Τα Εδάφια του Τρόμου και της Βίας και η Ιστορική Αλήθεια

Ψαλμός 137:9: «Μακάριος εκείνος που θα πιάσει τα νήπιά σου και θα τα τσακίσει πάνω στην πέτρα».   

Η Παλαιά Διαθήκη παρουσιάζεται παραδοσιακά από το θρησκευτικό κατεστημένο ως ένα θεόπνευστο βιβλίο απόλυτης καθοδήγησης. Ωστόσο, η κυριολεκτική της ανάγνωση προκαλεί βαθύ σοκ και τρόμο. Περιέχει ρητές, γραπτές εντολές που αποδίδονται στον Θεό Γιαχβέ για γενοκτονίες, σφαγές αμάχων και φρικιαστικές πράξεις εναντίον εγκύων γυναικών. Η αντικειμενική έρευνα αποδεικνύει ότι τα κείμενα αυτά κρύβουν πολιτικές σκοπιμότητες, γεωπολιτική προπαγάνδα, μεταγενέστερες πλαστογραφήσεις και μια χαοτική πνευματική ρήξη με τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού. 

1. Τα Εδάφια του Τρόμου και της Βίας 

Στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης καταγράφονται πράξεις που σοκάρουν την ανθρώπινη συνείδηση και αποδίδονται απευθείας σε θεϊκές εντολές: 

Ωσηέ 13:16: «Θα αφανιστεί η Σαμάρεια, επειδή επαναστάτησε εναντίον του Θεού της θα πέσουν από μάχαιρα, τα νήπιά τους θα συντριβούν στο έδαφος και οι έγκυες γυναίκες τους θα ξεκοιλιαστούν». 

Ψαλμός 137:9: «Μακάριος εκείνος που θα πιάσει τα νήπιά σου και θα τα τσακίσει πάνω στην πέτρα». 

Α΄ Σαμουήλ 15:3: Ο Γιαχβέ διατάζει μέσω του Σαμουήλ: «Ύπαγε τώρα και πάταξε τον Αμαλήκ… και μη δείξεις έλεος σε αυτόν, αλλά θανάτωσε από άνδρα μέχρι γυναίκα, από παιδί μέχρι νήπιο που βυζαίνει». 

Αυτά τα εδάφια αποδεικνύουν ότι η βία δεν στρεφόταν μόνο κατά ξένων στρατιωτών, αλλά αποτελούσε μια συστηματική εξολόθρευση αθώων ζωών. 

2. Η Γραπτή Απόδειξη της Πλαστογραφίας: Η Απογραφή του Δαβίδ (1017 π.Χ.) 

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα κειμενικής αλλοίωσης για τη συγκάλυψη της θεϊκής ευθύνης βρίσκεται στην ιστορία της απογραφής του Δαβίδ, προς το τέλος της βασιλείας του (1017 π.Χ.). Ο Δαβίδ διέταξε απογραφή με σκοπό τη βαριά φορολογία και την υποχρεωτική στρατολόγηση. Για αυτό το προσωπικό λάθος του ηγέτη, το κείμενο αναφέρει ότι στάλθηκε από τον γιαχβε θανατικό που αφάνισε 70.000 αθώους ανθρώπους του δικού του λαού. 

Η απευθείας αντιπαραβολή των δύο βιβλίων που περιγράφουν το ίδιο γεγονός ξεσκεπάζει την απάτη των γραμματέων: 

Β΄ Σαμουήλ 24:1: «Και άναψε πάλι η οργή του Κυρίου (Γιαχβέ) κατά του Ισραήλ, και ξεσήκωσε τον Δαβίδ εναντίον τους, λέγοντας: Ύπαγε, κάνε απογραφή…..». 

Α΄ Χρονικών 21:1: «Kαι ο Σατανάς σηκώθηκε εναντίον του Ισραήλ, και ξεσήκωσε τον Δαβίδ να απογράψει τον Ισραήλ». 

Η διαπίστωση: Το βιβλίο των Χρονικών γράφτηκε αιώνες αργότερα. Οι ιουδαίοι γραμματείς, συνειδητοποιώντας τη φρίκη ενός Θεού που παρασύρει έναν ηγέτη για να σφάξει 70.000 αθώους ανθρώπους (τους οποίους ο ίδιος ο Δαβίδ αποκάλεσε «πρόβατα» που δεν έφταιξαν σε τίποτα στο εδάφιο Β΄ Σαμουήλ 24:17), αντικατέστησαν τη λέξη “Γιαχβέ” με τη λέξη “Σατανάς” για να μεταθέσουν την ευθύνη. 

