην εφταναν οι καταστροφες που προκαλεσε ο Αλαριχος στα διαφορα ιδρυματα της αρχαιας θρησκειας ο Αρκαδιος διεταξε με αλλο νομο να γκρεμιστουν οι ειδωλολατρικοι ναοι και τα υλικα τους να χρησιμοποιηθουν για την ανεγερση δημοσιων οικοδομηματων και την κατασκευη δρομων ΣΕΛΙΔΑ 128 επισεις ο χριστιανισμος συνεχισε να εδραιωνεται και με αλλον τροπο με την καθημερινη και σταδιακη καταπολεμηση της ειδωλολατρειας. Απο τα χρονια βεβαια του θεοδοσιου του μεγαλου και του Αρκαδιου τους ειδωλολατρες [ελληνες] τους καταδιωκαν ποικιλοτροπα μεσω των νομων που ειχαν εκδοθει εναντιον τους .Ωστοσο και οι ΜΟΝΑΧΟΙ τους κατετρεχαν ειτε οι ιδιοι ειτε δινοντας την συγκαταθεση τους για βαρβαρικες επιδρομες.Τοτε εβρισκαν καταφυγιο κυριως στα απομακρυσμενα χωρια των επαρχιων οπου τελουσαν με απλοτητα τη λατρεια της πατροπαραδοτης θρησκειας τους.Ωστοσο ειναι επισεις βεβαιο οτι την υπομονη των ειδωλολατρων ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΜΨΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟΣ ουτε η ευγλωττια των αρχιερεων εκεινων ουτε ο ζηλος των μοναχων.Αυτο μαρτυρουν επισημα οι διαταξεις που εκδοθηκαν επανειλημμενα εναντιον τους τα χρονια του Θεοδοσιου του μικρου Μετα τους τεσσερις νομους που ειχαν εκδοθει νωριτερα εναντιον τους ο νομος 25 του 426 διεταζε την εκ νεου καταστροφη των ναων γεγονος που βεβαιωνει οτι υπηρχαν ακομη. Ο συγχρονος Θεοδωρητος αναφερεται στον νομο του 426 και λεει οτι με διαταγη του αυτοκρατορα οι τελευταιοι ειδωλολατρικοι ναοι η καταστραφηκαν η μετατραπηκαν σε χριστιανικες εκκλησιες.ΣΕΛΙΔΑ 131 Ο φιλοσοφος Ισοκασιος απο την κιλικια κατηγορηθηκε οτι ηταν ελληνας,δηλαδη ειδωλολατρης και οδηγηθηκε μπροστα στην εδρα γυμνος και δεμενος πισθαγκωνα.
Το βασικό επιχείρημα των Ελλήνων πολέμιων του Χριστιανισμού , είναι οτι αυτή η θρησκεία ήταν η αφορμή για την παρακμή και τον αφανισμό της κλασικής Ελλάδας. Είναι έτσι όμως τα πράγματα;
Εκεί γύρω στο 217 ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Αίτωλους και Αχαιούς, ο λεγόμενος “συμμαχικός πόλεμος” που διέρκεσε τρία χρόνια. Στον πόλεμο αυτό έδωσαν αφορμή οι ληστείες που οι Αιτωλοί επιχείρησαν στους συμμάχους τους Μεσσήνιους, οι οποίοι απελπισμένοι, ζήτησαν την βοήθεια των Αχαιών. Την ίδια περίοδο οι Αθηναίοι απόκτουσαν την ανεξαρτησία τους με αγοραπωλισία, και κολάκευαν αισχρά κάθε ισχυρό δυνάστη. Οι Αιτωλοί παράλληλα, δεν είχαν στο μυαλό τους πρά μόνο ληστείες και λεηλασίες και οι Σπαρτιάτες έπεφταν διαδοχικά στα χέρια διαφόρων κακούργων με αποτέλεσμα να χάσουν όλη την παλιά τους αίγλη και να διαλυθούν.
Εκείνη την εποχή βασιλιάς της Μακεδονίας ήταν ο Φίλιππος γίος του Δημητρίου, αυτός ικανότατος άνδρας δεν κατάφερε όμως να ενώσει τις ελληνικές πολιτείες που είχαν μεταξύ τους τεράστιες αντιζηλίες. Οι ρωμαίοι οι οποίοι είχαν άρτια διοίκηση και δυνατό στρατό, εποφελούμενοι απο τις εσωτερικές διαμάχες των ελλήνων ξεσπούν πόλεμο εναντίον του φιλίππου γνωρίζοντας οτί αν κερδίσουν τον πόλεμο θα είναι ταυτόχρονα και οι κατακτητές ολόκληρης της Ελλάδας.
Οι συνθήκες που είχαν δημιουργήθει απο τις απερισκεψίες και την διχόνοια των Ελλήνων βασιλιάδων, έδωσαν στους Ρωμαίους μία άνετη νίκη έναντια στον Φίλιππο. Απο κεί και πέρα οι Ρωμαίοι το έπαιζαν προστάτες και υποστηρικτές της δήθεν αναξαρτησίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Αιγύπτου.
Ο Πολύβιος αυτόπτης ιστορικός των πραγματων, έγραψε θλιβερή εικόνα της ολιγανθρωπίας και ερήμωσης της τότε Ελλάδας, θεωρώντας κύριο αίτιο αυτού του κακού την αλαζονεία, τη φιλαργυρία και την νοθρώτητα των ανθρώπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η απουσία δικαίου για τα ιδιωτικά συμβόλαια και τα κοινά εγκλήματα, πχ οι ιδιωτικές περιουσίες δεν έμεναν στους συγγενείς αλλά ξοδευόταν σε συμπόσια και μεθύσια.
Η παρακμή της Ελλάδας απο τους ίδιους τους Έλληνες ήταν τέτοια που ο Αυτοκράτορ της Ρώμης Ιούλιος Καίσαρας απευθυνόμενος στους Αθηναίους είπε “πόσες φορές εσάς, που από μόνοι σας καταστρέφεστε, θα σας σώσει η δόξα των προγόνων”
Στα μαύρα χρόνια της διοίκησης του Νέρωνα που προξένησε καταστροφές στην Ελλάδα χειρότερες απο την περιβόητη επιδρομή του Ξέρξη. Βρέθηκαν Έλληνες που για να κολακέψουν αυτόν τον αλλόκοτο και καταστροφικό Αυτοκράτορα, οδήγησαν άλλους Ελληνές στα δικαστήρια, γιατί δεν ήρθαν να ακούσουν τον Νέρωνα, ή παραβρέθηκαν άλλα άκουσαν βαρετά, ή γέλασαν, ή δεν χειροκρότησαν, ή δεν θυσίασαν για να γίνει η φωνή του καλύτερη και τα παρόμοια.
‘Οσον αφορά τώρα τα μνημεία, τα ιερά και τα αγάλματα ο Πολύβιος αναφέρει . “Οι χειρότερες καταστοφές δεν έγιναν απο τους Ρωμαίους, αλλά απο τους ίδιους τους Έλληνες Αιτωλούς και Μακεδόνες στις εμφύλιες διαμάχες που είχαν μεταξύ τους αυτοί οι λαοί”
Εύκολα λοιπόν συμπεράνει κανείς σύμφωνα πάντα με τα ιστορικά στοίχεία, οτί η παρακμή του κλασικού Ελληνισμού οφείλεται στον βασικό του εχθρό την διχόνοια και τις εμφύλιες διαμάχες. Η άποψη που επικρατεί απο τους υποστιρικτές της ¨”Πατρώας θρησκείας” οτι ο χριστιανισμός είναι η αιτία της κατατροφής της αρχαίας Ελλάδας δεν ευσταθεί. Γιατί εκείνη την εποχή που εγινάν τα παραπάνω γεγονότα δεν υπήρχε χριστιανισμός
Πολλά έχουν ακουστεί τα τελευταία χρόνια για την επικράτηση του Χριστιανισμού. Μεγάλα ψεύδη, πως δήθεν, ο Χριστιανισμός επεκράτησε με σφαγές και εξανδραποδισμούς και όχι με την αξία του. Πως, δήθεν, διέλυσε οτιδήποτε Ελληνικό και υπονόμευσε την επιστήμη και τον πολιτισμό. Πολλοί, έχουν επηρεαστεί από αυτά τα ψευδή, με συνέπεια είτε να απομακρυνθούν από την πίστη είτε πιστέψουν πως η πίστη μας διαδόθηκε με μέσα δόλια και ποταπά. Εδώ θα αποδείξουμε, πως όχι μόνο αυτά δεν στέκουν, αλλά πως παρά τις ψευδολογίες που διαδίδονται, οι Χριστιανοί σεβάστηκαν τον αρχαίο πολιτισμό, και διατήρησαν την πνοή και την δύναμη του. Στην πραγματικότητα, αν δεν υπήρχαν οι Χριστιανοί και ο πολιτισμός τους, σήμερα θα είχε επιβιώσει μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι του αρχαίου πολιτισμού.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατηγορείται ότι απαγόρευσε τη λατρεία και έκλεισε ναούς. Οι μόνοι ναοί που έκλεισε ήταν της Αφροδίτης στην Ηλιούπολη, για συγκεκριμένους λόγους [ιερή πορνεία]. Εξάλλου, ο Μέγας Κωνσταντίνος επέτρεψε την ίδρυση εθνικών ναών [Ζώσιμος, 2,31 – Aurel. Victor, Caesares, 40 – Orelli, Iscriptiones latinae, III, αρ. 55880]
Αλήθεια είναι ότι μόνο το ιερό της Αφροδίτης στην Άφακα του Λιβάνου κατεδάφισε ο Μέγας Κωνσταντίνος [Ευσέβιος, Βίος Κωνσταντίνου, Γ’, 55], διότι εκεί εκπορνεύονταν όχι μόνο γυναίκες αλλά και άνδρες γύννιδες (τραβεστί) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν (σ. 47)]. Στην Ηλιούπολη της Φοινίκης, όπου φαίνεται πως υπήρχαν μόνο γυναίκες ιερόδουλοι της Αφροδίτης, ο Κωνσταντίνος περιορίστηκε στο να συστήσει στον πληθυσμό μεγαλύτερη εγκράτεια και να χτίσει μια εκκλησία. Στην Αίγυπτο ο αυτοκράτορας απλώς απαγόρευσε τον ευνουχισμό των ιερέων του… θεού Νείλου, όμως επέτρεψε τις τελετές και εορτές που εξασφάλιζαν τις πλημμύρες του ιερού ποταμού [Ευσέβιος, Δ’, 25. Λιβάνιος, Υπέρ των Ιερών, Λ’, 35. Γρηγόριος Θεολόγος PG 35, 705]
Στην πραγματικότητα, πολύ πιο εκτενέστερο διωγμό κατά της μαγείας, διεξήγαγε ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ αυτοκράτορας: ο παγανιστής αυτοκράτωρ Αύγουστος είχε συγκεντρώσει και κάψει πάνω από 2.000 μαντικά και προφητικά βιβλία [Σουητώνιος, Div. August., 31.]
Γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός F. Gregorovius:
«από τους βανδαλισμούς αυτούς [που έγιναν βάσει των διατάξεων του Θεοδοσίου] η αρχαία Ελλάδα έπαθε ελάχιστα, συγκριτικά με όλες τις άλλες χώρες της Αυτοκρατορίας. Κυρίως η Αθήνα έμεινε απαλλαγμένη από καταστροφές. Κανένα από τα εν Αθήναις μεγάλα κι ονομαστά ιερά δεν γκρεμίστηκε. (…) Ο Χριστιανισμός ανεδείχθη ίσως ευλαβέστερος προς τα μνημεία της αρχαίας τέχνης στην Αθήνα απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιρουμένων ορισμένων καταστροφών καλλιτεχνημάτων και ιερών προς τα οποία είχε μετά ιδιάζουσας εμμονής συμφυή η παγανιστική πίστη, η νικώσα θρησκεία φαίνεται να έλαβε κατοχήν των Αθηνών ειρηνικά. (…) Η καταστροφή του ναού του Ολυμπίου Διός δεν δύναται να αποδοθεί εις τον βανδαλισμό βυζαντινού ανθύπατου ή εις τον ευσεβή ζήλο κάποιου επισκόπου. (…) Πολλοί ναοί κατέπεσαν υπό σεισμών και μάλιστα σε μεταγενέστερα χρόνια. Ο ναός του Διός εν Ολυμπία κατέπεσε τον 6ο αιώνα, ο ονομαστός εν Κυζίκω μετά τον 11ο αιώνα υπερμεσούντα.» [ Ιστορία των Αθηνών», F. Gregorovius, Βιβλιοθήκη Μαρασλή, Αθήναι 1904, τ. 1, σ. 97, 128, 133]
Όσο για τον Αλάριχο, ο Gregorovius αναφέρει τα εξής:
«Ουδείς ιστορικός μαρτυρεί ότι ο βασιλεύς των βαρβάρων (ο Αλάριχος) εξηκόντισε τον πυρσό του εμπρησμού εις το ιερό της Δήμητρος. (…) Υπερβάλλουσι όμως δεινώς όσοι ανάγουν στον Αλάριχο την εξολόθρευση των εθνικών θεών της Ελλάδας κι όσοι θεωρούν ότι οι Γότθοι (του Αλάριχου) προέβησαν εξεπίτηδες σε σκόπιμη καταστροφή των ναών και ιερών.» [τ. 1, σ. 101, 103]
Ο Μέγας Κωνσταντίνος έλεγε στους υπηκόους του «πηγαίνετε στους βωμούς και στα δημόσια ιερά και τελέστε τις τελετές κατά τις συνήθειές σας» [Θεοδ. Κώδ. IX, 16, 1 και 2, νόμοι του 319 και 320 μ.Χ.]. Για τα όσα λέει ο Λιβάνιος σχετικά με τους νόμους του Κωνστάντιου ο Παπαρηγόπουλος σχολιάζει:
«Αλλά ότι ο Λιβάνιος λέει υπερβολές και ότι ούτε εκείνοι οι ρητοί νόμοι (του Κωνστάντιου) εκτελέστηκαν, συμπεραίνεται από τη συνεχή επανάληψή τους και από πολλές άλλες αναμφισβήτητες μαρτυρίες και γεγονότα. Επίσης ο εθνικός Σύμμαχος βεβαιώνει ότι ο ίδιος ο Κωνστάντιος, που το 353 εξέδωσε το νόμο 4, όταν επισκέφθηκε τη Ρώμη μετά από 4 χρόνια (357), διατήρησε ευλαβικά τα προνόμια των Εστιάδων και γενικά επέτρεψε ο ίδιος την λατρεία.» [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Κ. Παπαρηγόπουλου, 1885, επανέκδ. εκδ. Κάκτος, 1992 (8,3)]
Αλλά όχι μόνο ο Παπαρηγόπουλος:
«Η πολιτική που χάραξε ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος με τους αντιπαγανιστικούς νόμους του τού 356-7 έμελλε να μείνει νεκρό γράμμα ώς τον Θεοδόσιο» [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. τ. Ζ’, σ. 54]
Τι λέει ο Gibbon, από την «Ιστορία της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας»:
«..Υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύουμε ότι το επίσημο έδικτο [σημ. :των Αυτοκρατόρων Κωνστάντιου και Κώνστα κατά των Εθνικών] είτε εγράφη δίχως να δημοσιευθεί, είτε εδημοσιεύθη δίχως να εκτελεστεί. Η μαρτυρία των γεγονότων και τα μνημεία που ακόμη είναι σε ύπαρξη, αποδεικνύουν την δημόσια εξάσκηση της παγανιστικής λατρείας καθ’ όλη τη βασιλεία των γιών του Κωνσταντίνου. Στην Ανατολή καθώς και στη Δύση, στις πόλεις καθώς και στην επαρχία, μεγάλος αριθμός ναών παρέμεινε σεβαστός, ή τουλάχιστον διασώθηκαν, και το ευσεβές πλήθος ακόμα απολάμβανε την πολυτέλεια των θυσιών, των τελετών και των πομπών, με την άδεια ή την συγκατάθεση της δημόσιας αρχής. Τέσσερα περίπου χρόνια μετά την υποτιθέμενη ημερομηνία του φοβερού έδικτού του, ο Κωνστάντιος επεσκέφθη τα τεμένη της Ρώμης και η εντιμότητα της συμπεριφοράς του συνιστάται απο έναν παγανιστή ρήτορα ως ένα παράδειγμα άξιο μίμησης από τους επόμενους ηγεμόνες. «Ο αυτοκράτωρ», λέει ο Σύμμαχος, «επέτρεψε να μείνουν άθικτα τα προνόμια των Εστιάδων. Εγγυήθηκε τη καθορισμένη παροχή για να παράσχει τα έξοδα των δημόσιων τελετών και θυσιών. Και παρ’ όλο που ασπάζεται μια άλλη θρησκεία, ποτέ δε σκέφτηκε να στερήσει την αυτοκρατορία από την ιερή λατρεία της αρχαιότητας».[The decline and fall of the Roman Empire, E. Gibbon, Collier Books, N.Y., N.Y. (Vol. 1, p.399) ]
Ο Σύμμαχος [επιστολή, Migne, 18, 391] επαινεί τον Κωνστάντιο ότι επικύρωσε τα προνόμια των Εστιάδων, απένειμε ιερατικά αξιώματα σε εξέχοντες Ρωμαίους και έδωσε επιχορηγήσεις σε εθνικούς ναούς και αγώνες. Ο Κωνστάντιος μερίμνησε και για την εκλογή εθνικού πρωθιερέως της Αφρικής με ειδικό νόμο του [C. Th., XII, 1, 46], το έτος 358. Έτος διωγμών, κατά τους Νεοπαγανιστές. Όλα αυτά, σe συνδυασμό με το γεγονός πως το ποσοστό των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν 56,5 % το έτος 350 μ.Χ. [Πηγή: The Rise of Christianity, Princeton 1996], μας δείχνει πως ο Χριστιανισμός ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ!
Ενδιαφέρον είναι ότι ο Ονώριος και ο Θεοδόσιος Β’ (γιοί του Θεοδόσιου Α’) επενέβησαν για να προστατεύσουν τους νομοταγείς Εθνικούς από κακοποιήσεις από μέρους των φανατικών χριστιανών και απαίτησαν σύμφωνα με νόμο να καταβάλλεται διπλάσια αποζημίωση για κλοπή περιουσιών. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους”, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. τ. Ζ’, σ.345]
Θεοδοσιανός Κώδικας XVI.10.24 (8 Ιουνίου 423 μ.Χ.) Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς Ασκληπιόδοτο, ‘Επαρχο Πραιτορίου:
«(…) Ιδιαιτέρως διατάσσουμε τους πραγματικούς χριστιανούς και αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι, να μην κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους δίνει η Εκκλησία και τολμήσουν να απλώνουν βίαιο χέρι επάνω στους εβραίους και εθνικούς που ζουν ήσυχα και δεν επιχειρούν ενάντιο στην τάξη και στους νόμους Μας. Γιατί αν τέτοιοι χριστιανοί φερθούν βίαια εναντίον φιλήσυχων ανθρώπων που ζουν με ασφάλεια, ή λεηλατήσουν τα αγαθά των, θα υποχρεωθούν να αντικαταστήσουν εις διπλούν, τριπλούν ή και ακόμη τετραπλούν αυτά που έκλεψαν. Επίσης, οι διοικητές των επαρχιών, το προσωπικό τους και οι κάτοικοι των επαρχιών αυτών ας ενημερωθούν ότι δεν θα επιτρέψουν να διαπραχθεί ένα τέτοιο έγκλημα. Αλλιώς, θα τιμωρηθούν κι αυτοί με τον ίδιο τρόπο μ’ αυτούς που διέπραξαν το έγκλημα.»
Θεοδοσιανός Κώδικας, XVI.10.8, Αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος προς Παλλάδιο, Δούκα της Οσροηνής (30 Νοεμβρίου 382 μ.Χ.):
«Με την έγκριση του δημοσίου συμβουλίου διατάσσουμε ότι οι ναοί όπου προηγουμένως σύχναζαν τα πλήθη, και που βρίσκονται ακόμα σε δημόσια χρήση, θα παραμείνουν ανοικτοί. Έτσι θα μπορούν τα πλήθη γηγενών και επισκεπτών να βλέπουν το ναό. Η αξία των αγαλμάτων, που βρίσκονται μέσα στους ναούς, θα υπολογίζεται με βάση την αισθητική τους και όχι τον ιερό τους χαρακτήρα.(..)»
Θεοδοσιανός Κώδικας, XVI.10.15, Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο, Βικάριο της Ισπανίας, και Προκλιανόν, Βικάριο των Πέντε Επαρχιών (29 Ιανουαρίου 399 μ.Χ.):
«(..) επιθυμούμε και να διατηρηθούν τα διακοσμητικά στοιχεία των δημοσίων κτιρίων. Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει αυτά τα έργα, δεν θα βασίζεται σε καμία εξουσία.»
Θεοδοσιανός Κώδικας XVI.10.18, Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Απολλόδωρο, Ανθύπατο Αφρικής (20 Αυγούστου 399 μ.Χ.):
«Αν κάποιος επιχειρήσει να καταστρέψει ναούς, οι οποίοι είναι κενοί από παράνομα αντικείμενα, δεν θα έχει την αυτοκρατορική υποστήριξη. Διατάσσουμε ότι η κατάσταση των κτιρίων θα πρέπει να παραμείνει αλώβητη.(..)»
Ιουστινιανός Κώδικας I.11.3, Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος προς Μακρόβιο και Βικάριο Προκλιανό (399 μ.Χ.):
«Όπως απαγορεύθηκαν οι θυσίες, έτσι θέλουμε να διατηρήσουμε το διάκοσμο των δημοσίων έργων. Όποιος επιχειρήσει να καταστρέψει αυτά τα έργα, δεν βασίζεται σε καμία εξουσία. Αν τυχόν εμφανίσει κάποια αυτοκρατορική απάντηση ή νόμο για να υπερασπίσει τον εαυτόν του, τα έγγραφα αυτά θα αποσπασθούν απ’ τα χέρια του και να παραπεμφθούν στη Σοφία Μας.»
Μελετώντας τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας βλέπουμε ότι αυτοί συνέχεια τονίζουν ρητώς την σύνδεση της αρετής και συνεπώς της Χριστιανικής πίστης με την ελεύθερη θέληση, οπότε αποκλείεται το ενδεχόμενο οι διάφοροι βανδαλισμοί και διώξεις Εθνικών να έγιναν με προτροπή ή ηθική αυτουργία δική τους. «Δεν είναι αρετή αυτό που γίνεται με τη βία» γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός [PG 94, 924Α, Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, Β’ 12]. «Ο Θεός δεν αγαπά αυτό που γίνεται αναγκαστικά, αλλά αυτό που κατορθώνεται με την αρετή. Η δε αρετή επιτυγχάνεται με την ελεύθερη προαίρεση», γράφει ο Μέγας Βασίλειος [PG 31, 345B, Ότι ουκ έστιν αίτιος των κακών ο Θεός, 7].
«Η σωτηρία των ανθρώπων δεν οικοδομείται με τη βία και την επιβολή, αλλά με την πειθώ και την προσήνεια», γράφει ένας άλλος Άγιος, ο Ισίδωρος Πηλουσιώτης [PG 78, 573B, Επιστολαί Β’, ρκθ’ Παύλω περί Ιούδα του προδότου]. Ενώ ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι είναι ύβρις προς το Θεό να του ζητάμε πράγματα εναντίον των εχθρών μας [PG 51, 363, Περί του μη δημοσιεύειν τα αμαρτήματα των αδελφών, μηδέ κατεύχεσθαι των εχθρών, 11].
