Τά κριτήρια τής κρίσης σού σέ κρίνουν καί σέ καταδικάζουν ή στεφανώνουν

Τά κριτήρια τής κρίσης σού σέ κρίνουν καί σέ καταδικάζουν ή στεφανώνουν

Οί καλοί άνθρωποι διαχωρίζουν τούς ανθρώπους σέ καλούς καί κακούς καί οί κακοί άνθρωποι σέ γοητευτικούς καί ανιαρούς…

Όταν λέγω εδώ κακία δέν εννοώ όλον τό φάσμα ή καί συφφάσμα τής κακίας αλλά μία ή περισσότερες κακίες σέ ανάμεικτον συνδοιασμόν. Μία από αυτές είναι η κακία τής άγνοιας. Η βλακεία πέραν τού δέοντος εξαιρείται μόνον εάν είναι έμφυτη…

Ωσάν καί ό ανιαρός είναι οπωσδήποτε κακός καί ό γοής οπωσδήποτε καλός. Αυτόν επιβεβαιώνει εκείνον οπού έλεγα, ότι η κοσμική αγάπη είναι η αρεσκεία, κατά συνέπεια ό κοσμικαγαπών καλεί κακόν ό,τι δέν τού αρέσει καί καλόν ό,τι τού αρέσει καί εάν δέν τού αρέσει τό καλόν τό καλεί κακόν καί δι’ αυτόν είναι κακόν! Καί εάν τού αρέσει τό κακόν τό αποκαλεί καλόν καί δι’ αυτόν είναι καλόν. Εάν αυτά δέν είναι ό ορισμός τής αγάπης τής ιδιοτέλειας, τής ιδιωτικότητος, τού προσωπικού συμφέροντος, τής απερισκεψίας, τού απροβληματισμού, τής ασυνεσίας, τής ασωφροσύνης καί τής φιλοκακίας τότε τί είναι;

Γνωρίζετε τί είναι κατ’ εξοχήν κακόν; Αυτόν οπού μάς αρέσει αλλά δέν είναι δίκαιον! Εάν εύρεις σαφότερον ορισμόν διά τό κακόν δημοσίευσε τόν εάν θέλεις…

Αντιστοίχως έν αντιθέσει, κατ’ εξοχήν καλόν είναι αυτόν οπού είναι δίκαιον έστω καί εάν δέν μάς ευνοεί διόλου μέχρι εσχάτου θανάτου…

Βεβαίως δέν σημαίνει ότι η καλοσύνη δέν είναι ποτέ γοητευτική. Η σοφία όταν θέλει καί σημαντικότερον όταν πρέπει γίνεται γοητευτικότερη από τήν κακία καί τήν αιφνιδιάζει, τήν συγχύζει, τήν εκνευρίζει καί τήν κάνει νά θαυμάζει…

Ούτε σημαίνει ότι η κακία δέν είναι ποτέ ανιαρή αλλά καί όταν είναι συνοδεύεται από μία μαγική γοητεία μυστηρίου ικανή νά έλκει ωσάν μαγνήτης τούς αδαείς…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