Διασώστες και πλήρωμα ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ βρέθηκαν σε σοβαρό κίνδυνο, το βράδυτης Δευτέρας, όταν έλαβαν επείγουσα κλήση για μεταφορά ασθενούς από τον καταυλισμό του Πυρίου Θηβών.
Όταν το ασθενοφόρο έφτασε στον καταυλισμό σύμφωνα με τον permissos.gr, μία ομάδα Ρομά πέταξε πέτρες προς το όχημα με αποτέλεσμα να σπάσει τα τζάμια του.
Ο οδηγός του ασθενοφόρου κράτησε την ψυχραιμία του και απομακρύνθηκε από το σημείο.
Εκ των πραγμάτων και η κλήση αποδείχτηκε φάρσα, καθώς ουδείς ενδιαφέρθηκε για να μεταφέρει κάποιο άτομο στο Νοσοκομείο.
protothema.gr
ΕΛΛΑΔΑ
ΕΚΤΑΚΤΑ-BREAKING NEWS
ΕΛΛΑΔΑ
Ελληνικά
Η ιστορική προσέγγιση που υποστηρίζει ότι οι πρόγονοι των σημερινών Ρομά υπήρξαν αποδέκτες μιας μαζικής, σκόπιμης κι αμετάκλητης εξορίας από την ινδική υποήπειρο, αποτελεί μια από τις πιο ισχυρές και τεκμηριωμένες θεωρίες για την εθνογένεσή τους, καθώς εξηγεί με απόλυτη λογική συνέπεια τη μόνιμη απουσία κάθε διάθεσης επιστροφής και τη ριζική αποκοπή τους από τον τόπο καταγωγής τους. Στην αρχαία και μεσαιωνική Ινδία, το κοινωνικό και θρησκευτικό σύστημα των καστών ήταν εξαιρετικά άκαμπτο, σκληρό και αμείλικτο απέναντι σε όσους παραβίαζαν τους ιερούς κανόνες της κοινότητας, με αποτέλεσμα ο κοινωνικός εξοστρακισμός να αποτελεί μια συνηθισμένη, πλην όμως εξοντωτική ποινή, η οποία πρακτικά δεν άφηνε απολύτως κανένα περιθώριο βιολογικής ή οικονομικής επιβίωσης εντός της τοπικής κοινωνίας. Οι πρόγονοι των Ρομά είναι πάρα πολύ πιθανό να ανήκαν εξαρχής σε κατώτερες κοινωνικές βαθμίδες, σε νομαδικές φυλές ή σε συγκεκριμένες ομάδες που θεωρήθηκαν από το επίσημο σύστημα ως μιαρές και ανέγγιχτες. Όταν, για λόγους πολιτικούς, ποινικούς ή καθαρά λόγους στοιχειώδους επιβίωσης, οι ομάδες αυτές ήρθαν σε ανεπανόρθωτη ρήξη και συγκρούστηκαν με την κυρίαρχη, εξουσιαστική τάξη των Βραχμάνων και των τοπικών αρχόντων, η τιμωρία που τους επιβλήθηκε δεν ήταν απλώς η τυπική περιθωριοποίηση, αλλά η οριστική, αμετάκλητη και τελεσίδικη εκδίωξη από τα πάτρια εδάφη τους. Αυτή η βίαιη, κρατικά ή κοινωνικά επιβεβλημένη αποπομπή, σήμαινε πρακτικά τον άμεσο κοινωνικό τους θάνατο εντός των συνόρων της Ινδίας, αφού από τη στιγμή της εξορίας, κανείς απολύτως δεν επιτρεπόταν πλέον να τους προσφέρει έστω και ένα υποτυπώδες καταφύγιο, μια ελάχιστη ευκαιρία για εργασία ή λίγη τροφή, γεγονός που τους εξανάγκασε βίαια να πάρουν τον αβέβαιο δρόμο της διαρκούς φυγής προς τη Δύση προκειμένου να αποφύγουν την ασιτία, τις ανελέητες διώξεις και τη σωματική βία. Η θεωρία αυτής της σκόπιμης εξορίας επιβεβαιώνεται άλλωστε με τον πλέον εντυπωσιακό και αδιαμφισβήτητο τρόπο από τα ίδια τα γλωσσολογικά αποτυπώματα της γλώσσας Ρομανί, η οποία, παρότι διατηρεί πεντακάθαρα τη σανσκριτική της ρίζα στο βασικό της λεξιλόγιο μέχρι και τη σημερινή εποχή, δεν διαθέτει καμία απολύτως λέξη για να περιγράψει την Ινδία ή για να αποδώσει την ίδια την έννοια της πατρίδας που αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τους. Πρόκειται για ένα σπάνιο γλωσσικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο, το οποίο υποδηλώνει ξεκάθαρα μια βαθύτατα τραυματική ιστορική ρήξη και μια απολύτως συνειδητή συλλογική διαγραφή ενός παρελθόντος που τους απέρριψε βίαια.