«Επομένως, ο Κύριος (…) απαγορεύει να φονεύονται και να κατασφάζονται οι αιρετικοί», Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ομιλία ΜΣΤ΄,1
«Corrigi eos volumus, non necari, nec disciplinam circa eos negligi volumus, nec suppliciis quibus digni sunt exerceri”(ιερού Αυγουστίνου, Επιστολή c, κεφ. 1) Δηλαδή: «Θέλουμε τη διόρθωσή τους (δηλ των αιρετικών), όχι τη θανάτωσή τους. Θέλουμε το θρίαμβο της (εκκλησιαστικής) πειθαρχίας, όχι τις θανατικές ποινές τις οποίες αξίζουν». Ο άγιος Μαρτίνος ο Θαυματουργός, επίσκοπος Τουρ της Γαλλίας, μεσολάβησε στον αυτοκράτορα Μάγνο Μάξιμο υπέρ του ισπανού αιρετικού Πρισκιλλιανού. Πήγε στους Τρεβηρους, όπου είπε στο Μάξιμο ότι η εκτέλεση του Πρισκιλλιανού θα ήταν καταπάτηση των θείων νόμων και τον πίεσε να υποσχεθεί ότι δεν θα χύσει το αίμα του αιρετικού. [Σουλπικίου Σεβήρου Sacra Historia II 50 και Dialogi III, col.217]
Το 1994 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ελληνικά» (τ. 44, Θεσσαλονίκη 1994, σ. 31-50), μελέτη της κ. Πολύμνιας Αθανασιάδη, καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τον τίτλο: «Το λυκόφως των Θεών στην Ανατολική Μεσόγειο: Στοιχεία ανάλυσης για τρεις επί μέρους περιοχές». Η κ. Αθανασιάδη, επέλεξε εκεί τρεις περιοχές της αυτοκρατορίας με διαφορετική γεωγραφική φυσιογνωμία, ιστορικό υπόβαθρο και δημογραφική σύνθεση, εξασφαλίζοντας έτσι μεγαλύτερη αξιοπιστία στην έρευνά της. Οι περιοχές αυτές είναι η Ελλάδα, η Κωνσταντινούπολη και η Συρία – Παλαιστίνη. Έτσι αντιμετωπίζει εύκολα τις «γενικεύσεις του Λιβανίου» όσο και τον «υπερβολικά μεγάλο αριθμό φιλολογικών μαρτυριών» σε Χριστιανούς και εθνικούς συγγραφείς για την καταστροφή των ναών, που καταντά όπως λέει: «ύποπτος»! Γράφει: «Στην προσπάθειά τους να ηρωοποιήσουν επισκόπους και αυτοκράτορες, σε μια περίοδο, κατά την οποία ο θρησκευτικός φανατισμός θεωρείτο αρετή, συχνά οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς απέδιδαν σ’ αυτούς ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΝΑΩΝ ή στην καλύτερη περίπτωση, μεγαλοποιούσαν τα ηροστράτεια ανδραγαθήματά τους». Η ίδια η συγγραφέας αναφέρει ότι «Σε τόπους όπως η Αθήνα ή οι Δελφοί, ο κανόνας είναι ότι τα μεταγενέστερα στρώματα έχουν καταστραφεί από τους ίδιους τους αρχαιολόγους στην προσπάθειά τους να φτάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο κλασικό υπόστρωμα» των ανασκαφών. Τις παρατηρούμενες καταστροφές αποδίδουν οι αρχαιολόγοι στους σεισμούς, τις βαρβαρικές επιδρομές (4ο – 6ο αιώνα) και την εγκατάλειψη. Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών και των Δελφών έμειναν απείραχτα από τους Χριστιανούς.».
Ο Βαλεντιανός Α’ (364-375 μ.Χ.) διακηρύσσει ότι: «…οι νόμοι που εξέδωσα κατά την αρχή της βασιλείας μου, που επιτρέπουν στον καθένα να ακολουθεί την θρησκεία στην οποία ανήκει» [Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9 του έτους 371 μ.Χ.]. Ο Βαλεντιανός περιορίστηκε στο να απαγορεύσει, επί ποινή θανάτου, τις νυχτερινές τελετές [Θεοδ. Κώδ., X, 1, 8 και IX, 16, 9 της 9ης Σεπτεμβρίου 364]. Επίσης απαγορεύει να αναλαμβάνει Χριστιανός την ευθύνη ενός παγανιστικού ναού. Όμως αυτά τα μέτρα, όπως τονίζει ο G. Fowden, περιόριζαν επίσης τη δικαιοδοσία των επισκόπων σε ζητήματα δημόσιας τάξης [«Οι τελευταίοι Εθνικοί”, Pierre Chuvin, Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν,(σ. 66)]. Με άλλα λόγια, απέτρεπαν τις αυθαιρεσίες των Χριστιανών επισκόπων. Στις 29 Μαΐου 371 μ.Χ. οι δύο αυτοκράτορες Βαλεντιανός και Βάλης ενέκριναν την πρακτική της δημόσιας προφητείας στη ρωμαϊκή Σύγκλητο, καθώς και «όλα τα θρησκευτικά έθιμα που επέτρεπαν οι πρόγονοι» (omnis concessa a maioribus religio) [Οι τελευταίοι Εθνικοί, Pierre Chuvin, Harvard University Press / μετάφραση Ο. Χειμωνίδου, ελλ. εκδ. Θύραθεν (σ. 70)]. «Δεν καταδικάζουμε [την προφητεία], αλλά απαγορεύουμε τη χρήση της για επιβλαβείς σκοπούς», διατάζουν [Θεοδ. Κώδ., IX, 16, 9].
Λέει ο Θεοδώρητος Κύρου, (Εκκλησιαστική Ιστορία, Ε’, 20):
«Ωστόσο, ο Βάλεντας [364-378 μ.Χ.] επέτρεψε σε όλους να λατρεύουν και να τιμούν καθ’ οποιονδήποτε τρόπο ήθελαν ό,τι ήθελαν. Μόνο κατά των υπερασπιστών των Αποστολικών εντολών επέμεινε σε πόλεμο. (σσ: Δηλαδή κυνήγησε τους Ορθόδοξους!) Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βάλεντα το πυρ των ναών ήταν αναμμένο, οι σπονδές και οι θυσίες προσφέρονταν στα είδωλα, δημόσιες εορτές γίνονταν στις πλατείες, και οι λάτρεις των διονυσιακών οργίων τριγυρνούσανε φορώντας δέρματα αιγών, σε βακχικό παραλήρημα, και γενικά συμπεριφερόμενοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείχνουν την κακοήθεια του αφέντη τους.»
Ο Βάλεντας (Ουάλης) ως γνωστόν δίωξε Ορθόδοξους και κυρίως τους μοναχούς. Η καταγωγή (από επαρχία) και η κοινωνική προέλευση (χωρικοί και στρατιώτες) του Βάλεντα δείχνουν τους «λόγους» που δίωξε την παραδοσιακή αριστοκρατία. Υπήρχε αντίθεση μεταξύ στρατιωτικής και παραδοσιακής αριστοκρατίας, όταν από τον 3ο αιώνα και μετά άρχισαν να ανέρχονται στην ιεραρχία άτομα μη αριστοκρατικής καταγωγής, κι αυτή ακριβώς την αντίθεση εκφράζουν οι διωγμοί του Βάλεντα, και όχι την αντίθεση εθνισμού-χριστιανισμού, μια και όπως είπαμε ο Βάλεντας εδίωκε και χριστιανούς. «Ο Γρατιανός (…) αποδοκίμαζε τις διώξεις λόγω των διαφορετικών θρησκευτικών πίστεων και επανέφερε όλους όσοι είχαν εξοριστεί λόγω της θρησκείας τους. Επίσης εξέδωσε ένα νόμο με τον οποίο θέσπισε ότι ο καθένας μπορούσε ελεύθερα να εξασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα και επιτρεπόταν να κάνει θρησκευτικές συναθροίσεις.» [Σωζόμενος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 1.] «Αλλά ο Αυτοκράτορας [σ.σ.. ο Γρατιανός: 375-383 μ.Χ.] εφείσθη των αγαλμάτων των θεών που ο λαός σεβόταν 424 ναοί ή ναΐδρια ακόμη υπήρχαν, για να ικανοποιούν την αφοσίωση του λαού» [The decline and fall of the Roman Empire, E. Gibbon, Collier Books, N.Y., N.Y, (Vol. II, p. 73)]
Οι ίδιοι οι Εθνικοί είχαν ανακηρύξει θεό τους τον Θεοδόσιο στα 393 – αφού (όπως λένε ορισμένοι) είχε δήθεν αρχίσει τους διωγμούς – λέγοντας σε εορταστική συνεδρίαση της Σύγκλητου: “Deum dedit Hispania quem videmus” = Η Ισπανία μας χάρισε το Θεό που βλέπουμε! [Ο Μύθος των μεγάλων της ιστορίας, Κ. Σιμόπουλου ]. Όπως λέει κι ο ιστορικός της εποχής Σωζόμενος «μέσα στους νόμους ο Θεοδόσιος περιέγραφε τιμωρίες που δεν εφαρμοζόταν. Φρόντιζε όχι να τιμωρεί αλλά να προκαλεί το φόβο της τιμωρίας» (Σωζόμενος, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ζ’, 12)
Ο Πλούταρχος αναφέροντας την παρακμή των αρχαίων μαντείων, γράφει μεταξύ άλλων παραδειγμάτων πανάρχαιων μαντείων που σίγησαν στην εποχή του, ότι το ίδιο το δελφικό μαντείο, άλλοτε είχε δύο «προφήτιδες» και μια τρίτη εφεδρική, ενώ στην εποχή του (1ος –2ος μ.Χ. αι.) μία ήταν αρκετή [Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, 8]. Ο Παυσανίας (2ος μ.Χ. αι.) αναφέρει πλήθος εγκαταλλελειμένων ναών της αρχαιοελληνικής θρησκείας στην ελληνική ύπαιθρο. Μόνο στην Αρκαδία, στο κέντρο της Αρχαίας Κλασσικής Ελλάδας, ο Παυσανίας (Αρκαδικά) αναφέρει πλήθος ναών ερειπωμένων, δίχως στέγη, και εγκατελειμένων: της Αφροδίτης (9,6), της Αθηνάς (14,4), της Αφροδίτης (12,6), του Απόλλωνα (15,4), του Ερμή (17,1), της Αφροδίτης (24,6), των Δώδεκα θεών (25,3), της Ήρας (26,2), της Δήμητρας (29,5), του Ερμή (32,1), του Ερμή (30,6), των Μουσών (32,2), του Άρη (32,3), της Αρτέμιδος (35,5), της Αθηνάς (36,7), της Αφροδίτης (41,10), της «Μητρός των θεών» (44,1), της Αρτέμιδος (53,11) και του πυθίου Απόλλωνα (54,5). Αναρωτάται κανείς πού είχε πάει η θεοσέβεια προς τους παλιούς θεούς, και δεν αναστυλώνονταν τόσοι μεγάλοι ναοί, μεγάλων θεών από τους Έλληνες. Μήπως επειδή δεν τους ένοιαζε πια και τόσο το Δωδεκάθεο; Πολλοί παγανιστικοί ναοί ερήμωσαν επειδή απλούστατα εγκαταλείφθησαν από τους πρώην πιστούς τους, κι όχι επειδή κατεστράφησαν από τους Χριστιανούς. Το παράδειγμα της Αντιοχείας, που αναφέρει ο ίδιος ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, οι Αντιοχείς να αδιαφορήσουν παντελώς για την εορτή του πολιούχου τους Απόλλωνα, ασφαλώς και δεν ήταν μεμονωμένη περίπτωση. Το ποσοστό των Χριστιανών στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 350 μ.Χ. ήταν, όπως είπαμε, 56,5% [Rodney Stark, The Rise of Christianity (Princeton, 1996)], δηλαδή ήδη, στο σύνολο της αυτοκρατορίας οι Χριστιανοί ήταν πλειοψηφία.
Αν λοιπόν ήταν στο σύνολο της Αυτοκρατορίας πλειοψηφία χριστιανική, τότε στο ανατολικό ελληνικό τμήμα της (το οποίο αφενός είχε αποδεδειγμένα πάντοτε περισσότερους Χριστιανούς απ’ ότι το δυτικό, και αφετέρου είχε αρχίσει να εκχριστιανίζεται πολύ πιο νωρίς απ’ ότι το δυτικό λατινικό τμήμα) είναι προφανές ότι οι Χριστιανοί όχι απλώς ήταν πλειοψηφία αλλά και μεγαλύτερη του 56%!
Το σπάσιμο των ειδώλων καταδικάστηκε από τη σύνοδο της Ελβίρα (306 μ.Χ.), η οποία, στον 60ο κανόνα της αποφάσισε ότι κάθε Χριστιανός που θα καταδικαζόταν σε θάνατο από τους Ρωμαίους επειδή έσπασε αγάλματα, δεν θα καταγραφόταν ως μάρτυρας. Η σύνοδος της Καρθαγένης (419 μ.Χ.) επιφόρτισε τους επισκόπους με την καταστροφή χριστιανικών ναϊδρίων που είχαν ανεγερθεί αυθαίρετα από δεισιδαίμονες Χριστιανούς (κανόνας πγ΄). Ότι οι καταστροφές των παγανιστικών αρχαιοτήτων ήταν αυθαίρετες προσωπικές πράξεις Χριστιανών κι όχι συλλογικές ή επίσημες ενέργειες της Εκκλησίας βασισμένες σε εκκλησιαστικά κείμενα αποδεικνύεται από την πλήρη απουσία εκκλησιαστικών κανόνων (νόμων) οι οποίοι να υπαγορεύουν ή να προστάζουν / προτρέπουν τους Χριστιανούς να καταστρέφουν παγανιστικά μνημεία. Εσφαλμένες ενέργειες και παρεκτροπές κάποιων επισκόπων ή μοναχών ασφαλώς και δεν σημαίνουν ότι αποτελούσαν πολιτική της Εκκλησίας. Ουδέποτε η Εκκλησία (δηλαδή τα επίσημα συλλογικά όργανά της) επιφόρτησε επισκόπους με την καταστροφή παγανιστικών ιερών. Ο αγιος Αυγουστίνος το 399 αποτρέπει τους Χριστιανούς της Καρθαγένης από την εισβολή στις ιδιοκτησίες των εθνικών προκειμένου να καταστρέψουν τα είδωλά τους. Είναι προτιμότερο, έγραφε, να ξερριζώσουμε τα είδωλα από τις καρδιές τους και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς, αντί να αποπνέουμε μένος εναντίον τους (Αυγουστίνος, Sermo LXII, 17 και 18, PL 38, 423A).
Να τι γράφει ο Αγ. Αυγουστίνος:
17. «Πολλοί Εθνικοί έχουν τα είδωλα στα κτήματά τους. Πρέπει να πάμε εκεί και να τα καταστρέψουμε; Όχι, διότι οι πρώτες μας προσπάθειες είναι να σπάσουμε τα είδωλα στις καρδιές τους. Όταν οι ίδιοι μεταστραφούν σε Χριστιανούς, είτε μάς προσκαλούν να τα σπάσουμε είτε μας προσδοκούν. Προς το παρόν πρέπει να προσευχόμαστε γι’ αυτούς, όχι να είμαστε θυμωμένοι μαζί τους.» 18. «Οι Εθνικοί νομίζουν ότι ψάχνουμε για είδωλα παντού κι ότι τα καταστρέφουμε σε όλα τα μέρη στα οποία τα ανακαλύπτουμε. Πώς κι έτσι; Δεν υπάρχουν μέρη μπροστά στα μάτια μας, στα οποία βρίσκονται είδωλα; Ή δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν; Ωστόσο δεν τα καταστρέφουμε, διότι ο Θεός δεν τα έχει δώσει υπό την εξουσία μας. Πότε ο Θεός θα τα δώσει υπό την εξουσία μας; Όταν οι ιδιοκτήτες των ειδώλων γίνουν Χριστιανοί. (…..) Κηρύττουμε κατά των ειδώλων, τα βγάζουμε από τις καρδιές των ανθρώπων. Είμαστε διώκτες των ειδώλων? το ομολογούμε δημοσίως. Είμαστε λοιπόν και διατηρητές των ειδώλων; Εγώ δεν τα αγγίζω, αν δεν έχω την εξουσία. Δεν τα αγγίζω, όταν ο κύριος της ιδιοκτησίας παραπονείται γι’ αυτό.»
Ο Αγ. Χρυσόστομος θεωρεί καύχημα των Χριστιανών ότι πολλά εθνικά βιβλία τα έσωσαν από τον αφανισμό οι ίδιοι (PG 50, 537B): «Κι αν έτυχε κάποιο να έχει διασωθεί, αυτό μπορεί κανείς να το βρει στα χέρια των Χριστιανών». Και προσθέτει: «Οι Χριστιανοί δεν είναι σωστό να καταστρέφουν την πλάνη με τον εξαναγκασμό και τη βία, αλλά να απεργάζονται τη σωτηρία των ανθρώπων με την πειθώ, το λόγο και την ηπιότητα». [Ιωάννη Χρυσόστομου, Λόγοι εις τον μακάριον Βαβύλαν, PG 50, 537 C].
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «Κατά Ιουλιανού» λόγο του, ο οποίος γράφτηκε αμέσως μετά τον θάνατο του Ιουλιανού, την αποτυχία του διωγμού των Χριστιανών από τους Παγανιστές και την οριστική επικράτηση του Χριστιανισμού γράφει:
«Ας μη χρησιμοποιήσουμε την ευκαιρία με απληστία, ας μην απολαύσουμε με ηδονή την εξουσία, ας μη γίνουμε πικροί σε εκεινους που μας αδίκησαν, ας μη κάνουμε αυτά τα οποία καταδικάσαμε. Αλλά αφού απολαύσαμε την μεταβολή, όσο για να αποφύγουμε τα δεινά, ας μισησουμε ό,τι έχει σχέση με αντεκδίκηση. (….) Ας μη θελήσουμε λοιπόν να αναμετρηθούμε στην οργή, (….) Ας γίνουμε κατά τούτο ανώτεροι και υψηλότεροι από εκείνους που μας αδίκησαν. Ας δείξουμε τι διδάσκουν σε εκείνους μεν οι δαίμονες, με τι εκπαιδεύει εμάς ο Χριστός ο οποίος, αν και υπερείχε εκείνων τα οποία έπαθε ενίκησε τελικώς με εκείνα που μπορούσε να κάνει και δεν έκανε(….) Ας αυξήσουμε το μυστήριο με αγαθότητα. [Γρηγορίου Νανζιανζηνού, Κατά Ιουλιανού λόγος στηλιτευτικός Β’, 36]
Απορρίφθηκε η Ελλ. Παιδεία;
“Πρώτον, αν και η ελληνική παιδεία δεν κρίθηκε ποτέ, ούτε από τον Χριστό ούτε από τους Αποστόλους του θεόπνευστη, οπωσδήποτε δεν απορρίφθηκε από αυτούς ως βλαβερή. Δεύτερον, πολλοί από τους έλληνες φιλοσόφους δεν απέχουν πολύ από τη γνώση του αληθούς Θεού” Σωκράτης ο Βυζάντιος, 5ος αι.
Λέει ο Μ. Βασίλειος:
“Αν υπάρχει κάποια ομοιότητα μεταξύ των ειδωλολατρικών κειμένων και των χριστιανικών, θα μας ήταν χρήσιμη η γνώση και των δύο. Και στην αντίθετη περίπτωση όμως, η παράλληλη και συγκριτική μελέτη και γνώση της διαφοράς τους δεν είναι ασφαλώς μικρή ωφέλεια για την αναγνώριση με βεβαιότητα της καλύτερης και ανώτερης απ’ τις δυό” [“Προς τους νέους, για την επωφελή μελέτη των ελληνικών κειμένων.”]
«Νομίζω ότι όλοι όσοι είναι μυαλωμένοι ομολογούν ότι η παιδεία είναι το πρώτιστο αγαθό μας. Και δεν εννοώ μόνο την ευγενέστερη δική μας παιδεία, δηλαδή τη Χριστιανική, αλλά και την Εθνική, την οποία πολλοί από τους Χριστιανούς, κακώς γνωρίζοντες τα πράγματα, απορρίπτουν ως επίβουλη και εσφαλμένη και απομακρύνουσα από το Θεό. Δεν πρέπει να μην τιμάμε την παιδεία, όπως νομίζουν μερικοί, τους οποίους πρέπει να θεωρούμε σκαιούς και απαίδευτους». Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Επιτάφιος εις Μ. Βασίλειον κ., 11 [Migne Ε. Π. 36, 508]
«Προσήκει μη καμείν πανταχόθεν ανιχνεύοντας την αλήθειαν» [Περί της Εξαημέρου, PG 44, 27A]
Λέει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:
«Ει γαρ και μη καθώς προσήκε περί αναστάσεως φιλοσοφούσιν άπαντες [οι αρχαίοι φιλόσοφοι], αλλ’ όμως περί της κρίσεως και της κολάσεως και των εκεί δικαστηρίων άπαντες συμφωνούσιν, ότι έσται τις των ενταύθα γινομένων αντίδοσις εκεί» (Εις Λάζαρον, 4,4, PG 48, 104)
Κλήμης ο Αλεξανδρεύς:
«Ήν μεν ούν προ της του Κυρίου παρουσίας εις δικαιοσύνην Έλλησιν αναγκαία φιλοσοφία, νυνί δε χρησίμη προς θεοσέβειαν γίνεται προπαιδεία τις ούσα τοις την πίστην δι’ αποδείξεων καρπουμένοις» [ Στρωματείς Α’, 5]
Παρά την πνευματική επιρροή της Εκκλησίας οι Ανθρωποθυσίες συνεχίζονταν, για μεγάλο διάστημα, σε διάφορα μέρη της Αυτοκρατορίας. Για αυτό μας πληροφορεί και ο Θεόφραστος, όπως προκύπτει από το χωρίον του Πορφυρίου, Νεοπλατωνικού φιλοσόφου από την Τύρο, του 3ου αιώνα μ.Χ. στο έργο του «Περί Αποχής εμψύχων»
«Αφ’ ου μέχρι του νυν ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις, ούδ’ εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ανθρωποθυτούσι, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ’ αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος» [Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27]
Λόγω της ειδωλολατρικής δεισιδαιμονίας, ακόμα και ΝΗΠΙΑ θανατώνονταν για ιεροσυλία. Ένα παιδάκι, γράφει ο Αιλιανός, κατηγορήθηκε ως ιερόσυλος, επειδή παίζοντας, μάζεψε από το χώμα ένα πέταλο, που έπεσε από το χρυσό στεφάνι της Άρτεμης. Οι δικαστές άπλωσαν μπροστά στο νήπιο, διάφορα παιχνίδια, αστράγαλους και άλλα, τοποθέτησαν ανάμεσα στα αντικείμενα το χρυσό πέταλο και περίμεναν να δουν τι θα πρωτοαγγίξει. Ξανάπιασε το χρυσό πέταλο. Φανερό πως ήταν ιερόσυλος. Έπρεπε να εφαρμοστεί ο δελφικός νόμος που προέβλεπε θάνατο στους ιερόσυλους. Και το παιδάκι θανατώθηκε:
«και δια ταύτα απέκτειναν αυτόν ως θεοσύλην, ου δόντες συγγνώμην τη ηλικία, αλλά τιμωρησάμενοι δια την πράξιν» [Αιλιανός, «Ποικιλη Ιστορία» V,16 ].
Η βρεφοκτονία ήταν τόσο διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα, που ο Πολύβιος (205-118 π.Χ.) αποδίδει την ελάττωση του πληθυσμού της Ελλάδας σε αυτήν [Ιστορία 6]. Ο Κικέρων (106-43 π.Χ.) αποδέχεται την βρεφοκτονία, τουλάχιστον για τα ανάπηρα βρέφη, παραθέτοντας την Δωδεκάδελτο του νόμου των Ρωμαίων Εθνικών [De Legibus 3.8]. Ακόμα και ο στωικός φιλόσοφος Σένεκας (4 π.Χ.-65 μ.Χ.) έλεγε: «πετάμε όσα παιδιά γεννιούνται αδύναμα» [De Ira 1.15]. Από την άλλη πλευρά, υπό την επιρροή του χριστιανισμού οι Αυτοκράτορες Μέγας Κωνσταντίνος, Βαλεντιανός Α΄, Γρατιανός, Ωνώριος, Μέγας Ιουστινιανός νομοθέτησαν την ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ στους γονείς που εξέθεταν τα μωρά τους.
