ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ Η ΑΝΤΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΝ 4ο ΑΙΩΝΑ?
ΝΑ ΔΟΥΜΕ ‘’ΠΟΙΟΙ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΟΝ επεκτατισμό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, καθώς και τον αρπακτικό ατομικισμό της αγοράς (τα συμφέροντα της Ρωμης)’’ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΙΑ ΛΟΓΙΚΗ?
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΣΤΑ ΣΑΝΔΑΛΙΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΛΙΒΑΝΙΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΠΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ.
ΠΟΛΥΣΥΝΘΕΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ.
Κατέκτησε τις καρδιές του λαού, προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων εκ μέρους εκείνων που θίγονταν από το ελεγκτικό του κήρυγμα. Έτσι δημιουργήθηκε ένα έντονο και ασφυκτικό αντι-Χρυσοστομικό κλίμα. Ιδιαίτερα δε, εξόργισε το περιβάλλον της Αυτοκράτειρας Ευδοξίας. Το αποκορύφωμα ώστε να ανάψει η θρυαλλίδα της συσσωρευμένης αντιπάθειας σε βάρος του, τόσο εκ μέρους των αρχόντων και πολιτικών, όσο και των εκκλησιαστικών παραγόντων της εποχής, ήταν ο έλεγχος στην Αυτοκράτειρα Ευδοξία, η οποία παρανόμως οικειοποιήθηκε το χωράφι μιας φτωχής χήρας. Επιπρόσθετα διάφορες τάξεις οι οποίες θίγονταν από το κήρυγμά του, έψαχναν αφορμές, διαρκώς να συκοφαντήσουν τον επίσκοπο, αλλά και να διατυμπανίζουν στην Αυλή, αυτή την υποβόσκουσα δυσαρέσκεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του γεγονότος αυτού ήταν η ανέγερση ενός λεπροκομείου και η επίθεση που δέχτηκε από τη νομενκλατούρα της Πόλεως, εξαιτίας της οικονομικής ζημίας που θα απολάμβαναν τα κτήματά τους. Επίσης πολλοί ήταν εκείνοι που αποσκοπούσαν στο θρόνο του. Πρωτεργάτες της δυσαρέσκειας υπήρξαν ο Ευτρόπιος και ο Γάιος που ήταν αρχηγός των Γότθων στην Κωνσταντινούπολη, ενώ από εκκλησιαστικής πλευράς, οΣεβηριανός Γαβάλων, ο Ακάκιος Βεροίας και ο Αντίοχος Πτολεμαΐδας.
Ο κορυφαίος όμως διώκτης του Αγίου ο οποίος συνύφανε τις σαθρές κατηγορίες σε βάρος του και συνήσπισε τους αντιχρυσοστομιστές για να τον αποπέμψουν, ήταν ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας. Ο Θεόφιλος ήταν αυτός ο οποίος κατάφερε να πείσει την Αυτοκράτειρα, ότι όταν ο Ιωάννης αναφερόταν σε ομιλίες στην Ιεζάβελ, φωτογράφιζε αυτή, κάτι που συνεπάγετο ενοχή για εσχάτη προδοσία. Δηλαδή είχε ως στόχο, όχι μόνο την απομάκρυνσή του αλλά και την εξόντωσή του. Τελικά συνήλθε σύνοδος παρωδία, στην οποία παρευρέθησαν οι μισοί Επίσκοποι και τον εξόρισαν. Ο ίδιος μάλιστα δεν παρέστη, ενώ ανάμεσα στους κατηγόρους, ήταν και κληρικοί που είχαν αποπεμφθεί λόγω σιμωνίας. Προεξάρχων ήταν ο Θεόφιλος,
κατηγορούμενος επίσης για αντιεκκλησιαστική συμπεριφορά, για την οποία ποτέ δεν δικάσθηκε.
Σύντομα, όμως, ο Ιωάννης επανήλθε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο λόγω του φόβου που προκάλεσε στην αυλή η αντίδραση του λαού, ενός μεγάλου κακού στο οικογενειακό περιβάλλον της Ευδοξίας και συνάμα ενός σεισμού, που συνέβη, ενώ ο Ιωάννης ταξίδευε για τη εξορία, που εξελήφθη ως θεϊκό σημείο. Μετά από λίγο ήρθε και η ώρα της δεύτερης και μόνιμης εξορίας, του Αγίου. Αυτό συνέβη διότι ο Ιωάννης και πάλι δεν έπαψε το φλογερό κήρυγμα του. Υπήρξε ασυμβίβαστος προς τη ανηθικότητα, την ειδωλολατρεία, τον κοσμικό έκλυτο βίο.
