Στο εμβληματικό δυστοπικό μυθιστόρημα 1984 του Τζορτζ Όργουελ, ο πρωταγωνιστής Γουίνστον Σμιθ εκφράζει μια αιχμηρή παρατήρηση για τις γυναίκες στην ολοκληρωτική κοινωνία της Ωκεανίας: “Πάντα οι γυναίκες, και κυρίως οι νεαρές, ήταν οι πιο φανατικές οπαδοί του Κόμματος, αυτές που κατάπιναν τα συνθήματα, οι ερασιτεχνικές κατασκόποι και οι μυστικές αστυνομικοί που ψάχνανε για αντιφρονούντες – από ανορθόδοξη άποψη.”

Αυτή η φράση σίγουρα σας θυμίζει κάτι στο σήμερα. Δεν είναι απλώς μια υποκειμενική σκέψη ενός χαρακτήρα, αλλά μια κριτική του Όργουελ στον τρόπο που τα ολοκληρωτικά καθεστώτα χειραγωγούν τα φύλα για να εδραιώσουν την εξουσία τους.

Σε αυτή την ανάλυση, θα εξετάσουμε τη φράση μέσα από το πρίσμα της σεξουαλικότητας και της σύγχρονης “woke” κουλτούρας η οποία αναδύθηκε μαζί με την απάτη του Covid, και οι δύο αυτές ατζέντες απηχούν στην ολοκληρωτική κοινωνία της Ωκεανίας, όπως περιέγραψε ο Όργουελ, μέσα απο τα μάτια του Γουίνστον Σμιθ. Πως δηλαδή η καταπίεση ή η ελεγχόμενη απελευθέρωση της σεξουαλικότητας μπορεί να μετατρέψει τις γυναίκες σε “φανατικούς φρουρούς” του συστήματος.

Στο 1984, το Κόμμα του Μεγάλου Αδελφού ελέγχει κάθε πτυχή της ζωής, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικότητας. Οι νεαρές γυναίκες, μέλη της Νεανικής Αντισεξουαλικής Λίγκας, παρουσιάζονται ως οι πιο πιστές οπαδοί: φορούν κόκκινα φουλάρια αγνότητας, “καταπίνουν” συνθήματα όπως “Πόλεμος είναι Ειρήνη” και λειτουργούν ως ερασιτέχνες κατάσκοποι, καταδίδοντας “ανορθόδοξες” σκέψεις.

Ο Όργουελ χρησιμοποιεί αυτή την εικόνα για να σατιρίσει πώς η καταστολή της φυσικής σεξουαλικής ενέργειας διοχετεύεται σε υστερικό φανατισμό. Μια βαθιά ανάλυση της φράσης αποκαλύπτει τη σχέση μεταξύ σεξουαλικότητας και τάσης υποταγής σε εξουσία, ιδιαίτερα στις γυναίκες, σύμφωνα με ψυχολογικές έρευνες, όπως αυτές για τις αυταρχικές προσωπικότητες, οι παραδοσιακοί ρόλοι φύλου – όπου οι γυναίκες είναι υποτακτικές και οι άντρες κυρίαρχοι – ενισχύουν την αποδοχή ιεραρχιών.

Σε πατριαρχικές κοινωνίες, η γυναικεία σεξουαλικότητα ελέγχεται, οδηγώντας σε “προστατευτικούς μηχανισμούς” όπου οι γυναίκες υποστηρίζουν αυταρχικές αξίες (υπακοή, ιεραρχία) για επιβίωση. Αυτή η δυναμική αντανακλάται στη φράση του Όργουελ: Η καταστολή του σεξουαλικού ενστίκτου στο 1984 μετατρέπει τις νεαρές γυναίκες σε “φανατικές οπαδούς”, καθώς η ενέργειά τους διοχετεύεται σε πολιτική αφοσίωση στο κόμμα.

Μελέτες δείχνουν ότι σε κοινωνίες με υψηλή ανισότητα φύλων, οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να “υποταχθούν” σε ισχυρούς ηγέτες ή ιδεολογίες, βλέποντας την υποταγή ως ασφάλεια. Έτσι, η φράση δεν είναι μισογυνική γενίκευση, αλλά προειδοποίηση: Η χειραγώγηση της σεξουαλικότητας δημιουργεί “εύκολα” υποτακτικούς οπαδούς, με τις γυναίκες να επηρεάζονται περισσότερο λόγω κοινωνικών ρόλων.

