Ξημερώματα Κυριακής είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε ο αδελφός μου από αιφνίδιο θάνατο. Ένοιωθα μεγάλη στεναχώρια και ξαφνικά βρέθηκα σε ένα μέρος όπου επικρατούσαν το γκρίζο και το άσπρο χρώμα και εκεί βρίσκονταν πολλά νεαρά παιδιά. Σκεφτόμουν και αγωνιούσα για τον τρόπο που θα αποκάλυπτα το θάνατο γιατί υποτίθεται ότι έπρεπε να μείνει μυστικό. Μετά βρέθηκα σε άλλο χώρο, κάτι σαν σχολική αίθουσα όπου ο τοίχος είχε ανοίγματα σαν τρύπες και κάτι κρυβόταν εκεί. Καλό ή κακό δεν ξέρω. Πάντως ξύπνησα με μεγάλη στεναχώρια η οποία κράτησε σχεδόν μέχρι το μεσημέρι.

δεν ξερω κατα ποσο καταστροφικο ειναι το δικο μου αλλα ενιωσα λες κ ειχε γινει τετοιος χαμος που ολοι χασαμε απο καποιον κ καθομασταν προχειρα και αμιλητοι ολοι στην πλατεια του χωριου και κοιταζομασταν και υπηρχε μονο το δικο μας τραπεζι ,,η υπολοιπη πλατεια αδεια και λες και περασε δυνατος αερας κανοντας ολα χαλια…ενταξει μπορει να μην κολλαει και πολυ με των υπολοιπων αλλα ενιωσα κατι περισσοτερο απο θλιψη ..

15 Δεκεμβρίου 2013 – 8:22 μ.μ. Αιολε απλα αστρικα ησουνα 30 φορες ποιο κοντα στο φεγγαρι και αμα αναλογιστεις πως η σεληνη ειναι το 1/4 το μεγεθος της γης θα καταλαβεις οτι ειναι πολυ μεγαλο… και ειναι τιγκα στα αστεα και στα μελαθρα

χθες ειδα σπιτια πανω σε σπιτια…πολυ στεναχωρο ονειρο…κ σκατ@…..

Πολλές φορές οταν βλέπουμε ενα ασχημο όνειρο ερχονται ευχαριστα πραγματα στην ζωη μας. Αφηστε που πλεον φταιει και η ασχημη κατασταση στην χωρα μας οποτε λογικο να μην βλεπετε κατι ευχαριστω στον υπνο σας.Αρκετοι φιλοι παντος εχουνε δει στον υπνο τους καποια διαστημοπλοια η κατι τετοιο. Εχουνε σχημα μπουμερανκ και μπαινουνε και στην θαλασσα..Πιστευουν οτι ειναι καποια επικοινωνια με καποιους. Δεν ξερω αν μπορει να συμβαινει κατι τετοιο.

¨Οταν ήμουν μικρός είχα δει το εξής όνειρο. Ηταν νύχτα ο ουρανός κατακόκκινος και έπεφταν συνεχώς μετεωρίτες. Η πόλη (Λάρισα) φλεγόταν ολόκληρη. Παντού καπνοί και φωτιές. Αλλά κατά ένα παράξενο τρόπο δεν ένιωθα καθόλου φόβο.Δεν μπόρεσα να δω κάτι άλλο αλλά το όνειρο με σημάδεψε. Τότε δεν είχα καταλάβει τα τελευταία χρόνια άρχισα να το σκεύτομαι μήπως συσχετίζεται με τα γεγονότα που έρχονται. Πρίν περίπου ένα μήνα είδα ότι ήμουν με φίλους σε κεντρικό δρόμο και ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν πιστολίες. Ακόυσαμε κάποιον να φωνάζει ότι έγινε εξέγερση αλλοδαπών. Και τα δύο όνειρα ήταν τα πιό ζωντανά που έχω δει.

Πριν δυο μερες ειδα ονειρο – πολυ εντονα το βιωσα – οτι ημουν μπροστα σε ενα εικονισμα και προσευχομουνα, εκανα μετανοιες για να παρω δυναμη. Ημουν οπλισμενος σαν αστακος και μολις μου ειχε δοθει μια δυσκολη αποστολη – αυτοκτονιας – θα ελεγα να διαικπερεωσω.Ημουν φοβισμενος αλλα παραλληλα ηξερα οτι ολα θα πανε καλα. Δεν θυμαμαι τι αποστολη ειχα αναλαβει αλλα θυμαμαι οτι η χωρα μας βρισκοταν σε πολεμο.