Οι βασανισμοί, λόγω ειδωλολατρικής δεισιδαιμονίας, δεν ήταν σπάνιοι:
“Μετά τη Στύμφαλο είναι η Αλέα, που και αυτή μετέχει στην αργολική ομοσπονδία. Εδώ υπάρχουν τα ιερά της Εφεσίας Αρτέμιδος, της Αλέας Αθηνάς και του Διονύσου, με άγαλμα του θεού. Κάθε χρόνο τελούν προς τιμήν του τα Σκιέρεια, όπου, σύμφωνα με χρησμό του μαντείου των Δελφών, μαστιγώνονται οι γυναίκες, όπως και οι έφηβοι των Σπαρτιατών στη γιορτή της Ορθίας” [Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις Η 23, 1]
Σύμφωνα με τον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα (8.6.20), στην αρχαία Κόρινθο υπηρετούσαν ως ιερές πόρνες 1000 ιέρειες και δούλες του εκεί ναού της Αφροδίτης. Στους Κομάνους της Καππαδοκίας, στο ιερό της Ενυούς οι ιερόδουλοι άνδρες και γυναίκες έφτασαν το αριθμό των 6000 [Στράβωνας 535C], ενώ ο ιερέας του ναού, που ανήκε στο βασιλικό γένος, ήταν 2ος μετά τον βασιλιά κατά τις προσόδους και τις προσφορές. Οι ιερόδουλοι στην Τύρο ήσαν τόσοι πολλοί ώστε πολλές φορές ο αρχιερέας με την βοήθειά τους ελάμβανε και το βασιλικό αξίωμα. Ο δε Ηρόδοτος αναφέρει «Τον γαρ δη Λυδών δήμου οι θυγατέρες πορνεύονται πάσαι». Επίσης: «Έτσι ο Δίας έβαλε, ανάμεσα στους άντρες, για το κακό τους, τις γυναίκες, συντρόφισσες συφοράς κι αντί για καλό τούς πόρισε κακό.» [Ησίοδος, «Θεογονία», στ. 600-603]
Άλλο ένα ψεύδος που πολλοί από εμάς θεωρούμε ως αλήθεια είναι πως ΔΗΘΕΝ μόνο οι Ρωμαίοι (και όχι οι υπόλοιποι Έλληνες) τελούσαν τους αιματηρούς αγώνες των μονομάχων. Στην πραγματικότητα, πολλοί Έλληνες είχαν υιοθετήσει τους βάρβαρους αυτούς αγώνες. Ο φιλόσοφος Δίων ο Προυσαεύς (40-120 μ.Χ.) μυκτηρίζει τους Αθηναίους που ανέχονται να ρέει ανθρώπινο αίμα κάτω από την Ακρόπολη και αποκαλεί τους Κορίνθιους «γλαδιατορομανείς» [Λόγοι 31,121]. Λιγοι γνωρίζουν πως Ρωμαϊκή αρένα ανακαλύφθηκε στο κέντρο της Πάτρας, Όπως μαρτυρούν οι σχετικές επιγραφές που εντοπίστηκαν και επιβεβαιώνουν την ταυτότητα του χώρου, εκεί φιλοξενήθηκαν τα «Καισάρεια», αθλητικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Καίσαρα. [περ. «Focus», http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=11579%5D
Ο αντιτεχνολογικός δεισιδαιμονικός φανατισμός της αρχαίας θρησκείας φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις, στην πράξη κι όχι απλά σε μυθολογικά κείμενα. Το Μαντείο των Δελφών απαγόρευσε τη διάνοιξη ισθμού στους Κνιδίους. Οι Κνίδιοι πολιορκούνταν από κάποιον εχθρό και ήθελαν να μετατρέψουν τον ισθμό σε διώρυγα, κάνοντας έτσι την πόλη τους τεχνητό νησί. Ο χρησμός των Δελφών προς τους Κνίδιους έλεγε: «Το χτίσιμο παράτα το, το σκάψιμο άστο, γιατί αν ήθελε ο Δίας νησί, θα το είχε φτιάξει» [Ηρόδοτος, 1, 174]. Οι Κνίδιοι δεν προχώρησαν στην εκσκαφή της διώρυγας, έχασαν τον πόλεμο και υποδουλώθηκαν στους Πέρσες. Ο Αναξαγόρας εξορίστηκε από τους Αθηναίους του Χρυσού Αιώνα, όταν είπε πως ο Ήλιος δεν είναι θεός αλλά μια πύρινη σφαίρα στον ουρανό. O περίφημος αστρονόμος Αρίσταρχος ο Σάμιος, πρώτος επιστήμονας που υποστήριξε ότι η γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, μηνύθηκε από τον στωικό Κλεάνθη για ασέβεια προς τους «θεούς” με την κατηγορία: «ως κινών την του κόσμου εστίαν (=Γη) και ταράσσων την των Ολυμπίων («θεών”) ηρεμίαν» [Πλούταρχου, Περί του προσώπου της σελήνης, 6, 923Α]. Ακόμα και ο Πλάτωνας ήταν ένοχος για σκοταδιστικές πρακτικές, αφού συγκέντρωσε τα βιβλία του Δημόκριτου και θέλησε να τα κάψει. «Μα ο Αμύλκας και ο Κλεινίας, δύο Πυθαγόρειοι, το εμπόδιζαν, λέγοντάς του ότι δεν έχει τίποτα να ωφεληθεί επειδή πολλοί τώρα πια έχουν στα χέρια τους βιβλία του Δημόκριτου» [Διογένης Λαέρτιος, IX, 40]. Επίσης, διαβάζουμε: «Στην αρχή του Λαμιακού πολέμου, βρήκαν την ευκαιρία οι θρησκόληπτοι Αθηναίοι, που δε χώνευαν τον Αριστοτέλη για τις επιστημονικές του έρευνες, να τον κατηγορήσουν για άθεο. Έτσι, ο Αριστοτέλης, για να μην αναγκαστεί να πιεί το κώνειο, αναγκάστηκε να φύγει από την Αττική» [Γιάνη Κορδάτου, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, εκδ. Μπουκουμάνη, σ. 340]
Αντιθέτως ο Β. Τατάκης παρατηρεί: «Οι μεταφυσικές βάσεις του Χριστιανισμού διαμόρφωσαν ένα σύμπαν τέτοιο που ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του ορθολογισμού» [Β.Ν. Τατάκη, Η Βυζαντινή Φιλοσοφία, εκδ. Εταιρίας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 1977, σ. 53]. Για παράδειγμα: «Ο Θεός», λέει ο Ψελλός, «είναι φυσικά η αιτία του σεισμού, όπως και κάθε πράγματος, αλλά η προσεχής [δηλ. η άμεση αιτία] του σεισμού είναι η φύση» [Β.Ν. Τατάκη, Η Βυζαντινή Φιλοσοφία, σ. 187]. Να σημειωθεί πως στην Ρωμανία οι μορφωμένοι πίστευαν στη σφαιρικότητα της γης. Ο Μέγας Βασίλειος (4ος αι.), ο Γεώργιος Πισίδης (6ος –7ος αι.), ο Συμεών Σηθής (11ος αι.), ο Θεοφύλακτος Αχρίδος από την Εύβοια (11ος –12ος αι.) κ.ά. πίστευαν ότι η γη είναι σφαιρική κι όχι επίπεδη.
Μπορούμε να καταλάβουμε, λοιπόν, πως ο Χριστιανισμός έγινε δεκτός, όχι απλά ως μία νέα Θρησκεία, αλλά ως απελευθερωτής, Ψυχοθεραπευτήριο απo τον παραλογισμό και τις προλήψεις των Θρησκειών, που οδηγούσαν στην δυστυχία και την εξαθλίωση τους πολίτες της αυτοκρατορίας. Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε πως ο 102ος Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, θεωρεί την αμαρτία ως ασθένεια («ου γαρ απλή της αμαρτίας η νόσος»), τον Κληρικό ως ιατρό που πρέπει να επιδείξη «την ιατρικήν εν Πνεύματι επιστήμην» και φυσικά αυτή η επιστήμη έγκειται στο να χρησιμοποιήση στον άρρωστο «την κατάλληλον θεραπείαν», αποφεύγοντας «την αμετρίαν», που δεν οδηγεί τον άρρωστο στη σωτηρία. Γι’ αυτό ο Χριστιανισμός έγινε τελικά ΒΑΣΙΚΟ συστατικό της Ρωμανίας, αφού βοήθησε στην ανανέωση της και στην στερέωση της Οικουμενικής της ιδεολογίας, σώζοντας την από ηθικοκοινωνική και πολιτισμική παρακμή. Η Εκκλησία ήταν ο συνεκτικός ιστός του κράτους της Ρωμανίας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχαν και παρεκτροπές και φαινόμενα νοσηρά στην αυτοκρατορία. Δεν επιθυμούμε να «εξιδανικεύσουμε» την κατάσταση. Γεγονός είναι όμως πως η ποιότητα ζωής των πολιτών με την επικράτηση του Χριστιανισμού, βελτιώθηκε αλματωδώς.
[«Ο αρχαιοελληνικός κόσμος υποχρεώθηκε να υποταχθεί στην τρομοκρατία που επέβαλε η νέα θρησκεία με τη συνδρομή του Κράτους. Καταστροφές αρχαίων ναών, βίαιοι θάνατοι φιλοσόφων, ομαδικοί διωγμοί πνευματικών ανθρώπων, καταδίκες για μαγεία των πιστών του αρχαίου πάνθεου, ήταν φαινόμενα συνηθισμένα» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος 2 Εκδοτική Αθηνών]
Η θρησκευτικη σας παπαρολογια ειναι συνωνυμη με την ανοησια και την ασχετοσυνη σας.
Η ωμοφαγία αποτελούσε στην αρχαιότητα μια από τις βασικότερες τελετουργίες των Ορφικό-διονυσιακών εκστατικών μυστηρίων. Όπως δηλώνει και η ίδια η λέξη, επρόκειτο για την πρακτική βρώσης ωμού κρέατος, η οποία στις μυστηριακές λατρείες είχε τελετουργικό χαρακτήρα.
Ως τελετουργική συνήθεια, βεβαίως, έκανε την εμφάνιση της σε πολύ αρχαιότερους χρόνους. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες μάλιστα η τελετουργία αυτή στις αρχές της εμφάνισής της απαιτούσε την θυσία ανθρωπίνου θύματος.Παρακάτω θα εξετάσουμε και αυτήν την εκδοχή.
Αίτιο της τελετουργίας της Ωμοφαγίας, κατά την επικρατούσα άποψη, ήταν η πεποίθηση του ανθρώπου ότι καταναλώνοντας το ωμό κρέας του θύματος της θυσίας οικειοποιείτο τη δύναμη και τις ιδιότητές του. Εξάλλου, όπως είναι γνωστό, η ιδέα του ότι ο άνθρωπος μπορεί να ενσωματώσει ένα πράγμα τρώγοντας το ή πίνοντας το, είναι πολύ παλιά. Πρόκειται για έναν αρχαϊκό τρόπο απόκτησης και μια μορφή εκδήλωσης του «έχειν». Τρώγοντας ένα ιερό ζώο, τον ταύρο-Διόνυσο, αποκτά τη θεϊκή ουσία που συμβολίζει το ζώο. Πρόκειται περί της συμβολικής και μαγικής ενσωμάτωσης. Αν ο άνθρωπος πιστεύει ότι έχει ενσωματώσει την εικόνα ενός θεού, η εικόνα αυτή δεν μπορεί ποτέ πια να αποσπαστεί ή να αποβληθεί. Πρόκειται δηλαδή για μια συμβολική κατοχή που επιτυγχάνεται μέσω της βρώσης.
Παρόλα αύτα, όσον αφορά στη συγκεκριμένη ωμοφαγία των Ορφικό-διονυσιακών μυστηρίων, υπάρχει και μια αντίθετη άποψη, η άποψη που υποστηρίζει ο Βάλτερ Όττο (Διόνυσος), σύμφωνα με την οποία η τελετή της Ωμοφαγίας δεν ερμηνεύεται ως μυστηριακή θυσία που υποτίθεται ότι μεταβιβάζει σε εκείνον που την εκτελεί την ισχύ του θανατωμένου θεού. Το πνεύμα του μύθου, καθώς και της τελετής που τον αναπαριστά, λέει ο Όττο, είναι ότι ο θεός, ο Διόνυσος–Ζαγρεύς, ο «μεγάλος κυνηγός», δοκιμάζει ο ίδιος την φοβερή του πράξη, δηλαδή γίνεται ο ίδιος θήραμα. Ο Διόνυσος-Ζαγρέας πεθαίνει κατακερματιζόμενος από τις Μαινάδες και ανασταίνεται ξανά συμβολίζοντας τον ετήσιο θάνατο και τη βλάστηση της φύσης. Πρόκειται για ένα τελετουργικό που έχει τις ρίζες του στις τελετές της άνοιξης και της βλάστησης.
Ο μύθος στον οποίον αναφέρεται ο Όττο είναι εκείνος του διαμελισμού του Διόνυσου-Ζαγρέα, μύθος θεμελιώδης και βασικός της Ορφικό-διονυσιακής λατρείας, ο οποίος έκανε την εμφάνιση του ταυτόχρονα με τη συγκεκριμένη τελετή και της έδωσε τη δυνατότητα να πάρει καθαρά πλέον το χαρακτήρα της «θεοφαγίας».
Σύμφωνα με αυτόν το μύθο ο Διόνυσος-Ζαγρέας, γιος του Δία και της Σεμέλης, όταν ήταν παιδί ακόμα, έπεσε θύμα των απεσταλμένων από τη θεά Ήρα Τιτάνων, οι οποίοι αφού με δόλιο τρόπο τον παρέσυραν μακριά από τις τροφούς του, τον διαμέλισαν και κατεβρόχθισαν τις σάρκες του. Μόλις την τελευταία στιγμή η θεά Δήμητρα κατάφερε να σώσει την καρδιά του και να την παραδώσει στο Δία, ο οποίος και τον ανάστησε. Στην πραγματικότητα, η διαφύλαξη της καρδιάς πρέπει να ήταν συνδεδεμένη με την ανάσταση του θεού, επειδή ο μύθος είναι ξεκάθαρος. Ο Ζευς τιμώρησε τους Τιτάνες για αυτή την αποτρόπαια πράξη, κατακαίγοντάς τους με τους κεραυνούς του. Από τις στάχτες τους κατόπιν δημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος το οποίο σύμφωνα με τον Πλάτωνα φέρει ως είδος «προπατορικού αμαρτήματος» εκ της καταγωγής του την «θεοκτονία» και την «θεοφαγία» του Διονύσου-Ζαγρέα.
Η ορφική διδασκαλία, παρόμοια με τη θεοσοφία της Ινδίας, ανήγαγε στην τάξη του δογματικού συστήματος την παλιά πίστη στη μετενσάρκωση των νεκρών. Έτσι, ο μύθος του Ζαγρέα επανερμηνεύθηκε στα Ορφικό-διονυσιακά μυστήρια ως πραγματική θεωρία του προπατορικού αμαρτήματος και της εξαγοράς. Οι άνθρωποι γεννήθηκαν από την στάχτη των Τιτάνων, που είχαν καταβροχθίσει τον Ζαγρέα. Συνεπώς είναι ένοχοι, καθώς και εκείνοι από τους οποίους προέρχονται. Ωστόσο, η στάχτη των Τιτάνων περιέχει και την ουσία της θεϊκής υπάρξεως την οποία εκείνοι έφαγαν. Από εκείνη τη θεϊκή ύπαρξη στους ανθρώπους έμεινε και μια θεϊκή σπίθα. Η μύηση και το πολίτευμα της Ορφικό-διονυσιακής ζωής στοχεύει στην απελευθέρωση αυτού του θεϊκού στοιχείου μέσω της πλήρους απόκτησης της μακαρίας αθανασίας. Από το γήινο στοιχείο, το «τιτανικό», πρέπει να αποσπαστεί το ουράνιο και αθάνατο στοιχείο, το «διονυσιακό» που προέρχεται από τον Ζαγρέα.
Μεταξύ των δύο αντιθέτων αυτών στοιχείων που συνυπάρχουν ταυτόχρονα στην ανθρωπίνη φύση διεξάγεται ένας αμείλικτος και συνεχής αγώνας. Ένας αγώνας μεταξύ του καλού και του κακού, όπου άλλες φορές υπερτερεί το «τιτανικό» και άλλες το «διονυσιακό» στοιχείο. Ο άνθρωπος προκειμένου να κατανικήσει το «τιτανικό» στοιχείο προσπαθεί να ενωθεί με το θεό-Διόνυσο και να ενισχύσει το ενυπάρχον σε αυτόν «θεϊκό» στοιχείο.
Ο μόνος τρόπος που μπορεί να πετύχει την ενίσχυση και την εδραίωση του θεϊκού στοιχείου είναι να γίνει Βάκχος, να μυηθεί δηλαδή στα Ορφικό-διονυσιακά μυστήρια και να λάβει μέρος στα θυέστεια δείπνα, στα βακχικά ωμοφαγικά γεύματα που γίνονταν συνήθως νύχτα. Εκεί τρώγοντας τις ωμές σάρκες του ταύρου-Διονύσου ενώνεται με τον θεό του και κατανικά το «τιτανικό», γήινο στοιχείο που τον κρατά δεμένο με την ύλη. Τώρα πια όμως πρόκειται για μια ένωση με έναν Διόνυσο που έχει παύσει να είναι ένας θεός της βλάστησης και της άνοιξης και έχει πάρει το χαρακτήρα του θεού της σωτηρίας και της αθανασίας. Για ένα Διόνυσο που έχει, εν μέρει, εγκαταλείψει τα παλιά κυρίαρχα σύμβολα του, τον κισσό και το κλήμα (τα οποία ωστόσο κάνουν την εμφάνιση τους έστω και δευτερευόντως στις Ορφικό-διονυσιακές λατρευτικές τελετές), και εμφανίζεται πλέον ως ταύρος, ως ερίφιο ή ζαρκάδι.
Η Ωμοφαγία ως επιταγή του Διονύσου.
Κατόπιν «θεϊκής» επιταγής η Ωμοφαγία αποτελεί το ουσιώδες τελετουργικό των Ορφικό-διονυσιακών μυστηρίων. Ο ίδιος ο Διόνυσος καλεί τους μύστες να λάβουν μέρος σε αυτή την «ωμοφάγο δίαιτα» των σαρκών του θυσιασμένου ταύρου. Και είναι εξαιτίας αυτής της τελετής που ο Διόνυσος-Ζαγρέας παίρνει το όνομα «Ωμέστης» ή «Ωμάδιος», που σημαίνει αυτόν που τρώει ωμό κρέας. «Τι ευτυχία καταλαμβάνει τον Διόνυσο», λέει ο χορός στην αρχή των «Βακχών» του Ευριπίδη, «όταν στην κορυφή του βουνού, στο τέλος της πορείας των θιάσων, αφήνεται να πέσει στη γη! Ντυμένος με την ιερή νεβρίδα, επιθυμώντας το πιει το αίμα του ταύρου και να καταβροχθίσει το ωμό κρέας, αυτός ορμά προς τα βουνά της Φρυγίας ή της Λυδίας!». Οι επιθυμίες που αποδίδονται στον Διόνυσο είναι εκείνες των ιερειών του. Το θύμα τους συχνά μπορούσε να είναι ένας ταύρος, επειδή ο Διόνυσος προσωποποιείται και από τον ταύρο.
Στην αρχαία ελληνική θρησκεία, πριν από την εμφάνιση του Διονύσου-ταύρου, με την μορφή του ταύρου εμφανιζόταν συχνά ο Ποσειδώνας, με αποτέλεσμα ο αρχαίος έλληνας λάτρης να είναι συνηθισμένος σε αυτή την εμφάνιση του θεού ως ταύρου. Αυτός είναι και ο λόγος που στις «Βάκχες» ο Διόνυσος εμφανίζεται στον Πενθέα με την ίδια μορφή. Όμως συνήθως θυσιαζόταν ένα νεογέννητο ζαρκαδιού ή ένα κατσίκι. Η νεβρίδα την οποία έφεραν οι Βάκχες ήταν το δέρμα των ζώων που καταβροχθίζονταν με αυτή την αφορμή. Ήταν εύκολο για τις γυναίκες λάτρεις να πάρουν τα ζώα της θυσίας μαζί τους και ο Ευριπίδης τις παρουσιάζει μέσα στο παραλήρημά τους να συμπεριφέρονται σε αυτά τα νεογέννητα σαν σε δικά τους παιδιά, ή μάλλον σαν σε μικρούς θεούς, τους οποίους, ευρισκόμενες σε εκστατική μανία, τους θήλαζαν πριν τους κατακερματίσουν και τους καταβροχθίσουν. Το τελετουργικό ολοκληρωνόταν τη στιγμή που άγγιζαν τον παροξυσμό του παραληρήματος, οπότε το ζώο διαμελιζόταν και καταβρόχθιζαν τις σάρκες του ωμές. Ο Ευριπίδης χωρίζει σε δύο στάδια την Ωμοφαγία. Οι Μαινάδες πρώτα ξέσχιζαν το θύμα, ενώ ευρίσκετο ακόμη εν ζωή πολλές φορές και κατόπιν έτρωγαν το κρέας του ωμό, όπως ακριβώς διηγείται ο μύθος και περί του Διονύσου-Ζαγρέα. Μεταξύ του θεού, του θύματος και της γυναίκας υπήρχε μια πολύ στενή μυστικιστική σχέση. Σύνδεσμος αυτής της σχέσης ήταν το μικρό ζαρκάδι το οποίο τρωγόταν. Για αυτόν το λόγο οι Μαινάδες φορούσαν κατόπιν και το δέρμα του. Συχνά, σχημάτιζαν στο σώμα τους με τη μορφή του τατουάζ, το μικρό ερίφιο ή το ζαρκάδι, ως απόδειξη της ιδιότητάς τους.
Οι Μαινάδες ή Θυϊάδες ή όπως αλλιώς αποκαλούνταν κατά τόπους οι χαρισματικές ιέρειες του Διονύσου, έπαιζαν τον κύριο ρόλο στην Ορφικό-διονυσιακή τελετή της Ωμοφαγίας. Ήταν γυναίκες αφιερωμένες στο θεό Διόνυσο, γνωστές και ως Βάκχες, και αποτελούσαν ένα είδος χαρισματικού ιερατείου της διονυσιακής λατρείας. Ο Ορφεύς αργότερα τις απέκλεισε από τα αναμορφωμένα μυστήρια του και αυτές εκδικούμενες, σύμφωνα με τον μύθο, τον εφόνευσαν. Οι Βάκχες προκειμένου να τελέσουν την Ωμοφαγία υποβάλονταν προηγουμένως σε διάφορα τελετουργικά καθαρότητος. Προετοιμάζονταν με μια νηστεία μερικών ημερών, τηρώντας ταυτοχρόνως εγκράτεια. Η σεξουαλική απαγόρευση, ως προϋπόθεση λειτουργικής καθαρότητας, δεν έγινε στην αρχή από ένα αίσθημα ηθικής λεπτότητος. Πίστευαν, μάλλον, ότι εκείνοι που επρόκειτο να εκπληρώσουν τα θρησκευτικά τους χρέη, έπρεπε να κατέχουν απαραίτητα μια φυσική αρετή αγνότητας, την οποίαν έπρεπε για κάποιο μαγικό-θρησκευτικό λόγο να διατηρούν ανέπαφη και την οποία οι σεξουαλικές σχέσεις όχι μόνον έβλαπταν αλλά και εξαφάνιζαν. Από εδώ προκύπτει η ανικανότητα λόγω «έλλειψης καθαρότητος».
Μετά την προκαθορισμένη νηστεία και τους εξαγνισμούς ακολουθούσε ο διαμελισμός του ταύρου ή όποιου θυσιαζομένου ζώου εκπροσωπούσε τον Διόνυσο και η Ωμοφαγία. Η τελετουργία της Ωμοφαγίας πρέπει από τη φύση της να περιείχε βάρβαρα στοιχεία. Ο Ευριπίδης, (Βάκχαι), μας δίνει μια πληροφορία για τη μορφή της τελετής όταν βάζει τις Μαινάδες να λένε: «αναζητώντας σφαγμένου ταύρου το αίμα, τη χαρά της ωμοφαγίας». Ο επιτόπιος διαμελισμός του σφαγμένου ζώου αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της τελετουργίας, προκειμένου να έχουν την σάρκα όσον το δυνατόν περισσότερο ωμή, επειδή το αίμα είναι ζωή. Όλα αυτά φυσικά τελούντο υπό κατάσταση εκστατικής μανίας.
