“Τελικά σε αυτόν τον πλανήτη, που λέγεται Γη, ποιος είναι εκείνος που πραγματικά αγαπάει αυτό που ονομάζεται άνθρωπος;
Έψαξα παντού, ταξίδεψα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και αυτό που συναντούσα σε όλα αυτά τα μέρη ήταν μία επαναλαμβανόμενη κατάσταση.

Άνθρωποι σαν άψυχα κορμιά να
πολεμούν μέρα νύχτα τον μεγαλύτερο εχθρό τους, που τον ονομάζουν σύστημα.

Και τελικά κανένας από όλους
αυτούς τους πολεμιστές δεν έχει καταλάβει πως ο εχθρός, που με τόση δύναμη
πολεμούν, είναι ο ίδιος ο εκπαιδευτής τους, που με διάφορους τρόπους τους έμαθε
πώς να ζουν μέσα στη διχόνοια, στον πόνο, στον φόβο, στον θυμό, στην απελπισία,
στην έλλειψη.

Και κανένας από όλους αυτούς τους
πολεμιστές δεν σκέφτηκε ούτε μία στιγμή πως όλα εκείνα τα όπλα, που
χρησιμοποιεί ενάντια στον εχθρό του, είναι τα ίδια όπλα που ουσιαστικά ταΐζουν
τον ίδιο τον εχθρό. είναι τα όπλα που του δίνουν τροφή για να συνεχίζει να
υπάρχει.

Τους έμαθε πώς να αναπαράγουν και
να δημιουργούν ασταμάτητα τα απόβλητα που χρειάζεται με σκοπό να τον ταΐζουν
καθημερινά.

Τους έμαθε πώς να αναπαράγουν και να δημιουργούν ασταμάτητα τα απόβλητα που χρειάζεται με σκοπό να τον ταΐζουν καθημερινά.
για να μην πεινάσει ποτέ.
για να μην στερέψει ποτέ από δύναμη.

Για στάσου όμως μια στιγμή. Σκέψου. πως μπορεί να αφανιστεί κάποιος; Ίσως αν του στερούσες τη δύναμη του.;

Τι θα γινόταν άραγε αν σταματούσε το ανθρώπινο είδος να αναπαράγει, να δημιουργεί, να ταυτίζεται με όλα αυτά τα ψυχικά απόβλητα.
Σίγουρα κάποιος θα πέθαινε της πείνας!”

Κριεκούκη Βασιλική