το μονο που θυμαμαι απο το χθεσινο βραδι (πρωτη φορα ειδα κατι τετοιο που να το θυμαμαι τουλαχιστον) και μου εχει καρφωθει σαν εικονα στο μυαλο απο την ωρα που το θυμηθηκα μετα που ξυπνησα ειναι ξαφνικα να γυρναω το κεφαλι κ να χαζευω αδιαφορα τον πλανητη κρονο με τα δαχτυλιδια του σε ενα γκριζο οριζοντα που μπλεδιζε λιγο. ο πλανητης ηταν γκριζος προς λευκος κ πιο λευκα τα δαχτυλιδια του ενω σε μεγεθος ηταν περιπου 2 φορες οσο βλεπουμε απο τη γη το φεγγαρι οταν εχει πανσεληνο. δεν καταλαβα που ημουν κ ειχα ενα διαχυτο αισθημα ανησυχιας κ προβήματισμου ενω δε μου εκανε καμια εντυπωση η εικονα που ειχα μπροστα μου…

Εγώ είδα πως ήμουν στο δωμάτιο μου και μπήκε ένα κουνάβι μέσα. Το κυνήγαγε ο σκύλος και ο αδερφός μου, αλλά αυτό ερχόταν συνέχεια πάνω μου και όταν σκαρφάλωνε πάνω μου ξύπνησα

Έχετε ξεφύγει τελείως

Εγω τις τελευταιες μερες ειδα δυο περιεργα ονειρα…το πρωτο πριν κανα δεκαημερο εβλεπα οτι ενα ελληνικο μαχητικο κυνηγαγε ενα τουρκικο με πολυ επικινδυνους ελιγμους πανω απο την Αθηνα και εγω παρακαλαγα με αγωνια μη γινει κατι με αμμεση συνεπεια τον πολεμο..τελικα το τουρκικο επεσε πανω σε ενα ψηλο κτηριο και διαλυθηκε…(ξυπνισα μετα)
Στο δευτερο ονειρο ειδα οτι ακουγοταν λεει μεγαλη φασαρια την νυχτα και βγηκα με τον πατερα μου(εχει πεθανει) στο μπαλκονι να δουμε τι εγινε…εκει μεσα σε κλιμα φοβου ειδαμε δεκαδες τεραστια ελικοπτερα που μετεφεραν κρεμασμενα με χοντρες αλυσιδες στρατιωτικα αρματα (τανκς κ.α)….Ηταν αμερικανικα και τουρκικα προερχομενα απο την τουρκια,αλλα δεν ειχαν σκοπο να προσγειωθουν στην Ελλαδα απλα περνουσαν απο εδω ωστε να πανε σε καποια αλλη χωρα για πολεμο…(δεν καταφερα να προσδιορισω την χωρα που πηγαιναν,προς ιταλια μερια παντως)

ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ,Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ,ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ Η ΩΡΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ.
ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΛΩΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΕΛ,ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ,ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΘΑ ΚΟΠΕΙ!
ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΣΜΑΣ,ΟΤΑΝ ΘΑ ΠΕΣΕΙ Ο ΚΛΩΝΟΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΟΛΑ.
ΚΑΙ ΓΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΟΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΟΜΙΚΡΟΝ,ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ!
ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ,ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΟΛΑ.
ΕΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΜΦΑΝΙΣΤΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΩΤΗΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ!
ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΑΡΧΗ ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΨΕΥΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ!
ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΧΩ ΠΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ,ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΟΛΩΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΣ,ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΣΑΜΑΕΛΑΚΟΣ!
ΑΥΤΑ

