Μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του εθνικιστή Φινλανδού διανοητή και συγγραφέα, καθηγητή Kai Murros (δες κι εδώ) που έγινε στην Οξφόρδη της Αγγλίας το 2014. Προηγείται το βίντεο με την ομιλία του και μετά η μετάφρασή της (ΚΟ). Δώστε λίγο χρόνο γιατί νομίζω ότι αξίζει να παρακολουθήσετε τον συλλογισμό του και την άκρως αιδιόδοξη κατάληξή του! (Δύο χρόνια μετά την ομιλία οι εξελίξεις δείχνουν να επιβεβαιώνουν την σκέψη του).
– Oxford Speech 2014 –
Μετάφραση (ΚΟ):
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη* – το φάντασμα του εθνικισμού!
Και όλες οι δυνάμεις του παλιού κόσμου, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τα Ηνωμένα Έθνη, οι φιλελεύθεροι, οι αντιδραστικοί συντηρητικοί και οι ριζοσπαστικοί αριστεροί, έχουν συνάψει μια ανίερη συμμαχία για να εξορκίσουν αυτό το φάντασμα.
Ένα πράγμα προκύπτει από το γεγονός αυτό: Ο εθνικισμός έχει ήδη αναγνωριστεί από τους εχθρούς του ότι αποτελεί δύναμη.
Έχετε παρατηρήσει ότι τώρα, καθώς το σύστημα οδεύει προς την τελική κρίση, κανείς δεν μιλάει ποτέ για το ενδεχόμενο να καταλάβει την εξουσία η ριζοσπαστική αριστερά; Εκείνοι που εκφράζουν τις ανησυχίες τους για το μέλλον της πολιτικής αναταραχής, ούτε καν αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα θα μπορούσε να υπάρξει μια hardcore αριστερή, κομμουνιστική επανάσταση. – Τι συνέβη λοιπόν;
Παραδοσιακά, η ριζοσπαστική αριστερά ήταν πάντα περισσότερο από βεβαία ότι μόνο αυτή θα ηγηθεί της μελλοντικής επανάστασης, ότι μόνο αυτή διαθέτει την επιστημονική γνώση για το πώς να μειώσει το καπιταλιστικό σύστημα και ότι μόνο αυτή έχει την απόλυτη κατανόηση της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς και του μέλλοντος του ανθρώπου.
Μεγάλωσα σε έναν κόσμο όπου οι αριστεροί διανοούμενοι θεωρούνταν ότι αποτελούν την ενσάρκωση της βαθιάς διανόησης. Ήταν σαν να έπρεπε κάποιος να είναι πρώτα αριστερός για να μπορεί να είναι διανοούμενος, σαν να μην υπήρχαν άλλα είδη διανοούμενων, εκτός των αριστερών, σαν το να είσαι αριστερός από μόνο του σε έκανε έξυπνο. Οι κόκκινοι διανοούμενοι εξυμνούντο, θαυμάζονταν και δοξάζονταν από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης – ήταν «επαναστάτες», ήταν «ροκ σταρ» και ήταν «πρωτοπόροι». Και πόσο εύκολα μπορούσαν να γελοιοποιήσουν κάθε σκυθρωπό, συντηρητικό, πατριωτικό τύπο. Με το αιχμηρό τους χιούμορ και την διανοουμενίστικη αυτοπεποίθηση κατάφεραν γρήγορα να κάνουν τους αντιπάλους τους φαίνονται γελοίοι και άνευ αντικειμένου.
Τώρα, όμως, συνεχώς λαμβάνουμε προειδοποιήσεις για την «άνοδο της ακροδεξιάς», και όχι της άκρας αριστεράς. Και λέγεται ότι η άνοδος της ακροδεξιάς είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Αλλά τι γίνεται τότε με την ριζοσπαστική αριστερά και όλους τους λαμπρούς διανοούμενους της, τι στο καλό τους συνέβη; Ο ριζοσπαστικός αριστερισμός έχει καταντήσει να είναι ο βίαιος και τραμπούκικος βραχίονας του φιλελεύθερου συστήματος, η επιλογή ενός life style, μια πολιτική εμπορική μάρκα, μία πνευματική μόδα και ένας ακαδημαϊκός αυνανισμός.
