Η αλήθεια δεν λογοκρίνεται πια. Πνίγεται.

Κάποτε φοβόμασταν τη λογοκρισία. Τη φανταζόμασταν σαν ένα χέρι που κλείνει το στόμα, σαν ένα μαύρο μελάνι που σβήνει λέξεις. Σήμερα, αυτό το χέρι είναι σχεδόν περιττό. Η αλήθεια δεν χρειάζεται να απαγορευτεί. Αρκεί να χαθεί μέσα στον θόρυβο.

Ζούμε στην εποχή της υπερπληροφόρησης, που στην πραγματικότητα είναι εποχή αποπροσανατολισμού. Δεν μας λείπουν οι ειδήσεις. Μας λείπει το νόημα. Δεν μας λείπουν οι απόψεις. Μας λείπει ο χρόνος να σταθούμε σε μία και να την εξετάσουμε.

Κάθε μέρα ξεκινούν δεκάδες αφηγήματα. Κανένα δεν ολοκληρώνεται. Πριν προλάβεις να καταλάβεις τι συμβαίνει, έχει ήδη αντικατασταθεί από κάτι άλλο. Όχι επειδή λύθηκε, αλλά επειδή κουράστηκες. Κι αυτή η κούραση είναι το κλειδί.

Όταν όλα είναι σημαντικά, τίποτα δεν είναι. Όταν όλα είναι επείγοντα, τίποτα δεν προλαβαίνεις. Κι έτσι, η αλήθεια δεν χρειάζεται να αμφισβητηθεί. Απλώς προσπερνιέται.

Το σύστημα δεν σου λέει πια τι να πιστέψεις. Σου δείχνει τα πάντα. Σου πετάει αντικρουόμενα στοιχεία, αντικρουόμενες φωνές, αντικρουόμενα “γεγονότα”. Και μετά αποσύρεται. Σε αφήνει μόνο σου, κουρασμένο, μπερδεμένο, έτοιμο να πεις: «Δεν ξέρω τι να πιστέψω πια».

Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο. Όχι όταν πιστεύεις κάτι λάθος. Αλλά όταν παραιτείσαι από το να πιστεύεις οτιδήποτε. Όταν όλα σου φαίνονται ίδια. Όταν η αλήθεια και το ψέμα αποκτούν το ίδιο βάρος, δηλαδή κανένα.

Τότε εμφανίζεται ο κυνισμός. Όχι ως δύναμη, αλλά ως άμυνα. «Όλοι ψεύτες είναι». «Όλοι τα ίδια κάνουν». «Δεν αλλάζει τίποτα». Ο κυνισμός δεν είναι γνώση. Είναι παραίτηση μεταμφιεσμένη σε σοφία.

Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η εξουσία λειτουργεί ανενόχλητη. Όχι επειδή σε έπεισε. Αλλά επειδή σε εξάντλησε. Δεν χρειάζεται να σου επιβάλει μια αλήθεια. Αρκεί να σου αφαιρέσει την πίστη ότι υπάρχει.

Η αλήθεια δεν είναι πάντα εύκολη. Δεν είναι πάντα βολική. Θέλει κόπο, σύγκριση, μνήμη. Θέλει να θυμάσαι τι ειπώθηκε χθες για να καταλάβεις το σήμερα. Αλλά το σύστημα βασίζεται στο ότι δεν θα θυμάσαι. Όχι επειδή δεν μπορείς, αλλά επειδή δεν θα προλάβεις.

Η πληροφορία σήμερα δεν στοχεύει να σε ενημερώσει. Στοχεύει να σε κρατήσει απασχολημένο. Και ένας απασχολημένος άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος άνθρωπος. Είναι διαχειρίσιμος.

Ίσως η πιο ριζοσπαστική πράξη της εποχής μας δεν είναι να μιλάς πιο δυνατά. Είναι να σταματάς. Να διαλέγεις. Να λες: αυτό θα το δω σε βάθος, και τα υπόλοιπα ας περιμένουν.

Γιατί η αλήθεια δεν χάθηκε. Απλώς δεν αντέχει να τρέχει με την ταχύτητα του θορύβου.

Και ό,τι δεν αντέχει τον θόρυβο, σήμερα κινδυνεύει να ξεχαστεί.

Stranger