Είμαι σε μία μεγάλη άδεια αίθουσα με 4 μεγάλα παράθυρα ολόγυρα σε ένα κτίριο πολύ ψηλό χωρίς παράθυρα, μιά κουρτίνα άσπρη βρώμικη μισοσκισμένη την φυσάει ο αέρας προς τα μέσα και από έξω έρχεται ένα δυνατό φως, όπως όταν βρίσκεσαι στο αεροπλάνο και κοιτάς τον ήλιο. Πλησιάζω στο παράθυρο και κοιτώ. Βλέπω έναν μεγάλο ήλιο που καίγεται, τον βλέπω όμως καθαρά και δεν με θαμπώνει. Δεν υπάρχουν μπαλκόνια, το κτίριο είναι γκρι προς το άσπρο, παντού υπάρχουν τέτοια κτίρια που μοιάζουν ερηπωμένα, νιώθω κάπως μόνη, αλλά νιώθω και δέος. Κοιτάω προς τα κάτω να δω δρόμο ή έδαφος βλέπω μιά μαύρη σκιά και ένα εκοφαντικό τσίρισμα από μεγάλο πουλί και βλέπω να πετάνε ολόγυρα στα κτίρια μεγάλα μαύρα πουλιά σαν αυτά τα αρχαία άσχημα με τα μεγάλα φτερά και να τσιρίζουν. Τότε αμέσως σκύβω από το παράθυρο να μη με δουν και προσπαθώ να κατέβω από το κτίριο αλλά δεν μπορώ να βγω από το δωμάτιο. Κάποια στιγμή αυτά φεύγουν. Καταλαβαίνω ότι για να φύγω πρέπει να βρω που θα πάω πρώτα αν κατέβω και κοιτάω από ένα άλλο παράθυρο ένα ψηλό βουνό, τεράστιο. Είναι ένα ηφαίστειο που ήδη έχει σκάσει και έχει στεγνώσει η λάβα του. Βρίσκω μια πόρτα που την σπάω, έχω τρομερή δύναμη και προσπαθω να καταλάβω πώς έιμαι, δεν με βλέπω αλλά φαντάζομε ότι φοράω μια ολόσωμη μαύρη κολητή στολή και στον ώμο μου κρέμεται ένα όπλο σαν τρίαινα που η μεσαία λόγχη είναι κρυφή, μόνο αν χτυπήσω κάτω βγαίνει. Μπαίνω σε ένα δωμάτιο που είναι όλο στρώματα παλιά πεταμένα το ένα πάνω στο άλλο, σε μία μισοσκότεινη αίθουσα κατεβαίνω σκάλες τρέχοντας και περνάω από μια σιδερένια γέφυρα. Έχει σκοτάδι και ένα καλώδιο κομμένο ηλεκτρικού ρεύματος μεγάλης τάσης κουνιέται και χτυπάει πάνω σε ένα σίδερο και βγάζει σπίθες… περνάω σκύβοντας.. νιώθω πως κάποιοι με κυνηγούν… ακούω κουδουνίσματα πίσω μου από σίδερο και πρέπει να βιαστώ. Σπρώχνω δύο πόρτες από αυτές που ανοιγοκλείνουν και βρίσκομαι σε ένα σκοτείνο και μικρό μπαρ με ελάχιστο φως από μία λάμπα, με σπρώχνουν, δεν βλέπω πρόσωπα, .. σπρώχνοντας βγαίνω έξω από μια πόρτα που κλωτσάω και βρίσκομαι σε ένα μεγάλο δρόμο. Ειναι ερημιά, δεν κυκλοφορεί τίποτα, ούτε σκουπίδια ούτε τίποτα και είναι απόγευμα, απέναντι είναι ένα πολυκατάστημα που έχει μέσα κούκλες από ρούχα ημίγυμνες, και γω στέκομαι εκεί μπροστά και τότε νιώθω την γη να κουνιέται κάτω από τα πόδια μου και να ανοίγει ο δρόμος στην μέση. Σταματάει αυτό και κοιτάω κάτω από το άνοιγμα και βλέπω χιλιάδες νεκροκεφαλές, γυρνάω το βλέμμα μου και βλέπω έναν ψηλό γέρο να στέκεται με γερμένους τους ώμους με μια χλαμύδα μαύρη, ένα ξύλο μακρύ στο χέρι για μπαστούνι και με τεράστια άσπρη γενάδια. Τον πλησιάζω και αυτός έχει σκιμένο το κεφάλι δεν φαίνεται το πρόσωπό του καλά και μόλις στέκομαι μπροστά του τα νύχια του μακραίνουν και είναι μαύρα… πετάει την κουκούλα, δεν έχει μάτια.. είναι βγαλμένα και με ορμάει και προσπαθεί να με χαρακώσει με τα νύχια του και τότε πολεμάμε, τον νικάω άλλα με έχει χαρακώσει και μετά νομίζω ότι πεθαίνω και ξυπνάω… Δεν ξέρω σε ποια πόλη βρίσκομαι, δεν βλέπω κανέναν δικό μου, είμαι γυναίκα και νομίζω ότι είμαι πολεμιστής, δεν βλέπω το παιδί μου καθόλου. Στο όνειρο αυτό βλέπω και άλλα πράγματα αλλά δεν τα θυμάμε όλα. Το χω δει δύο τρεις φορές τα τελευταία 8 χρόνια αλλά δεν μπορώ να το ξεχάσω. Δεν φοβάμε στο όνειρο , δεν αγωνιώ. Από αυτό το όνειρο νιώθω ότι κάτι πολύ κακό θα συμβεί σε όλους μας, σε όλο τον κόσμο…

