Μανούλα σε ευχαριστώ…

Μανούλα σου ζήτω συγγνώμη που δεν ήμουν το παιδί που ήθελες, το ήσυχο, το πρόβατο όπως το παιδί που πάντα θαύμαζες…
Σε συγχωρώ για τότε που με πλήγωσες με την ψεύτικη συγγνώμη σου. Έμαθα πως μια συγγνώμη δεν χρειάζεται κλάμα για να είναι αληθινή, χρειάζεται μόνο να συνοδεύεται από αγάπη! Σε ευχαριστώ γιατί έμαθα πως τα ψέματα πληγώνουν πολύ κι από τότε δεν ξαναείπα ψέματα ποτέ!
Σε ευγνωμονώ γιατί μου δίδαξες όταν θέλω κάτι από τους ανθρώπους να το ζητώ μόνη μου και να μην χειραγωγώ τρίτους για να πετύχω τον σκοπό μου. Έμαθα να δείχνω την αληθινή μου πλευρά και να μην κρύβομαι πίσω από διάφορα προσωπεία πότε του καλού Σαμαρείτη πότε του ενάρετου, πότε του αθώου…
Και τώρα που έγινα μητέρα, σου λέω το πιο δυνατό μου ευχαριστώ γιατί έμαθα να εκτιμώ το χάδι και την δύναμή του επειδή από εσένα δεν ήτανε ποτέ δεδομένο!
Έγινα μητέρα και η απουσία της δικής σου στοργής μου έδωσε την δύναμη να δώσω στοργή χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς να πρέπει να έχω ένα παιδί με τη δική μου προσωπικότητα αλλά με την δική του! Από εκεί διδάχθηκα την ομορφιά της ελευθερίας έκφρασης και σκέψης και κατάλαβα πως οι φωνές, οι φραστικές επιθέσεις και η κριτική μόνο φυλακές και σίδερα υψώνουν στην ψυχή μας!
Μανούλα σε ευχαριστώ γιατί χωρίς εσένα δύσκολα θα έβρισκα την δύναμη να σταθώ στα πόδια μου, να ζητώ συγγνώμη και να το πιστεύω, να μην φοβάμαι την αλήθεια μου αλλά να την μοιράζομαι, να αγαπώ με την καρδιά μου, να δέχομαι τους ανθρώπους γιαυτό που είναι, να μην ασκώ κριτική αλλά να βοηθώ όπου με χρειάζονται και τελικά να είμαι όλα όσα ήθελα να γίνω…
Αγαπημένη σύντροφος, πιστή φίλη μα πάνω από όλα αληθινή μητέρα!…