«Αν δεις ένα κροταλία να ετοιμάζεται να επιτεθεί, δεν περιμένεις να επιτεθεί για να το συνθλίψεις.» —πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ

Κυκλοφορούν φήμες για την αιφνίδια ακύρωση νέων αεροπορικών επιδρομών κατά του Ιράν από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι ο αμερικανικός στρατός έχει λίγα στρατεύματα στον Περσικό Κόλπο. Ο Τραμπ έκτοτε διέταξε ενισχύσεις, γράφει ο Shivan Mahendrarajah. 

Η προσπάθεια του Ισραήλ να αποσταθεροποιήσει το Ιράν εκ των έσω απέτυχε, αλλά αναδύονται νέα προσχήματα για πόλεμο. Ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ,   συναντήθηκε πρόσφατα  με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, όπου φέρεται να υπέβαλε υπερβολικές απαιτήσεις – διακοπή του εμπλουτισμού ουρανίου, μεταφορά εμπλουτισμένου ουρανίου και μειώσεις στο βεληνεκές και τα αποθέματα πυραύλων – ουσιαστικά απαιτήσεις για παράδοση που η Ουάσινγκτον γνωρίζει ότι η Τεχεράνη θα απορρίψει. Οι ΗΠΑ θα επικαλεστούν ως αιτία πολέμου το γεγονός ότι «το Ιράν αρνείται να διαπραγματευτεί καλή τη πίστει». 

Ένας «προληπτικός πόλεμος» περιλαμβάνει το να χτυπάς πρώτος για να αναλάβεις την πρωτοβουλία ενόψει μιας επικείμενης επίθεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι ο Πόλεμος των Έξι Ημερών του Ισραήλ (1967), ο οποίος ακολούθησε τον αποκλεισμό των Στενών του Τιράνου, την κινητοποίηση αραβικών στρατών και την εχθρική ρητορική. 

Ο Βρετανός στρατηγός B.H. Liddell Hart είπε : «Η στρατηγική δεν αποσκοπεί στην υπερνίκηση της αντίστασης [των τακτικών του εχθρού] εκτός από αυτήν της φύσης. Σκοπός της είναι να μειώσει την πιθανότητα αντίστασης και επιδιώκει να επιτύχει αυτόν τον σκοπό χρησιμοποιώντας τα στοιχεία της κίνησης και του αιφνιδιασμού».

Το 1967, το Τελ Αβίβ έκανε ακριβώς αυτό, καταστρέφοντας την αεράμυνά του πριν καν ξεκινήσουν οι επιθέσεις και καταλαμβάνοντας μεγάλες εκτάσεις γης.

Ο πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει.

Το Ιράν αντιμετωπίζει μια επικείμενη επίθεση. Ο Δωδεκαήμερος Πόλεμος τον Ιούνιο κατέστησε σαφές ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ενεργούν από κοινού. Η ίδια η παραδοχή του Τραμπ επιβεβαίωσε ότι οι «διαπραγματεύσεις» στο Ομάν ήταν ένα τέχνασμα για να κατευναστεί η Τεχεράνη.

Οι ταραχές δεν ήταν αυθόρμητες. Ισραηλινοί και δυτικοί υποστηρικτές συντόνισαν επιχειρήσεις σε διάφορες επαρχίες και διοχέτευσαν χρήματα, όπλα, εκρηκτικά και τερματικά Starlink στους δράστες. Τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης και οι διαδικτυακές πλατφόρμες ενίσχυσαν τους κατασκευασμένους   αριθμούς νεκρών  —12.000 έως 20.000— για να δημιουργήσουν υποστήριξη για ξένη επέμβαση. 

Ο Δωδεκαήμερος Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ στην πραγματικότητα, όπως παρατήρησε εύστοχα ο Σαφαβί. Η «φάση των ταραχών» της εκστρατείας τελείωσε, αλλά μια νέα φάση έχει ξεκινήσει. Το δίλημμα για την Τεχεράνη είναι διττό: πρέπει το Ιράν να δεχτεί το πρώτο χτύπημα ή να καταφέρει το πρώτο χτύπημα;

Μια προσπάθεια επιβίωσης

Η απειλή είναι υπαρξιακή. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιδιώκουν όχι μόνο την αλλαγή καθεστώτος, αλλά και τη  διαίρεση του Ιράν  βάσει εθνογλωσσικών γραμμών. Οι ταραχές είχαν ως στόχο να πυροδοτήσουν έναν εμφύλιο πόλεμο – όπως στη Συρία και τη Λιβύη – στον οποίο στους Κούρδους και τους Μπαλούχους αυτονομιστές θα προσφερθούν αυτόνομες περιοχές. Εάν η Ισλαμική Δημοκρατία πέσει, οι ΗΠΑ θα λεηλατήσουν την κληρονομιά πετρελαίου και φυσικού αερίου του ιρανικού λαού, όπως ακριβώς έκαναν στη   Βενεζουέλα .