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΒΛΕΠΩ ΣΥΧΝΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ .ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 13 .ΚΑΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΔΥ ΕΞΩ ΧΑΛΑΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΕΧΩ ΑΝΑΨΕΙ ΤΟ ΤΖΑΚΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΝΑΠΕ ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΛΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΛΕΩΡΑΣΗ!ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΙΚΡΕΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΜΠΑΛΕΣ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΣΚΑΝΕ ΣΤΑ ΜΠΑΤΖΟΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΡΑΠΕΣ ΑΛΛΑ ΕΠΕΦΤΑΝ ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕ ΕΝΑ ΤΣΕΚΟΥΡ ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΣΤΟ ΒΓΗΚΑΜΕ ΕΞΩ ΑΦΟΥ ΑΜΟΛΥΣΑΜΕ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΑΜΑΤΙΣΑΝ ΟΛΑ.ΜΠΗΚΑΜΕ ΜΕΣΑ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΓΙΑΤΙ ΧΑΛΟΥΣΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΑΡΩΜΑ ΛΙΒΑΝΙΟΥ ΓΕΜΙΣΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΜΟΥ ΕΤΡΕΞΕ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΚΟΥΝΟΥΣΕ ΓΕΜΑΤΟΣ ΧΑΡΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ!ΕΜΕΙΣ ΕΝ ΒΛΕΠΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΣΠΟΥ ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑΞΑΠΛΩΣΑΜΕ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ Ι ΟΛΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΟΣΠΟΥ ΜΕ ΠΗΡΕ Ο ΥΠΝΟΣ .ΤΩΡΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΘΑΓΡΑΨΩ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

…ἡμέρα σκότους καὶ γνόφου, ἡμέρα νεφέλης καὶ ὁμίχλης. ὡς ὄρθρος χυθήσεται ἐπὶ τὰ ὄρη λαὸς πολὺς καὶ ἰσχυρός· ὅμοιος αὐτῷ οὐ γέγονεν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ μετ᾿ αὐτὸν οὐ προστεθήσεται ἕως ἐτῶν εἰς γενεὰς γενεῶν.
τὰ ἔμπροσθεν αὐτοῦ πῦρ ἀναλίσκον, καὶ τὰ ὀπίσω αὐτοῦ ἀναπτομένη φλόξ· ὡς παράδεισος τρυφῆς ἡ γῆ πρὸ προσώπου αὐτοῦ, καὶ τὰ ὄπισθεν αὐτοῦ πεδίον ἀφανισμοῦ, καὶ ἀνασῳζόμενος οὐκ ἔσται αὐτῷ.
ὡς ὅρασις ἵππων ἡ ὄψις αὐτῶν, καὶ ὡς ἱππεῖς οὕτως καταδιώξονται·
ὡς φωνὴ ἁρμάτων ἐπὶ τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων ἐξαλοῦνται καὶ ὡς φωνὴ φλογὸς πυρὸς κατεσθιούσης καλάμην καὶ ὡς λαὸς πολὺς καὶ ἰσχυρὸς παρατασσόμενος εἰς πόλεμον.
ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ συντριβήσονται λαοί, πᾶν πρόσωπον ὡς πρόσκαυμα χύτρας.
ὡς μαχηταὶ δραμοῦνται καὶ ὡς ἄνδρες πολεμισταί ἀναβήσονται ἐπὶ τὰ τείχη, καὶ ἕκαστος ἐν τῇ ὁδῷ αὐτοῦ πορεύσεται, καὶ οὐ μὴ ἐκκλίνουσι τὰς τρίβους αὐτῶν,
καὶ ἕκαστος ἀπὸ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ οὐκ ἀφέξεται, καταβαρυνόμενοι ἐν τοῖς ὅπλοις αὐτῶν πορεύσονται καὶ ἐν τοῖς βέλεσιν αὐτῶν πεσοῦνται καὶ οὐ μὴ συντελεσθῶσι.
τῆς πόλεως ἐπιλήψονται καὶ ἐπὶ τῶν τειχέων δραμοῦνται καὶ ἐπὶ τὰς οἰκίας ἀναβήσονται καὶ διὰ θυρίδων εἰσελεύσονται ὡς κλέπται.
πρὸ προσώπου αὐτῶν συγχυθήσεται ἡ γῆ καὶ σεισθήσεται ὁ οὐρανός, ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη συσκοτάσουσι, καὶ τὰ ἄστρα δύσουσι τὸ φέγγος αὐτῶν. .

