Meta+νθρωπε ό καθρέπτης σού είναι τό γυαλί τής τηλεόρασης σού…

Meta+νθρωπε ό καθρέπτης σού είναι τό γυαλί τής τηλεόρασης σού…

Από τήν ώρα που ό ουρανοξύστη καί τό έργο τέχνης έγινε γυαλί, έγινες ό καθρέπτης τού καθρέπτη σού…

Σού δείχνει ό,τι τού δείχνεις πρίν νά τού τό δείξεις!…

Εάν είσαι κενός, εάν άδειασες αλλά δέν γέμωσες από εσένα, σέ γεμίζει μέ ό,τι επιλέξει καί επιλέξεις απ’ αυτά που προεπιλέγει…

Από τήν στιγμή που εμπιστεύτηκες τόν μαγικό καθρέπτη, κλείνουν όλες οί θύρες γιά άλλες θέες… γιά άλλα όνειρα, γιά άλλες διαδρομές, γιά άλλες καί αληθινές πραγματικότητες…

Λένε ότι τά μάτια είναι ό καθρέπτης τής ψυχής! Τά μάτια γυαλίζουν όπως ό καθρέπτης… Αλλά τί δείχνει ό καθρέπτης τής ψυχής; Αυτά που τίς υποβάλλουν ότι είναι δικά τής νά αισθάνονται… Η νωθρότητα τήν κάνει νά αισθάνεται τήν αμνησία ώς ανυπαρξία αυτού που κρύβει… !

Οί ζωγράφοι έγιναν προγραμματιστές τηλεροράσεων καί ηλεκτρονικών υπολογιστών, η απομίμηση τού συναισθήματος μέ κάθε ένα ψευδοσυναίσθημα, μάς «θεοποιεί» ή μάλλον μάς ψευδο«συνθεοποιεί»…

Η πινελιά έγινε σύρμα καί κουμπί… τό κουπί έγινε προσμείωτη ψευδεξαργύρωση ψευδόμοιας ψευδεμπειρίας…

Από τό ψευδές περάσαμε είς τό ψευδοπραγματικό ψευδές, προσπαθώντας νά αναρτηθούμε στό ψευδοαληθινό ψευδές, χωρίς περιθώριο, λύπη καί δοκιμασία ότι κάτι τέτοιο δέν υπάρχει ούτε κάν ωσάν ψεύτικο, προσποιητό καί απομίμηση!…

Η σπάνια ανεκπλήρωτη απόδραση σ’ έναν διψασμένο συντριβάνι από τόνους σταγόνων χωρίς αυταπάτες καί απουσία ανεξάρτητης ψυχής…

Μόλις εκπληρώσουμε όλα τά ανεκπλήρωτα μάταια, διερωτούμαστε γιατί τά κάναμε; Φαινόμαστε τόσον γελοίοι καί τιποτένιοι. Γιά πολλούς η μοναδική οδός νά σβύσει η φλόγα τού διψασμένου φορτωμένου μέ πάθος κενού, είναι νά περιπετειωθούμε στίς μάταιες απολαύσεις καί επιλύσεις, αυτό δέν είναι κακό, άν έν τέλει αυτό είναι που θά μάς αποδράσει από τόν αιώνιο ασυναίσθητο, ανυποψίαστο καί ασυνείδητο πειρασμό τού metaνθρωπισμού!…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