Χαίρομαι μὲ ὅσα ἔχω…

Ὅσο μικρό, ὅσο λίγο, ὅσο ταπεινὸ κι ἐὰν φαίνεται…
Νὰ χαίρεμαι… Νὰ τὸ ἀπολαμβάνν!!! Νὰ ἀφήνομαι καὶ νὰ τὸ ζῶ…!!!
Νὰ «εἰσέρχομαι» στὸ γεγονὸς καὶ νὰ γίνομαι τμῆμα του…
Νὰ γίνομαι ἡ στιγμή, ὁ ἀέρας, ὁ ἦχος, ἡ μυρωδιά, τὸ ἄγγιγμα, τὸ ἄκουσμα…
Εἶναι τόσο λίγος ὁ χρόνος μας ἐδῶ, ποὺ δὲν ἀξίζει τὸν κόπο νὰ ἀπασχολοῦμε τὴν σκέψιν μας μὲ φόβους καὶ ἀμφιβολίες…

Ἡ ζωή μας εἶναι τόσο πολύτιμη, ὅσο τὸ ἀκριβότερο πετράδι…
Εἶναι τὸ μόνον περιουσιακό μας στοιχεῖο καὶ τὸ μοναδικὸ ποὺ μποροῦμε νὰ διαθέσουμε ὅπως θέλουμε…
Ἐὰν θὰ εἴμαστε ἤ ὄχι εὐτυχισμένοι ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς…

Ἡ λάμψις τοῦ Ἡλίου εἶναι ἐκεῖ ἔξω καὶ μᾶς περιμένει γιὰ νὰ μᾶς φωτίσῃ καὶ νὰ μᾶς ποτίσῃ μὲ τὶς ἀκτίνες του.
Δὲν κυττᾶμε αὐτὰ ποὺ χάσαμε οὔτε βασιζόμαστε σὲ αὐτὰ ποὺ ἐλπίζουμε πὼς θὰ ἔλθουν.
Ἡ ζωὴ εἶναι μόνον στὸ τώρα… Οὔτε σὲ ὅσα πέρασαν οὔτε σὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ ἔλθουν, ἐὰν θὰ ἔλθουν…

Ἐδῶ, τώρα, αὐτὴν τὴν στιγμὴ εἶμαι ἐδῶ!
Αὐτὸ ἀπολαμβάνω καὶ χαίρομαι κι ὄχι κάτι ἄλλο, ποὺ θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι ἀλλὰ δὲν …ἔτυχε νὰ γίνω…

Φιλονόη

ΠΗΓΗ