Μερες Δεκαπενταυγουστου…

“Και είναι γεμάτη και φέτος η αυλή με γλάστρες βασιλικού, έθιμο που χάνεται στα βάθη των χρόνων, στην Εκκλησία την Παναγία, την Φανερωμένη..Και είναι η μυρωδιά βάλσαμο στην ψυχή, τα πρωινά σαν ξημερώσει και βγει η πρώτη αχτίδα του ήλιου και σαν ένα χέρι φιλικό χαϊδέψει τα κλωνάρια τους..Κάθε εκκλησία και μια ιστορία, κάθε εικόνα και μια παράδοση..

Λένε πως από παλιά οι  νοικοκυρές, εκείνου του χωριού, φέρνουν προσφορά στη χάρη Της, όλη τη διάρκεια του Δεκαπενταύγουστου, για να Την συντροφεύουν στο μεγάλο Της ταξίδι..Όσο πιο περιποιημένη είναι, όσο πιο πολύ φουντώνει ο βασιλικός, τόσο φαίνεται η  νοικοκυροσύνη της γυναίκας που την έταξε..Κι είναι κι εκείνη  η μεγάλη καρυδιά που χρόνια τώρα στέκει αγέρωχη, πότε με τα γυμνά της κλαδιά το χειμώνα, πότε με το πλούσιο φύλλωμα της το καλοκαίρι  και δέχεται εκατοντάδες προσκυνητές από όλα τα μέρη του πλανήτη.. Ξενιτεμένους που η παράδοση θέλει να γεμίζουν τούτη την μέρα το νησί, σαν μια επιστροφή στις ρίζες με αφορμή Εκείνη…Μια φράση που όλοι οι άνθρωποι, όλος ο κόσμος που πιστεύει σ΄ Αυτήν, επικαλείται σχεδόν καθημερινά.., στα δύσκολα.., στον κίνδυνο.., στην προσευχή και παρακάλεση του..”

Σήμερα λοιπόν γιορτάζει  η Ελλάδα, η Χριστιανοσύνη, κάθε χωριό, κάθε πόλη, κάθε νησί με όποιο όνομα και να εκφωνεί την δική του Παναγιά έχει τουλάχιστον μια εκκλησία αφιερωμένη στην Μάννα όλου του Κόσμου..Αρχόντισσα του τόπου μου και όλης της Ελλάδας σε Σένα μιλώ και πάλι..Καλή δύναμη και χρόνια πολλά σε όλους μας…