Οι Βάκχες παρουσιάζονται να βρίσκονται σε μια εκστατική κατάσταση όμως το παραλήρημα τους δεν προξενείτο από την μέθη. Μια απόδοση του εκστατικού παραληρήματος των Μαινάδων στην κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων οίνου θα ήταν μια πολύ απλοϊκή και αβασάνιστη ερμηνεία. Σε αυτό το εκστατικό παραλήρημα μπορούσαν να φτάσουν μέσω των τελετουργικών χορών, των τραγουδιών και των κραυγών που ακολουθούσαν την προκαταρκτική νηστεία. Σκοπός όλων αυτών των τελετουργικών δεν ήταν να ρυθμίζει την πορεία της φύσης, όπως συνέβαινε σε άλλα λατρευτικά δρώμενα, αλλά να ενσωματώνει σε ορισμένα άτομα το πνεύμα που δρα στην φύση και του οποίου φορείς γίνονταν αυτά τα άτομα. Έτσι συμβαίνει αυτό το παραλήρημα να προκαλείται οργανωμένα κατά τρόπο τελετουργικό, στο μέτρο στο οποίο η τρέλα μπορεί να ρυθμίζεται. Στο σημείο αυτό ακριβώς βρίσκεται και η ερμηνεία της εκστάσεως τους. Επρόκειτο καθαρά περί περιπτώσεων καταληψίας, πολύ γνωστών στην παγκόσμια θρησκευτική πρακτική οι οποίες προκαλούνταν με την τέλεση διαφόρων μυστικιστικών τελετουργικών. Η Μαινάδα καταλαμβάνεται από το πνεύμα και η διείσδυση του πνεύματος στον άνθρωπο θα μεταφραστεί με μια κρίση τρέλας που θα εκληφθεί ως μια εκδήλωση του πνεύματος του ίδιου και που θα επαναληφθεί όταν τα μέλη της αδελφότητας θα συγκεντρώνονται όταν για να τελέσουν τις τελετουργίες τους. Ο διχασμός και ακολούθως η υποκατάσταση της προσωπικότητας εμφανίζεται στο παραλήρημα της Μαινάδος. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι αρχαίοι τις σέβονταν ως εμφορούμενες από κάποιο μεταφυσικό πνεύμα. Οι Μαινάδες δρούσαν αλλόφρονες υπό την επήρρεια του πνεύματος που τις είχε καταλάβει. Από το σημείο αυτό και μετά ήταν ικανές για κάθε πράξη όσο αποτρόπαια και να φαντάζει αυτή. Αυτό γινόταν χωρίς να υπάρχει ανάγκη κατανάλωσης μιας μεγάλης ποσότητας κάποιου μεθυστικού ηδύποτου. Ο Διόνυσος δεν ήταν πάντα ο θεός του οίνου, και τα μυστήρια υπήρχαν πιθανώς, πριν αυτός να γίνει ένας τέτοιος θεός. Το φυτό του Διονύσου ήταν στην αρχή ο κισσός και οι Θυιάδες έθεταν στα κεφάλια τους στεφάνια από κισσό. Μασούσαν φύλλα κισσού και έλεγαν ότι με τον τρόπο αυτό έμπαινε σε αυτές το βίαιο πνεύμα το οποία τους προκαλούσε τον ενθουσιασμό. Για να ερμηνευθεί αυτή η επίδραση του κισσού στη καταληψία πρέπει να ληφθεί υπόψιν ότι το πνεύμα του Διόνυσου βρισκόταν στη φύση ενσωματωμένο σε ένα ορισμένο είδος, στον κισσό εν προκειμένω, περί του οποίου πιστευόταν ότι περιείχε και τις ιδιότητες του θεού. Η απορρόφηση του πνεύματος από τον άνθρωπο θα πραγματοποιηθεί αν ο άνθρωπος φάει το ζωντανό φυτό ή το ζωντανό ζώο στο οποίο κατοικεί το πνεύμα. Ορίστε, λοιπόν, ο λόγος για τον οποίον οι μύστες του Διόνυσου μασούσαν κισσό και ξέσχιζαν με τα δόντια νεογέννητο ζαρκάδι, που εκπροσωπούσε τον Διόνυσο, ή τον ταύρο που εκπροσωπούσε τον Ζαγρέα.
Οι Βάκχες κρατούσαν στα χέρια τη μακριά ράβδο τους, το Θύρσο, στολισμένο στην κορυφή με κισσό. Κάποιες κρατούσαν στα χέρια φίδια. Για τους αρχαίους συγγραφείς η «θεϊκή» μανία τους πρόσθετε «θεϊκές» δυνάμεις. Ο Ευριπίδης λέει χαρακτηριστικά στις «Βάκχες» του: «Μία από αυτές έπαιρνε το θύρσο και χτυπούσε το βράχο, από τον οποίον ανάβλυζε μια πηγή με καθαρό νερό. Μια άλλη έβαζε τη βέργα στη γη και ο θεός έκανε να φανερώνεται ένα ποτάμι κρασί. Εκείνες που ήταν διψασμένες για το λευκό ηδύποτο, δεν είχαν παρά να παρά να σκαλίσουν τη γη με την άκρη των δακτύλων τους και αμέσως το γάλα έρεε σε κύματα. Ενώ από τους θύρσους τους, στους οποίους ήταν τυλιγμένοι κισσοί, έσταζαν σταγόνες από γλυκό μέλι». Όλα αυτά φάνταζαν αληθινά στα μάτια των κατειλημμένων γυναικών. Ο αγγελιαφόρος του Πενθέα τις είδε να ξεσχίζουν μανιασμένες το κοπάδι κάποιων βοσκών και να τρέπουν σε φυγή τους κατατρομαγμένους άνδρες, χωρίς να τους αφαιρέσουν τα όπλα με τα οποία οι βοσκοί ήθελαν να τις χτυπήσουν. (Ευριπίδης, Fr. 475, 12, «Ωμοφάγους δίαιτας», «τους τα ωμά κρέατα μερίζοντας και εσθίοντας»). Ο Ευριπίδης στις «Βάκχες» παρουσιάζει το Διόνυσο να εμφανίζεται στον Πενθέα ως μαινόμενος ταύρος και να τον οδηγεί μαγεμένο προς την καταστροφή του στο βουνό του Κιθαιρώνα. Στο τέλος, τη στιγμή του μεγαλύτερου κίνδυνου, οι Βάκχες καλούν το θεό τους να εμφανιστεί ως ταύρος και να πάρει εκδίκηση. («Βάκχες», 1017, «φάνηθει ταύρος ή πολύκροτος ιδείν δράκων ή πυριφλέγων οράσθαι λέων»). Σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Ευριπίδη, οι λάτρεις του Διόνυσου, αφού έπεφταν σε έκσταση, κομμάτιαζαν το ζώο και έτρωγαν τα κομμάτια του.
Στον Πλούταρχο (Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, XIV 3) βρίσκουμε μια παρόμοια παράξενη διήγηση για τις Θυιάδες των Δελφών, τις οποίες το εξαγριωμένο παραλήρημα τους τις οδήγησε, χωρίς αυτές να το καταλάβουν, στην πόλη της Άμφισσας και όπου, συντριμμένες από την κούραση και με το μυαλό ακόμα χαμένο, ξαπλώθηκαν φύρδην-μίγδην στην δημόσια πλατεία της πόλης, τα μεσάνυχτα.
Ο θρησκευόμενος Πλούταρχος τρομαγμένος μπροστά σε μια τόσο βάρβαρη τελετουργία, διαμαρτύρεται και περιγράφοντας τη, τη διακρίνει και εκείνος σε δύο πράξεις: «το διαμελισμό και την ωμοφαγία» τις οποίες και συνδέει μεταξύ τους. Λέει χαρακτηριστικά περιγράφοντας την τελετή:
«Υπάρχουν ορισμένες τελετές και θυσιαστικές τελετουργίες καθώς και άτυχες και ζοφερές ημέρες, κατά τις οποίες λαμβάνουν χώρα ωμοφαγίες και διαμελισμοί και νηστείες και στηθοχτυπήματα και επίσης επαίσχυντοι λόγοι, αναφορικά με πράγματα ιερά και μανία και κραυγές που υψώνονται με ένα δυνατό ήχο και το λαιμό να κινείται πέρα-δώθε».
Τα λόγια του Πλουτάρχου ερμηνεύονται ως σχολιασμός του υπό συζήτηση ορφικού-διονυσιακού τελετουργικού. Υπάρχει σε αυτό η νηστεία, το τρομερό ωμοφαγικό γεύμα και αναγνωρίζεται το πρωτόγονο στοιχείο, αλλά δεν επισημαίνεται όμως η σωτηρία χάρη του ενθουσιασμού και της μυστηριακής σημασίας του δρώμενου.
Ωμοφαγία και ανθρωποθυσία
Προχωρώντας ακόμα πιο πέρα από τον Πλούταρχο ο νεοπλατωνικός Πορφύριος αναφέρει ότι σύμφωνα με την παράδοση που διασώζει κάποιος άλλος συγγραφέας και την οποία γνωρίζει και ο ίδιος, στην Χίο «υπήρξε ο Διόνυσος, ο αποκαλούμενος «ωμάδιος» ή «ωμοφάγος» και απαιτούσε ως θυσία το διαμελισμό ενός ανθρώπου.» (Περί αποχής εμψύχων, ΙΙ, 56, «έθυον δε και εν Χίω τω ωμαδίω Διονύσω άνθρωπον διασπώντες και εν Τενέδω ως φησίν Εύελπις ο Καρύστιος»). Ίσως η πρωτόγονη μορφή αυτής της τελετής να συνδεόταν και με την ανθρωποθυσία. (Βλ. J. Frazer, The Golden Bough, όπου κάνει λόγο για αυτή την τελετή).
Βέβαια, εδώ αναφέρεται πλέον ξεκάθαρα ανθρωποθυσία και όχι θυσία ζώου. Υπό αυτές τις συνθήκες της εκστατικής μανίας και της παραληρηματικής κατάληψης των Μαινάδωνδε μας εκπλήσσει η επισήμανση κάποιων ανθρωποθυσιών και του τελετουργικού κανιβαλισμού στη λατρεία του Διόνυσου. Οι σχετικές μαρτυρίες δεν πρέπει να παραμεριστούν, με μια κατηγορηματική άρνηση αν και δεν αφορούν με άμεσο τρόπο στα μυστήρια. Αναφερόμαστε σε κάποιούς μυθικούς θρύλους, όπως είναι αυτός των θυγατέρων του Μινύα από τον Ορχομενό. Τιμωρώντας τις ο Διόνυσος τις έκανε να χάσουν τα μυαλά τους και εκείνες στο παραλήρημά τους και επιθυμώντας ανθρώπινο κρέας, έριξαν κλήρο και τράβηξαν στην τύχη μεταξύ τους εκείνη που θα τους έδινε το παιδί που θα έτρωγαν. Έτσι συνέβη ο γιος της Λευκίππης, ο Ίππασος, να ξεσχιστεί και να καταβροχθισθεί σαν το νεογέννητο της δορκάδας των Βακχών. Από εδώ, από αυτόν τον μύθο και σε ανάμνηση του εγκλήματος που έκαναν άλλοτε οι μητέρες τους, προέρχεται και η συνήθεια ο ιερέας του Διονύσου, στη γιορτή του θεού, να ακολουθεί τις Βάκχες καταδιώκοντάς τις και ονομάζοντας τις Ολεϊένες.
Ωστόσο, ο μύθος δεν είναι παρά μύθος. Στεκόμαστε όμως σε αυτόν γιατί αφ’ ενός μας ερμηνεύει το τελετουργικό της καταδιώξεως των Ολεϊενών από κάποιον ιερέα, αλλά και γιατί αυτός υπονοεί κάτι τρομερό: Ήταν πιθανόν σε πολύ παλιούς καιρούς, τα παιδιά να κατασπαράσσονταν στα αλήθεια σαν ερίφια από κάποιες γυναίκες παραδομένες στη «θεϊκή» μανία του Διόνυσου. Η παραφροσύνη τους καθιστούσε εύκολη κάθε ακρότητα.
Αλλά και ο μύθος του Πενθέως που ήδη αναφέραμε, και από τον οποίον ο Ευριπίδης εμπνεύσθηκε τις «Βάκχες», φαίνεται να ήταν συνδεδεμένος, στην πρωταρχική του μορφή, όχι μόνο με μια σφαγή, με κάποιον τελετουργικό φόνο, αλλά και με ένα τελετουργικό ανθρώπινης ωμοφαγίας, της οποίας το θύμα ήταν ο ιερέας του Διονύσου. Η καταδίωξη των Βακχών του Ορχομενού από κάποιον ιερέα δεν αποτελούσε απλά αναπαράσταση. Ο ιερέας είχε το δικαίωμα και αναμφισβήτητα αρχικά είχε και την υποχρέωση, να φονεύει εκείνη τη Μαινάδα η οποία έμενε τελευταία και μπορούσε να τη φτάσει. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι την εποχή του τούτη η ιεροπραξία τελείτο ακόμα. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο υπερβολικός ζήλος έφερνε ατυχία στο δολοφόνο-ιερέα.
Ευριπίδης
Το τελετουργικό αυτό είναι πολύ παλιό και θεμελιώνεται στο μύθο του Λυκούργου, όπως μας τον αφηγείται η Ιλιάδα. Σύμφωνα με αυτόν το μύθο ο γιος της Δρυάδος, ο ατρόμητος Λυκούργος, δεν έζησε πάρα πολύ, επειδή καταφρόνησε τους θεούς που έχουν την κατοικία τους στους Ουρανούς. Κάποια μέρα ακολούθησε στο ιερό βουνό Νύσα τις τροφούς του Διόνυσου που παραληρούσαν. Εκείνες, χτυπημένες απο το τσεκούρι του δολοφόνου Λυκούργου, πέταξαν τους θύρσους τους χάμω. Κατατρομαγμένος ο Διόνυσος ρίχτηκε στα κύματα της θάλασσας και η Θέτις δέχθηκε στους κόρφους της το θεό που έτρεμε, επειδή οι απειλές του Λυκούργου τον φόβισαν υπερβολικά. Τότε οι θεοί, που ζουν στην ηρεμία, εξοργίστηκαν με το θνητό και ο γιος του Κρόνου του πήρε την όραση.
Ο ιερέας του Ορχομενού αναπαριστά με βάση τούτον το μύθο τον Λυκούργο καταδιώκοντας τις ιέρειες του Διόνυσου. Είναι αξιοσημείωτο, ωστόσο, το γεγονός ότι σε αυτή την περίπτωση ο θεός δεν τρώγεται από τις Βάκχες αλλά πέφτει στη θάλασσα. Όμως, ούτε τα τελετουργικά αυτά δεν είναι συνδεδεμένα άμεσα με τα μυστήρια και τις μυήσεις. Παραμένει όμως η διαπίστωση ότι, μέσω της μίας ή της άλλης από τις αναφερθείσες μορφές, με το φόνο ενός ιερέα ή το φόνο κάποιων Βακχίδων, η ανθρωποθυσία έπαιζε πιθανώς σημαντικό ρόλο στη λατρεία του Διόνυσου. Σε αυτές τις περιπτώσεις το θύμα προσωποποιούσε σε ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό το θεό.
Με όλα αυτά θα θέλαμε, λοιπόν, να επισημάνουμε ότι όσο αποτρόπαιο και αν φαίνεται κάποιο τελετουργικό ανθρωποθυσίας, όσο και να μην αποτελούσε συνήθειαστους αρχαίους Έλληνες, δεν τους ήταν ωστόσο κάτι εντελώς άγνωστο. Συχνά ο άνθρωπος από φόβο για το τρομερό καταφεύγει στο τρομερό. Από την ιστορία είναι γνωστό το παράδειγμα του Πέλοπα, που με τη θυσία ενός κριαριού ολοκληρωνόταν ταυτόχρονα και η ανθρωποθυσία. Επίσης, στις Πότνιες της Βοιωτίας πίστευαν ότι η θυσία αιγών στο Διόνυσο ήταν το υποκατάστατο μιας θυσίας αγοριών που τελείτο παλιότερα.
Όσο και αν ήταν βάρβαρη και αδιανόητη για τις συνήθειες, τα ήθη και το πολιτισμικό επίπεδο των αρχαίων Ελλήνων η ιδέα της «ανθρωποθυσίας», ωστόσο σε οριακές στιγμές, τέτοιες όπως η ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο λαός απεγνωσμένος ζητούσε τη σωτηρία του με οποιοδήποτε τρόπο και τίμημα. Δε δίσταζε να υπακούσει τις πρωτόγονες ορμές του και να στραφεί έτσι στην ανθρωποθυσία, προκειμένου να εξευμενίσει τους «θεούς» και να εξαιτήσει από αυτούς την νίκη και κατ’ επέκταση τη σωτηρία του. Αν ο άμεσος κίνδυνος ξυπνήσει το πρωτόγονο συναίσθημα του ανθρώπου τότε θα πιστέψει εκ νέου στον Διόνυσο ωμηστή. Αυτό συνέβη και προ της ναυμαχίας της Σαλαμίνας. Ο Θεμιστοκλής, αναγκαζόμενος να υπακούσει στα πρωτογενή βάρβαρα ένστικτα του αθηναϊκού λαού, που με την προτροπή κάποιων δημαγωγών μάντεων και την ανάγκη της στιγμής αναδύθηκαν από τα σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής και επιβλήθηκαν στην λογική σε πείσμα του υψηλού πολιτισμού που οι Αθηναίοι είχαν αναπτύξει, θυσίασε τρεις νεαρούς αιχμαλώτους Πέρσες, αριστοκρατικής καταγωγής, ως προσφορά στους «θεούς» για να του «χαρίσουν» τη νίκη. (Βλ. Πλουτάρχου, Βίοι Θεμιστοκλέους-Καμίλλου, ΧΙΙΙ. Πελοπ. 21, Αριστ., 9).
Τέτοιου είδους ιστορίες, που προκύπτουν από ιδιάζουσες συνθήκες κινδύνου, γίνονται αποδεκτές ως αξιόπιστες. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η θυσία του Τρωίλου από τον Αχιλλέα στα τείχη της Τροίας, για να εξευμενίσει τον προστάτη των Τρώων θεό Απόλλωνα. Ο θάνατος του θεωρήθηκε προϋπόθεση της πτώσης της Τροίας. Αλλά και μετά την πτώση της Τροίας θυσιάζουν στον τάφο του Αχιλλέα την αδελφή του Τρωίλου, Πολυξένη, που είχε ξεφύγει του ήρωα όταν κυνηγούσε τον αδελφό της. (Βλ. σχετικά Πρόκλου Χρηστομάθεια, 108.7). Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε την πασίγνωστη θυσία της Ιφιγένειας, κόρης του Μυκηναίου βασιλιά Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, που έλαβε χώρα προ της Τρωικής εκστρατείας, με σκοπό να επιδιώξει την εύνοια των θεών υπέρ των εκστρατευόντων, την οποία αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα του και την οποία απέτρεψε την τελευταία στιγμή η θεά Άρτεμις, ανταλλάσσοντας την κόρη με μια ελαφίνα και μεταφέροντας τη στη βαρβαρική χερσόνησο της Ταυρικής, όπου ως ιέρειά της θυσίαζε τους εκεί ναυαγισμένους Έλληνες.
Η θυσία της Ιφιγένειας τελικά προκάλεσε την εξολόθρευση της οικογενείας της. Βεβαίως υπάρχει και ψυχολογική ερμηνεία του γεγονότος η οποία ισχυρίζεται ότι οι Έλληνες του 6ου π. Χ. αι. ίσως είχαν βαρεθεί κάπως τους ανθρωπόμορφους ολυμπίους θεούς τους, να είχαν κουραστεί από τις δικές τους αντανακλάσεις στον καθρέφτη της μυθολογίας, είτε αυτές οι εικόνες ήταν παραμορφωμένες, είτε φωτοστεφανωμένες. Για ρητό τους είχαν το «Γνώθι σ’αυτόν», αλλά στην πηγή της αυτογνωσίας ποτέ καμιά ανθρώπινη ψυχή δεν έσβησε τη δίψα της. Με το Διόνυσο, θεό των δένδρων και των φυτών όπως και της ανθρώπινης ζωής, επιτεύχθηκε «η επιστροφή στη φύση», το σπάσιμο των δεσμών, των περιορισμών και των αποκρυσταλλώσεων, η επιθυμία για τη ζωή των συναισθημάτων μάλλον παρά της λογικής, μια υποτροπή μπορούμε να πούμε στο ζωώδες πάθος. Πουθενά δε φαίνεται καλύτερα αυτή η «επιστροφή στην φύση» από ότι στις «Βάκχες» του Ευριπίδη. (Βλ. «Βάκχες» και G. Murray, Euripides, XVII). Έτσι οι Έλληνες συχνά ακολούθησαν τους Ορφικό-διονυσιακούς θιάσους και επιδόθηκαν στην τελετουργία της Ωμοφαγίας.
Διονυσιακή και Ορφική Ωμοφαγία
Είδαμε μέχρι τώρα σε γενικές γραμμές το μύθο και τη «θεολογική» θεμελίωση του καθώς και η τέλεση της ωμοφαγικής πρακτικής. Δε γνωρίζουμε επακριβώς αν στα Ορφικό-διονυσιακά μυστήρια ο μύθος υπήρχε παράλληλα με την ωμοφαγική πρακτική ή δημιουργήθηκε ακριβώς για να τη δικαιολογήσει, ή αν αντίθετα η ωμοφαγία προήλθε ακριβώς από το μύθο. Οι γνώμες διίστανται. Το σίγουρο είναι ότι στην ιστορία της Ορφικό-διονυσιακής λατρείας το ένα συμπληρώνει ή αιτιολογεί το άλλο. Δε θα ασχοληθούμε εδώ με αυτό το ζήτημα. Θέλουμε, όμως, μολονότι δεν περιγράφουμε ολόκληρη την ιστορία της λατρείας του Διόνυσου, να σημειώσουμε ότι πρέπει να γίνει μια διαφοροποίηση μεταξύ των μυστηρίων του Διόνυσου, τα οποία φυλάσσονταν για τους μύστες μόνο, και της δημόσιας λατρείας του. Είναι φυσικό οι προσωπικές σχέσεις των μυστών με το πνεύμα να παίρνουν τη μορφή μυστηρίου και να εκφράζονται με τελετουργικά που αφορούν την αδελφότητα και όχι τη δημόσια λατρεία. Πέρα από εκείνα τα δημόσια μεγάλα τελετουργικά του Διόνυσου, τα τελετουργικά μύησης και η Ωμοφαγία είναι μυστικά.
Αλίμονο στον ασεβή που παρίσταται χωρίς να έχει το δικαίωμα, σπρωγμένος από την περιέργεια! Στις γιορτές μύησης που εξασφάλιζαν την περιοδική υποδοχή των μελών στην κοινότητα, γινόταν επίκληση του θεού για τους μύστες και τους υποψηφίους στη μύηση. Εκείνοι μεταξύ τους θα το δεχθούν, θα κυριαρχηθούν από αυτό, θα κυριαρχήσουν σε αυτό και θα το φάνε. Και καταλαβαίνουμε παρόμοια γιατί ο θεός ενσωματώνεται στους Βάκχους και στις Μαινάδες, στους ιερείς και στις ιέρειες. Τούτη η «θεοφάνια» και «θεοφαγία» όμως δεν είχε καμία σχέση με τις δημόσιες τελετουργίες και τον πολύ λαό, τους αμυήτους και πρέπει να επισημάνουμε αυτόν τον διαχωρισμό. Παρότι η δημόσια λατρεία του Διόνυσου φαίνεται πως ήταν οργιαστική και μυστηριώδης και ότι ασκείτο μέσα από έναν ενθουσιασμό θορυβώδη και παραληρηματικό ωστόσο όντας εισηγμένη στις ελληνικές πόλεις, έγινε κάπως μετρημένη και φρόνιμη. Μόνο στις μεταξύ τους νυχτερινές τελετουργίες οι αδελφότητες των Θυιάδων ή των Βακχών αφήνονταν βορρά όλων των εκρήξεων και ξεσπασμάτων μιας άγριας παραφροσύνης. Από εκεί προέρχονται και σκηνές, όπως αυτή που είδαμε πιο πάνω να περιγράφει ο Πλούταρχος.
Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε ότι τα μυστήρια του Ορφέα διακρίνονται από εκείνα του Διόνυσου, λόγω της ιδιαίτερης ανάπτυξης εκ μέρους των ορφικών θιάσων της διδασκαλίας και του τελετουργικού τους. Λέγεται ότι ο Ορφέας ηθικοποίησε και μετουσίωσε την οργιαστική λατρεία του Διόνυσου, καταργώντας την κρεοφαγία. Τούτο σημαίνει σε κάθε περίπτωση ότι τα ορφικά μυστήρια απέρριψαν παντελώς την τελετουργική Ωμοφαγία, την τόσο βασική στα μυστήρια του Διονύσου. Παρόλα αυτά η Ωμοφαγία συνεχίζει να συναντάται και στους ορφικούς θιάσους, έστω και ως εξαίρεση των τελετουργικών της ορφικής μύησης. Ας δούμε, λοιπόν, πώς εξηγείται αυτή η αντίφαση. Είναι βεβαίως σίγουρο ότι η ορφική πειθαρχία απαγόρεψε κάθε χρήση κρέατος και ότι οι θιασώτες του Ορφισμού είναι φυτοφάγοι (Ευριπίδους, Ιππόλυτος).