Οι ριζοσπαστικοί αριστεροί εξακολουθούν να είναι τα αγαπημένα pet των μέσων ενημέρωσης και ως εκ τούτου είναι με ασφάλεια ενσωματωμένα στο σύστημα. Η ιδέα ότι ο κάποτε αριστερός, που έχει εκπαιδευτεί να είναι τέλειος υπηρέτης του συστήματος εργαζόμενος στα μέσα ενημέρωσης, στην ακαδημαϊκή κοινότητα, στο δημόσιο ή σε κάποια μη κυβερνητική οργάνωση – επαρκώς επιδοτείται από το σύστημα, χωρίς αμφιβολία.
Καθώς δεν είναι σε θέση να σταματήσει ή να έχει οποιαδήποτε επίδραση στον θρίαμβο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ριζοσπαστική αριστερά έχει ένα μόνο πράγμα που πρέπει να κάνει – και αυτό είναι να προωθήσει το αυτο-μίσος στους ευρωπαϊκούς λαούς.
Με το να προωθεί την μαζική μετανάστευση προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική η ριζοσπαστική αριστερά εργάζεται επίσης ακούραστα για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της καπιταλιστικής τάξης.
Επειδή ένα πράγμα στο οποίο, τόσο οι αριστεροί όσο και οι καπιταλιστές μπορούν να συμφωνήσουν – είναι ότι θέλουν να εξαφανίσουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και να εξολοθρεύσουν τους λαούς της Ευρώπης.
Ο αριστερισμός δεν είναι ποτέ αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι: δεν είναι δημοκρατικός, δεν είναι ειρηνικός, δεν κάνει τίποτα για την εργατική τάξη και δεν είναι μια ιδεολογία που βασίζεται στην επιστήμη ή στην λογική.
Οι αριστεροί ποτέ τους δεν χάνουν την ευκαιρία να δηλώσουν ότι η κοσμοθεωρία τους βασίζεται στην επιστήμη – ότι είναι η «μόνη επιστημονική κοσμοθεωρία» – όπως τους αρέσει να καυχούνται. Με τη βοήθεια του διαλεκτικού υλισμού ένας αριστερός διανοούμενος αξιώνει ότι είναι σε θέση να εξηγήσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ανθρώπινης φυλής.
Λοιπόν, η επιστήμη και ο υλισμός είναι μεγάλα λόγια και όταν τα βάζεις μαζί, μπαίνουμε στον πειρασμό κατ’ αρχάς, να σκεφτούμε ότι αυτή η ιδεολογία είναι πράγματι απλή και καθαρή φυσική επιστήμη. Αλλά με μια πιο προσεκτική ματιά μπορούμε να δούμε ότι τα δόγματα του αριστερισμού στηρίζονται στην ιστορία, την οικονομία και την κοινωνιολογία, που είναι όλες ανθρωπιστικές επιστήμες, οι λεγόμενες soft επιστήμες.
Έτσι τώρα η σημασιολογική παρανόηση γίνεται σαφής και συνειδητοποιούμε ότι ο μέσος τροτσκιστικός διανοούμενος στο πανεπιστήμιό σας – παρά τις στομφώδεις ομιλίες του – δεν είναι καθόλου υλιστικός ή επιστημονικός γιατί οι μόνες πραγματικά υλιστικές επιστήμες είναι οι φυσικές επιστήμες – ως εκ τούτου ο αριστερισμός, είναι περισσότερο κάτι σαν την ποίηση ή την αστρολογία παρά σαν φυσική. Φυσικά, η ιστορία, η οικονομία και η κοινωνιολογία παρέχουν την προοπτική των ανθρωπιστικών επιστημών να παρατηρούν το παρελθόν και το παρόν, αλλά αν στη συνέχεια προχωρήσετε να δηλώσετε ότι στο μέλλον μια κομμουνιστική επανάσταση είναι μια απόλυτη βεβαιότητα και ότι η εργατική τάξη, στη συνέχεια, θα καταργήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία, την οικογένεια ως θεσμό, τις διακρίσεις που υπάρχουν ανάμεσα στα φύλα, τις εθνικές, εθνοτικές και φυλετικές διαιρέσεις, τη θρησκεία, και το κράτος απλώς και μόνο επειδή δεν υπήρχαν ούτε στο πρωτόγονο κομμουνισμό, ε, λοιπόν, αυτό δεν είναι σίγουρα επιστήμη, αλλά σπεκουλάρισμα. Αλλά υποθέτω ότι οι αριστεροί δεν θα παραδέχονταν ότι η κοσμοθεωρία τους είναι μια κερδοσκοπική κοσμοθεωρία – δεν θα ακουγόταν πια τόσο «μεγάλη» η θεωρία τους.