ΦΑΕΘΩΝ

Υ.Γ. αχ Ιωήλ… κάνε κάτι!!

Το ονειρο αυτο εχει λιγο καιρο που το ειδα αλλα με σημαδεψε και δεν το εχω βγαλει απο το μυαλο μου καθολου τελευταια.Χωρις να ειναι κατι το τοσο εντονο η τρελο. Εβλεπα μια πλατεια, τεραστια, αδεια, ηταν βραδυ χειμωνα και ειχε χιονι. Παντου ολα ασπρα στρωμενα με χιονι, και γυρω γυρω εκεινο το πορτοκαλι, θολο φως των στηλων που φωτιζουν τις πλατειες. Απολυτη ησυχια, και εγω στεκομουν σε ενα μπαλκονακι πολυ λιγο πιο πανω απο την πλατεια και χαζευα το τοπιο και την ησυχια. Η ησυχια εσπασε οταν αρχισαν να ακουγονται βηματα συγχρονισμενα, πολλα βηματα, απο πολλες κατευθυνσεις. Απο καθε στενο τριγυρω ξεπροβαλλε και μια διαφορετικη ομαδα η οποια κινουταν σε σχηματισμο, με συγχρονισμενο βημα. Απολυτη πειθαρχια και στρατιωτικη ακριβεια. Η καθε ομαδα ειχε αλλο ντυσιμο, αλλη ηταν ντυμενη στα μαυρα, αλλη στα ασπρα, διαφορα χρωματα και στολες στην καθεμια. Ερχοταν απο πολλες κατευθυνσεις, και καθεμια επαιρνε τη θεση της στην πλατεια και στεκοταν ακινητη,προσοχη. Μετα απο λιγο η πλατεια ειχε γεμισει, αψογοι σχηματισμοι των ομαδων, τελειες παραταξεις. Ξεχωριζες την καθε ομαδα απο τα διαφορετικα συμβολα και στολες που εφερε, αλλα και ολες μαζι ηταν ενα αψογο συνολο. Δεν ακουγοταν το παραμικρο, παρα τις χιλιαδες των στρατιωτων (;) που ειχαν μαζευτει. Το μονο που ακογοταν ηταν ο αερας και καποιος ηχος απο κατι λαβαρα που κρατουσε ο αρχηγος καθε ομαδας. Ηταν εκει για πολυ ωρα, ακινητοι και αμιλητοι. Δεν ηταν ανθρωποι, μαλλον κατι ανωτερο θα τους ελεγες, παντως ηταν τελειες μορφες, οχι γηινες και υλικες. Μεσα απο το πληθος ακουστηκε μια φωνη, ηρεμη και γαληνια αλλα ταυχρονα στιβαρη, γενναια και κοφτερη. "Ειμαστε ετοιμοι;" ειπε. Το επομενο που θυμαμαι ειναι μια απομονωση ενος προσωπου μεσα απο το πληθος. Κατι σαν ζουμ που κανει μια καμερα. Μεσα απο το πληθος, εστιασε σε αυτον που φωναξε, και τον εβλεπα πιο κοντα μου, αλλα δεν το ειδα στο προσωπο. Εβλεπε μπροστα και εγω εβλεπα απο πισω του. Μια μαυρη μορφη, μια παχια μαυρη μαλλινη κουκουλα γυρω απο το κεφαλι του που σιγοκινουταν με το αερακι. Στεκοταν μονος του μπροστα απο ολους. Σε γεμιζε ηρεμια η παρουσια του, αλλα ταυτοχρονα δυναμη, απιστευτη δυναμη. Ενιωθες οτι μπορει να σε αγκαλιασει και να χαιδεψει στοργικα, αλλα ταυτοχρονα ενιωθες οτι επρεπε να σεβαστεις τη δυναμη του γιατι "δεν χαριζε". Δεν απαντησε κανεις στο ερωτημα, η ιδια ησυχια επικρατουσε. Γυρισε λιγο το κεφαλι του προς τα πισω, προς το πληθος, ενα μικρο στριψιμο πανω απο τον αριστερο του ωμο. Το μονο που θυμαμαι και με σημαδεψε τοσο πολυ ηταν τα ματια. Δεν φανηκε προσωπο μεσα απο την κουκουλα, μονο δυο ματια. Δυο ματια ταυτοχρονα σκοτεινα αλλα και με ενα περιεγο φως μεσα βαθια τους. Σαν το φως απο το πιο λαμπερο αστερι μεσα απο ενα καταμαυρο ουρανο. Μεγαλα, επιβλητικα, και τελειως αποκοσμα. Δεν ηξερες αν πρεπει να τα φοβηθεις η να τα λατρεψεις. "Παμε" ειπε.
Εκει ξυπνησα με αυτο το "παμε" να αντηχει ακομη στο νου μου. Σαν να ετοιμαζοταν απο καιρο για κατι, σαν να εφευγαν για κατι μεγαλο, να πηγαινουν να δωσουν μια τελικη λυση., Αυτο το πνευμα επικρατουσε. Τα συμπερασματα δικα σας. Ευχαριστω και καλημερα.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ..ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟ ΕΧΩ ΔΕΙ 2 ΦΟΡΕΣ.ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ..ΕΙΔΑ ΟΤΙ ΒΥΘΙΣΤΗΚΕ Η ΚΡΗΤΗ .ΗΤΑΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ..ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΟΜΩΣ ΞΥΠΝΗΣΑ ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΗΡΕΜΗ..ΑΠΟ ΣΕΙΣΜΟ ΕΓΙΝΕ Η ΒΥΘΙΣΗ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΜΕΓΑΛΟ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΟ ΝΗΣΙ.

