Ο Walter Russell είπε κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι ακόμη δεν είναι έτοιμοι να κατανοήσουν πραγματικά:
Δεν είσαι ένας ανίσχυρος άνθρωπος που στέκεται έξω από την πραγματικότητα, παρακαλώντας τη ζωή να του δώσει κάτι.
Δεν είσαι ξεχωριστός από το πεδίο.
Είσαι ένα σημείο συνείδησης μέσα σε αυτό…
και ταυτόχρονα μια έκφρασή του.
Αυτό σημαίνει ότι αυτό που αποκαλείς «υλοποίηση» (manifestation) δεν έχει να κάνει πραγματικά με το κυνήγι.
Έχει να κάνει με το τι εκπέμπεις.
Είναι το σήμα που διατηρείς τόσο σταθερά, ώστε η ίδια η πραγματικότητα αρχίζει να οργανώνεται γύρω από αυτό.
Ολόκληρη η φιλοσοφία του Russell ανατρέπει την κλασική αντίληψη για το manifestation.
Η ύλη δεν είναι το πρώτο επίπεδο.
Πρώτα έρχεται ο Νους.
Πρώτα έρχεται η Συνείδηση.
Το αόρατο προηγείται.
Το ορατό ακολουθεί.
Γι’ αυτό, αν ο εξωτερικός σου κόσμος συνεχίζει να επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα, τις ίδιες αντιστάσεις και τα ίδια αδιέξοδα…
η πραγματική ερώτηση δεν είναι πάντα:
«Γιατί δεν συμβαίνει αυτό που θέλω;»
Η βαθύτερη ερώτηση είναι:
«Ποιο σήμα εκπέμπω καθημερινά;»
Όχι τι θέλω περιστασιακά.
Όχι τι γράφω στο ημερολόγιό μου όταν έχω έμπνευση.
Όχι τι λέω ότι προσπαθώ να υλοποιήσω για δέκα λεπτά, πριν επιστρέψω ξανά στον φόβο.
Αλλά:
Σε ποια συχνότητα επιστρέφεις όταν κανείς δεν σε βλέπει;
Ποια ταυτότητα εξασκείς ξανά και ξανά;
Σε ποια συναισθηματική κατάσταση κατοικείς μόνιμα;
Ποια ιστορία εξακολουθεί να θεωρεί το νευρικό σου σύστημα ως «ασφαλή»;
Γιατί, σύμφωνα με αυτή την οπτική, το πεδίο δεν ανταποκρίνεται σε τυχαίες επιθυμίες.
Ανταποκρίνεται στη συνοχή.
Όταν οι σκέψεις σου λένε ένα πράγμα…
αλλά το σώμα σου περιμένει κάτι εντελώς διαφορετικό…
τότε δημιουργείται παράσιτο.
Όταν το στόμα σου μιλά για αφθονία…
αλλά ολόκληρο το σύστημά σου παραμένει πιστό στη σπανιότητα…
τότε υπάρχει παράσιτο.
Όταν λες:
«Είμαι έτοιμος.»
αλλά βαθιά μέσα σου εξακολουθείς να ταυτίζεσαι με την απόρριψη, την έλλειψη, το κυνήγι, την ανάγκη να αποδείξεις την αξία σου, την αναμονή και την επιβίωση…
τότε υπάρχει πάλι παράσιτο.
Και το παράσιτο αποδυναμώνει το σήμα.
Γι’ αυτό το manifestation δεν είναι απλώς «να σκέφτεσαι θετικά».
Είναι να αποκτήσεις εσωτερική συνοχή.
Νους.
Σώμα.
Πεποιθήσεις.
Ταυτότητα.
Προσδοκίες.
Συναισθήματα.
Πράξεις.
Όλα να μιλούν την ίδια γλώσσα.
Τότε το πεδίο αρχίζει να ανταποκρίνεται διαφορετικά.
Τότε εμφανίζονται ευκαιρίες που μοιάζουν να έρχονται από το πουθενά.
Τότε εμφανίζονται οι κατάλληλοι άνθρωποι.
Τότε μοιάζει σαν να αλλάζει η ίδια η πορεία της ζωής σου.
Τότε τα παλιά μοτίβα αρχίζουν να χάνουν τη δύναμή τους, γιατί εσύ δεν τα τροφοδοτείς πλέον με το ίδιο σήμα.
Δεν υλοποιείς κάτι παρακαλώντας την πραγματικότητα να αλλάξει.
Το υλοποιείς όταν γίνεσαι τόσο ξεκάθαρος, τόσο σταθερός και τόσο ευθυγραμμισμένος με αυτό που κρατάς μέσα σου, ώστε η πραγματικότητα να αρχίσει να αντικατοπτρίζει το σήμα που εκπέμπεις.
Άρα όχι…
Δεν βρίσκεσαι εδώ για να περιμένεις πότε η ζωή θα σε επιλέξει.
Βρίσκεσαι εδώ για να επιλέξεις το σήμα.
Να διατηρήσεις τον ρυθμό.
Να κλείσεις το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που λες ότι θέλεις και σε αυτό που πραγματικά ενσαρκώνεις.
Γιατί το πεδίο ακούει πάντα.
Και δεν απαντά στην πιο δυνατή επιθυμία.
Απαντά στο πιο ισχυρό και σταθερό μοτίβο.
Ελληνικά 