Με την ελπίδα να διευκολύνω την πέψη σας που δυσλειτουργεί

συνειδητοποίησα όμως πρόσφατα. Είναι σα να περνάει πολύ γρηγορότερα η εβδομάδα, ο μήνας, ο χρόνος. Δε μου φτάνει πια η μέρα. Αν και κάνω λιγότερα τώρα απ’ όσα έκανα παλιά. Πώς να το πω …; Αισθάνομαι σα να εκπέμπω σε άλλη συχνότητα, σα να διεστάλη ο κραδασμός μου, βραχυκυκλώνουν γύρω μου οι συνομιλητές, όχι όλοι …; ξέρεις τι παρατήρησα; Με άλλους «ανέβηκε» η διάθεση να κάνω παρέα και με άλλους «κατέβηκε», το μικρό γίνεται μεγαλύτερο, το μεγάλο μικρό, σα ν’ άλλαξε, σα να γύρισε ανάποδα η αναγνωριστική μου κλίμακα. Όταν το έψαξα, βρήκα, ότι οι μεν είχαν κοινό σημείο τους την υπέρβαση και οι δε την κατάβαση. «Κάτι συμβαίνει εδώ», είπα εντός μου. Είδα ότι οξύνθηκε η αντιληπτικότητά μου, η προβλεπτικότητα επίσης, μπορούσα τώρα να διακρίνω τις αδήλωτες προθέσεις των άλλων, ακόμα και αν ήθελε λίγο ακόμα για να ωριμάσει η ζύμη του ψωμιού που τρώω, διαπίστωσα ότι υποχώρησαν κάποια σημάδια στο σώμα μου που λίγο έλλειψε να με οδηγήσουν στο γιατρό, κάτι ασυνήθιστοι πονοκέφαλοι, κάτι ευαισθησίες του δέρματος, προεόρτια, ως φαίνεται, αυτής της διεργασίας, κουβαλούσα ελαφρύτερα το βάρος μου τώρα, αν και δεν έχασα κιλά …; Να σου το πω αλλιώς …; Είναι σα να βάζω ένα μικροσκόπιο πάνω στα ελάχιστα και να τα μεγεθύνω, σα να τα βλέπω όλα σε μεγαλύτερη γεωμετρική διάσταση, ακούω τον ήχο της καρφίτσας που πετάω στο τζάμι, σα να είναι ήχος καμπάνας στ’ αυτί μου, αυτό με δείχνει στους άλλους ευερέθιστο, επειδή (ανακλώντας πάνω μου οι διαστατικοί αυτοί ήχοι) εκρήγνυμαι, αλλά – σε βεβαιώ – οι εκρήξεις μου αυτές, αν και στα μάτια των άλλων φαίνονται ως εκνευρισμοί, άλλοτε ως αναίτιος θυμός, δεν εξουδετερώνουν την πραότητα, αντιθέτως, τη βαθαίνουν, την καλλιεργούν, τη φωτίζουν μέσα μου …;