Μετάνοια…

Μετάνοια…

Γεμάτη νυχτερινά αφέγγαρα νεκροταφεία η καρδία

Φαντάσματα βρυκόλακες αναγείρονται

Μία ερημία η λύτρωση

Νεκροταφεία τών ειδώλων

Θρήνος καί Πέθνος χωρίς φωνή, παγωμένη ψυχή

Μέχρι νά επουλωθεί τού εθισμού η πληγή

Νά ξεράνει τού πάθους η απύθμενη εξεδιάντροπη μαύρη διαστημική τρύπα

Νεκροταφεία θαμμένα

Νεκροταφεία ξεχασμένα

που πάνω τούς φύτρωσε χλόη γιγάντια αιώνια

πολυπτερωτή…

Μετάνοια είναι τό άκρον άωτον τών περαορίων τής Επιμονής!…

Φύσα φύγε από τήν ψευδογραμμωτή Κατραφόρα κι’ Άνου τήν Όμοια σ’ εμφάνιση αλλά Αληθινή

Ανηφοράδα ! Καί μάθε νά συγχωρείς μόνον έστω εκβιαστικά καί αιφνιδιαστικά καθώς οδηγάς ωσάν ν’

ανεβαίνεις υπεραστραπή πρίν τήν πτώση τής αστραπής προκαταβολώντας τήν ashτροπήν!…

Σέ δοκίμασα καί μέ δοκίμασες, μάς δοκιμάζει όλους στόν Έλεγχον τών Αδικαιώματων Αδικαιωμάτων !

Παναγιώτης Διας