Ένας αληθινός φυσικός επιστήμονας θα προσπαθήσει να βρει ένα μοτίβο στην ακολουθία των γεγονότων, αλλά προφανώς δεν μπορεί να υπάρξει κανένα μοτίβο επειδή δεν υπήρξε ποτέ μια κομμουνιστική επανάσταση πριν κι έτσι ο αριστερός μας πρέπει να γίνει πιστός (με την θρησκευτική έννοια). Και αυτό συμβαίνει με τον κομμουνισμό – σχεδιάστηκε ως θρησκεία, για να δώσει ψευδο-επιστημονικές αποδείξεις για να υποστηρίξει μια οιονεί θρησκευτική φαντασίωση για το μέλλον.
Καθώς οι ανθρώπινες κοινωνίες ήταν πάντα πάρα πολύ πολύπλοκες για πειράματα και με πάρα πολλές μεταβλητές, δεν είναι τα ελεγχόμενα περιβάλλοντα που χρειάζεται να αποδείξεις οριστικά και επιστημονικά ότι μια ορισμένη κοινωνική θεωρία ή θέση ή αξίωμα είναι σωστό ή λάθος. Αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει πάντα αρκετός χώρος στην αριστερά για ατελείωτες εικασίες και δικαιολογίες γιατί τελικά, κάποια «μεγάλη» θεωρία δεν λειτούργησε – και έτσι, τελικά, οι υποστηρικτές της «μεγάλης» θεωρίας έχουν άκαμπτη την πίστη τους στη θεωρία και την πεποίθηση ότι αυτή δουλεύει, τουλάχιστον, αν οι συνθήκες είναι «κατάλληλες».
Και επειδή κανείς δεν είναι ποτέ πρόθυμος να παραδεχτεί τα λάθη του, όλες οι μεγάλες ερμηνείες του κόσμου ή οι λεγόμενες επιστημονικές κοσμοθεωρίες έχουν την τάση να εκφυλίζονται σε κοσμικές θρησκείες. Η πίστη σας στη θεωρία είναι μια απόδειξη από μόνη της ότι η θεωρία λειτουργεί πραγματικά. Με λίγα λόγια: αν κάτι φαίνεται καλό στα χαρτιά πρέπει να είναι αληθινό.
Εφόσον η «μεγάλη» θεωρία και τα ιερά θεμελιώδη αξιώματα της όπως μας προσφέρονται από κάποιον «μεγάλο» και «αλάνθαστο» στοχαστή είναι σωστά – όλα τα νέα επιστημονικά δεδομένα στη συνέχεια μετρώνται από το πώς αυτά σχετίζονται με τα αξιώματα της «μεγάλης» θεωρίας και όχι πώς αντικατοπτρίζουν πραγματικά την πραγματικότητα και εάν τα δεδομένα δεν υποστηρίζουν την «μεγάλη» θεωρία, τότε αυτά θα πρέπει απλά να απορριφθούν ή να απαξιωθούν. Μεγάλες μετατοπίσεις που είναι τόσο χαρακτηριστικές στις φυσικές επιστήμες, δεν συμβαίνουν στις κοσμικές πολιτικές θρησκείες, διότι κάθε τι που θα μπορούσε να απειλήσει τη θέση της ιεροσύνης της πολιτικής θρησκείας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με καταστολή και δημόσια κατακραυγή.
Όταν οι θεωρίες της πολιτικής επιστήμης γίνουν εργαλεία για την πολιτική εξουσία τα πράγματα παίρνουν πράγματι πολύ άσχημη τροπή – οι άνθρωποι τείνουν να είναι περισσότερο από πρόθυμοι να αρνηθούν ακόμα και τις πιο απλές και προφανείς αλήθειες και απαιτούν και οι άλλοι να κάνουν το ίδιο ακριβώς για να παραμείνουν στην κορυφή. Ως εκ τούτου, θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι ο σύγχρονος αριστερισμός είναι στην πραγματικότητα μια θρησκευτική σέκτα ή ακόμα χειρότερα – είναι μια μορφή αυτισμού.