Η απαγόρευση της κρεοφαγίας στους Ορφικούς ήταν αποτέλεσμα μιας συνετής θεωρίας, ένα συμπέρασμα θεμελιωμένο σε μια θεολογική πίστη. Το αίτιο αυτής της απαγόρευσης μπορεί να αναζητηθεί στη διδασκαλία τηςμετεμψύχωσης, την οποίαν αποδέχονταν οι ορφικοί λάτρες. Αν οι άνθρωποι μπορούν να επαναγεννηθούν στα σώματα κάποιων ζώων, οποιοσδήποτε σκοτώνει και τρώει ένα ζώο, κινδυνεύει να σκοτώσει και να φάει το ταίρι ή τους προγόνους του. Όσον αφορά ωστόσο την τελετουργία της Ωμοφαγίας που διατηρήθηκε στην ορφική μύηση, θα μπορούσε να υποτεθεί ότι περί του θυσιασμένου ζώου, είτε αυτό ήταν ταύρος, νεογέννητο δορκάδος ή ερίφιο, πιστευόταν πως εξαιτίας του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα της σχέσης του με τη θεότητα, δεν μπορούσε να φιλοξενήσει έναν κοινό θνητό. Εφόσον μόνο οι εκλεκτοί του Διόνύσου παίρνουν μέρος στη «θεοφαγία» του Διόνυσου-ταύρου μέσω του τελετουργικού της Ωμοφαγίας και κατά συνέπεια στη σωτηρία δεν κινδυνεύουν να φάνε κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο που έχει μετενσαρκωθεί. Έτσι εκπληρώνεται στους Ορφικούς μέσω της Ωμοφαγίας κατά τη μυησή τους η αναγκαιότητα μιας οικονομίας της σωτηρίας ακριβώς. Ο Διόνυσος-Ζαγρέας του οποίου τις σάρκες νόμιζαν πως έτρωγαν, όταν καταβρόχθιζαν τις σάρκες του ταύρου, πίστευαν ότι γέμιζε τις ψυχές τους και τους έδινε την θεϊκή αθανασία.
Στην πολιτισμένη Αθήνα η τελετή της ωμοφαγίας μπορεί να ήταν γνωστή, αλλά δεν πρέπει να τελείτο τακτικά, τουλάχιστον στους κύκλους των Διονυσιακών. Μπορεί σε μέρη όπως η Θράκη οι Βάκχες να διαμέλιζαν ένα τράγο ή στην Κρήτη να συνηθιζόταν η ωμοφαγία ταύρων, όμως για τα πολιτισμένα ήθη των Αθηναίων κάτι τέτοιο ήταν αρκετά αποτρόπαιο και αποδοκιμαστέο. Ο πολιτισμένος άνθρωπος απέχει, κατά κανόνα, από την ωμοφαγία. O μέσος άνθρωπος δεν επιτρέπει στον εαυτό του να συνειδητοποιήσει σκέψεις ή αισθήματα που δε συμβιβάζονται με τα πρότυπα του πολιτισμού του, για αυτό και τα καταστέλλει ή τα απωθεί. Σε ένα πολιτισμό που έχει περάσει από το στάδιο της οπισθοδρόμησης σε ένα πνευματικό-προοδευτικό προσανατολισμό, οι παράγοντες που αντιπροσωπεύουν το σκοτάδι μένουν στο ασυνείδητο.
Όμως, ο άνθρωπος σε κάθε πολιτισμό έχει μέσα του όλες τις δυνητικές προδιαθέσεις: είναι ο αρχαϊκός άνθρωπος, το θηρευτικό ζώο, ο κανίβαλος, ο ειδωλολάτρης και επίσης το ον που είναι ικανό για λογική σκέψη, για αγάπη, για δικαιοσύνη. Η συνείδησή του, που αντιπροσωπεύει τον κοινωνικό άνθρωπο, μαζί τους περιστασιακούς περιορισμούς που θέτει η ιστορική πραγματικότητα στην οποία συμβαίνει να ζει το άτομο, τον ωθεί να απωθεί δυνητικές προδιαθέσεις που ελλοχεύουν στο ασυνείδητο αλλά δε γίνονται αποδεκτές από τα κοινωνικά δεδομένα.
Ο Αριστοφάνης, διακωμωδώντας την τελετή της ωμοφαγίας, φανερώνει ότι οι Αθηναίοι γνώριζαν μεν την τελετή, αλλά την αποδοκίμαζαν. Στην τολμηρή πρόρρηση των «Βατράχων», οι αμύητοι διατάζονται να αποσυρθούν και μεταξύ αυτών εκείνοι που «μήτε ποτέ μυήθηκαν από τον ταυροφάγο Κρατίνο να τελέσουν τα Βακχεία». Η λατρεία του Διόνυσου της «ωμής σάρκας» θα πρέπει να είχε περιέλθει σε αχρηστία στην Αθήνα του Περικλή. Εξάλλου ένας αλλόφρων θεός, ένας «ωμάδιος» ή «ωμιστής» Διόνυσος υπάρχει μόνο όταν υπάρχει ο κόσμος που εκφράζεται μέσω αυτού, ένας κόσμος σε μια κατάσταση μανίας, καταστροφικής ή δημιουργικής, την οποία εκείνος εκπροσωπεί. Αλλιώς περνά στην αφάνεια, μέχρι που ο κόσμος να τον ξανακαλέσει πάλι στο προσκήνιο.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Ευριπίδης, Βάκχαι.
Πορφύριος, Περί αποχής εμψύχων.
Πλούταρχος, Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων.
W. F. Otto, Διόνυσος, μύθος και λατρεία,
Κ. Κερένυι, Η μυθολογία των Ελλήνων, εκδ. Εστίας, Αθήνα 1975
W. Burkert, Ελληνική μυθολογία και τελετουργία, σελ., 97.
J. Frazer, The Golden Bough, Mc Millan co., New York 1947.
Farnell, Cults of the Greek States.
Harrison J.E., Ορφικά μυστήρια, Ιάμβλιχος, Αθήνα.
Harrison J.E., Ορφική Φιλοσοφία, Ιάμβλιχος, Αθήνα.
Harrison J.E., Διόνυσος, Ιάμβλιχος, Αθήνα.
Ριξε κι αλλη χολη στους αρχαιους ημων προγονους Ανθελληνα Ασχετε. Ειστε το χειροτερο ειδος ανθρωπου αυτο που δεν σεβεται τους προγονους του.Και μαλιστα οταν μιλαμε για εναν πολιτισμο ανωτερο απο ολους τους αλλους εκεινη την εποχη.
ΠΑΛΙ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΣ ΔΕΝ ΕΙΠΑ ΠΟΤΕ ΟΤΙ Ο
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΣΜΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΩΤΕΡΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!
Ανθρωποθυσία στο λαφύστιον όρος
Eκπληκτικό άρθρο σύγχρονου αρχαιολάτρη, ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΩΝ που τελούσαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι (από εδώ). Περιέχει και σημαντικά ιστορικά στοιχεία για το θέμα.
ανθρωποθυσία στο λαφύστιον όρος
Ένα από τα επιρρεπή, λόγω σφοδρής μισαλλοδοξίας,σφάλματα, το οποίο επαναλαμβάνουν και διαιωνίζουν σχεδόν αντιγραφικά, όσοι ‘’Φωτισμένοι Πατέρες,’’ βάλλουν κατά των αποκαλούμενων ‘’Εθνικών,’’ είναι και οι ανθρωποθυσίες.
Η διαπίστωση γίνεται περισσότερο επώδυνη,επειδή ακριβώς ανθρωποθυσίες περιλαμβάνει και το δικό τους Ιεροτυπικό.Όπως άλλωστε όλων των θρησκειών του Κόσμου,στα αρχαιότερα Στάδια. Η θυσία λ.χ. του Ισαάκ, αντίστοιχη της Ιφιγένειας δεν πείθει κανέναν ότι έγινε για ‘’δοκιμασία’’ από τον θεό : κλασικό παράδειγμα αυθαίρετης και ατεκμηρίωτης τοποθέτησης. Το ότι η θυσία τελικά δεν έγινε είναι αρκετό τεκμήριο για το ότι ο Θεός δεν ήθελε πράγματι να θυσιαστεί ο Ισαάκ, άρα δοκίμαζε τον Αβραάμ.
Εκείνοι που φέρεται ότι επιτέλεσαν τέτοιες Πράξεις γνώριζαν πολύ καλά τί πράττουν, και γιατί το
πράττουν. Επιγραμματικά μπορεί να προταθεί ότι,μια ανθρωποθυσία,στερρούμενη του ειδικού
βάρους της γ ν ώ σ ε ω ς, θα κινδύνευε από αυτοαναίρεση και βέβαιο άγος.
Ένα άγος που θα βάραινε και το θύμα και τον θύτη,αλλά και τον αποδέκτη θεό……
Ο Ελληνικός – και όχι μόνον – θρησκευτικός ορθολογισμός είχε πλήρη συναίσθηση και της Αιτίας
και του Αποτελέσματος που ήταν συνυφασμένες με τέτοιες δραστηριότητες.
Το μεγαλύτερο Αίτιο της θυσίας γενικότερα είναι η Ανάγκη.
(Στην Ανάγκη κόβει κάποιος το λαιμό του.)
Η θυσία έτσι κάτω από την βία της Ανάγκης,κάπου απευθύνεται και σε κάτι αποβλέπει. Δεν είναι,
δεν αποτελεί άυλη προσδοκία, αλλά κορυφώνεται σε άμεσο, σε αμεσώτατο αποτέλεσμα.
Αλλ’ ήδη ο Αριστοτέλης συνοψίζοντας τους αρχαιότερους απ’ αυτόν, παραδίδει ότι
‘’ ‘ο θεός ’ανάγκη τί καί ‘εν ’εστί.’’
ενώ κάπου αλλού διευκρινίζει ότι, ‘ο θεός ζώον ’αοίδιον ’αριστον.’’
Ήδη υποφώσκει η Αιτία της αιματηρής θυσίας προς έναν θεό αιωνίως ζώντα.
Και εδώ υπερέχει επιτακτική η θεώρηση πως ποτέ κανείς θεός, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής
δεν ζήτησε καμιάν απολύτως θυσία,και πολύ περισσότερο ανθρώπινη.
Το σπουδαιότερο ερώτημα,αυτής της αλλόκοτης για τον σημερινό ορθολογισμό
Πράξης,συνοψίζεται κατά συνέπειαν στο ίδιο το όφελος της θυσίας.
Τί άραγε κερδίζουν από μιαν ανθρωποθυσία ; Εάν κάποιος γνώστης δοκίμαζε να το περιγράψη
διευκρινιστικά σε αμύητους,ασφαλώς θα έσπαγε το φράγμα της μωρίας….
Ωστόσο,έμμεσα συμπεράσματα ίσως να γίνονται εξαγώγιμα.
Ζεύς λαφύστιος
Ευρύτατα είναι διαδεδομένη η ιστορία της παρ’ όλιγον ανθρωποθυσίας του Φρίξου και της
Έλλης,στο Βοιωτικό Λαφύστιο.
Η παράδοση αυτή,στην οποία δεσπόζει το χρυσόμαλλο δέρας, περιγράφεται σ’ ένα από τα πλέον
δημοφιλή Επικά έργα της αρχαίας Ελλάδας, τα πολύ γνωστά ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ.
Και από τον Απολλώνιο τον Ρόδιο, και από τον Ορφέα.
Τα θρυλούμενα εκεί διαδραματίζονται σε μιαν άγνωστη μυθική εποχή.
Ο μύθος είναι πάρα πολύ γνωστός. Γι αυτό κι εδώ παρακάμπτεται.
Εκείνο ωστόσο που έχει μεγάλη σημασία είναι η ιδιότητα του Λαφύστιου.
Ήταν το αρχαίο Ιερό Όρος των Ορχομένιων Μινυών.
Αναγνωρίζεται και ταξινομείται ως ένας εξαιρετικός Τόπος ανθρωποθυσιών.
Το ίδιο άλλωστε το όνομα,ο όρος Λαφύστιον, μεταφράζεται σε κάτι ‘’ αδηφάγο και λαίμαργο.’’
Ο Ζεύς Λαφύστιος είναι γνωστός φυλετικός θεός των Μινυών, και σημαίνει : ‘’εκείνος που
κατασπαράζει,ο αδηφάγος και ακόρεστος.’’
Αυτή λοιπόν η ξεχωριστή ιδιότητα μεταξύ των ιερών Ελληνικών χώρων διαιωνίστηκε μέχρι τα
λεγόμενα Ιστορικά Χρόνια.
Ο Ηρόδοτος καταθέτει μια όχι τόσο γνωστή μαρτυρία.
‘’ώς θύεταί τε έξηγέοντο στέμμασι πάς πυκασθείς καί ώς σύν πομπή έξαχθείς.’’
( Ηρ.VII,197 )
( Στο Λαφύστιο ) ’’θυσιάζονται με το σώμα ολόκληρο σκεπασμένο με στεφάνια,και με συνοδεία επίσημης πομπής.’’ ( μετ.Η.Σ.Σπυρόπουλου )
Στο ασαφές κείμενο,φέρεται πως, ύστερα από κάποιες προϋποθέσεις, και δοκιμασίες, ότι
θυσιάζονται ακόμη, απόγονοι του Φρίξου.
Αν αυτή η απαράβατη υποχρέωση ανθρώπινης θυσίας,είχε τόση διαχρονική δύναμη, γίνεται εύκολα
κατανοητό,το μέγιστο κέρδος,η μέγιστη ωφέλεια της ευρύτερης Κοινότητας από μια τέτοια
“βάρβαρη,και απάνθρωπη πράξη”.
Πόσα άραγε οφέλη είχαν απολεστεί,από την μυθική εποχή του Αθάμαντα,ώστε και οι απόγονοι του
Φρίξου, να υπέχουν θέση ανθρωποθυσίας ;
Γι αυτόν τον λόγο, οι όποιες κρίσεις των μεταγενέστερων, πάνω στην διαμορφωμένη Θρησκευτική
Αναγκαιότητα και Πρακτική του παρελθόντος,επιβάλλεται να κοσμούνται από σκεπτικισμό.
Η όποια σύγχρονη αποδοκιμασία είναι αληθινό λάθος. Είναι λάθος γιατί υπαγορεύεται από την
άγνοια. Αν κάποιος δεν γνωρίζει,φρόνιμο φαίνεται να γίνεται φειδωλός……
(Ειδικότερα οι πολέμιοι της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας,οι οποίοι συνήθως είναι ‘’φωτισμένοι’’
χριστιανοί, αυτοαποκαλούμενοι Πατέρες. χρειάζεται να βελτιώσουν τα ανεπαρκή κριτήρια, για μια θεώρηση τέτοιων θεμάτων.
Καλούνται με καλή πίστη και όχι επισφαλή προκατάληψη,να κατανοήσουν ορισμένα α ί τ ι α της
ανθρωποθυσίας,έτσι όπως αυτή περιγράφεται στα διάφορα Ιεροτυπικά.
Πάνω απ’ όλα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ο θυσιαζόμενος δεν είναι όποιοδήποτε πρόσωπο.
Δεν είναι ο όποιοσδήποτε απλός πολίτης.
Εάν επρόκειτο για μια θυσία με απάνθρωπα, όπως κατηγορείται ελατήρια, θα ήταν πολύ απλό να
θανατωθεί κάποιος κατάδικος, ή κάποιος κατόπιν κληρώσεως, και να μην εφαρμόζεται πάντοτε η
αριστήνδην καθιερωμένη θυσία του Ανώτατου Άρχοντα. Όλα όμως δείχνουν ότι στην αρχαία
Ελληνική θρησκευτική πρακτική, και όχι μόνον, το θύμα είναι ο βασιληάς, ή το παιδί του
βασιληά. Σε εξακριβωμένες μάλιστα περιπτώσεις το θύμα είναι ο ίδιος ο King Priest, ο Βασιλεύς Ιερεύς,
ή το παιδί του. Δηλ. ένας ούτως ή άλλως γαλαζοαίματος.: αυτό δεν ισχύει• συχνότατα επρόκειτο για αιχμαλώτους (π.χ. Σαλαμίνα, Τροία), δούλους και φυσικά παρθένες (π.χ. Ιφιγένεια) & βρέφη – που ενίοτετρώγονταν…]
Στην συνέχεια δίνεται μια ερμηνεία σχετική με το τι σημαίνει γαλαζοαίματος.)
Λαφύστιος, σύμφωνα με το Μεγα Ετυμολ. 557,51, ονομάζεται και ο Διόνυσος στην Βοιωτία.
Τις μαινάδες του Διόνυσου κατά τα όργια στο Λαφύστιο,ο Λυκόφρων,αποκαλεί κερατοφόρες :
‘’Λαφυστίας κερασφόρους γυναίκας.’’ ( Αλ. 1237 )
Ο Πλούταρχος διασώζει την πληροφορία,ότι στην εποχή του,κατά τον χειμερινό εορτασμό των
‘’ΑΓΡΙΩΝΊΩΝ,’’ στο Λαφύστιο,φονεύθηκε από τον Ιερέα του Διόνυσου μια κόρη από βασιλική γενιά. ( Αίτ.Ελλην.38 – Συμπ. 717, F )
Το γεγονός θεωρήθηκε έγκλημα,και έκτοτε ο τρόπος επιλογής των ιερέων άλλαξε.
Ήδη τα εξανθρωπισμένα ένστικτα και η πολιτισμένη, κυριολεκτικά εκπολιτισμένη, συνείδηση
αδυνατούσε να αποδεχτεί τέτοιου είδους θρησκευτικές πρακτικές.Σε τέτοια κομβικά χρονικά
σημεία, καθιερώθηκε να μην αποσφάττουν τον άνθρωπον – ιερείον, αλλά απλώς να χαράζουν τον
λαιμό του, ώστε πάνω στον Βωμό,να επιτυγχάνεται η επιζητούμενη ροή αίματος.
Μιά ροή αίματος, απαραίτητη στην Ακολουθία, αφούν χωρίς αίμα το δρώμενο, η τελετή δεν
εξελισσόταν σε Τελετουργία…..
( σήμερα μια αναίμακτη μυσταγωγία επιτελείται κατά την Κυριακή Ακολουθία πάνω στην
Χριστιανική Αγία Τράπεζα. Χωρίς θυσία δεν προκύπτει αποτέλεσμα.
‘’τήν ίεράν καί άναίμακτον μυσταγωγίαν ταύτην…’’ )
Ωστόσο,για να επανέλθει μια εύθετη αναφορά στις αρχαιότερες ανθρωποθυσίες, που γίνονταν στο
Λαφύστιο, και ένα είδος γνώσης του αποτελέσματος που προέκυπτε, είναι επιβεβλημένο
να αναφερθούν δυό – τρείς ακόμη όμοιες περιπτώσεις αυτής της αλλόκοτης, για τα σημερινά
κριτήρια, πράξης.
ανθρωποθυσία στην Ιθώμη
Με υπέρμετρο χλευασμό, ο Κλήμης, ένας γνήσιος Αττικός ρήτορας, ο επιλεγόμενος
Αλεξανδρεύς,μεταξύ άλλων παραδόσεων μιάς εποχής, περί ανθρωποθυσιών,
αναφέρεται στην θυσία του Λακεδαίμονα βασιληά Θεόπομπου,και τριακοσίων Σπαρτιατών,
προφανώς της βασιλικής φρουράς, στον Ιθωμάτα Δία.
Την θυσία έκανε ο περίφημος Αριστομένης.
Αυτός ο Μεσσήνιος πολέμαρχος είναι ήδη γνωστός στην χώρα των Βοιωτών, αφου είχε αφιερώσει
την ασπίδα του στο Ιερό του Τροφώνιου, στην Λειβαδιά.
’Αριστομένης ‘ο Μεσσήνιος τώ Ιθωμήτη Διί τριακοσίους ’απέσφαξεν,’εν οίς καί
Θεόπομπος,ήν, ο Λακεδαιμονίων βασιλεύς,ίερείον εύγενές.(Κλήμ.ΙΙΙ,36)
Η πράξη του Αριστομένη θα πρέπει να αναζητηθεί στο πρόσφατο παρελθόν της Ιστορίας των
‘’Μεσσηνιακών.’’ Όταν ύστερα από έναν εκπληκτικό χρησμό,ο Αριστομένης πείσθηκε ότι η
κυρίευση της Μεσσηνίας από τους Σπαρτιάτες ήταν αναπόφευκτη, πήρε ο ίδιος το περίφημο
άρρητο, και το έφερε νύχτα στην Ιθώμη. Τί ακριβώς ήταν το άρρητο, δεν γνώριζε κανείς.
Ίσως ένα λεγόμενο αστραποβόλον, ή ένα παραπλήσιο παράγωγο κεραυνού.
Δείχνει όμως ότι είχε στενή σχέση με τον καταδικαστικό για τους Μεσσήνιους χρησμό.
Την θεϊκή αγριοσυκιά,έναν πολυσήμαντο ερινεόν,που με την ονομασία ‘’τράγος,’’ έπινε νερό
από τον ποταμό. Τον ποταμό Νέδα.
Τι ήταν όμως αυτό το ονομαστό,αλλά και άγνωστο αστραποβόλον,και τί σχέση είχε με τον
ερινεό,αφού ήταν ήδη γνωστό ότι η συκιά δεν προσβάλεται από κεραυνούς ;
Μ’ αυτό το δεδομένο το αποκρυβόμενο γινόταν αληθινά άρρητο.
Ο Αριστομένης λοιπόν παράχωσε αυτό το άρρητο,στο πλέον έρημο μέρος της Ιθώμης.
Το έταξε με υπόσχεση,φύλακα της Μεσσηνίας.’’και Δία Ιθώμην έχοντα, και θεούς οί
Μεσσηνίους ές έκείνο έσωζον, φύλακα της παρακαταθήκης αίτούμενος.’’
Αργότερα, στον προσήκοντα και εύθετο ελεύθερο χρόνο, αυτό το κρυμμένο αστραποβόλον,
άστραψε από το φωτεινότερο γαλάζιο βασιλικό αίμα των Σπαρτιατών και φώτισε όλη την Μεσσηνία.
( Μόλις το 2006 δημοσιεύτηκε σε έγκυρο Επιστημονικό Περιοδικό, μια μελέτη σχετική με την έως
σήμερα άγνωστη διαδικασία προέλευσης των κεραυνών. ‘’ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ της Επιστήμης,τ.309.’’
Στην σελίδα 37εικονίζεται ένα απολιθωμένο υαλοειδές παράγωγο κεραυνού,το οποίο η σύγχρονη
Επιστήμη ονομάζει Φουλγουρίτη. Ένα τέτοιο λοιπόν αντικείμενο θα ήταν πολύ πιθανόν να είναι
και το αναφερόμενο αστραποβόλον του Αριστομένη.
Ίσως με την Τελετή,το απολίθωμα μεταστρεφόταν σε αστραποβόλον.…….
Παρά την άγνωστη προέλευση των κεραυνών, η σύγχρονη Επιστήμη κατόρθωσε κυριολεκτικά να
‘’σπείρει’’ τεχνητούς κεραυνούς. Η διαδικασία περιγράφεται με λεπτομέρεια στο Περιοδικό.
Το σύγχρονο λοιπόν γεγονός, αφίνει εύλογες υπόνοιες, ότι και κατά την αρχαιότητα, δεν θα ήταν
αδύνατη μια παραπλήσια παραγωγή…….
Στο μαντείο του Τροφώνιου, περίαυγος έμφασις φωτός,προέκυπτε με την χρήση πυριτόλιθου.)
Σήμερα, πολλοί πολλοί είναι εκείνοι που αμφισβητούν την μαρτυρία, της μνημονευόμενης
ανθρωποθυσίας, στον Δία Ιθωμάτα, αλλά εδώ η αναφορά θεωρείται ως συμβάν και γεγονός.
Άλλωστε δεν ήταν κάτι μεμονωμένο στον πολυετή πόλεμο Σπαρτιατών και Μεσσηνίων.
Οι Έλληνες είχαν μια πάτρια συνήθεια, που σχετικά παραμένει άγνωστη.
’’ Τούς ‘Ελληνας πρίν ’επί πολεμίους ’εξιέναι ’ανθρωποκτονείν.’’
{ Φύλαρχος Ιστορ.3ος π.Χ.αιώ.}
Αυτό πολύ απλά σημαίνει,ότι πρίν από κάθε εκστρατεία,λάβαινε χώρα μια ανθρωποκτονία.
Μιά ανθρωποθυσία, με ιδιότητα πάντα θρησκευτική.
Ωστόσο,όλες οι περιπτώσεις δεν είχαν την ίδια Αιτία.
Διαφορές και αποκλίσεις πάντα είναι δυνατόν να διακριθούν.
Οι πενήντα Μεσσήνιοι στρατιώτες που θανατώνονται με λιθοβολισμό πάνω στον τάφο του
Φιλοποίμενα,και οι Τρώες που καίγονται στην πυρά του Πάτροκλου,σε μια προσωπική
δηλ. περίπτωση, όλα δείχνουν ότι είναι :
θυσίες υποστηρικτικές στο Ταξείδι της Ψυχής προς τον Άδη.