στρέιντζερ,

http://www.katohika.gr/2013/12/me-apla-logia.html
5 Δεκεμβρίου 2013 – 10:33 π.μ.

"να ερμηνεύεις τα όνειρά σου πολεμιστή.. και οι ερμηνείες να γίνουν φυλαχτό στο διάβα του χρόνου.."

ένιωθα ότι έπρεπε να σου μεταφέρω το μήνυμα..

τις τελευταίες νύχτες συμβαίνει το εξής παράξενο, που δε μου έχει ξανασυμβεί..
πέρα από το γεγονός ότι δε κοιμάμαι καθόλου καλά, βλέπω έντονα αγχώδη όνειρα (κατα τη διάρκεια της νύχτας επαναλαμβάνω ότι πρέπει να τα θυμηθώ) πάντα όμως το πρωί τα ξεχνάω.. ΣΑΝ ΝΑ ΤΑ ΣΒΗΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠ'ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ)
η αίσθηση που μου δίνεται είναι ότι έχει σχέσει με παιδιά ή ότι χάνω τη μικρή μου και τη ψάχνω συνεχώς.. αίσθηση απώλειας .. άγχους..
όχι όμως φόβου..
2. νιώθω συνεχώς την ανάγκη και λέω την ευχή.. η προστασία υπάρχει και τη νιώθω..η Μεγαλόχαρη Μάνα είναι κοντά μας.. και τα παιδιά της δεν τα αφήνει αβοήθητα ποτέ..
3. χθες 15/12 σηκώθηκα το πρωί και πέταξα έρπη στα χείλη, μετά από πολλά χρόνια, χωρίς να συντρέχει κάποιος λόγος, δεν έγινε κάτι που με στεναχώρησε ή να πέρασα κάποια ίωση και να εξασθένησε το ανοσοποιητικό μου..