Αποκορύφωμα υπήρξε η νέα δριμεία ΚΡΙΤΙΚΗ που άσκησε ο Χρυσόστομος στην Ευδοξία για ένα άγαλμα της, το οποίο ανήγειρε στον περίβολο του ναού της Αγίας Σοφίας, στο οποίο τελούνταν και διάφορες Διονυσιακού τύπου εκδηλώσεις. Αυτή τη φορά, πάλι σύμφωνα με τους αντιπάλους του, εκφώνησε λόγους όπου αποκαλούσε την Ευδοξία ΗΡΩΔΙΑΔΑ,κάτι που τον έθεσε άμεσα στο στόχαστρο της αυτοκράτειρας, που τον εξόρισε οριστικά, με τη βοήθεια της συνόδου. Ο Ιωάννης όμως αρνήθηκε να φύγει παρά τη θέλησή του Αρκαδίου. Μάλιστα τις παραμονές της οριστικής του εξορίας, αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν δύο φορές.
ΜΗΝ ΓΡΑΨΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΜΑΡΤΟΝ!
ΑΝΑΛΟΓΑ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΕΙΠΕ…
ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΚΥΡΗΞΕ ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΑΓΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΕΡΓΟ.
Κεφαλαιώδης ήταν και η συμβολή του στην αξιολόγηση της θύραθεν παιδείας μέσα στη χριστιανική Εκκλησία. Μελετητής ο ίδιος και γνώστης της ελληνικής φιλοσοφίας, τη χρησιμοποιεί ως όργανο επεξεργασίας και διατύπωσης των θεολογικών του αντιλήψεων. Η φιλοσοφία, κατά το Βασίλειο, πρέπει να μελετάται υπό το νέο χριστιανικό πρίσμα. Δεν απορρίπτει τη μελέτη των κλασσικών γραμμάτων, αντίθετα προτρέπει στη χρήση τους ως ένδυμα της χριστιανικής θρησκευτικής διδασκαλίας.
Στον τομέα του μοναχισμού ανέλαβε δράση, θέτοντάς τον υπό τον έλεγχο της εκκλησιαστικής ηγεσίας και εισήγαγε την ομολογία της αφιέρωσης στο Θεό και της ένταξης στην αδελφότητα, η οποία προέβλεπε αγαμία, υπακοή και ακτημοσύνη. Επίσης, έθεσε την αυθαίρετη πνευματικότητα του μοναχισμού στη σταθερή βάση της Αγίας Γραφής και τοποθέτησε τους μοναχούς στη γραμμή του κοινού βίου και της οργανωμένης δράσης.
Στις ημέρες του υπήρξε μια σοβαρή αίρεση, ο Αρειανισμός και ο Άγιος ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ για την ενότητα της εκκλησίας, για αυτό έγραψε και σπουδαία θρησκευτικά συγγράμματα, όπως το ¨Περί Αγίου Πνεύματος¨ και εργαζόταν σκληρά, προς την επίλυση των διαφορών, δείχνοντας μόνο τον δρόμο της αγάπης.
Έργο ζωής και σημαντικό σταθμό στην πορεία του, αποτελεί η ίδρυση και λειτουργία ενός κοινωνικού φιλανθρωπικού συστήματος, του Πτωχοκομείου ή ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΑΣ. Εκεί διοχετεύει όλη την ποιμαντική του ευαισθησία, καθιστώντας την ΠΡΟΤΥΠΟ ΚΕΝΤΡΟ περίθαλψης και φροντίδας των ΑΣΘΕΝΕΣΤΕΡΩΝ κοινωνικά ατόμων. Ουσιαστικά η Βασιλειάδα υπήρξε ένας πρότυπος οίκος για τη φροντίδα των ξένων, την ιατρική περίθαλψη των φτωχών άρρωστων και την επαγγελματική κατάρτιση των ανειδίκευτων. Καθίσταται η μήτρα ομοειδών οργανισμών που δημιουργήθηκαν σε άλλες επισκοπές και στάθηκε η σταθερή υπενθύμιση στους ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ του προνομίου τους ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ τον πλούτο τους με έναν αληθινά χριστιανικό τρόπο.
Καταπονημένος από την ευρεία δράση που ανέπτυξε σε πολλούς τομείς της χριστιανικής μαρτυρίας καθώς και την ασκητική ζωή, την οποία ακολουθούσε, ο Βασίλειος πεθαίνει την 1 Ιανουαρίου του 379 σε ηλικία 50 ετών. Ο θάνατός του βυθίζει στο πένθος όχι μόνο το ποίμνιό του αλλά και όλο το χριστιανικό κόσμο της Ανατολής. Στην ΚΗΔΕΙΑ του συμμετέχουν Ιουδαίοι, ΠΙΣΤΟΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και ένα πλήθος ανομοιογενούς θρησκευτικής και εθνικής απόχρωσης.
ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΥΠΟΡΟΙ , ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΓΙΝΑΝ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ
ΑΠΟ ΟΛΑ ΜΕ ΤHN ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛIA ΤΟΥΣ, ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΟΜΙΖΟΝΤΑΣ
ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ .
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΟΝ επεκτατισμό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, καθώς και τον αρπακτικό ατομικισμό της αγοράς (τα συμφέροντα της Ρωμης)’,ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΤΟ 395 Μ.Χ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ Α Η ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΙΑ ΔΙΑΙΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΔΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ!!!
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!