Αντίθετα η θυσία των Σπαρτιατών στον Ιθωμάτα,έχει απόλυτη συμμετρία με την [αυτό]πυρπόληση
του μεγαλύτερου Έλληνα ήρωα,του Ηρακλή,πάνω στον ‘υψιστο πάγο της Ο’ίτης.
Ανήκει στο είδος των θυσιών από τις οποίες ευεργετούνται οι πολλοί.
Συγγενής πρέπει να λογίζεται και η περίπτωση του Θεμιστοκλή.
Τρείς ευγενείς Πέρσες,τρία νεαρά αδέρφια, βασιλικής γεννιάς, θυσιάζονται από τον
Θεμιστοκλή,λίγο πριν την ναυμαχία της Σαλαμίνας,στον ωμηστή Διόνυσο.
Και είναι σφάλμα να προτείνεται σήμερα ότι ‘’ο Θεμιστοκλής υπέκυψε στις απάνθρωπες ορέξεις
του Αθηναϊκού όχλου.’’ Οι Αθηναίοι γνώριζαν πολύ καλά.
Διαφορετικά την ‘’απάνθρωπη πράξη,’’ έπρεπε να χρεωθεί ένας μόνον,ο Θεμιστοκλής.
Η Αθήνα ήταν από τις ελάχιστες Ιερές Πόλεις της Ελλάδας.Μετά από Δελφικό χρησμό, τα ξόανα
όλων των θεοτήτων της Χώρας,γίνονταν από τις επίσης ιερές εληές της Αττικής γης.
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας (από εδώ)
Αφού με επίταση επαναληφθεί ότι ποτέ κανείς Διόνυσος και κανείς Δίας, αλλά και Ιαχβά, δεν
ζήτησε κανενός είδους θυσία, π ώ ς θ α ή τ α ν δ υ ν α τ ό ν ά λ λ ω σ τ ε, ας εξεταστεί,
υποθετικά πάντα, τι περίπου συνέβη στην Ιθώμη του Αριστομένη,αλλά και στο Λαφύστιον Όρος.
Ευκρινέστερα το συμβάν αναφαίνεται μετά την θεώρηση της θυσίας του Ηρακλή, η οποία με
επιδερμική προσέγγιση μοιάζει ανόητη,αλλά που το αληθινό της νόημα,είναι συνταρακτικό.
Στηρίζεται στην μεγαλειώδη Φυσική Αρχή
‘’παλλίρροια τού θερμού είς τό ψυχρόν ’έσω.’’
Ο χώρος με την ιδιαιτερότητά του υπαγορεύει και την όποια αιρετή ωφέλεια,μιάς ανθρωπο-
θυσίας.Η Οίτη βρίσκεται στο κέντρο του Ελλαδικού Χώρου,απ’ όπου η ευεργετική παλίρροια,των
ιδιοτήτων του Ήρωα,με τα παράγωγα της καύσης,εξαπλώνεται και καλύπτει την χώρα,σε ήρεμους
κύκλους, πάντα με τις κατάλληλες συνθήκες ενός σύμμετρα λειτουργούντος εύθετου Χρόνου.
Οι θυσίες λοιπόν στον Δία Ιθωμάτα,και οι επίσης μαρτυρημένες πολλές θυσίες στον Δία Λαφύστιο
τόσο της Βοιωτίας,όσο και της Μινυακής Θεσσαλίας,για να έχουν τα μέγιστα αποτελέσματα
έπρεπε να επιτελεστούν την κατάλληλη Σύνοδο των συνθηκών που διέπουν τον Χώρο και τον
Χρόνο. Αυτό,γιατί το φαινόμενο Χωροχρόνος δεν είναι ποτέ ίδιο.
Σε εξαιρετικές μάλιστα περιπτώσεις όπου εξασκείται έντονη βαρυτική πίεση,επέρχεται
στρέβλωση, και τότε ο Χώρος χρειάζεται επαναπροσδιορισμό !!!
Η ίδια η Γη,δεν βρίσκεται ποτέ σε ένα ίδιο σημείο.Μάλιστα κινείται, όπως είναι γνωστό άλλωστε,
σε κοχλιωτή φορά στον βραχίονα του Γαλαξία,με ταχύτητα 200 χιλιομ.το δευτερόλεπτο.
Τά μέν πρώτα Αίτια ασώματα
Τα δε κατά μετοχήν ή κατά συμβεβηκός,
της σωματικής υποστάσεως,
ώστε είναι τον Κόσμον σώμα
Αριστοτέλης
Η κατάλληλη Σύνοδος δεν περιορίζεται μόνον στην αρμονική διάταξη του ευρύτερου φυσικού
Κόσμου. Πάντα προσυπάρχουν και οι δευτερογενείς παράγοντες.Απαραίτητα πρέπει να συν-
οδοιπορεί η αρμόζουσα σωματική και ψυχική αγνεία,για τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Αφού δεν
μεσολαβεί κάποιος ‘’εξ αποκαλύψεως’’ αόρατος θεός,τότε τα περίφημα Ασώματα Αίτια,που
πρόκειται να Υλοποιηθούν,εναπόκεινται στην ενεργοποίησή τους από την ικανότητα εκείνου που
τελεί την Τελετουργία. Που εξασκεί την λεγόμενη Ι ε ρ α τ ι κ ή Τ έ χ ν η.
‘’ χαλεποί θεοί φαίνεσθαι ’εναργείς ‘’{δύσκολον τόν θεόν ’οφθαλμοφανώς ’ιδείν.} θα σημειώσει
σχετικά ο Όμηρος.
Ο Κλήμης παρ’ ότι θα έπρεπε και να γνωρίζει και να μην μεροληπτεί,εν τούτοις αποκαλεί τον
βασιληά Θεόπομπο σκωπτικά, ‘ιερείον εύγενές. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι εκείνος που
θανατώνεται σε ανθρωποθυσία, στην συντριπτική μάλιστα πλειοψηφία εθελουσίως,είναι πάντα
ένας βασιλεύς : όχι, όπως είπαμε πριν]. Ένας δηλ.γαλαζοαίματος.
Όλοι οι οργανισμοί παράγουν και εκπέμπουν φωτόνια.Εκπομπή φωτός συνοδεύει την απλή
ανθρώπινη αναπνοή.Ωστόσο με τις ειδικές μυήσεις του Επισκόπου ή του Βασιλέως,ο μυούμενος
φωτιζόταν από την αποκάλυψη του απόρρητου Μυστικού,και πολύ ορθά απεκαλείτο
Φωτισμένος. Ανάμνηση αυτής της φωτεινότητας είναι τα φωτοστέφανα γύρω από το κεφάλι των
σύγχρονων Αγίων.Ως φωτισμένοι διαχέουν ή διαχέονται από φως.
Παράλληλα η όποιαδήποτε πληροφορία καταγράφεται κωδικοποιείται και το αντίστροφο,στον
ανθρώπινο εγκέφαλο με την λεγόμενη φωτεινή διεργασία.
Οι εγκεφαλικές συνάψεις των νευρώνων γίνονται χημειο-ηλεκτρο-μαγνητικά.
Όσο λοιπόν ικανότερος είναι ένας εγκέφαλος στην επεξεργασία αυτής της διεργασίας, αυτού του
μηχανισμού, τόσο φωτεινότερος λογίζεται.
Το ίδιο το φως ωστόσο δεν είναι διαφανές. Η σε συμπυκνωμένη μορφή,εκπομπή φωτός,δίνει
βέβαια την αίσθηση του λευκού,ή του χρυσίζοντος, αλλά στην ουσία το λευκό από μόνο του
έχει διάφορες τάξεις ποιότητας.
Το λευκότερο λευκό πλησιάζει πολύ το Γ α λ ά ζ ι ο.
(Γαλάζιο πρόσθετο χρησιμοποιείται για την επίτευξη,απαστράπτοντος λευκού.)
Ώστε οι μυημένοι Βασιλείς φέρουν αυτοδίκαια το ιδίωμα και την προσωνυμία Γαλαζοαίματος.
Αυτά τα αρχικά δεδομένα βεβαίως ίσχυαν για τους μυημένους βασιλείς μιάς εποχής, που δεν είχαν
καμιά εξουσία και κανέναν ‘’υπήκοο λαό.’’
Σήμερα από τους Ευρωπαίους βασιλείς, η βασιλική ράβδος παραδίδεται σαν σκυτάλη.
Και για να αποδοθεί έστω μια ετεροχρονισμένη απάντηση στον αυτοαναιρούμενο Κλήμη,σχετικά
με τον χλευασμό του Θεόπομπου,ως εύγενές ‘ιερείον του Αριστομένη, υπενθυμίζεται το εξής που
ο λαλίστατος εκκλησιαστικός Πατέρας, έκων ή άκων προσπερνάει ή δεν καταλαβαίνει. : ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (αντίθετα με ό,τι εσφαλμένα γράφεται εδώ)δεν είναι άγιος & Πατέρας της Εκκλησίας, αλλά ένας χριστιανός συγγραφέας μεταξύ 2ου & 3ου αιώνα, σημαντικός για την εποχή του και φίλος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας• ίσως μάλιστα να μην ειρωνεύεται το Θεόπομπο, αλλά να τον συμπονά.
Οι εχθροί μας, είναι πλανημένοι φίλοι μας
Ηράκλειτος
Για την ορθή κατανόηση της Ανάγκης του Ευργετικού Αποτελέσματος,μιάς σε μετ-ουσίωση
θυσίας θεού,έτσι όπως φτάνει σήμερα μεσα από την αχλύ του παρελθόντος,υπεραρκετή θα ήταν η
ενατένιση της θυσίας του σύγχρονου θεού.
Ο σύγχρονος θεός,μέσα από το περιοδικό, σε ετήσιο κύκλο εορταζόμενο Θείον Πάθος
αναγνωρίζεται ως η μεγαλύτερη ανρωποθυσία όλων των αιώνων.
Ο Υπέρτατος θεός,στέλνει σε εκούσια Θυσία τον Μονογενή του Υιό,έτσι ώστε δια μέσου της
ζωηφόρας Μετάληψης με το Αίμα και το Σώμα του θνήσκοντος θεού, μια έτοιμη προσφορά
Σωτηρίας,να γίνεται αιρετή και αλώσιμη.
Ο ’αεί ‘εσθιόμενος και ούδέποτε δαπανώμενος Σωτήρας,δείχνει καθαρά ποιο ήταν το αρχικό
Αίτιο,μιάς θολής σήμερα πρακτικής που απέβλεπε μέσω της ζωοποίησης των οστών με
θυσιαστικό Αίμα, στην Σωτηρία του Σύμπαντος Κόσμου.
{Ζωοποίηση των οστών γίνεται με την αναφερθείσα σύμπραξη του Χώρου και του Εαρινού
Χρόνου. Ο Σταυρός υψώνεται την Άνοιξη,όταν όλα ανορθώνονται, στον Κρανίου Τόπο,εκεί
δηλ.που είναι θαμμένο το κρανίο του Αδάμ,όπου το Αίμα καθώς ρέει το ζωοποιεί,και έτσι
‘’οι αμαρτίες’’ του Κόσμου εξαγοράζονται,από την Αυγινή στιγμή της Δημιουργίας.
Εκεί που ο σύγχρονος θεός τότε και μόνον αναγορεύεται Βασιλεύς,τον Χρόνο που επιτυγχάνει την
διάσπαση των τριών κοσμικών επιπέδων. Του Υπόγαιου –Άδης, του Γήινου – Κόσμος, και του
Υπέργαιου – Ουρανός.} Λησμονεί ο συντάκτης ότι στη θυσία του Χριστού ο ίδιος ο Θεός που λαμβάνει τη θυσία είναι και το θύμα που αυτοπροσφέρεται, και δεν θύεται ένας (άλλος) άνθρωπος. Λησμονεί επίσης ότι ο χριστιανισμός ουδέποτε λάτρεψε το Θεό με ανθρωποθυσία, όπως οι πιστοί των αρχαίων θρησκειών. Η θυσία που τελούν οι χριστιανοί, κατά μίμησιν του Χριστού, είναι η γενναιότητά τους κατά το μαρτύριο και ο αγώνας ενάντια στα πάθη τους. Για τη σύγχυση της παρερμηνείας χριστιανικών στοιχείων με βάση ειδωλολατρικά ανάλογα δες αναλυτικά εδώ].
Η ανάλυση του θρησκευτικού λόγου έχει πρόσθετες δσκολίες και έκφρασης και
κατανόησης.
Μ’ αυτές τις ακροθιγείς προϋποθέσεις η πιθανή θεία παλλίρροια της Ιθώμης,η φωτεινή,
η γαλάζια,ίσως να ζωηρεύει την ωφελιμιστική Εικόνα,που προξένησε ο μεγάλος Αριστομένης.
Από την άλλη,το ευγενές ιερείον Θεόπομπος και οι τριακόσιοι,διεκδικούν το δικό τους μέρισμα.
Ο Φρίξος και οι απόγονοί του,ωφελούν την ανθρώπινη κοινότητα με όμοιο τρόπο.
Από την κορυφή του Λαφύστιου,μια ευεργετική παλλίρροια του θερμού είς τό ψυχρόν έξω,
καλύπτει όλη την Χώρα των Μινυών,και περιοχές ακόμη ευρύτερες.
Μια παλλίρροια,που μόνον μυημένοι και άρα Γαλαζοαίματοι Βασιλείς είχαν και έδιναν.
‘’βασιλικόν τό εύ ποιείν’’ λέει κάπου ο Ασκραίος που νίκησε τον Όμηρο στην Ποίηση.
( Οι Πορτογάλλοι στα νησιά Μαλμπόα, μόλις στα 1910 κατάφεραν να σταματήσουν αυτό το
‘’βάρβαρο’’ έθιμο,παρ’ όλο που οι θυσιαζόμενοι ανήκαν σε ξεχωριστές οικογένειες,που
αναπαράγονταν γι αυτό ακριβώς τον σκοπό,και έχαιραν μιας πολύ υψηλής εκτίμησης από την
Κοινότητα,αφού περισσότερο ήσαν, παρά εθεωρούντο πρόσωπα Ιερά. )
*****
(*) Αντί επιλόγου: Θυσία του Αβραάμ και θυσία της Ιφιγένειας
Μια θεότητα ζητάει από κάποιον τη θυσία του παιδιού του. Εκείνος δέχεται. Όλα ετοιμάζονται, όμως η θεότητα αποτρέπει τη θυσία αντικαθιστώντας το παιδί με ένα ζώο (κριάρι για τον Ισαάκ, ελάφι – το ιερό ζώο της Άρτεμης – για την Ιφιγένεια).
Εδώ σταματάει κάθε ομοιότητα στις αφηγήσεις για τη θυσία του Αβραάμ και τη θυσία της Ιφιγένειας. Ας δούμε τις εξαιρετικά ουσιώδεις διαφορές:
• Ο Θεός ζητάει από τον Αβραάμ τη θυσία με στόχο την πνευματική πρόοδο του Αβραάμ. Αντίθετα, η Άρτεμις τη ζητάει με στόχο την τιμωρία το Αγαμέμνονα που, χωρίς καν να το ξέρει, σκότωσε ελάφι σε ιερό της άλσος και καυχήθηκε πως σημάδεψε καλύτερα κι από την Άρτεμη – ή, κατά άλλη, παραλλαγή, της είχε τάξει τη θυσία του πιο ωραίου νεογέννητου κάποιου έτους (εννοώντας ζώο ή καρπό) και την παραμέλησε.
• Ο Αβραάμ προχωρεί στην (παρα λίγο) θυσία από πίστη στο Θεό, ενώ ο Αγαμέμνωνας για να πετύχει νίκη στον πόλεμο (ή μάλλον αρχή πολέμου). Ο ίδιος ο Αγαμέμνωνας δεν θέλει να θυσιάσει το παιδί του, αλλά υποκύπτει στο αιματηρό αίσθημα ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΧΑΙΩΝ, πλην του Αχιλλέα, που επιμένουν να τελεστεί η θυσία!
• Η Άρτεμις αφήνει τους γονείς της Ιφιγένειας να πιστεύουν σ’ όλη τους τη ζωή πως έχουν θυσιάσει το παιδί τους! Το αποτέλεσμα: μια αλυσιδωτή αντίδραση φόνων – η Κλυταιμνήστρα σκοτώνει τον Αγαμέμνονα & την Κασσάνδρα, η Ηλέκτρα και ο Ορέστης την Κλυταιμνήστρα, τη μητέρα τους, και στη συνέχεια ο Ορέστης καταδιώκεται από τις Ερινύες. Έτσι η τιμωρία της θεάς επεκτάθηκε σε όλη την οικογένεια του “υβριστή”, ενώ η Ιφιγένεια μεταφέρθηκε στην Ταυρίδα και εκεί, ως ιέρεια, οδηγούσε η ίδια τα θύματα στις ανθρωποθυσίες προς τιμήν της Άρτεμης που τελούσαν οι Ταύροι!!! Ωραία τύχη της επιφύλαξε η θεά… Δόξα τω Θεώ, δεν είμαι εθνικός ειμαι ολυμπιακός.
ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΥΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
tovima.gr/culture/article/?aid=313164
Ριξε κι αλλη χολη στους αρχαιους ημων προγονους. Ειστε το χειροτερο ειδος ανθρωπου αυτο που δεν σεβεται τους προγονους του.Οι δικοι σου προγονοι ειναι ο Αβρααμ ο Ισαακ και ο Ιακωβ Ανθελληνα Ασχετε.
ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ .ΕΣΕΙΣ
ΕΙΣΤΕ ΑΡΙΖΟΙ,ΝΕΟΠΟΧΗΤΙΚΑ ΓΑΡΙΔΑΚΙΑ!
ΜΗΝ ΜΕΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΝΑ ΕΜΒΑΘΥΝΕΙΣ!
Π.Χ ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΤΗΝ
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΕ ΑΘΛΙΑ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ
ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ,ΒΡΕΘΗΚΑΝ
ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΣΤΑ ΣΑΦΗ ΔΕΙΓΜΑΤΑ
ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ 1000 Μ.Χ!
https://www.youtube.com/watch?v=ilGc9FCbRp4
Οι δικοί μας πρόγονοι είναι ο Όμηρος, ο Σόλωνας, ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ, ο Μιλτιάδης, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας, ο Δημόκριτος, ο Ευκλείδης, ο Θαλής, ο Αλέξανδρος, ο Ήρωνας, ο Φίλωνας, ο Κλεόβουλος, ο Ιπποκράτης, ο Διονύσιος, ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Χρυσόστομος, ο Γρηγόριος, ο Ηράκλειος, ο Φωκάς, ο Φώτιος, ο Γαληνός, ο ΙΩΑΝΝΗΣ Γ’, ο Παλαιολόγος, ο Ρήγας, ο Σολωμός, ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ο ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ, Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Καζαντζάκης, ο Ελύτης, ο Καραθεοδωρής. Δεν είναι πρόγονοί μας ο Δίας που γαμούσε την αδερφή του Ήρα, η Αφροδίτη που την έπερνε όλος ο Όλυμπος μαζί με τους θνητούς. Δεν είναι πρόγονοί μας ο κατσικογάμης Πάνας, ο άρρωστος Άρης, ο κουασιμόδος Ήφαιστος, ο Κρόνος που ξέσκιζε τις σάρκες των παιδιών του. Ούτε πρόγονοί μας είναι ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και η Σάρα. Αυτοί είναι πρόγονοι των Ιουδαίων. Όμως εφόσον ο Κύριος θέλησε να αποκαλυφθεί σε αυτό το λαό που αν και τσοπάνηδες κράτησαν στη μνήμη τους τις βασικές διδαχές και τη μνήμη του Ενός Θεού Δημιουργού των πάντων, πρέπει να γνωρίζουμε πέντε πράγματα από την ιστορία τους. Οι δικοί σας πρόγονοι δεν είναι κανείς από όλους αυτούς που ανέφερα, διότι δεν είστε Έλληνες. Είστε εξελληνισμένα φύλλα (λυπάμαι που το κάνω αυτό, αλλά έχω τον λόγο μου…αρβανίτες, σαρακατσαναίοι, σλάβοι, βούλγαροι, πόντιοι, ρωσοπόντιοι, βλάχοι, κ.α.) πιόνια που δεν ξέρετε από που κρατά η σκούφια σας και ανήκετε στον παγκόσμιο σιωνιστικό κατεστημένο. (Ντόκτορ δεν αναφέρομαι προσωπικά σε σένα)
Ρωμιοσυνη τους προγονους σου τους πουλησες και τους αντικατέστησες με τους Αβρααμ ισαακ και Ιακωβ. Πως τους τιμας και τους σεβεσαι οταν χλευαζεις την ΠΙΣΤΗ τους ? Πως τους τιμας οταν χλευαζεις την σοφια τους οπως κανει και η εκκλησια σου ? [Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, «Αντιφώνησις », Τεργέστη 1802 Το γένος των Ελλήνων είναι άξιον περιφρονήσεως και ταλανισμού, όχι διότι του έλειψαν οι Ηράκλειτοι, οι Πυθαγόρες, οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέλεις και οι τοιούτοι άλλοι μετεωρολέσχαι (= ανοητολογούντες ), αλλά διατί έλειψαν οι Αθανάσιοι, οι Βασίλειοι, οι Κύριλλοι.] Για την εκκλησια σου και για σενα ειναι ανοητοι οι αρχαιοι ελληνες φιλοσοφοι. Πες το Ρωμιοσυνη ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ οπως το λενε και οι Αγιοι της εκκλησιας μου. [Εφραίμ ο Σύρος Μίσησε φορέματα μαλακά (των Ελλήνων), μίσησε βαψίματα όμορφα, μίσησε ομορφιά και τα συνοδεύοντα αυτά δαιμονικά άσματα, κιθάρες και αυλούς, τους κρότους των χορών και τις άτακτες φωνές. Ας τιμήσωμε τις εορτές του Κυρίου με αυλούς και με κιθάρες ως χριστιανοί και όχι ως Έλληνες με δάφνες και άνθη η με κάτι άλλο που θα μοιάζη με ελληνικό.] Ετσι Ρωμιοσυνη ? Μισος για την αρχαια ελληνικη ομορφια ,Μισος για την μουσικη των ελληνων ΔΙΟΤΙ ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. [Θεόφιλος Αντιοχείας «Προς Αυτόλυκον»:«(Οι Έλληνες ήσαν ) άθλιοι και δυσσεβέστατοι και ανόητοι… και φιλοσοφήσαντες ματαίως» (Γ, 18).] Ετσι Ρωμιοσυνη ? Τι ηταν οι αρχαιοι ημων προγονοι ? Γεώργιος Σχολάριος, «Τους γουν δυσσεβείς και αλάστορας (=καταραμένους) τούτους Ελληνιστάς … πυρί και σιδήρω και ύδατι και πάσι τρόποις εξαγάγετε της παρούσης ζωής… Ράβδιζε, είργε (=φυλάκιζε), είτα γλώσσαν αφαίρει, είτα χείρα απότεμνε· αν και ούτως μένη κακός, θαλάττης πέμπε βυθώ.» (Σ. Λάμπρου, «Παλαιολόγεια-Πελοποννησιακά», τ. Β, σ. 247.)] Αυτον τον Τιμα η Ορθόδοξη Εκκλησία στις 25 Αυγούστου. Ειστε το χειροτερο ειδος ανθρωπου αυτο που δεν σεβεται τους προγονους του.
Όπως λέει κι ο Σχολάριος, Ελληνιστάς, δηλαδή αυτοί που ήταν δωδεκαθεϊστές. Ή αρχαία φιλοσοφία έφτασε σε ύψιστα επίπεδα αλλά είχε ένα μειονέκτημα. Δεν κατάφερε να φτάσει στον Θεό, γιατί απλά αυτός δεν ανακαλύπτεται αλλά αποκαλύπτεται. Παρακολούθησε τα βίντεο παρακάτω του Αγίου Βασιλείου και της σχέσης Ελληνισμού – Χριστιανισμού και θα πάρεις απαντήσεις. Και το αν εγώ σέβομαι τους αρχαίους προγόνους μου, το δείχνει η πτυχιακή μου εργασία, την οποία αρχικά μου την είχαν απορρίψει διότι δεν ήταν σχετική με το αντικείμενό μου. Όμως τους πήρα τα μυαλά και το δέχτηκαν. Εσείς είστε αυτοί που δε λέτε να καταλάβετε ότι οι σοφοί πρόγονοί μας απέρριψαν το δωδεκάθεο και δέχτηκαν τον Χριστό. Όπως λέει κι ο Παπαρρηγοπουλος, το δωδεκάθεο πλέον υπήρχε στον απλό λαό, ενώ οι καλύτερες οικογένειες γίνονταν χριστιανοί.
