Οι «mole men» του Μανχάταν επέστρεψαν; Τα νυχτερινά συνεργεία και η θεωρία για υπόγειες βάσεις

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΗΚΕ

Κάτω από το Μανχάταν υπάρχει μια δεύτερη πόλη: σήραγγες, τεχνικά δίκτυα, εγκαταλελειμμένοι σταθμοί, αγωγοί, υποδομές και χώροι που ο περισσότερος κόσμος δεν θα δει ποτέ. Πάνω σε αυτή την απολύτως πραγματική γεωγραφία έχει χτιστεί εδώ και δεκαετίες μία από τις πιο ανθεκτικές αστικές θεωρίες της Νέας Υόρκης: ότι κάτω από την πόλη υπάρχουν περιοχές πολύ μεγαλύτερες και πολύ πιο οργανωμένες από ό,τι γνωρίζει το κοινό.

Το μικρό alternative blog Periodismo Alternativo y de Misterio / Miski Liu Suria επανέφερε πρόσφατα τη θεωρία παρατηρώντας νυχτερινά συνεργεία που ανοίγουν φρεάτια, κατεβαίνουν υπόγεια και παραμένουν εκεί για ώρες. Η απλή εξήγηση είναι εργασίες συντήρησης. Η θεωρία όμως ρωτά: πόσο μεγάλο είναι πραγματικά το υπόγειο δίκτυο και τι από αυτό δεν εμφανίζεται σε κανέναν δημόσιο χάρτη;

Οι “mole people” δεν είναι μόνο θρύλος

Ο όρος «mole people» έγινε γνωστός ήδη από τις δεκαετίες του 1980 και 1990 για ανθρώπους που ζούσαν σε εγκαταλελειμμένες σήραγγες, τεχνικούς χώρους και τμήματα του υπόγειου δικτύου της Νέας Υόρκης. Δημοσιογράφοι και φωτογράφοι είχαν καταγράψει πραγματικές κοινότητες αστέγων κάτω από την πόλη. Αυτό είναι τεκμηριωμένο.

Από εκεί, όμως, η ιστορία εξελίχθηκε. Ορισμένοι ερευνητές άρχισαν να υποστηρίζουν ότι τα επίπεδα κάτω από την επιφάνεια δεν περιορίζονται σε εγκαταλελειμμένες σήραγγες. Μιλούν για χώρους υποστήριξης, τεχνικά περάσματα, υποδομές ασφαλείας και εγκαταστάσεις που συνδέουν κρίσιμα σημεία της πόλης.

Οι υπόγειες υποδομές που υπάρχουν πραγματικά

Η Νέα Υόρκη διαθέτει μετρό, σιδηροδρομικές σήραγγες, υδραγωγεία, δίκτυα ηλεκτρισμού, ατμού και τηλεπικοινωνιών, υπόγειους χώρους υπηρεσιών, σήραγγες που έχουν εγκαταλειφθεί και ολόκληρα μη προσβάσιμα τεχνικά τμήματα. Υπάρχουν επίσης προστατευμένοι χώροι ασφαλείας και υποδομές έκτακτης ανάγκης που λογικά δεν δημοσιοποιούνται πλήρως.

Αυτό είναι το πραγματικό έδαφος πάνω στο οποίο χτίζεται η θεωρία. Δεν χρειάζεται να φανταστεί κανείς πρώτα μια «κρυφή πόλη». Η πόλη είναι ήδη γεμάτη αόρατες υποδομές. Το ερώτημα των συνωμοσιολόγων είναι αν υπάρχει ένα ακόμη επίπεδο.

Η θεωρία για μυστικές βάσεις

Στην πιο ακραία εκδοχή, οι υπόγειες εγκαταστάσεις δεν εξυπηρετούν μόνο τεχνικές ανάγκες. Υποτίθεται ότι συνδέονται με κυβερνητικά κέντρα, χώρους συνέχειας διακυβέρνησης, στρατιωτική υποδομή, ασφαλείς διαδρομές διαφυγής και ακόμη και ιδιωτικές εγκαταστάσεις για πολιτικές ή οικονομικές ελίτ.

Η θεωρία αυτή συχνά συνδέεται με τις αποκαλούμενες DUMBs – Deep Underground Military Bases – έναν όρο που εμφανίζεται εδώ και δεκαετίες στο αμερικανικό εναλλακτικό διαδίκτυο. Υπάρχουν πραγματικές υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις στις ΗΠΑ, αλλά οι ισχυρισμοί περί τεράστιου ενοποιημένου δικτύου κάτω από μεγάλες πόλεις δεν έχουν αποδειχθεί.