3. Η Αρχαιολογική Κατάρριψη των Βιβλικών Αφηγήσεων 

Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει αποδείξει ότι πολλές από τις στρατιωτικές νίκες και τα «θαύματα» του Γιαχβέ ήταν κατασκευασμένη πολιτική προπαγάνδα: 

Η Μάχη με τους Μωαβίτες (Β΄ Βασιλέων 3): Το κείμενο ισχυρίζεται ότι ο προφήτης Ελισαιέ υποσχέθηκε ολοκληρωτική νίκη. Αναφέρει ότι ο βασιλιάς των Μωαβιτών, ο Μέσα, θυσίασε   τον γιο του στα τείχη και η αφήγηση κλείνει απότομα λέγοντας ότι οι Ισραηλίτες αποχώρησαν λόγω μιας αόριστης «μεγάλης οργής» (εδάφιο 27). Η ανακάλυψη της αυθεντικής Στήλης του Βασιλιά Μέσα το 1868 αποκάλυψε την κρυμμένη αλήθεια, οι Μωαβίτες αντεπιτέθηκαν και συνέτριψαν ολοκληρωτικά τον στρατό των Ισραηλιτών. Οι γραμματείς παραποίησαν το τέλος για να κρύψουν τη στρατιωτική πανωλεθρία. 

Η Πτώση της Ιεριχούς (Ιησούς του Ναυή 6): Το κείμενο περιγράφει την ισοπέδωση των τειχών και τη σφαγή του πληθυσμού. Οι ανασκαφές των κορυφαίων αρχαιολόγων (Kathleen Kenyon) απέδειξαν ότι την εποχή της υποτιθέμενης κατάκτησης (1200 π.Χ.), η Ιεριχώ δεν είχε καν τείχη και ήταν ένας έρημος οικισμός. 

Η Σύζυγος του Γιαχβέ: Ενώ η Παλαιά Διαθήκη ισχυρίζεται ότι ο λαός ήταν πάντα αυστηρά μονοθεϊστικός, οι ανασκαφές στο Kuntillet Ajrud έφεραν στο φως επιγραφές που γράφουν: «Σας ευλογώ στο όνομα του Γιαχβέ και της Ασερά του» (της αρχαίας θεάς της γονιμότητας). Το ιερατείο έκανε εκκαθάριση των κειμένων, σβήνοντας την Ασερά για να επιβάλει τον απόλυτο έλεγχο των ναών και των φόρων. 

4. Η Ολοκληρωτική Ρήξη με τη Διδασκαλία του Χριστού 

Ο Ιησούς Χριστός ήρθε σε μετωπική, βίαιη σύγκρουση με το ιερατικό κατεστημένο και τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, αποδομώντας τον θεό του φόβου και των αντιποίνων: 

Ιωάννης 8:44: Ο Χριστός λέει κατάμουτρα στους Φαρισαίους: «Υμείς εκ του πατρός του διαβόλου εστέ… εκείνος ανθρωποκτόνος ην απ’ αρχής και εν τη αληθεία ουχ έστηκε». Διαχωρίζει πλήρως τον δικό Του Ύψιστο Πατέρα από την οντότητα που απαιτούσε σφαγές και θυσίες αίματος. 

Ματθαίος 15:3-9: Κατηγορεί τους Νομοδιδασκάλους ότι ακύρωσαν την πραγματική πνευματική αλήθεια για να επιβάλουν δικές τους ανθρώπινες παραδόσεις και εντάλματα με σκοπό την εξουσία. 

Ματθαίος 5:38-39 (Επί του Όρους Ομιλία): Ανατρέπει ρητά τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης: «Ακούσατε ότι ερρέθη οφθαλμόν αντί οφθαλμού… εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τω πονηρώ». Καταργεί τον νόμο των αντιποίνων και εισάγει την ανιδιοτελή Αγάπη. 

Η Επιλογή του Απόλυτου Σκότους 

Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε ένα συγκλονιστικό συμπέρασμα. Ο Χριστός δεν ενσαρκώθηκε σε εκείνη την περιοχή κατά τύχη, ούτε επειδή την θεωρούσε «άγια». Διάλεξε εσκεμμένα το πιο βαθύ πνευματικό σκοτάδι, το πιο άγριο μίσος και την πιο σκληρή κακία του πλανήτη. 

Ένας φάρος δεν τοποθετείται στο φως της ημέρας, αλλά στην πιο σκοτεινή και επικίνδυνη βραχονησίδα. Ο Ιησούς κατέβηκε ως γιατρός μέσα στην καρδιά της πνευματικής αρρώστιας. Στάθηκε δίπλα σε ένα σύστημα που δικαιολογούσε το ξεκοίλιασμα των γυναικών και τη σφαγή 70.000 αθώων για το λάθος ενός βασιλιά, προκειμένου να κηρύξει το «Αγάπα τον εχθρό σου». Γεννήθηκε μέσα στο απόλυτο σκότος για να γίνει ο πνευματικός δυναμίτης που θα ανατινάξει τον προγραμματισμό του φόβου, αποδεικνύοντας ότι το Αληθινό Φως δεν μπορεί να νικηθεί από καμία συστημική κακία. 

GEWKWN