καλή δύναμη σε όλους μας
θετική σκέψη και Πίστη

η "Ψυχαγωγός"

ὡς ὅρασις ἵππων ἡ ὄψις αὐτῶν, καὶ ὡς ἱππεῖς οὕτως καταδιώξονται·
ὡς φωνὴ ἁρμάτων ἐπὶ τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων ἐξαλοῦνται καὶ ὡς φωνὴ φλογὸς πυρὸς κατεσθιούσης καλάμην καὶ ὡς λαὸς πολὺς καὶ ἰσχυρὸς παρατασσόμενος εἰς πόλεμον.
ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ συντριβήσονται λαοί, πᾶν πρόσωπον ὡς πρόσκαυμα χύτρας.
ὡς μαχηταὶ δραμοῦνται καὶ ὡς ἄνδρες πολεμισταί ἀναβήσονται ἐπὶ τὰ τείχη, καὶ ἕκαστος ἐν τῇ ὁδῷ αὐτοῦ πορεύσεται, καὶ οὐ μὴ ἐκκλίνουσι τὰς τρίβους αὐτῶν,
καὶ ἕκαστος ἀπὸ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ οὐκ ἀφέξεται, καταβαρυνόμενοι ἐν τοῖς ὅπλοις αὐτῶν πορεύσονται καὶ ἐν τοῖς βέλεσιν αὐτῶν πεσοῦνται καὶ οὐ μὴ συντελεσθῶσι.
τῆς πόλεως ἐπιλήψονται καὶ ἐπὶ τῶν τειχέων δραμοῦνται καὶ ἐπὶ τὰς οἰκίας ἀναβήσονται καὶ διὰ θυρίδων εἰσελεύσονται ὡς κλέπται.

ΔΥΝΑΤΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ… ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΜΟΙΑΖΕ ΜΕ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΜΩΣ . 3 ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΜΑΖΕΨΑΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΜΠΗΚΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ , "ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ" ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΠΕΡΙΠΟΥ 50μ. ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ … 3 ΜΠΡΟΣΤΑ ΗΡΘΑΝ ΠΡΟΣ ΕΜΑΣ, ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΣΩΠΟ, Η ΔΕΝ ΤΟ ΕΒΛΕΠΑ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΜΙΛΗΣΕ Ο ΜΕΣΑΙΟΣ … ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΕΡΓΟ ΦΟΡΟΥΣΕ ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΑΝ ΦΟΡΕΜΑ, ΣΑΝ ΜΠΕΡΤΑ, ΚΡΑΤΑΓΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΚΗΠΤΡΟ.. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΑΝ ΑΠΟ ΟΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ… ΕΙΧΕ ΓΕΝΕΙΑΔΑ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΦΡΥΔΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΠΩΣ ΣΑΝ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΧΑΝΤΡΕΣ ….ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΓΕΛΑΣΑ ΠΑΡΟΛΟ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΟΥ… ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΚΟΠΗΚΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ, ΓΥΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΛΕΕΙ " ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ" ΚΟΙΤΑΧΤΗΚΑΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ… ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΔΕΝ ΜΙΛΑΓΑΜΕ ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΦΩΤΙΕΣ ΔΕΝ ΕΒΓΑΖΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ.. ΠΗΡΕ ΤΟ "ΣΚΗΠΤΡΟ" ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ .

Σπήλμπεργκ…ήταν νύχτα σε μια γειτονιά μιας πόλης και πάνω από τα σπίτια πέταγαν αθόρυβα, πολλά διαστημόπλοια,περίεργα σε σχήμα και ασπρόμαυρα χωρίς ιδιαίτερα φώτα…άλλοι άνθρωποι ήταν σε πανικό και άλλοι στις συνηθισμένες ασχολίες τους……

, Ενα φορτηγο κόκκινο χτυπώντας την πάνω πλευρά της εκκλησίας και αυτή η πλευρά , συμπεριλαμβανομένης της καμπάνας της εκκλησίας ερχόταν κάτω,γκρεμιζονταν χτύπησε το υπόλοιπο της εκκλησιας, πήρα όσο πιο γρήγορα τα δύο παιδιά κορίτσι και ένα αγόρι ζητώντας από τη μητέρα να με ακολουθησει κάτω σε ενα ανοικτο μερος , κοιτάζω την θαλασσα ηταν μαυρη το βλέμμα στον ουρανό και τα άστρα διασχίζουν το ένα το άλλο μετα από όλα αυτα η ημερα γινετε σκοταδι τρχουμε ορισμένες λέξεις λεγω ,

