Φάσματα …

Από: Άρτεμις Δημητρίου

Απρόσεκτος κι εριστικός όπως πάντα
σκάλιζα τις Μνήμες τις καλά κρυμμένες.

Άγγιξα εκούσια ένα σακί επικίνδυνο
χιλιοδεμένο με κόμπους ναυτικούς

Όχι δεν ήθελα να το δει ανθρώπου μάτι
Πολύ περισσότερο όμως δεν ήθελα να το κοιτάξω Εγώ.
Ο δικός μου, ο προσωπικός ασκός του Αιόλου.

Άπαξ θα άνοιγε
κι η βύθιση επιβεβλημένη.

Μέσα του άτσαλα χωμένοι άνεμοι ενός ξεχασμένου έρωτα:

Ένας Μαΐστρος για τα κονταροχτυπήματα των εγωισμών
Ένας Γαρμπής να επαναφέρει το πλοίο στην ορθή πορεία
Και βέβαια ο Ζέφυρος βλεμμάτων που έσταζαν επιθυμία.

Φωτιά και άνεμος
επικίνδυνος συνδυασμός,
απειλητικός για την επιβίωση.

Έσπευσα να σβήσω τις φωτιές
Να πάψω τους ανέμους
Κουμάνταρα τα καιρικά του έρωτα
Έσωσα την επιβίωση λίγο πριν τον όλεθρο
Οφείλω όμως να εξομολογηθώ:

Απλά επιβιώνω.
Αναπολώντας κείνες τις φωτιές και τους ανέμους
που τάραξαν την ύπαρξη
που τσάκισαν το αναπόφευκτο της φθοράς
που κοίταζαν την άβυσσο στα μάτια.

hypnotherapy4u.gr