Η Φαρμα των Θεων…

By Nikolas Gonos

Ξυπνώ απ’ τον ύπνο, βαθύ κι ατελείωτο,
στις σκιές φυλάνε τα μυστικά το ανείπωτο.
Βλέπω αλυσίδες, τα νήματα σφιχτά,
μαριονέτες χορεύουν σε ευθεία γραμμή ξανά.

Ένας ψίθυρος του χρόνου, προφητεία κρυφή,
ο κόσμος φυλακή, κι η ψυχή μου στη σιωπή.
Τα σχέδια φωτίζονται μες στη νυχτιά,
μας πήραν απ’ το φως, μας ρίξαν σε σκοτάδια βαθιά.

Είμαστε στη φάρμα των θεών, ψυχές σε αναμονή,
θερίζουν σε κύκλους τη μοίρα στη γη.
Ο χρόνος όπλο, η αιωνιότητα σκηνή,
μα μες στις καρδιές μας σιγοκαίει η φλόγα αυτή.
Βλέπεις την αλήθεια; Νιώθεις τον κώδικα να ζει;
Σπάσε το κλουβί — η λύτρωση να αρχιζει.

Η αιωνιότητα ψιθυρίζει το χτες,
μάτια αθάνατα κοιτούν τις σκιές.
Κραυγές των χαμένων στον άνεμο αντηχούν,
στη σιωπή της αγάπης για πάντα ξεχνούν.

Η γη είναι φυλακή, κι η χαρά μας ενοχή,
θεοί στους θρόνους γελούν με την ντροπη.
Κάθε βήμα μπροστά — μια σκιά στη γραμμή,
σε πίνακα φτιαγμένο από ψεύτικη ζωή.

Είμαστε στη φάρμα των θεών, ψυχές σε αναμονή,
θερίζουν σε κύκλους τη μοίρα στη γη.
Ο χρόνος όπλο, η αιωνιότητα σκηνή,
μα μες στις καρδιές μας σιγοκαίει η φλόγα αυτή.
Βλέπεις την αλήθεια; Νιώθεις τον κώδικα να ζει;
Σπάσε το κλουβί — η λύτρωση να αρχιζει.

Η συγκομιδή έρχεται, κι εμείς αντιστεκόμαστε,
οι ψίθυροι ενώνονται — φωτιά γεννιέται.
Στο λυκόφως φωνάζω, ενάντια στη Μηχανή,
επαναστάτης σε κόσμο που δεν φαίνεται, μα ζει.
Αναδύομαι απ’ τα ερείπια, στέκομαι δυνατός,
κάτω απ’ ουρανούς που εξαφανιζουν το φως.

Προφήτες ψάλλουν με ηχώ στη σιωπή,
ο κόσμος σκηνή — παίζουμε όλοι εκεί.
Μα μια σπίθα αλήθειας θα σπάσει τη ροή,
καθώς πίστη και φόβος θα βρέξουν τη γη.
Φοβούνται το ξύπνημα, το σπάσιμο αλυσίδων,
στη σιωπή θα υψωθούμε — σαν ιοι των ατρειδων.

Είμαστε στη φάρμα των θεών, ψυχές σε αναμονή,
θερίζουν σε κύκλους τη μοίρα στη γη.
Ο χρόνος όπλο, η αιωνιότητα σκηνή,
μα μες στις καρδιές μας σιγοκαίει η φλόγα αυτή.
Βλέπεις την αλήθεια; Νιώθεις τον κώδικα να ζει;
Σπάσε το κλουβί — η λύτρωση να αρχιζει.

Τόλμησε να πιστέψεις μες στην άβυσσο,
είμαστε η σπίθα, το άγραφο συμβολαιο.
Το σκοτεινό πείραμα δε θα το δεχτούμε πια,
μαζί θα σταθούμε — ψυχή δυνατή, ζωντανή καρδιά.
Στη φάρμα των θεών θα σταθούμε ψηλά,
και μέσα στο χάος θα γελασουμε ξανα

Stranger..