υν, το ράδιο μουγκό. Φαίνεται έχουμε πόλεμο λέει ο ένας. Και μέσα και έξω σκέφτομαι εγώ. Λίγο μερά βαμβαρδισμός, από μακριά σαν φωτοβολίδες φαίνονται οι βομβες. Ευτυχώς είμαστε μακριά. Λίγα χιλιόμετρα ποιο πέρα ένα μοναστήρι, μας δίνει νερό. Στήνουμε πρόχειρη κατασκήνωση. Πρέπει να μάθουμε τι έγινε, να πολεμήσουμε. Ένας κατεβαίνει στο κοντινό αστυνομικό τμήμα, μισή ώρα δρόμο με το αυτοκίνητο, αλλά και εκεί κανείς, φωτίες και ρημαδιό. Επιστροφή στην πρόχειρη κατασκήνωση. Νέο ξεκίνημα μέχρι νεωτέρας σκεφτόμαστε όλοι, ελπίζοντας ότι υπάρχει και η Ελλάδα!!!

Αυτό το όνειρο με αρκετές παραλλαγές το βρήκα σε αρκετά ιστολόγια και όλοι αναφέρουν ότι το βλέπουν συνεχώς από τα τέλη Οκτώβρη

ΓΚΡΙΖΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΑΛΛΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΗΞΕΡΑ.
ΑΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΑ ΚΑΚΙΑ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ.
ΜΙΑ ΜΠΛΕ ΑΚΤΙΝΑ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ.ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΜΑΚΟΥΜΠΑΝΕ Κ ΝΑ ΤΡΑΒΑΝΕ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ….ΞΥΠΝΗΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΟΧΙ ΜΕΓΑΛΟ ΟΜΩΣ.ΙΣΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΑ ΚΑΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΓΩ ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ ….

Είναι ένα ηφαίστειο που ήδη έχει σκάσει και έχει στεγνώσει η λάβα του. Βρίσκω μια πόρτα που την σπάω, έχω τρομερή δύναμη και προσπαθω να καταλάβω πώς έιμαι, δεν με βλέπω αλλά φαντάζομε ότι φοράω μια ολόσωμη μαύρη κολητή στολή και στον ώμο μου κρέμεται ένα όπλο σαν τρίαινα που η μεσαία λόγχη είναι κρυφή, μόνο αν χτυπήσω κάτω βγαίνει. Μπαίνω σε ένα δωμάτιο που είναι όλο στρώματα παλιά πεταμένα το ένα πάνω στο άλλο, σε μία μισοσκότεινη αίθουσα κατεβαίνω σκάλες τρέχοντας και περνάω από μια σιδερένια γέφυρα. Έχει σκοτάδι και ένα καλώδιο κομμένο ηλεκτρικού ρεύματος μεγάλης τάσης κουνιέται και χτυπάει πάνω σε ένα σίδερο και βγάζει σπίθες… περνάω σκύβοντας.. νιώθω πως κάποιοι με κυνηγούν… ακούω κουδουνίσματα πίσω μου από σίδερο και πρέπει να βιαστώ. Σπρώχνω δύο πόρτες από αυτές που ανοιγοκλείνουν και βρίσκομαι σε ένα σκοτείνο και μικρό μπαρ με ελάχιστο φως από μία λάμπα, με σπρώχνουν, δεν βλέπω πρόσωπα, .. σπρώχνοντας βγαίνω έξω από μια πόρτα που κλωτσάω και βρίσκομαι σε ένα μεγάλο δρόμο. Ειναι ερημιά, δεν κυκλοφορεί τίποτα, ούτε σκουπίδια ούτε τίποτα και είναι απόγευμα, απέναντι είναι ένα πολυκατάστημα που έχει μέσα κούκλες από ρούχα ημίγυμνες, και γω στέκομαι εκεί μπροστά και τότε νιώθω την γη να κουνιέται κάτω από τα πόδια μου και να ανοίγει ο δρόμος στην μέση. Σταματάει αυτό και κοιτάω κάτω από το άνοιγμα και βλέπω χιλιάδες νεκροκεφαλές, γυρνάω το βλέμμα μου και βλέπω έναν ψηλό γέρο να στέκεται με γερμένους