Ο Μόνος Χρόνος που δεν Χάθηκε …

Από: Λία Μπονάτσου

Όσο πιο βαθιά μπαίνεις στο πνευματικό μονοπάτι τόσο σου αποκαλύπτεται μία ήρεμη δύναμη, μία ενέργεια η οποία ενώνεται με την παγκόσμια συνειδητότητα …

Παύεις να είσαι ανίκανο θύμα του σύμπαντος και καταλαβαίνεις ότι υπάρχει μία διευρυμένη πολυεπίπεδη και επεκτατική συνειδητότητα, μέσα στην οποία λειτουργούμε όλοι με συγκεκριμένους κανόνες …

Οι άνθρωποι που τυχαία συναντάς εμπλουτίζουν αυτή την αλήθεια, σε απελευθερώνουν από τα βάρη του παρελθόντος, δρουν ως καταλύτες εξαλείφοντας κάθε ανασφάλεια και αναστολή …

Παρά το γεγονός της εσωτερικής διαφοροποίησης, αφού κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, η επίγνωση των κοινών σημείων που εισπράττεις, σου επισφραγίζει την αντίληψη της αδελφοσύνης μεταξύ όλων των όντων …

Η εξελικτική διαδικασία στην οποία όλοι είμαστε ταγμένοι οδηγεί στην ένωσή μας με το θείο, αλλά ο χρόνος που απαιτείται είναι διαφορετικός για τον καθένα. Τα επίπεδα τα οποία εκούσια περνάμε μας παροτρύνουν να δεχτούμε κάθε φορά το επόμενο, έως ότου όλα τα βήματα εξασφαλίσουν την πραγμάτωση όλων των δυνατοτήτων μας …