Πως συνδέεται η Woke Κουλτούρα ως Σύγχρονο “Κόμμα Ωκεανίας”:

Η πιο εντυπωσιακή σύγχρονη εφαρμογή της φράσης βρίσκεται στη woke κουλτούρα, η οποία φαινομενικά προωθεί απελευθέρωση, αλλά στην πράξη λειτουργεί σαν το Κόμμα του 1984, ελέγχοντας γλώσσα, σκέψη και συμπεριφορά. Σήμερα, οι νεαρές γυναίκες – οι πιο ένθερμες υποστηρίκτριες – γίνονται “φανατικοί οπαδοί” ενός νέου ιδεολογικού συστήματος.

Στο 1984, η “Νεογλώσσα” περιορίζει το λεξιλόγιο για να εξαλείψει αιρετικές σκέψεις. Παρομοίως, η woke κουλτούρα απαγορεύει ή στιγματίζει όρους (π.χ. “άντρας/γυναίκα” αντικαθίσταται με gender-neutral εκφράσεις), ενώ επιβάλλει “διπλή σκέψη”, εμφανίζεται σε συνθήματα όπως “Η ομιλία είναι βία” και “Η σιωπή είναι βία”.

Το “έγκλημα σκέψης” μετατρέπεται σε cancel culture, όπου παλιές δηλώσεις ή “εσωτερικευμένες προκαταλήψεις” τιμωρούνται με κοινωνικό αποκλεισμό. Στο βιβλίο, οι νέες γυναίκες πρωτοστατούν: Στατιστικά, είναι η ομάδα με την ισχυρότερη υποστήριξη woke θεμάτων, λειτουργώντας ως “ερασιτέχνες κατάσκοποι” στα social media, όπου καταγγέλλουν “ανορθόδοξες” απόψεις.

Προωθείτα η σεξουαλική απελευθέρωση αλλά μόνο μέσα σε ιδεολογικά πλαίσια – π.χ. “απελευθερωτική” έκφραση που πρέπει να συμμορφώνεται με αντιρατσιστικές ή φεμινιστικές ιδεολογίες. Αυτή η καταστολή δημιουργεί φανατισμό στις ίδιες, όχι μέσω απαγόρευσης, αλλά μέσω υποχρεωτικής “απελευθέρωσης” που τιμωρεί την οποιαδήποτε απόκλιση.

Σήμερα, η υποταγή σε εξουσία μέσω καταπιεσμένων ρόλων φύλου και η woke κουλτούρα ως νέο “Κόμμα” δείχνουν ότι ο ολοκληρωτισμός εξελίσσεται: από σκληρή καταστολή σε “προοδευτική” πίεση. Ο Όργουελ υπενθυμίζει ότι η πραγματική ελευθερία απαιτεί κριτική σκέψη, μακριά από συνθήματα και φανατισμούς.

Οι νεαρές γυναίκες (ιδιαίτερα σε δυτικές κοινωνίες) είναι συχνά οι πιο ένθερμες υποστηρίκτριες αυτής της νέας ιδεολογίας – ακριβώς όπως στο 1984 ήταν οι πιο φανατικές του Κόμματος. Οι νεαρές γυναίκες γίνονται οι πιο φανατικές ακριβώς επειδή τους έχει απαγορευτεί η φυσική έκφραση της θηλυκότητας τους. Παρά το ότι σήμερα η σεξουαλική απελευθέρωση είναι όχι μόνο επιτρεπτή, αλλά και ενθαρρυμένη, επιτρέπεται μόνο μέσα σε συγκεκριμένα ιδεολογικά πλαίσια.

Ο Όργουελ θα έλεγε: το εργαλείο άλλαξε (από απαγόρευση σε υποχρεωτική «απελευθέρωση»), αλλά ο σκοπός παραμένει ο ίδιος – ο απόλυτος έλεγχος.

anazitiseis.gr