Γιατί τα νυχτερινά συνεργεία τροφοδοτούν τη θεωρία

Οι εργασίες υποδομών γίνονται συχνά τη νύχτα για πρακτικούς λόγους: μικρότερη κυκλοφορία, λιγότερη όχληση και ασφαλέστερη πρόσβαση σε δρόμους και δίκτυα. Αυτό από μόνο του εξηγεί μεγάλο μέρος των εικόνων που κυκλοφορούν.

Οι συνωμοσιολόγοι όμως εστιάζουν σε περιπτώσεις όπου τα συνεργεία δεν φέρουν σαφή σήμανση, όπου η πρόσβαση διαρκεί ώρες ή όπου φαίνεται να χρησιμοποιούνται σημεία που δεν αντιστοιχούν σε γνωστά έργα. Εκεί γεννιέται το ερώτημα: είναι απλώς ειδικά συνεργεία ή βλέπουμε πρόσβαση σε κάτι που δεν γνωρίζουμε;

Η ιδέα της «πόλης κάτω από την πόλη»

Σχεδόν κάθε μεγάλη μητρόπολη με μακρά ιστορία έχει ένα δεύτερο, υπόγειο στρώμα. Παρίσι, Λονδίνο, Ρώμη, Μόσχα και Νέα Υόρκη έχουν σήραγγες, κατακόμβες, κλειστούς σταθμούς και υποδομές που δημιουργήθηκαν σε διαφορετικές εποχές. Το γεγονός αυτό κάνει τις θεωρίες εξαιρετικά ανθεκτικές, επειδή ένα μέρος τους πατά σε κάτι ορατό και υπαρκτό.

Στη Νέα Υόρκη, η κλίμακα του Μανχάταν, η πυκνότητα κρίσιμων υποδομών και ο ρόλος της πόλης ως οικονομικού κέντρου κάνουν εύλογο ότι υπάρχουν επίπεδα ασφαλείας και λειτουργίας που δεν είναι γνωστά στο κοινό. Αυτό όμως απέχει πολύ από την ιδέα μιας πλήρως αυτόνομης υπόγειας πολιτείας.

Οι πιο ακραίες εκδοχές

Σε μικρότερα blogs και forums η θεωρία πηγαίνει ακόμη παραπέρα: υπόγειοι σιδηρόδρομοι υψηλής ταχύτητας, αυτόνομες εγκαταστάσεις με αποθέματα, προστατευμένοι χώροι για ελίτ, ακόμη και βιολογικά εργαστήρια ή τεχνολογίες που δεν έχουν παρουσιαστεί δημόσια.

Για αυτά τα σενάρια δεν υπάρχουν δημόσια αποδεικτικά στοιχεία. Η σημασία τους για έναν ερευνητή βρίσκεται περισσότερο στο πώς αναπτύσσονται οι θεωρίες: ένα πραγματικό υπόγειο δίκτυο + περιορισμένη δημόσια πληροφόρηση + παράξενες εικόνες = ένα πεδίο όπου μπορούν να γεννηθούν δεκάδες διαφορετικές αφηγήσεις.

Τι πρέπει να ψάξει ένας ερευνητής

Αν κάποιος θέλει να πάρει τη θεωρία στα σοβαρά ως αντικείμενο έρευνας, το σωστό βήμα δεν είναι να πιστέψει ένα viral βίντεο. Είναι να συγκρίνει δημόσιους χάρτες υποδομών, παλιές σιδηροδρομικές διαδρομές, αρχεία έργων, πολεοδομικές άδειες, συμβάσεις συντήρησης και σημεία πρόσβασης. Εκεί μπορεί να φανεί αν μια «περίεργη» είσοδος είναι πράγματι ανεξήγητη ή αν ανήκει σε γνωστό δίκτυο.

Η θεωρία λοιπόν παραμένει ανοιχτή ως ερώτημα, όχι ως απόδειξη: πόσα επίπεδα έχει πραγματικά η πόλη κάτω από την πόλη και πόσα από αυτά γνωρίζει ο απλός πολίτης;

Βασική πηγή θεωρίας: Periodismo Alternativo y de Misterio / Miski Liu Suria. Συμπληρωματικό πλαίσιο: ιστορικές καταγραφές για underground communities και πραγματικές υπόγειες υποδομές της Νέας Υόρκης. Οι ισχυρισμοί περί μυστικών βάσεων παραμένουν ανεπιβεβαίωτοι.