Η εβδομάδα του Πάσχα πλησιάζει με έναν τρόπο που δεν φαίνεται στο ημερολόγιο. Δεν αλλάζει μόνο ο χρόνος. Αλλάζει η ευθυγράμμιση.
Κάθε χρόνο το ίδιο μοτίβο.
Κάπου έχει σχεδιαστεί ένα Κόκκινο Αστέρι.
Όχι σαν σύμβολο για να το δεις.
Σαν σημείο συνάντησης.
Η Σφίγγα δεν στέκεται εκεί για να κοιτάζει.
Στέκεται γιατί θυμάται.
Και η Πυραμίδα δεν είναι μνημείο.
Είναι μηχανισμός.
Οι γραμμές τους συνδέονται, ακόμα κι αν δεν φαίνεται.
Γωνίες, σκιές, αποστάσεις… όλα κουμπώνουν για λίγες μόνο μέρες.
Αυτήν την εβδομάδα.
Εκεί χτίζεται το σχέδιο.
Όχι φανερά.
Όχι με τρόπο που να το εξηγείς εύκολα.
Αλλά υπάρχει.
Και κάθε φορά πλησιάζει.
Κάθε φορά φτάνει λίγο πιο κοντά στο να κλείσει.
Και κάθε φορά… κάτι το χαλάει.
Όχι κάτι θεαματικό.
Όχι κάτι που φαίνεται σαν αντίδραση.
Κάτι μικρό.
Μια απόκλιση χρόνου.
Μια σκιά που δεν έπεσε σωστά.
Ένα βλέμμα που καθυστέρησε.
Μια λεπτομέρεια που δεν μπήκε ποτέ στη θέση της.
Και όλο το σχήμα, ενώ είναι σχεδόν τέλειο… δεν κλείνει.
Το Κόκκινο Αστέρι μένει εκεί.
Η Σφίγγα δεν μιλά.
Η Πυραμίδα περιμένει.
Και το σχέδιο… μετατίθεται.
Για άλλη μια φορά.
Κανείς δεν το ανακοινώνει.
Κανείς δεν το παραδέχεται.
Αλλά το νιώθεις.
Σαν να ήταν κάτι που έπρεπε να συμβεί…
και δεν συνέβη.
Και η ερώτηση δεν είναι αν θα γίνει.
Η ερώτηση είναι:
τι είναι αυτό που τους σταματάει κάθε φορά…
την τελευταία στιγμή;
Stranger…
Ελληνικά 