Κάποτε τα γεγονότα έμπαιναν στη ζωή μας φορώντας μπότες. Τώρα έρχονται ξυπόλυτα, πατούν απαλά στο χαλί και μέχρι να καταλάβεις ότι μπήκαν, έχουν ήδη φύγει, αφήνοντας πίσω τους ένα ίχνος από υγρασία και μια μυρωδιά “κάτι δεν πάει καλά”. Δεν σπάνε πιάτα. Δεν αναποδογυρίζουν τραπέζια. Απλώς σου μετακινούν τον καναπέ πέντε εκατοστά κάθε μέρα, μέχρι που μια μέρα σκοντάφτεις και νομίζεις ότι φταις εσύ που δεν πρόσεχες.
Αυτό είναι το κόλπο.
Η εποχή μας δεν θέλει να σε πείσει. Θέλει να σε κουράσει. Να σε κάνει να σκέφτεσαι ότι αν κάτσεις ακίνητος, ίσως όλα σταματήσουν να κινούνται. Αλλά δεν σταματούν. Κινούνται πιο ήσυχα. Πιο έξυπνα. Σαν γάτα που έμαθε πότε κοιμάσαι.
Υπάρχει ένα αόρατο δάχτυλο. Δεν δείχνει κάτι συγκεκριμένο. Δεν δείχνει έναν εχθρό, έναν θεσμό, ένα πρόσωπο. Απλώς αιωρείται μπροστά σου και κάνει “τσουκ”. Όχι αρκετά δυνατά για να πονέσεις. Αρκετά για να θυμάσαι ότι κάποιος σε ακούμπησε. Και το χειρότερο; Δεν μπορείς να αποδείξεις ότι έγινε.
Η κόπωση είναι το τέλειο έγκλημα. Δεν αφήνει πτώματα, αφήνει ανθρώπους όρθιους που νιώθουν ξαπλωμένοι. Άνθρωποι που δουλεύουν, μιλάνε, ψηφίζουν, αγαπάνε, αλλά με μια εσωτερική φωνή που λέει συνεχώς “όχι τώρα”. Όχι τώρα να θυμώσω. Όχι τώρα να αντιδράσω. Όχι τώρα να ρισκάρω. Και το “όχι τώρα” γίνεται μόνιμο, σαν τα προσωρινά έργα στους δρόμους που δεν τελειώνουν ποτέ.
Κάποτε, όταν κάτι δεν πήγαινε καλά, το σώμα ήξερε τι να κάνει. Έσφιγγε. Φώναζε. Πλησίαζε άλλα σώματα. Τώρα το σώμα μαθαίνει νέες άμυνες. Σκύβει λίγο. Πατάει mute. Ανοίγει άλλη καρτέλα. Αν η πραγματικότητα γίνει πολύ βαριά, τη σπας σε tabs. Αν γίνει αφόρητη, την κάνεις background noise.
Δεν είναι ότι χάσαμε την οργή μας. Την ξοδέψαμε σε μικρά κέρματα. Like. Comment. Story. Μια ειρωνεία εδώ, ένα “δεν πάμε καλά” εκεί, και μετά επιστροφή στο πρόγραμμα. Η οργή έγινε συνήθεια. Και η συνήθεια, όπως ξέρουμε, είναι ο καλύτερος φίλος της ακινησίας.
Η εξουσία σήμερα δεν φοράει στολή. Φοράει ρολόι fitness. Μετράει βήματα, παλμούς, αντοχές. Ξέρει πότε είσαι πολύ κουρασμένος για να διαφωνήσεις σοβαρά. Ξέρει πότε το “δεν γίνεται έτσι” θα μετατραπεί σε “τι να κάνουμε”. Δεν σου λέει να σωπάσεις. Σε αφήνει να μιλάς μέχρι να εξαντληθείς από τον ίδιο σου τον ήχο.
Και εσύ, στο τέλος της ημέρας, δεν νιώθεις καταπιεσμένος. Νιώθεις ανεπαρκής. Λες “εγώ φταίω που δεν αντέχω”. Σαν να είναι φυσιολογικό να αντέχεις τα πάντα. Σαν να είναι αποτυχία να λυγίζεις σε έναν κόσμο που είναι σχεδιασμένος να λυγίζει ανθρώπους.
Το πιο σουρεαλιστικό κομμάτι; Όλοι γύρω σου νιώθουν το ίδιο, αλλά κανείς δεν το λέει έτσι. Ο καθένας νομίζει ότι είναι προσωπικό του ελάττωμα. Και κάπως έτσι, η συλλογική κόπωση διασπάται σε εκατομμύρια ατομικές ντροπές. Αν αυτό δεν είναι αριστουργηματική μηχανική, δεν ξέρω τι είναι.
Δεν θα σου πω ότι έρχεται επανάσταση. Αυτά είναι για αφίσες. Θα σου πω κάτι πιο άβολο: έρχεται ένα σημείο κορεσμού. Σαν το ποτήρι που δεν ξεχειλίζει θεαματικά, απλώς σπάει από κάτω. Και τότε όλοι κοιτάνε το νερό στο πάτωμα και λένε “πότε έγινε αυτό;”.
Μέχρι τότε, ζούμε στη μεσοζώνη. Στο μεταξύ. Στην εποχή που τίποτα δεν ξεσπά, αλλά τίποτα δεν γιατρεύεται. Στην εποχή που το πιο ριζοσπαστικό πράγμα δεν είναι να φωνάξεις, αλλά να παρατηρήσεις χωρίς να υπνωτιστείς. Να καταλάβεις ότι η κούραση που νιώθεις δεν είναι αποτυχία. Είναι ένδειξη. Σαν το λαμπάκι στο αυτοκίνητο που δεν σου λέει “πέθανες”, αλλά “αν συνεχίσεις έτσι, θα μείνεις”.
Κάπου εκεί, αν είμαστε τυχεροί, κάποιος θα σταματήσει να λέει “δεν αντέχω άλλο” και θα πει “κάτι εδώ είναι λάθος”. Όχι με θυμό. Με καθαρότητα. Και αυτό, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι πιο επικίνδυνο από οποιαδήποτε έκρηξη.
Γιατί οι εκρήξεις περνούν.
Η κατανόηση μένει.
Και το δάχτυλο που μέχρι τώρα σε ακουμπούσε αόρατα, εκείνη τη στιγμή, θα αρχίσει να τρέμει.
Στήριξε το έργο μας!
Η σελίδα μας βασίζεται στις δικές σου δωρεές για να παραμένει ανεξάρτητη και να προσφέρει υψηλής ποιότητας εναλλακτικές ειδήσεις. Υποστήριξέ μας σήμερα και βοήθησέ μας να συνεχίσουμε!