Και καταργήσατε την αρχαία μουσική; Αδελφέ μην βάλω τα γέλια τώρα. Τους αρχαίους ύμνους μπορεί. Τι περίμενες; Να τραγουδάμε για τον Δία και τον Απόλλωνα όπως κάνουν τα ζωντόβολα του Σώρρα; Τη μουσική όμως φίλε μου, όχι. Αυτή έφτασε στο Ρωμαίικο κράτος σε τέλεια αρμονία. Εμείς οι νησιώτες έχουμε αναδείξει με την μουσική μας την σύνδεση της μουσικής από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, χρησιμοποιώντας την λύρα και την τσαμπούνα (ασκομαντούρα για τους κρητικούς)
Ρωμιοσυνη αν δεν επικοινωνείς με το μυαλο σου ελα να σου κανω μια εξεταση. ΕΔΩ https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1 η αρχαια ελληνικη θρησκεια. Που νομιζεις Ρωμιοσυνη οτι πιστευαν οι αρχαιοι ημων προγονοι ? [«Ο αρχαιοελληνικός κόσμος υποχρεώθηκε να υποταχθεί στην τρομοκρατία που επέβαλε η νέα θρησκεία με τη συνδρομή του Κράτους. Καταστροφές αρχαίων ναών, βίαιοι θάνατοι φιλοσόφων, ομαδικοί διωγμοί πνευματικών ανθρώπων, καταδίκες για μαγεία των πιστών του αρχαίου πάνθεου, ήταν φαινόμενα συνηθισμένα» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος 2 Εκδοτική Αθηνών]
Προσεξε Ρωμιοσυνη πως χαρακτηριζει την μουσικη των ελληνων ο Αγιος [ κρότους των χορών και τις άτακτες φωνές.] Για πες μου Ρωμιοσυνη οι Αρχαιοι υμνοι ηταν κροτοι και άτακτες φωνές ? [Μίσησε φορέματα μαλακά (των Ελλήνων), μίσησε βαψίματα όμορφα, μίσησε ομορφιά ] Δεν κοροιδευεις εμενα αλλα τον εαυτό σου.
Σου δίνω μία παράγραφο από το link της wiki “Η ακαδημαϊκή έρευνα υποδεικνύει ότι η πρώιμη ελληνική θρησκεία προήλθε ή επηρεάστηκε σημαντικά από σαμανιστικές πρακτικές των στεππών της κεντρικής Ασίας,” Σαμανιστές παγανιστές. Αν για σένα ο σαμανισμός είναι ανώτερη θεολογία, σε παρακαλώ ακολούθησε τον, και σταμάτα να υβρίζεις τον χριστιανισμό.
Εφόσον οι αρχαίοι ήταν παγανιστές, αντίστοιχη ήταν κι η μουσική τους. Έχεις δει σε ντοκιμαντέρ πως κάνουν οι σαμάνοι σε όλον τον κόσμο. Στα Διονυσιακά καταλαβαίνεις τι γινόταν.
Ρωμιοσυνη εκανες μια αναφορα στις απαρχες της ελληνικης θρησκειας. Παρομοια και ο χριστιανισμος ειναι ενα συνοθυλευμα μυθων οπως ο Θεος που σταυρωνεται και ανασταινεται [Μαρντουκ] Αθανασια της ψυχης , βαπτιση, και ενα σωρο αλλα πολλα. Εντος του πρωιμου χριστιανισμου το δογμα της Τριαδας δεν υπηρχε και ο Απ Παυλος στην κυριολεξια διαμορφωσε τον χριστιανισμο οπως αργοτερα και οι πατερες της εκκλησιας.
Ρωμιοσυνη ο Θεος δεν φανερωθηκε στους απολιτιστους τσοπανηδες απλα ο νεος Μυθος του Χριστου που σταυρωνεται και ανασταίνεται οπως ο Μαρντουκ κόλλησε και εδεσε με την ανοητη παραδοση των εβραιων μιας και αυτη προσμενε εναν Μεσσια.Ο χριστιανισμος δεν ειναι τιποτα αλλο απο ενα συνοθυλευμα μυθων και η Αγια Γραφη το μεγαλυτερο παραμυθι του κοσμου.
Η μόνη διαφορά γιατρέ μου είναι ότι ο Μαρδούκ ήταν πράγματι ένας μύθος που κανείς δεν τον είδε. Τον Χριστό όμως τον είδαν όλοι και καταγράφηκε από σύγχρονους του ιστορικούς και κάποιοι πέθαναν γι Αυτόν. Δεν τον αμφισβητούν ούτε οι σταυρωτές Του.
Kαι γιατι δεν τον δεχτηκαν οι Εβραιοι,παρα μονο ελαχιστοι;
[1] Ο χριστος ειναι αληθινος Θεος μονο για 2.2 δις των χιλιαδων αιρεσεων του χριστιανισμου.Για τους υπολοιπους απλα δεν υπαρχει. [2] Η μονη πηγη της υπαρξης του ειναι ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΟΠΑΔΩΝ ΜΙΑΣ ΠΙΣΤΗΣ.Μολονοτι περιεχουν καποια ιστορικα στοιχεια βεβαιωμενα απο την βιβλικη αρχαιολογια «biblical Archaeology» δεν αποτελουν ιστορικο τεκμηριο με αποτελεσμα να αμφισβητειται η ιστορικοτητα του. [3] τεσσερις εξωβιβλικες πηγες οι τρεις δεν κανουν αναφορα στο προσωπο του Χριστου αλλα στους χριστιανους και η τεταρτη αμφισβητειται.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Δεν διαφερετε και πολυ απο τους αλλους που ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ κατι διαφορετικο απο σας.
Καποτε ηταν ενας Θεος [Μαρντουκ] τον οποιον σταυρωσαν αναμεσα σε δυο ληστες τα ρουχα του κλαπηκαν,ο ουρανος σκοτεινιασε,και αλλα τετοια,και μετα αναστηθηκε.Αυτος ο μυθος πραγματικα συγκλονισε τον Ιησου Χριστο και ετσι αποφασισε να ερθει να σταυρωθει και αυτος αλλαζοντας μονο καποιες λεπτομερειες ετσι για να προσθεσει και αυτος κατιτις στον Μυθο.Τι Θεος θα ηταν αλλωστε αν δεν μπορουσε να κανει ουτε αυτο ? Απο τοτε ο Μυθος απεκτησε οπαδους τους λεγομενους χριστιανους -οπα συγνωμη παραμυθαδες ηθελα να πω οι οποιοι παραγουν τις αλκοολικες φαντασιωσεις του μυθου Χριστου μεχρι και σημερα μεθωντας με τα παραμυθια τους χαχαχαχαχα Που πατε ρε μεθυσμενοι ξυπολυτοι στα αγκαθια ?
χαχαχαχα!!!Εχεις πολυ μεγαλη πλακα!!!χολη ε;
ΜΕ ΤΟΣΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΥΦΛΩΘΗΚΕΣ ΑΚΟΜΗ????
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!
Εισαι ρατσιστης
Ασχετε εσυ το εγραψες αυτο [ΜΕ ΤΟΣΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΥΦΛΩΘΗΚΕΣ ΑΚΟΜΗ????] Τι εγινε σε δαγκωσε ο Μεγαλοσαυρος ?
ΕΣΥ ΠΟΙΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΙΣΑΙ?
ΜΗΠΩΣ ΣΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΤΑ ΧΑΠΙΑ?ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ
ΑΥΤΟ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΕΙΠΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΤΥΦΛΩΘΩ
ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΑΝ ΔΕΙΣ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΟΝ
ΔΙΑΛΟΓΟ…..
OXI! ΕΓΩ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ.
Ας παρουμε λοιπον και μια γευση απο τους εβραιους προγονους σας.Ο «γενάρχης» Αβραάμ, φοβούμενος για τη ζωή του, αλλά και για προσωπικά οφέλη, ουσιαστικά εκπορνεύει τη γυναίκα του Σάρα (όχι μία, αλλά δύο φορές…), υποχρεώνοντάς την να πει στους Αιγύπτιους, ότι δεν είναι σύζυγός του, αλλά αδερφή του. Στην περίπτωση αποκάλυψης της απάτης τους (όπως συνέβη αργότερα, που επανέλαβαν το «κόλπο τής αδερφής»), ο Αβραάμ έχει έτοιμη την απάντηση: «Κι όμως, στ’ αλήθεια είναι αδελφή μου, θυγατέρα του πατέρα μου, αλλ’ όχι θυγατέρα τής μητέρας μου· και έγινε γυναίκα μου» (Γένεσις, 20: 12). Το ίδιο ψέμα θα πει κι αργότερα ο γιος του, Ισαάκ, ο οποίος εκπορνεύει με τον ίδιο τρόπο την γυναίκα του, Ρεβέκκα (Γένεσις, 26: 6-9)…Από τις ανεπανάληπτες και «all time classic» στιγμές τής «θεόπνευστης» Βίβλου: Ο Αβραάμ κάνει το…τραπέζι στον…Θεό και τρία…αγγελάκια του! Οι λεπτομέρειες τού γεύματος ωστόσο, παραμένουν άγνωστες… Χόρτασε ο Κύριος; Έπεσε σε «μαλακό» κρέας άραγες; Όταν τελείωσε το φαγητό του, εξέφρασε την ικανοποίησή του με ένα ηχηρό…ρέψιμο; Ποιος ξέρει.. (Γένεσις, 18: 6-Cool.Από τις πιο «πιπεράτες» στιγμές τής «θεόπνευστης» Βίβλου: Οι ανήθικοι και ακόλαστοι Σοδομίτες, έχουν καυλώσει άγρια και ζητούν επίμονα από τον «δίκαιο» Λωτ, να τούς παραδώσει τούς αγγέλους που φιλοξενεί για να τούς γαμήσουν. Κι ο «δίκαιος» Λωτ τί κάνει; Τούς αντιπροτείνει τις κόρες του, διαφημίζοντας μάλιστα και την…παρθενία τους! Άλλο και τούτο πάλι… Έχει χρεία όρκων ένας θεός και μάλιστα στον…εαυτό του; Κι αν δηλαδή -λέμε τώρα- καταπατούσε τον όρκο του, ποιες θα ήταν οι συνέπειες; Θα έκανε μήπως…χαρακίρι;
«”Ορκίστηκα στον εαυτό μου”, λέει ο Κύριος…» (Γένεσις, 22: 16).
«Αν δεν ακούσετε τα λόγια αυτά, ορκίζομαι στον εαυτό μου, λέει ο Κύριος, ότι ο οίκος αυτός θα κατασταθεί έρημος» (Ιερεμίας, 22: 5).Ο Θεός, ο οποίος δεν είναι και τόσο…«φανατικός» πολέμιος τής δουλείας, θέτει κάποιες προϋποθέσεις για την απελευθέρωση ενός δούλου. Μία απ’ αυτές…
«Αν κάποιος χτυπήσει το μάτι τού δούλου του ή το μάτι τής δούλης του, και τον τυφλώσει, θα τον αφήσει ελεύθερο, εξαιτίας του ματιού του» (Έξοδος, 21: 26).Ο «Παντοκράτωρ» δεν είναι υλιστής, όπως οι κοινοί θνητοί. Ή μήπως είναι;
– «Τις απαρχές τού αλωνιού σου και του ληνού σου δεν θα τις καθυστερήσεις· τον πρωτότοκό σου από τους γιους σου θα δώσεις σε μένα· το ίδιο θα κάνεις για το βόδι σου, και το πρόβατό σου· επτά ημέρες θα είναι μαζί με τη μητέρα του, την όγδοη ημέρα θα το δώσεις σε μένα» (Έξοδος, 22: 29-30).
– «Δικό μου είναι το ασήμι, και δικό μου είναι το χρυσάφι, λέει ο Κύριος των δυνάμεων» (Αγγαίος, 2: Cool.
– «Εσείς είστε καταραμένοι με κατάρα· επειδή, εσείς με κλέψατε, ναι, εσείς, ολόκληρο το έθνος. Φέρτε όλα τα δέκατα στην αποθήκη, για να είναι τροφή στον οίκο μου…» (Μαλαχίας, 3: 9-10).Αν κάποιος κτηνοβατήσει, τιμωρείται με θάνατο. Σύμφωνα όμως με την «θεϊκή» λογική θα πρέπει να θανατώνεται και το ζώο. Λες κι αυτό προκάλεσε ή συναίνεσε στον βιασμό του! Αν μη τι άλλο, ένα χαρακτηριστικό δείγμα «θεϊκής» σοφίας και «τυφλής» δικαιοσύνης…(Λευιτικόν, 20: 15).Αγάπα με ή…κάηκες… Η θεϊκή «αγάπη» σε όλο της το μεγαλείο· ήτοι κατάρας το ανάγνωσμα… Πάρτε βαθειά ανάσα πριν ξεκινήσετε την ανάγνωση…
«Αν δεν υπακούσεις στη φωνή τού Κυρίου τού Θεού σου, για να προσέχεις να εκτελείς όλες τις εντολές του, και τα διατάγματά του, που εγώ σήμερα σε προστάζω, όλες οι κατάρες αυτές θά ‘ρθουν επάνω σου, και θα σε βρουν. Καταραμένος θα είσαι στην πόλη, και καταραμένος θα είσαι στο χωράφι. Καταραμένο το καλάθι σου, και η σκάφη σου. Καταραμένος ο καρπός τής κοιλιάς σου, και τα γεννήματα της γης σου, οι αγέλες των βοδιών σου, και τα κοπάδια των προβάτων σου. Καταραμένος θα είσαι όταν μπαίνεις μέσα, και καταραμένος θα είσαι όταν βγαίνεις έξω. Ο Κύριος θα στείλει επάνω σου την κατάρα, τη θλίψη, και τη φθορά, σε όλα όσα βάλεις επάνω το χέρι σου για να κάνεις, μέχρις ότου εξολοθρευτείς, και μέχρις ότου γρήγορα αφανιστείς, εξαιτίας της πονηρίας των έργων σου, επειδή με εγκατέλειψες. Ο Κύριος θα προσκολλήσει σε σένα το θανατικό, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει από τη γη, όπου πηγαίνεις να την κληρονομήσεις. Ο Κύριος θα σε πατάξει με μαρασμό, και με πυρετό, και με ρίγος, και με φλόγωση, και με μάχαιρα, και με ανεμοφθορία, και με ερυσίβη· και θα σε καταδιώκουν μέχρις ότου αφανιστείς. Και ο ουρανός σου, που είναι επάνω από το κεφάλι σου, θα είναι χαλκός, και, η γη που είναι από κάτω σου, σίδερος. Ο Κύριος θα δώσει τη βροχή τής γης σου σκόνη και χώμα· από τον ουρανό θα κατεβαίνει επάνω σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς.Ο «Πάνσοφος» έχει πολύ «σοβαρό» λόγο που απαγορεύει την βρώση χοιρινού κρέατος: Το γουρούνι είναι δίχηλο ζώο (έχει δύο νύχια). Η δε βρώση τού λαγού απαγορεύεται για έναν άλλον «σοβαρό» λόγο: Αναμασάει την τροφή του. Ως εκ τούτου, αυτά τα ζώα (και μερικά άλλα) θεωρούνται ακάθαρτα. Απλή «θεϊκή» λογική που σπάει καρύδια… Η ονείρωξη (ακούσια εκσπερμάτιση κατά την διάρκεια τού ύπνου) συνιστά αμάρτημα κι ως εκ τούτου επιφέρει προσωρινή…εξορία μετά καθαρμού…Ένα ακόμη «θεόπνευστο» χωρίο τής Βίβλου: Οι Ισραηλίτες θα πρέπει να προσέχουν που και πως…χέζουν, γιατί ο Θεός όταν περπατά ανάμεσα στις…σκηνές απεχθάνεται να βλέπει…σκατά!
«Και θα έχεις έναν τόπο έξω από το στρατόπεδο, και θα βγεις εκεί, έξω· και θα έχεις ένα μικρό φτυάρι ανάμεσα στα όπλα σου· και όταν κάθεσαι έξω και αποπατείς, θα σκάβεις μ’ αυτό, και θα γυρίσεις και θα σκεπάσεις τις ακαθαρσίες σου. Επειδή, ο Κύριος ο Θεός σου περπατάει στο μέσον τού στρατοπέδου σου, για να σε ελευθερώσει, και για να παραδώσει τους εχθρούς σου μπροστά σου· γι’ αυτό, το στρατόπεδό σου θα είναι άγιο· για να μη βλέπει κάποια ακαθαρσία σε σένα, και αποστρέψει από σένα» (Δευτερονόμιον, 23: 12-14).«Θεϊκές» οδηγίες, για το πως μπορεί να γίνει κάποιος, ευσεβής…κλέφτης!
«Όταν μπαίνεις μέσα στα σπαρτά τού πλησίον σου, μπορείς να αποσπάς στάχυα με το χέρι σου· δρεπάνι, όμως, δεν μπορείς να βάλεις στα σπαρτά τού πλησίον σου» (Δευτερονόμιον, 23: 25).Η γη είναι επίπεδη και τετράγωνη… Εκτός κι αν έχει δει κάποιος, σφαίρα με…άκρες και…γωνίες…
– «Και ο Κύριος θα σε διασπείρει σε όλα τα έθνη, από τη μια άκρη τής γης μέχρι την άλλη άκρη τής γης…ι» (Δευτερονόμιον, 28: 64).
– «Κι εσύ, γιε ανθρώπου, άκουσε… Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός προς τη γη τού Ισραήλ: “Τέλος, ήρθε το τέλος, επάνω στα τέσσερα άκρα τής γης”» (Ιεζεκιήλ, 7: 2).
– «Και…είδα τέσσερις αγγέλους να στέκονται επάνω στις τέσσερις γωνίες τής γης…» (Αποκάλυψη, 7: 1).Παιχνίδι ζωής ή θανάτου: 42.000 Εφραϊμίτες, χάνουν τη ζωή τους επειδή δεν μπορούν να προφέρουν σωστά τη λέξη «Σχίββωλεθ».(Κριτές, 12: 5-6).Ο Κύριος σπέρνει κουτσούβελα… Κατά τ’ άλλα, ο Ιησούς είναι ο μοναδικός μονογενής «υιός τού Θεού»…
«Και ο Κύριος επισκέφθηκε την Άννα· και συνέλαβε, και γέννησε τρεις γιους και δύο θυγατέρες» (Σαμουήλ Α’, 2: 21)Ο Δαβίδ, σε μια κρίση…μετριοφροσύνης, θαυμάζει και επαινεί τον εαυτό του, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην αψεγάδιαστη κι άμεμπτη ηθική του. Κι όμως… Λίγα μόλις κεφάλαια πριν (Σαμουήλ Β’, 12: 7-15), ο Θεός τον τιμωρεί διά τού θανάτου τού παιδιού του, επειδή έκλεψε την γυναίκα ενός αξιωματικού του, τον οποίο και έστειλε να σκοτωθεί στον πόλεμο για να έχει το πεδίο ελεύθερο. Ο δε Δαβίδ, παραδέχτηκε ότι αμάρτησε. Προφανώς, είτε οι συγγραφείς τής βρομερής Βίβλου έπασχαν από Αλτσχάιμερ, είτε οι παραχαράκτες έγραφαν χωρίς να κοιτάζουν τι είχαν γράψει οι προηγούμενοι. Ο ορισμός τής…«θεοπνευστίας»…Όποιος…κατουράει στον…τοίχο, την «έβαψε»…
– «Θα εξολοθρεύσω τον Ιεροβοάμ εκείνον που ουρεί στον τοίχο…» (Βασιλέων Α’, 14: 10).
– «Πάταξε ολόκληρη την οικογένεια του Βαασά· δεν άφησε σ’ αυτόν κάποιον που ουρεί σε τοίχο…» (Βασιλέων Α’, 16: 11).
– «Δες, λέει ο Κύριος: “Εγώ θα φέρω κακό επάνω σου, και θα σαρώσω πίσω σου, και θα εξολοθρεύσω από τον Αχαάβ εκείνον που ουρεί προς τον τοίχο”…» (Βασιλέων Α’, 21: 21).Μην κάνετε το «λάθος» να αποκαλέσετε τον Γιαχβέ, «Θεό τών βουνών» κι όχι «Θεό τών κοιλάδων», γιατί οι συνέπειες θα είναι βαρύτατες (πιο βαριές δεν γίνονται). 127.000 Σύριοι το «εμπέδωσαν» πολύ καλά και γνώρισαν από πρώτο χέρι τι εστί Κύριος… (Βασιλέων Α’ 20: 28-30).
Κριτές» (11: 29-40),Με λίγα λόγια και σε απλά ελληνικά: Ο ηγέτης των Ισραηλιτών, Ιεφθάε, κάνει τάμα στον Θεό, πως αν τον βοηθήσει να νικήσει στον πόλεμο τους αντίπαλους Αμμωνίτες, τότε, όταν γυρίσει στο σπίτι του, θα προσφέρει ως θυσία σ’ αυτόν, το πρώτο πρόσωπο που θα βγει απ’ την πόρτα για να τον προϋπαντήσει. Διευκρινίζει μάλιστα και τον τρόπο θυσίας: «προσφέρει αυτό εις ολοκαύτωμα», δηλαδή θα τον ψήσει, θα τον κάψει ζωντανό. Ο Ιεφθάε, πράγματι κερδίζει τον πόλεμο, με την βοήθεια του Γιαχβέ. Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν, το πρώτο πρόσωπο που αντικρίζει όταν επιστρέφει στο σπίτι του, είναι η ίδια του η κόρη, το μοναχοπαίδι του (δηλαδή, αναρωτιέται κάποιος «αφελής», ποιον άλλον, εκτός από κάποιο μέλος τής οικογένειάς του, θα περίμενε ο Ιεφθάε να τον υποδεχτεί; ο…κουμπάρος;)… Δεν μπορεί όμως να κάνει τίποτε, γιατί έδωσε υπόσχεση στον Θεό. Η κόρη του φέρεται συγκαταβατικά και δέχεται τη θυσία της και στο τέλος γίνεται παρανάλωμα τού πυρός απ’ τον ίδιο τον πατέρα της
http://katohika.gr/diethni/perou-dekades-nekroi-apo-plimmires-skines-apokalipsis-epipleoun-osta-apo-tous-tafous/
ΚΟΥΦΑΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕ 25 Μαρτίου 2017 @ 03:19
2 15
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟΣ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΑΧΤΙ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΥΣ Κσι ΣΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ??
ΑΝΩΝΥΜΕ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ
ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΙΑ.ΣΕ ΠΟΝΑΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΤΟ ΕΓΩ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΘΡΑΣΥΔΗΛΟΣ ΦΥΤΡΩΣΕΣ ΑΛΛΟΥ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΣΠΕΡΝΟΥΝ.ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΤΙ.ΑΛΛΑΞΕ ΜΥΑΛΑ
ΦΙΛΕ ΓΙΑΤΙ ΚΙΝΗΣΑΙ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ!Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΦΩΤΙΣΕΙ!
https://www.youtube.com/watch?v=6YOV6e0vXOE
Γεια σσς και απο μενα παιδια μου. Εγω δεν ειμαι γνωστος αλλα οπως καταλαβαινετε ειμαι και εγω ενας γιος της Αναγκης και του Χρονου και για αυτο οπου να ναι θα κατεβω και εγω για να λυσουμε τις θρησκευτικες μας διαφορες με τα αδελφια μας τους Χριστιανους ολων των δογματων οι οποιοι θα μας ανοιξουν τον δρομο για να παρουμε την πολη και να γινω με την μεθοδο του Greek Way ο πατριαρχης του Νεου Βυζαντιου. Για την υλοποιηση μου μπορειτε να με καλειται με το ονομα μου που ειναι Θεοπουτσαριος και θα μπορουσα να ειμαι ενας απο εσας. Σκεφθειτε την προσφορα μου αδελφοι.
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=313164
https://www.youtube.com/watch?v=bFnBjDdVcqA
Αυτο που ανακυκλονεται παιδια μου ειναι η φυση και ο Ηλιακος Λογος και η πραγματικοτητα δεν προκειται να αλλαξει οσο και να ταιζουν το το αρρωστημενο τους εγω με ανοησιες οι αρχαιοβλακες που εχουν βρωμισει την υπαρξη με τα δαιμονικα τους σκατα. Απλα οι βλακομαλακες που μας εχουν ζαλισει τα αρχιδια με τους υλιστικους τους υπολογισμους και με την αρρωστημενη λαγνια τους βρωμιζουν την υπαρξη και για αυτο θα τους αποβαλει η ιδια υπαρξη και δεν εχει σημασια ακομα και αν αυτοι φορανε ρασα κλπ καθως μιλαμε για μια διαδιακσια της ιδιας της φυσης που θα γινει αντιλυπτη σε ολους. Anyway αφησα παλι την εργασια μου στην μεση αλλα το διασκεδασα αρκετα. Τα λεμε.
ΠΕΣΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΡΟΠΟ!
ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ
ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ Α Θ Α Ν Α Τ Ο Ι ΓΙΑΤΙ
Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ ΚΑΙ ΟΛΟΙ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ Α Θ Α Ν Α Τ Ο Ι!
Χρονια Πολλα ΄΄Ασχετε΄΄!Ο Χριστος εχει ηδη νικησει.Καλη λευτερια!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Π.Δ!ΕΥΧΟΜΑΙ Ο ΘΕΟΣ
ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΠΑΝΕ
ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΗΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΗΤΗΜΜΕΝΟΥΣ!
https://www.youtube.com/watch?v=58_pUPm_UI4
Η μητρα του αρχετυπου του αποκρυφισμου και ολοι οι μυθοι και οι ψευτοθεοι που κρυβονται μεσα της θα αντικατασταθουν απο την γνωση θελεις δεν θελεις.Η μητρα και ο χριστιανισμος ηδη αφηνει αδιαφορη την νεα γενια ανθρωπων και σε λιγο θα ειστε παρελθον εσεις και τα παραμυθια σας.
ΑΝΩΝΥΜΕ ΕΛΛΗΝΑ,δοξα και τιμη στους προγονους σου που πολεμησαν το ’21,για του Χριστου την πιστη την Αγια και της πατριδας την ελευθερια!Αιωνια τους η μνημη!
Δοξα και τιμη στους ηρωες του 21,και αν αυτοι γνωριζαν για την δραση της ορθοδοξιας στους αρχαιους χρονους θα μας απελευθερωναν και απο το μαυρο σκοταδι της.Αυτο που λεμε με ενα σμπαρο δυο τρυγονια.
Σύμφωνα με το θρύλο της Αγίας Λαύρας η επανάσταση κηρύχθηκε στην Αγία Λαύρα Καλαβρύτων όταν στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας και όρκισε σε αυτό τους αγωνιστές. Καταγράφηκε ως γεγονός από ορισμένους σύγχρονους της Επανάστασης καθώς και σε μεταγενέστερες μελέτες και σχολικά εγχειρίδια, απεικονίστηκε σε διάσημο πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη και απέκτησε σημαντική θέση στην επίσημη ελληνική εθνική αφήγηση, καθώς συσχέτιζε τη θρησκεία με την επανάσταση και ταύτισε την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα. Η αλήθειά του αμφισβητήθηκε από το 19ο αιώνα και πολλοί ιστορικοί το θεωρούν φανταστικό γεγονός.
Το λαβαρο της επαναστασης ειχε στο κεντρο τον σταυρο η οχι;Αυτο απο μονο του τα λεει ολα.
ΠΔ η Πιστη σας βρισκεται στα χερια μου.Δεν εχω παρα να μπω στην χρονομηχανη του dr emmett brown να εισαγω στο πανελ την χρονολογια 25 Μαρτίου 1821 και πριν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψωσει το λαβαρο να του παρουσιασω την Ιστορια του Ελληνικου εθνους [του Παπαρηγοπουλου] σχετικα με την δραση της ορθοδοξιας στους αρχαιους χρονους.Γονατιστε εμπροσθεν μου και ικετευσατε με για την σωτηρια της Πιστης σας μην τα παρω στο κρανιο και σας μετατρεψω ολους σε Αρχαιοελληναρες – και τον δασκαλο μαζι.Αιντε λοιπον.
Πηγαινε,εχω πληροφοριες πως ηταν κι ο προπροπαππος σου εκει.Προσεξε κακομοιρη μου μη βγαλει το γιαταγανι και σε κοψει φετες.
ΚΙ ΑΛΛΗ ΦΑΠΑ
CHAOSKAMPF,δοξα και τιμη στους ορθοδοξους προγονους σου,που αγωνιστηκαν για του Χριστου την πιστη την Αγια και της πατριδας την ελευθερια.Αιωνια τους η μνημη!
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΗΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΥΘΙΑΣ.____Ο χρησμος αυτος επιβεαιωνεται και απο τον σπουδαιο Ελληνα συγγραφεα και φιλοσοφο τον Φιλοστοργιο(;+425μ.Χ)ο οποιος μεσα στο εργο του”Εκκλησιαστικη Ιστορια”καταγραφει εναν ζωηρο διαλογο μεταξυ Ιουλιανου και αγιου Αρτεμιου,που εμαρτυρησε στην Αλεξανδρεια και ο οποιος διαλογος εχει επι λεξει ως εξης:΄΄Artemii Rassio 48:Ο γαρ Ιουλιανος παλαι τον Ελληνισμον κατα ψυχην ωδινων εκ των εν Ιωνια γενομενων αυτω προς τους αμφι τον Μαξιμον φιλoσοφων συνουσιων,εφ’οσον μεν οτε αδελφος αυτω περιην και μετ’αυτον Κωνσταντιος,ο δε ουδεν παραγυμνουν εθαρρει δια το εξ εκεινων δεος επει δε ουτοι εξ ανθρωπων ησαν,αυτος δε των πραγματων ηδη κυριος ην,τοτε δη εις το φανερον απαμφιασαμενος πασαις αθροον εις τον Ελληνισμον εξερραγη ταις προθυμιαις.Ebd 22:Ο γαρ Ιουλιανος,ως δεδηλωται,την των Ρωμαιων βασιλειαν υποζωσαμενος,εσπουδαζε μαλιστα τον Ελληνισμον επανορθουν.Πανταχου τοινυν γραμματα διαπεμπομενος εκελευε τα τουτων τεμενη και τους βωμους ανισταν μετα πολλης σπουδης τε και προθυμιας.Artemii Rassio 35[Artemius’Rede an Iulian]:Γινωσκε τοινυν ως η του Χριστου ανικητος και αηττητος υπαρχει ισχυς τε και δυναμις παντως δε και αυτος τουτο πεπληροφορησαι εξ ων σοι χρησμων Ορειβασιος ο ιατρος κοιαιστωρ παρα του εν Δελφοις Απολλωνος αρτι κεκομικεν.Εγω δε σοι και τον χρησμον,καν μη βουλη,επαναγνωσομαι.Εχει γαρ ουτως:Ειπατε τω βασιλει χαμαι πεσε δαιδαλος αυλα.Ουκετι Φοιβος εχει καλυβην,ου μαντιδα δαφνην,ου παγαν λαλεουσαν,απεσβετο και λαλον υδωρ΄΄[Philostorgius:Historia ecclesiastica Fragmenta e passione Artemii].Τι παρατηρησαμε στην τελευταια φραση του αγιου Αρτεμιου;Βλεπουμε οτι σε αυστηρο τονο λεει στον Ιουλιανο:΄΄Γνωριζε λοιπον,οτι η δυναμις του Χριστου ειναι ανικητη και αηττητη,ολοι δε οπως και συ εχεις πληροφοριες,τις οποιες ο φιλος σου ιατρος Ορειβασιος σου εφερε απο τον Δελφικο Απολλωνα΄΄__Αλλα και ο Ευσεβιος Καισαρειας(265-340μ.Χ),μεσα στην βαθια περισυλλογη του,οσο δηλαδη σκεπτεται και αναλογιζεται το Δελφικο μαντειο,αλλα και το ματαιον του κοσμου τουτου,θα αναφωνηση:΄΄Που γαρ σοι το εν Δελφοις ιερον παρα πασι Ελλησιν εξ αιωνος βεβοημενον;Που ο Πυθιος; Ο Κλαριος; Που και ο Δωδωναιος;΄΄κι αμεσως πιο κατω:΄΄Το μεν γε Δελφικον χρηστηριον τριτον υπο Θρακων εμπρησθηναι κατεχει λογος,ουδε του μαντειου εις την του μελλοντος γνωσιν,αλλ’ουδε του Πυθιου τα οικεια προφυλαξασθαι…΄΄.Ολα αυτα στο εργο του Ευσεβιου΄΄Ευαγγελικη προπαρασκευη΄΄Δ’2.8.2.___Αλλα και στα συγγραμματα του Γρηγοριου Ναζιανζηνου(329-389μ.Χ),στον τεταρτο κατα Ιουλιανου λογον,θα βρουμε ενα αποσπασμα ακρως εντυπωσιακο,αφου οι παντες μπορουν να το συγκρινουν με τους μελαγχολικους προβληματισμους του Ευσεβιου,οσον αφορα δηλαδη στο Δελφικο μαντειο,αλλα και σε σχεση με τον τελευταιο χρησμο της Πυθιας:΄΄Ουκ ετι φθεγγεται δρυς,ουκ ετι λεβης μαντευεται,ουκ ετι Πυθια πληρουται ουκ οιδ’ων τινων πλην μυθων και ληρηματων.Παλιν η Κασταλια σεσιγηται και σιγαν υδωρ εστιν ου μαντευομενον αλλα γελωμενον,παλιν ανδριας αφωνος ο Απολλων,παλιν η δαφνη φυτον εστι μυθον θρηνουμενον Κασταλιη τε,δαφνη τε,δρυος μαντευματα κεισθω΄΄.__Αλλα και ο Απολλων,συμφωνα με τον Ιωαννη Δαμασκηνο(;+756μ.Χ)οταν ρωτηθηκε απο ιερεα του ναου απηντησε:΄΄Ω ταλαιπωρε απο τους υπηρετες μου,μακαρι να μη με ειχες ερωτησει το τελευταιο,για τον θαυμασιο θεο και για την αναπνοη,η οποια εχει συμμαζεμενα ολογυρα της ολα τα αστρα,τους ποταμους,το φως,τον Αδη,τον αερα,το νερο,την φωτια,η οποια και μετα βιας διωχνει απο εδω το σπιτι μου,ακομη ελειψε απο τους τριποδες μου και ο αυγερινος,αλιμονο!Τριποδες θρηνησατε και σεις,επηγε ο Απολλων στον χαμο,επειδη ανθρωπος ουρανιος και εκεινος που επαθε ηταν θεος,η θεοτητα δε αυτη δεν επαθε΄΄.[Joannes Damascenus:Passio Sancti Artemii].[βλεπεις λοιπον οτι αναφερεται πολυ νωριτερα ο χρησμος]
ΠΔ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στο ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ, και στους εορτάζοντες. Φίλε, για τους παγανιστές όλοι οι ιστορικοί παγκοσμίως της εποχής είναι πλαστογράφοι. Τους κατήργησαν όλους. Γι αυτούς, κύρος έχουν οι σύγχρονοι άθεοι, αιρετικοί, μασόνοι σιωνιστές. Τολμάς και αναφέρεις τον Φιλοστέργιο ή τον Ευσέβιο κ.α;
Χρονια πολλα σε ολους! Ας ειναι ευλογημενοι οι παππουδες μας εκει που βρισκονται.Αυτοι εκαναν οτι επρεπε να κανουν και για την πιστη και για το εθνος μας.Εμεις τα καναμε θαλασσα…
Συμφωνω ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΚΑΝΑΤΕ ΘΑΛΑΣΣΑ.
Σύμφωνα με την ιστορία που διδάσκεται σήμερα, ο τελευταίος χρησμός που δόθηκε από το Μαντείο των Δελφών, διά στόματος Πυθίας, συνέβη το 362 μ.Χ. και αποδέκτης ήταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος όταν αποφάσισε να εκστρατεύσει κατά των Περσών έστειλε ανθρώπους να ρωτήσουν στο μαντείο των Δελφών αν θα έπρεπε να κάνει αυτή την εκστρατεία. Ο χρησμός αυτός που σήμερα όλοι γνωρίζουμε, είναι ο εξής:«Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ».
Δηλαδή:«Πείτε στον βασιλιά, πως έπεσε κατάχαμα το περίτεχνο οίκημα, κι ούτε ο Φοίβος Απόλλων έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα, και το ομιλών νερό στέρεψε».Γιατί όμως οι χριστιανοί επινόησαν και διέδωσαν αυτό το ψεύδος; Η απάντηση είναι μάλλον προφανής. Γιατί έτσι θα δηλώνονταν με τον καλύτερο τρόπο η «ήττα» της ελληνικής θρησκείας (όπως, τυφλωμένοι από θρησκευτικό φανατισμό, αποκαλούσαν το ελληνικό πνεύμα) και η υπεροχή του χριστιανισμού. Επιπλέον, πόσο φυσιολογικό ακούγεται να δέχονται οι χριστιανοί την ερμηνεία ενός δελφικού χρησμού (και μάλιστα απόλυτα βολικού και καθόλου διφορούμενου ως συνήθως), μιας δηλαδή, καθαρά «παγανιστικής πλάνης», που εμφανώς απαξίωναν με κάθε ευκαιρία; Η απάντηση είναι ακόμα πιο προφανής, αν σταθούμε στο όνομα «Ιουλιανός ο Παραβάτης». Ποιος ήταν ο Ιουλιανός και γιατί ονομάστηκε «Παραβάτης»;Ο Ιουλιανός (331-363 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Παρ’ ότι δεν ήταν Έλληνας δήλωνε με παρρησία «Έλλην ειμί», είχε ελληνική μόρφωση και παιδεία, λάτρευε κάθε τι ελληνικό, ήταν υπέρ της ανεξιθρησκίας, επέβαλλε την καταβολή αποζημιώσεων από τους χριστιανούς που είχαν καταστρέψει τους ναούς των εθνικών, απαγόρευσε να τον αποκαλούν «Δεσπότη», διέκοψε τις κρατικές επιχορηγήσεις προς την Εκκλησία, έκανε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις αναδιανέμοντας μέρος της εκκλησιαστικής περιουσίας στους ακτήμονες. Ο Ιουλιανός ήταν πολύ επηρεασμένος από την κλασική Παιδεία, και τον ενοχλούσε η ραγδαία εξάπλωση του Χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούσε ασύμβατο με την Ελληνική Φιλοσοφία και εν γένει τον Ελληνικό Πολιτισμό («Ημίν ανήκουσιν η ευγλωττία και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία, υμέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον. Αύτη εστίν η σοφία υμών»), αν και προσπάθησε να τους «συμφιλιώσει».Όπως είναι φυσικό, όλα αυτά τον έκαναν να φαντάζει σαν τη μύγα μες στο γάλα, σε σχέση με τους άλλους βυζαντινούς αυτοκράτορες (ήταν ο μοναδικός μη χριστιανός αυτοκράτορας) και η κίνησή του ενάντια στο χριστιανικό ρεύμα ατύπως χαρακτηρίστηκε από τους χριστιανούς ως «παραβατικότητα» και ο ίδιος ως «Παραβάτης» ή «Αποστάτης», κατηγορήθηκε δε, με ανυπόστατες και γελοίες κατηγορίες, όπως ότι ξεκοίλιαζε εγκύους έσφαζε τα μωρά τους και ότι με τα σπλάχνα τους έκανε οιωνοσκοπίες, έθαβε κεφάλια μωρών κάτω από τα είδωλα κ.α. Ανάμεσα στις τερατολογίες αυτές, συμπεριλαμβάνεται, εκτός από τον περιβόητο χρησμό που αναφέρεται πιο πάνω, και μια άλλη ιστορική φράση που φέρεται να είπε ο Ιουλιανός όταν πέθαινε: «Νενίκηκάς με Ναζωραίε» (με νίκησες Χριστέ). ο Cameron στο έργο του «Agathias and Cedrenus on Julian» προτείνει επίσης ότι όλοι αυτοί οι χρησμοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά χριστιανικά χαλκεύματα που αποσκοπούνε στο να καταδείξουν το ψεύδος των μαντείων τα οποία ο Ιουλιανός εμπιστευόταν.
“Επιπλέον, πόσο φυσιολογικό ακούγεται να δέχονται οι χριστιανοί την ερμηνεία ενός δελφικού χρησμού (και μάλιστα απόλυτα βολικού και καθόλου διφορούμενου ως συνήθως), μιας δηλαδή, καθαρά «παγανιστικής πλάνης», που εμφανώς απαξίωναν με κάθε ευκαιρία;”
Χαχαχαχαχαχα!!! Ωραίος και σωστός ο παίκτης!!!
Και για να το φέρω σαν παράδειγμα με τον ΕΚΧΥΔΑΙΣΜΕΝΟ τρόπο που χρησιμοποιούν τον διάλογο όλοι αυτοί οι ΕΞΙΟΥΔΑΙΣΜΕΝΟΙ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΓΙΑΧΒΕΔΕΜΠΟΡΟΙ, να απαντήσω με κάτι τηλεοπτικά ρυπαρό που διαβάζω από χθες στο διαδίκτυο:
ΟΣΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ Ο ΦΟΥΡΘΙΩΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΒΛΗΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ AGB ΕΠΕΙΔΗ Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΕΚΠΟΜΠΗ – ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΤΗΚΕ ΣΕ ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ, ΕΝΩ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟΝ ΜΙΣΟ ΧΡΟΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΑΝ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΤΗΛΕΘΕΑΣΗΣ ΤΗΣ AGB.
Συγνώμη για το φτηνιάρικο παράδειγμα αλλά αυτό είναι το ΗΘΙΚΟΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ επιπεδο – ΣΚΟΥΠΊΔΙ που έχει φτάσει ο ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΓΙΑΧΒΕΔΙΣΜΟΣ τους απογόνους του πνεύματος των ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ… έναν λαό ΓΙΑΧΒΕΔΟΠΙΣΤΩΝ, ΣΚΟΥΠΙΔΟΛΑΤΡΩΝ, τους ΟΡΘΟΛΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΦΟΥΡΘΙΩΤΙΣΤΑΝΟΥΣ ΓΙΑΧΒΕΔΟΛΑΤΡΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΟΦΑΓΟΥΣ!!! Χαχαχαχαχαχαχαχαχα
Ναι παιδια μου καλα καταλαβετε ειμαι η αρχετυπικη θεια ουσια και ψαχνουν και για το δικο μου ΑΙΜΑ οι καταραμενοι οπως μπορει να καταλαβει καποιος και απο αυτα που λενε τα καημενα τα αρχαιοπληκτα μαιμουδακια που ξεφτυλιζουν την ιδια την υπαρξη και βρωμιζουν ακομα και τον αερα που αναπνευουν οι ανθρωποι. Εγω απλα θελω να σας πω παιδια μου να μην παιρνετε στα σοβαρα αυτα που λενε τα καημενα τα δαιμονισμενα μαιμουδακια. Λυπηθειτε τους καημενους που σερνονται μεσα στο μισος την αθλιοτητα και την μιζερια τους και προσευχηθειτε για αυτα τα μαλακισμενα ειδωλολατρικα σκατα που βουλιαζουν μεσα στα Ταρταρα. Οι προσευχες σας παιδια μου ειναι η τελευταια τους ελπιδα. Ο Θεος μαζι σας και ο Κυριος μας ο Ιησους Χριστος να σας ευλογησει και να δας δινει δυναμη σε αυτους τους δυσκολους καιρους.
ΠΑΡΑΘΕΤΩ απο δικο σου σχολιο [Ανώνυμος 26 Οκτωβρίου 2016 @ 21:46 Απλα να προσπαθησω λιγο να το εξηγησω καλυτερα συμφωνα δηλαδη με το πως το αντιλαμβανομαι. Ο αληθινος Θεος ειναι ενας αλλα εχει πολλα ονοματα και εκφραζετε μεσα απο την πολλαπλοτητα των διαβαθμησεων της κοσμικης συνειδησης] ΕΡΩΤΗΣΗ οι ονομαστικοι 12 θεοι του Ολυμπου δεν ηταν η εκφραση του αληθινου Θεου της κοσμικης συνειδησης των Αρχαιων Ελληνων ?
Παγανιστές, η Ορθοδοξία δεν κατηγόρησε ποτέ την αρχαία φιλοσοφία. Ίσα ίσα που βάση αυτής, στηρίχθηκε για να τελειοποιήσει την Θεολογία της. Οι κατηγορίες που ειπώθηκαν από ορισμένους Πατέρες είχαν να κάνουν με τους οπαδούς του δωδεκαθέου. Γιατί; Διότι ήταν βλάσφημοι και κατηγορούσαν συνέχεια τους αδελφούς τους χριστιανούς. Και οι πράξεις τους προκαλούσαν τα νέα ήθη. Μαζώξεις σε αρχαίους ναούς, οινοποσία και όργια σε καθημερινή βάση. Οι ίδιοι οι δωδεκαθεϊστές φιλόσοφοι της εποχής δεν είχαν καμία αίγλη. Στο κυνήγι του χρήματος ασχολούνταν με το ποια σχολή ήταν καλύτερη και ο ένας προσπαθούσε να αρπάξει μαθητές από τον άλλον. Όπως λέει και ο Παπαρρηγοπουλος, η διαδρομή τους ήταν προδιεγραμμένη. Αυτή του αφανισμού.
Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, «Αντιφώνησις », Τεργέστη 1802 Το γένος των Ελλήνων είναι άξιον περιφρονήσεως και ταλανισμού, όχι διότι του έλειψαν οι Ηράκλειτοι, οι Πυθαγόρες, οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέλεις και οι τοιούτοι άλλοι μετεωρολέσχαι (= ανοητολογούντες ),] Εχεις και αλλα τετοια ψεματα να μας πεις ?
Εγώ φίλε μου ψεύτης δεν είμαι. Λάθη ή παρανοήσεις μπορεί να κάνω. Ψεύτης δεν είμαι ποτέ ούτε στην προσωπική μου ζωή. Για ποιον λόγο να χρησιμοποιήσω ψέματα; Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να υπερασπίσω την πίστη μου. Δεν προσπαθώ να πείσω εσάς. Εσείς προσπαθείτε να πείσετε εμάς. Γιατί άραγε; Ούτε καμία συμπαντική συνείδηση θα ανέβει ούτε τίποτα. Τίποτα είναι και η όλη σας προσπάθεια γιατί δεν σας ενδιαφέρει η Αλήθεια, αλλά η εγωκεντρική σας αληθοφάνεια. Μιλάτε μιλάτε και σε τίποτα δεν φτάνετε τον λόγο των αρχαίων που “υπερασπίζετε”. Ο τρόπος σας είναι ντροπή για ελληνικός λόγος. Ύβρις, “πνεύμα”, χλευασμός.
Σχετικα με την αληθεια [Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος — οι Ηράκλειτοι, οι Πυθαγόρες, οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέλεις και οι τοιούτοι άλλοι μετεωρολέσχαι (= ανοητολογούντες ),] χαχχαχαχααχαχαχαχαχαχαχα
Είναι μετεωρολογούντες, γιατί στην αναζήτηση της μίας και μοναδικής Αλήθειας το αποτέλεσμά τους ήταν μηδέν. Γιατρέ, αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσεις, ότι ο χριστιανισμός θεωρεί ότι οι αρχαίοι έλληνες έχαναν τον καιρό τους στην προσπάθεια να ανακαλύψουν το Θείο. Γι αυτό τους ονομάζουν ανόητους. Κι όχι γιατί δεν τους άρεσε η προσφορά στην τέχνη στην επιστήμη και στον πολιτισμό. Διάβασε τους λόγους του Αγίου Βασιλείου προς τους νέους. Εφόσον δεν το κάνεις σημαίνει ότι δεν σε ενδιαφέρει η αλήθεια. Άρα έχεις ιδιοτελείς σκοπούς. Ότι και να λες εγώ είμαι της άποψης ή Χριστός ή τίποτα. Δεν με πείθει κανείς άλλος, για μένα δεν υπάρχει άλλος Θεός. Αν χάσω την πίστη μου θα ξαναγίνω άθεος και δεν θα με ενδιαφέρει τίποτα από όλα αυτά. Οπότε μην χάνεις και εσύ τον χρόνο σου, δεν πρόκειται να αποδεχτώ κάτι διαφορετικό.
ΦΑΠΑ ΣΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ
ΦΑΑΑΑΑΑΑΠ 1-0
https://www.youtube.com/watch?v=L_1r1tL4t7Q&index=9&list=PLA352D470DAAD86A1
ΘΕΛΕΤΕ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΕ ΦΥΛΛΟ ΑΠΟ
ΜΠΑΚΑΛΑΙΑΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΤΕ ΕΣΕΙΣ
ΟΙ ΕΛΛΑΝΙΟΙ!
https://www.youtube.com/watch?v=kM7kGKoNuA8
Προσέξτε τα λόγια του Αγίου μετά το 2ο λεπτό, όταν συναντάει έναν γκρεμισμένο ναό του Απόλλωνα και τον ιερέα του.
https://www.youtube.com/watch?v=wcLhCJ5dCLI
https://www.youtube.com/watch?v=wcLhCJ5dCLI
https://www.youtube.com/watch?v=a48AwHsXxzU