Για 47 χρόνια, το Ιράν έχει υποστεί κυρώσεις, απειλές, σαμποτέρ, υποκινητές και τον υποστηριζόμενο από τη Δύση πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Τους τελευταίους επτά μήνες, οι Ιρανοί έχουν βιώσει πόλεμο και αναταραχή που τροφοδοτείται από τη Δύση. Η αντιιρανική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης διαστρέβλωσε κατάφωρα τα φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον αθώων Ιρανών, ενώ τα βάναυσα πλήθη απεικονίστηκαν ως «ειρηνικοί διαδηλωτές». 

Η Ισλαμική Δημοκρατία έχει χαρακτηριστεί ως «καταπιεστική», «βάναυση θεοκρατία», «παράνομη», «δικτατορία» και «αδίστακτο κράτος». Ποτέ δεν έχει αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο όπως οι δεσποτικές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας. 

Η ιρανική χώρα δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί όπως άλλες χώρες. Οι διαπραγματεύσεις είναι άσκοπες. Το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (  JCPOA  ) σαμποτάρτηκε από το Τελ Αβίβ – με τη βοήθεια του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος έπεισε το Ιράν να υπογράψει την πυρηνική συμφωνία. «Αυτή η σχεδόν 50χρονη «ταινία τρόμου» τελειώνει με έναν από τους δύο τρόπους: είτε το Ιράν καταρρέει είτε το μπλοκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ηττάται». 

Τώρα είναι η σειρά της Τεχεράνης να κάνει μια κίνηση.

Το Ισραήλ δεν διαπραγματεύεται ποτέ. Απαιτεί. Κλέβει. Σκοτώνει. Το Ιράν διαπραγματεύεται ατελείωτα – και δεν έχει καταφέρει τίποτα. Ίσως είναι καιρός να ενεργήσει όπως θα έκανε το Τελ Αβίβ.

Η Τεχεράνη θα μπορούσε να εξετάσει αυτό που ο Liddell Hart ονόμασε «στρατηγική περιορισμένου στόχου». Ο στόχος εδώ δεν είναι η ήττα του εχθρού —η «άνευ όρων παράδοση»— ή η κατάκτηση εδαφών (Ισραήλ το 1967), αλλά ένας πόλεμος που αναγκάζει τον εχθρό να διαπραγματευτεί με το Ιράν και να αντιμετωπίσει το αρχαίο ιρανικό έθνος ως ίσο. 

Το Ιράν αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, όπως ακριβώς η Ρωσία θεωρείται ως « βενζινάδικο μεταμφιεσμένο σε χώρα ». Η Ρωσία, παρά τα τρομερά στρατιωτικά και πυρηνικά οπλοστάσια της, δεν έχει ποτέ αντιμετωπιστεί ως ισότιμος εταίρος, παρά τις ειλικρινείς προσπάθειες του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να ενσωματωθεί με τις οικονομίες των ΗΠΑ και της ΕΕ. 

Το Ιράν βιώνει την ίδια περιφρόνηση. Επιπλέον, ενώ ο Πούτιν διαπραγματευόταν την Ουκρανία και προσχωρούσε στις   Συμφωνίες του Μινσκ , το ΝΑΤΟ έχτιζε την πολεμική μηχανή της Ουκρανίας. Όταν ρωτήθηκε ο Πούτιν αν μετάνιωνε για τον πόλεμο στην Ουκρανία, απάντησε: « Το μόνο πράγμα που μπορούμε να μετανιώσουμε είναι ότι δεν επεμβήκαμε αποφασιστικά νωρίτερα ».

Μετά τα αντίποινα της Ρωσίας   με τον Ορέσνικ , το ίδιο μπλοκ ΕΕ/ΝΑΤΟ που είχε απαιτήσει την ήττα της Μόσχας παρακάλεσε για διαπραγματεύσεις . Η ισχύς επέβαλε σεβασμό. Το Ιράν πρέπει να κάνει το ίδιο: να ταπεινώσει τους εχθρούς του, να επιβάλει διαπραγματεύσεις και να υπαγορεύσει τους όρους.

Μια διαπραγματευμένη συνθήκη δεν αφορά μόνο την άρση χιλιάδων πρωτογενών και δευτερογενών κυρώσεων κατά της ηγεσίας και της χώρας, και τους περιορισμούς στις θεωρήσεις για τους Ιρανούς, αλλά και την μόνιμη εξουδετέρωση των πιο ύπουλων στοιχείων της ιρανικής διασποράς. 

Μεγάλο μέρος της διασποράς παραμένει πολιτικά αδιάφορο, αλλά βασικές υποομάδες κάνουν εκστρατείες εναντίον των συμπατριωτών τους εδώ και σχεδόν πέντε δεκαετίες, απαιτώντας κυρώσεις, διαπράττοντας υποκίνηση τρομοκρατίας και υποδαυλίζοντας πόλεμο.

