ΣΟΚ στο Νοσοκομείο Άγιος Σάββας. Νεκρός ξαφνικά και ο Διευθυντής του Νοσοκομείου Ογκολόγος Νικόλαος Δεσσές με καταγωγή από την Χίο.

Με βαθιά συγκίνηση και ανείπωτη θλίψη έγινε γνωστός ο αιφνίδιος και άδικος θάνατος του Νικολάου Δεσσέ, στις 23 Ιανουαρίου 2026, ενός ανθρώπου του οποίου η απουσία αφήνει πίσω της μια σιωπή βαριά και ένα κενό δυσαναπλήρωτο-διαβάζουμε στον ιστότοπο diafaneia.eu.

Ένας άνθρωπος που δεν σημάδεψε μόνο την οικογένειά του, αλλά και δεκάδες ζωές ασθενών, συναδέλφων και ανθρώπων που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Γεννημένος στη Χίο, τον τόπο που αγάπησε βαθιά και δεν έπαψε ποτέ να κουβαλά μέσα του, ο Νικόλαος Δέσσες ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην επιστήμη και τον άνθρωπο.

Για εκείνον η ιατρική δεν ήταν επάγγελμα, αλλά λειτούργημα, το οποίο υπηρέτησε με ήθος, συνέπεια, γνώση και αυταπάρνηση.

Ως παθολόγος – ογκολόγος, άσκησε την ειδικότητά του με υψηλό αίσθημα ευθύνης και βαθιά ανθρωπιά.

Από το 2007 υπήρξε ενεργό μέλος της Ελληνικής Ογκολογικής Εταιρείας (ΕΟΠΕ), ενώ η επιστημονική του πορεία συνδέθηκε στενά με το Γενικό Αντικαρκινικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Αθηνών «Άγιος Σάββας», όπου υπηρέτησε με αφοσίωση και εξελίχθηκε έως τον βαθμό του Διευθυντή, αποτελώντας σημείο αναφοράς για συναδέλφους και ασθενείς.

Σημαντικό σταθμό στην επιστημονική του διαδρομή αποτέλεσε η ολοκλήρωση της διδακτορικής του διατριβής, επισφραγίζοντας μια πορεία αφιερωμένη στη διαρκή μάθηση, την έρευνα και την επιστημονική αριστεία.

Η αγάπη του για τη γνώση ήταν ακούραστη· μελετούσε διαρκώς, ενημερωνόταν, αναζητούσε το καλύτερο δυνατό για κάθε ασθενή, πιστεύοντας ακράδαντα πως κάθε νέα γνώση αποτελεί μια μικρή νίκη απέναντι στον φόβο και τον πόνο.

Πίστευε ακράδαντα ότι ο γιατρός οφείλει πρώτα να είναι άνθρωπος. Η αγάπη του για τη γνώση ήταν διαρκής και ακούραστη· μελετούσε, ενημερωνόταν, αναζητούσε το καλύτερο δυνατό για κάθε περίπτωση, θεωρώντας ότι κάθε νέα γνώση αποτελεί ένα βήμα απέναντι στον φόβο και τον ανθρώπινο πόνο.

Πάνω απ’ όλα, ο Νικόλαος Δέσσες υπήρξε βαθιά ανθρώπινος. Στάθηκε δίπλα στους ασθενείς του όχι μόνο ως γιατρός, αλλά ως συνοδοιπόρος. Προσέφερε ελπίδα, παρηγοριά και κουράγιο, ενώ συχνά προέβη σε πράξεις σιωπηλής φιλανθρωπίας, βοηθώντας ανθρώπους και οικογένειες χωρίς ποτέ να επιζητήσει αναγνώριση.

Παρά τη λαμπρή του πορεία, παρέμεινε άνθρωπος χαμηλών τόνων, μετρημένου λόγου και ουσιαστικής καλοσύνης. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στους ασθενείς όσο και στους συναδέλφους του, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ογκολογική κοινότητα με το έργο, την προσφορά και το ήθος του.

Ιδιαίτερη θέση στη ζωή του είχε η οικογένειά του. Υπήρξε αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας, έχοντας πάντα στο πλευρό του τη λατρεμένη του σύζυγο, την εξαίρετη καρδιολόγο Άντζη Στεργίου, με την οποία μοιραζόταν κοινές αξίες και την ίδια πίστη στην ιατρική ως πράξη προσφοράς. Τα δύο του παιδιά, ακολουθώντας τα επιστημονικά του βήματα, συνεχίζουν την παρακαταθήκη ήθους και αφοσίωσης που εκείνος τους δίδαξε με το παράδειγμά του.

Η αγάπη του για τη Χίο υπήρξε διαχρονική και βαθιά. Ονειρευόταν κάποτε να επιστρέψει στο νησί του και να προσφέρει εκεί τις υπηρεσίες του, γνωρίζοντας τις μεγάλες ανάγκες, ιδιαίτερα σε κρίσιμες ιατρικές ειδικότητες. Ένα όνειρο επιστροφής και προσφοράς που έμεινε ανεκπλήρωτο, αλλά αποτυπώνει την ουσία του χαρακτήρα του.

Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός τόσο στους ασθενείς όσο και στους συναδέλφους του, ενώ η παρουσία και το έργο του άφησαν το αποτύπωμά τους στην ογκολογική κοινότητα. Παράλληλα, διακρινόταν για το ήθος και το αίσθημα ευθύνης με τα οποία αντιμετώπιζε την ιατρική πρακτική.

kourdistoportocali.com