Οι αρχαίοι Έλληνες , Αιγύπτιοι ήξεραν ότι ο ουρανός ήταν μια στέγη που στηριζόταν σε στύλους

Στύλους της γης: «Ποιος τινά τη γη έξω από αυτήν τόπος και τρέμουν οι κολώνες του;”

(Ιώβ 9:6). και “τα θεμέλια του κόσμου αποκαλύφθηκαν στην επίπληξή σου, Κύριε, με το φύσημα της πνοής σου ρουθούνια” (Ψλ. 18:15). Φαίνεται να υπάρχει μια μικρή σύγχυση σχετικά με το πού στύλοι του ουρανού βρίσκονται. Γενικά, στη Βίβλο και σε άλλα αρχαία λογοτεχνίες, μακρινά βουνά ήταν οι πιο πιθανοί υποψήφιοι.

(Ψαλμ. 104:3), δηλαδή το υδάτινο χάος που περιβάλλει το διαμέρισμα δίσκος της γης.

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός απεικονίζεται ως κοσμικός αρχιτέκτονας. Ο Ησαΐας ρωτά: «Που έχει μετρήσει τα νερά στο κοίλωμα του χεριού του και έχει σημαδέψει το ουρανούς με άνοιγμα;” (40:12). Στις Παροιμίες, ο Θεός «ζωγράφισε έναν κύκλο στο πρόσωπο του τα βαθιά…και σημάδεψαν τα θεμέλια της γης…” (8:27-29). Θεός προκαλεί τον Ιώβ με την περίφημη ερώτηση: “Πού ήσουν όταν το έβαλα θεμέλια της γης;…” (38:4); Συνεχίζοντας το ίδιο θέμα, οι ψαλμωδοί ρωτούν: «Ποιος έβαλε τη γη επάνω». τα θεμέλιά του για να μην σεισθεί ποτέ;” (Ψλ. 104:5, AB); και παρατηρήστε το “Όταν η γη κλονίζεται… είναι ο Θεός που θα στηρίξει τους στύλους της”. (Ψαλμ. 75:3, ΑΒ). Τέλος, στο 1 Σαμ. 2:8 διαπιστώνουμε ότι «οι στύλοι της γης είναι του Κυρίου και πάνω τους έχει στήσει τον κόσμο.”

Με οτιδήποτε είναι στον ουρανό πάνω ή που βρίσκεται στη γη κάτω, ή που βρίσκεται στο νερό κάτω από τη γη…» (Δευτ. 5:8· πρβλ. Εξ. 20:4· Ησ. 51:6). Η κατώτερη βαθμίδα αυτού του τριώροφου σύμπαντος προσδιορίζεται ως νερό σε άλλα αποσπάσματα: “Ο Θεός άπλωσε τη γη πάνω στα νερά