Οι Παχλεβί,  οι ΜεΚ , οι Κούρδοι αυτονομιστές (PJAK) και οι αυτονομιστές Μπαλούχ (  Jaish al-Adl  ) έχουν προκαλέσει τεράστια ζημιά στο Ιράν και τον ιρανικό λαό, παρεμποδίζοντας την οικονομική ανάπτυξη του Ιράν και βλάπτοντας την εικόνα της χώρας παγκοσμίως. Η ξένη χρηματοδότηση και υποστήριξη της τρομοκρατίας και της ανατρεπτικής οργάνωσης μπορούν να εξαλειφθούν με μια συνολική συνθήκη. 

Το Ιράν θα πρέπει να απαιτήσει την απέλαση στο Ιράν της Maryam Rajavi και των μελών του MeK· την παύση της χρηματοδότησης και του αφοπλισμού του PJAK και του Jaish al-Adl· και την αναστολή της χρηματοδότησης και την ακύρωση των αδειών ραδιοτηλεοπτικών φορέων προπαγάνδας όπως το Iran International  και το Manoto.  

Μια υποθετική «νέα πυρηνική συμφωνία» δεν θα προσφέρει αυτά τα οφέλη. Δεν θα συζητηθούν καν. Χωρίς συνθήκη, η προπαγάνδα θα συνεχίσει να αμαυρώνει το ιρανικό έθνος και οι MeK, PJAK και Jaish-e-Mohammed θα συνεχίσουν να παρενοχλούν την Τεχεράνη και να σκοτώνουν Ιρανούς.

Η συμμαχία μεταξύ Ρωσίας, Κίνας και Ιράν

Τα παραπάνω υποθέτουν ότι το Ιράν έχει καλύψει τα κενά στη στρατιωτική του δομή και συνεχίζει να λαμβάνει στρατιωτική υποστήριξη από τη Ρωσία και την Κίνα. Κατά τη διάρκεια του Δωδεκαήμερου Πολέμου,  η Κίνα παρείχε  στο Ιράν υπηρεσίες πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης (ISR) μέσω του δορυφορικού της δικτύου. Η γερασμένη Ιρανική Πολεμική Αεροπορία αναμένει την παράδοση των μαχητικών αεροσκαφών Su-35.

Το Ιράν χρειάζεται και τους δύο εταίρους πριν ξεκινήσει έναν προληπτικό πόλεμο. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν βάσιμους λόγους να υποστηρίξουν το Ιράν, καθώς η χώρα βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία και   προσφέρει σιδηροδρομική πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο και τις γειτονικές χώρες .

Η Κίνα θεωρεί το Ιράν αναπόσπαστο μέρος των περιφερειακών και παγκόσμιων στρατηγικών της. Εάν οι ΗΠΑ ταπεινωθούν στον Περσικό Κόλπο, η Ταϊβάν δεν θα εξαρτάται πλέον από τις ηττημένες ΗΠΑ για την ασφάλειά της. Οι ΗΠΑ θα υποχωρήσουν περαιτέρω στην   ήπειρό τους , επιτρέποντας στον Περσικό Κόλπο και στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού να αναπτυχθούν ελεύθερα χωρίς αμερικανική παρέμβαση.

Η Ρωσία έχει επίσης να τακτοποιήσει λογαριασμούς. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και τα όπλα έχουν σκοτώσει χιλιάδες Ρώσους στην Ουκρανία. Ακόμη και η επίθεση στην κατοικία του Πούτιν έφερε το στίγμα της Ουάσιγκτον. 

Η Έλενα Πανίνα του Ινστιτούτου Διεθνών Πολιτικών και Οικονομικών Στρατηγικών (IPES) το έθεσε ευθέως στο Telegram το 2024: «Η καλύτερη επιλογή για τη Ρωσία είναι να απαντήσει στην Αμερική με παρόμοιο τρόπο: με έναν υβριδικό πόλεμο μακριά από τα σύνορά της. Η πιο προφανής επιλογή αυτή τη στιγμή είναι μια επίθεση δι’ αντιπροσώπων στις αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή». Θα υποστηρίξει το Κρεμλίνο την κίνηση του Ιράν;

Το παράθυρο κλείνει.

Ένα blitzkrieg έχει ως στόχο να καταστρέψει γρήγορα κρίσιμα ναυτικά και χερσαία περιουσιακά στοιχεία προτού αυτά αναπτυχθούν εναντίον του Ιράν, ακολουθούμενο από έναν πόλεμο φθοράς που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν μπορούν να αντέξουν. Ο Πόλεμος των Δώδεκα Ημερών απέδειξε ότι ο εχθρός επιθυμεί έναν σύντομο πόλεμο.

Αλλά αυτό λειτουργεί μόνο εάν το Ιράν διαθέτει   πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο . Χωρίς αυτό το αποτρεπτικό μέσο, ​​η νίκη είναι αβέβαιη. Ο Νετανιάχου είναι ήδη τρελός. Ο Τραμπ φαίνεται ολοένα και πιο ψυχικά ασταθής.

Αν ξεσπάσει πόλεμος – και φαίνεται ότι θα ξεσπάσει – θα πρέπει να ξεκινήσει με τους όρους του Ιράν.

dissident.one