Δεν φοβάμαι την τεχνητή νοημοσύνη. Φοβάμαι τι θα ξεχάσουμε εμείς.

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισε να συμβαίνει. Δεν υπήρξε μια στιγμή καμπής, ένα γεγονός που να μπορείς να δείξεις με το δάχτυλο και να πεις “εδώ άλλαξαν όλα”. Την ανελυσα και την ονομα δεκα χρονια πριν την παρουσιασουν….ειναι σιγουρο οτι υπηρχε πολλα χρονια πριν πισω απο την κουρτινα!!Ισως ηταν τοτε με το Σερν …ισως ΠΡΙΝ τα κρυπτονομισματα και αυτα ηρθαν να της μαθουν να μιλα ..αλλα ολα εμειναν απο τοτε στο Ισως …!Ήταν πιο ύπουλο. Σαν ομίχλη. Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε στη ζωή μας όχι ως επανάσταση, αλλά ως διευκόλυνση.

Να γράφει πιο γρήγορα. Να σκέφτεται πιο αποδοτικά. Να προβλέπει καλύτερα. Να μας γλιτώνει χρόνο. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, άρχισε να μας γλιτώνει και από κάτι άλλο. Από την ανάγκη να σταθούμε μόνοι μας απέναντι στο κενό.

Δεν με τρομάζει η μηχανή που μαθαίνει. Με τρομάζει ο άνθρωπος που ξεμαθαίνει. Που σταματά να παλεύει με τη σκέψη του, με τη λέξη, με την αμφιβολία. Που πατάει ένα κουμπί και παίρνει απάντηση, χωρίς να έχει περάσει από την ερώτηση.

Η σκέψη πάντα ήθελε χρόνο. Ήθελε σιωπή. Ήθελε λάθος. Η μηχανή δεν κάνει λάθη με τον ίδιο τρόπο. Δεν αμφιβάλλει. Δεν διστάζει. Δεν πονάει όταν δεν βρίσκει λύση. Και σιγά σιγά, αρχίζουμε κι εμείς να μην αντέχουμε αυτά τα ανθρώπινα στάδια.

Θέλουμε αποτέλεσμα. Γρήγορα. Καθαρά. Χωρίς κόπο. Και ό,τι δεν μπορεί να παραχθεί έτσι, αρχίζει να μας φαίνεται περιττό.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μας αφαιρεί την ελευθερία. Μας αφαιρεί την τριβή. Και χωρίς τριβή, η σκέψη γλιστράει. Γίνεται λεία. Επιφανειακή. Δεν κολλάει πουθενά για να γεννήσει κάτι νέο.

Αρχίζουμε να μιλάμε όλοι με τον ίδιο τόνο. Να γράφουμε με την ίδια δομή. Να σκεφτόμαστε με παρόμοια σχήματα. Όχι επειδή μας το επέβαλε κάποιος, αλλά επειδή αυτό είναι πιο εύκολο. Και το εύκολο πάντα κερδίζει, μέχρι να καταλάβεις τι έχασες.

Κάποτε η γνώση ήταν αναζήτηση. Τώρα είναι ανάκτηση. Κάποτε η αλήθεια ήθελε σύγκρουση. Τώρα θέλει απλώς σωστό prompt.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι οι μηχανές θα γράφουν καλύτερα από εμάς. Είναι ότι εμείς θα πάψουμε να νοιαζόμαστε αν γράφουμε. Ότι θα αποδεχτούμε ένα έτοιμο νόημα, αντί να αντέξουμε το βάρος του να το δημιουργήσουμε.

Η δημιουργία πάντα έκρυβε ρίσκο. Μπορεί να αποτύχεις. Μπορεί να εκτεθείς. Μπορεί να φανείς ανεπαρκής. Η μηχανή δεν εκτίθεται. Κι έτσι, μας μαθαίνει σιγά σιγά να αποφεύγουμε κι εμείς την έκθεση.

Αλλά χωρίς έκθεση δεν υπάρχει φωνή. Μόνο ηχώ.

Δεν λέω να γυρίσουμε πίσω (Το προσπαθησα να το κανω αναγκη και καταστραφηκα) Δεν γίνεται. Ούτε να σπάσουμε μηχανές. Αυτό είναι παιδικό. Λέω κάτι πιο δύσκολο. Να μην παραδώσουμε ολοκληρωτικά την εσωτερική μας εργασία. Να κρατήσουμε χώρο για σκέψη που  είναι αποδοτική, για λέξεις που  είναι βελτιστοποιημένες, για ιδέες που  “πουλάνε”.

Γιατί αν χάσουμε αυτό, δεν θα μας το πάρει καμία τεχνητή νοημοσύνη. Θα το έχουμε αφήσει μόνοι μας.

Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ότι οι μηχανές θα γίνουν ανθρώπινες. Είναι ότι οι άνθρωποι θα σταματήσουν να είναι.

stranger