…όσο μπορώ να κάνω τα δικά σου μάτια μάτια μου

Κωσταλέξι, 1978. Αναλογιζόμενος κανείς την Ελλάδα εκείνης της εποχής, και ειδικά την απομακρυσμένη επαρχία της, αντιλαμβάνεται τους λόγους που οδήγησαν μια οικογένεια να περιχαρακώσει το παράξενο πλάσμα της σε μια σκοτεινή κρύπτη του σπιτιού. Τους αντιλαμβάνεται, αλλά δυσκολεύεται να τους δικαιολογήσει αφού ή ανθρωπιά δεν είναι γνώρισμα των γραμμάτων και των εγγράματων. Η ανθρωπιά είναι τόσο παλιά όσο και ο πόνος. Αν κρίνουμε από τη διάσταση που πήρε τότε το γεγονός στον τύπο της εποχής, όπως και από την ταύτιση του γεγονότος με την ακραία ιδρυματοποίηση, συνεχίζοντας ακόμα και σήμερα να συνιστά συνώνυμό της, θα λέγαμε ότι η ελληνική κοινωνία ενέγραψε στη μνήμη και τη συνείδησή της ένα χείλος αποτρόπαιου κρημνού, στο οποίο ύψωσε τείχος προστασίας. Συνέβη, όμως, πράγματι κάτι τέτοιο; Σημειωτέον, η οικογένεια εκείνη, της Ελένης από το Κωσταλέξι, έφερε το όνομα “Καρυώτη”. Τόνοι από μελάνι χύθηκαν τη δεκαετία του ’90, αναφερόμενοι στην περίφημη “ψυχιατρική μεταρρύθμιση”, όχι χωρίς λεφτά. Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση της Ελλάδος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Δεν έγινε ποτέ. 5 Σεπτεμβρίου 2023, λιμάνι Πειραιά. Ένας παράξενος άνθρωπος του Θεού κάνει το μοιραίο σάλτο στο γνώριμο καταπέλτη, μη φανταζόμενος…

Αν ειστε ηδη μελος μας καντε συνδεση με τα στοιχεια σας στην παρακατω φορμα

Username or Email Address

Κωδικός Χρήστη

Remember Me

Εγγραφείτε |Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

==================================================================================