Η αριστερά φαίνεται να επαναλαμβάνει πάντα τα ίδια λάθη του δογματισμού, της άρνησης, του ολοκληρωτικού κράτους και της προσωπολατρίας, ανεξάρτητα από το χρόνο και τον τόπο και σε κάθε επίπεδο, από μικροσκοπικές ομάδες που έχουν αποσχιστεί μέχρι γιγαντιαίες υπερδυνάμεις.
Μια αποκαλυπτική λεπτομέρεια είναι ότι όταν πρόκειται για το θέμα της Φυλής οι αριστεροί απορρίπτουν εντελώς ότι αυτή μπορεί να έχει οποιαδήποτε επίδραση στην ανθρώπινη ευφυΐα, την συμπεριφορά ή την κοινωνική επιτυχία.
Αυτό είναι λίγο περίεργο, διότι αν πραγματικά από όπου και να δείτε το θέμα της φυλής, αυτή ανήκει στη σφαίρα της ύλης και του υλισμού. Η φυλή, αν μη τι άλλο, είναι αντικείμενο φυσικό και ιατρικό που μπορεί επιστημονικά να μελετηθεί, να μετρηθεί και να ελεγχθεί.
Είναι κάπως περίεργο, ότι όταν πρόκειται για την φυλή, οι πιο ένθερμοι – αυτοαποκαλούμενοι υλιστές ξαφνικά γίνονται ιδεαλιστές.
Παραδοσιακά, η διελκυστίνδα πολέμου μεταξύ ημών των εθνικιστών και των αριστερών ήταν σχετικά με την κατηγορία εναντίον του έθνους – η οποία είναι πιο θεμελιώδης ή πραγματική κοινότητα. Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω την επιθετική αλαζονεία των μαρξιστικών διανοούμενων, όταν απέρριπταν χωρίς δεύτερη σκέψη το έθνος ως τίποτα άλλο παρά «αστική φαντασία».
Προφανώς, τόσο το έθνος όσο και η τάξη είναι ανθρωπογενείς κατασκευές – οπότε γιατί θα πρέπει το έθνος να είναι λιγότερο πραγματικό ως κοινότητα. Για άλλη μια φορά γίνεται σαφές ότι αυτή η ονομαζόμενη «επιστημονική κοσμοθεωρία» είναι μόνο μια εκδήλωση του αταβιστικού μίσους που οι κόκκινοι διανοούμενοι αισθάνονται προς τις ίδιες τους τις εθνοτικές ρίζες.
Συνεπώς, το ερώτημα παραμένει : μπορεί αυτό το μίσος που έχει κάποιος για τον ίδιο του τον εαυτό να δουλέψει ως κινητήρια δύναμη για μια πολιτική αναταραχή, επανάσταση, μια πλήρη κατάληψη της εξουσίας – όπως οι αριστεριστές υπολογίζουν;
Πράγματι, αυτό στην πραγματικότητα φαίνεται να είναι δυνατόν, εάν είστε ακαδημαϊκός ή εργάζεστε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, διότι, σε γενικές γραμμές οι ακαδημαϊκοί και οι δημοσιογράφοι είναι απλά πνευματικές πόρνες – αλλά στον πραγματικό κόσμο, φυσικά, αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει – απλά δεν είναι στο πολιτιστικό μας DNA .
Καθώς η εθνική και κοινωνική πίεση αυξάνεται λόγω της μαζικής μετανάστευσης και της παγκοσμιοποίησης δύο πράγματα θα συμβούν: Πρώτον:
Το εθνικιστικό κίνημα θα αυξηθεί και τελικά θα κάνει το ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός. Το εθνικιστικό κίνημα θα ορμήσει από την πολιτική και πολιτιστική περιφέρεια στην κεντρική σκηνή και θα αρχίσει να κυριαρχεί στο δημόσιο διάλογο και τη λαϊκή κουλτούρα. Ξαφνικά η εθνικιστική πολιτιστική κριτική φαίνεται να είναι ο πιο πνευματικός και ριζοσπαστικός τρόπος να αμφισβητήσεις το σύστημα.
Δεύτερον:
Καθώς τα εθνικιστικά επιχειρήματα αναπτύσσονται και αρχίζουν να κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση, η όλο και πιο απογοητευμένη και απομονωμένη αριστερά οδηγείται στην κατρακύλα. Αυτό συμβαίνει επειδή όσο πιο αποδεκτό και μοντέρνο γίνεται να εκφράζει κάποιος την ανησυχία του για την επιβίωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, των παραδόσεων, της ταυτότητας, και των ίδιων των λαών της Ευρώπης κλπ. τόσο περισσότερο η ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει να του επιτεθεί. Και η ριζοσπαστική αριστερά έχει δίκιο, βεβαίως, γιατί ακόμα και όταν δεν λέγεται ξεκάθαρα, αυτός ο συναισθηματισμός απλώς καλύπτει τον εγγενή και συχνά υποσυνείδητο ρατσισμό και εθνικισμό μας.
Έτσι τελικά η ριζοσπαστική αριστερά οδηγείται ή δελεάζεται στο να εγκαταλείψει την εύγλωττη ρητορική της κατά του ρατσισμού, διακοσμημένη με ανθρωπιστικές κοινοτοπίες, και ανοιχτά να δηλώσει ότι θέλει απλώς να καταστρέψει τους λαούς της Ευρώπης.
Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι ιδεολογίες έχουν να κάνουν περισσότερο με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου από ό, τι με την λογική. Οι απόψεις των ανθρώπων στην πολιτική βασίζονται κυρίως σε συναισθήματα και όχι σε ψυχρή και υπολογιστική λογική και αντικειμενικές και καλά ενημερωμένες εκτιμήσεις της κοινωνικής θέσης ενός ατόμου. Στην συνέχεια, οι άνθρωποι τείνουν να εξορθολογίζουν τις συναισθηματικές τους επιλογές με την παραγωγή κάθε είδους φανταχτερής θεωρίας – αλλά οποιαδήποτε θεωρία στον κόσμο δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι τα πολιτικά συστήματα συμπεριφοράς και πεποιθήσεων είναι απλώς αντανακλάσεις της βασικής νοοτροπίας και σκέψης του συνόλου των ανθρώπων.
Αν το πρώτο σας ένστικτο είναι να αγαπάτε την Αγγλία, αν ενδιαφέρεστε ιδιαίτερα για την ιστορία και τις παραδόσεις της Αγγλίας, αν είστε περήφανος για τα επιτεύγματά της, εάν έχετε έντονα συναισθήματα για το αγγλικό λαό και θέλετε να ζήσετε ανάμεσά του και να τον προστατεύσετε, τότε προφανώς έχετε γίνει ένας εθνικιστικής. Εάν δεν δίνετε δεκάρα για αυτά τα πράγματα, ε, τότε το πιο πιθανό είναι να έχετε γίνει ένας φιλελεύθερος (λίμπεραλ).
Εάν, ωστόσο, μισείτε την Αγγλία και ό, τι αυτή αντιπροσωπεύει, αν το πρώτο ένστικτό σας είναι να βλάψετε τον αγγλικό λαό, αν θέλετε να μολύνετε τις αγγλικές παραδόσεις, να καταργήσετε την αγγλική κουλτούρα, αν νομίζετε ότι ένα έθνος που πραγματικά θα πρέπει να πεθάνει και οι φορολογούμενοι που κατά βάση είναι οι «ταξικοί εχθροί» σας, θα πρέπει να εξακολουθούν να σας παρέχουν τον παρασιτικό τρόπο ζωής σας, ε, τότε, η θέση σας είναι σίγουρα στις τάξεις της ριζοσπαστικής αριστεράς – μπορείτε να συνεχίζετε να φαντασιώνεστε το βιασμό και τη δολοφονία της Αγγλίας και απλά να τα αποκαλείτε «πρόοδο». Νομίζω ότι μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι ο σύγχρονος ριζοσπαστικός αριστερισμός είναι απλά μια αντανάκλαση μιας πρωτόγονης τραμπούκικης νοοτροπίας.
Επιλεξτε να γινετε οι πρωτοι που θα εχετε προσβαση στην Πληροφορια του Stranger Voice